Big Mommas: Like Father, like Son (2011)

Big Mommas.

Ik had het toch veel erger verwacht. Ik zat te wachten op de taarten, ongelukken en domme grappen maar die bleven gelukkig beperkt.

Martin Lawrence is soms wel grappig.

Het verhaal slaat weer nergens op natuurlijk. Alleen omdat Trent getuige is geweest van die ene moord, moeten ze zich gaan verkleden als een stel dikke wijven. Dat had best op een andere manier gekund. Jammer ook dat je bij de aankomst in de school al meteen ziet dat Trent gaat aanpappen met die Haley. Verder vliegen er nog wat clichés doorheen zoals de slappe badguys en die populaire meidengroep die het uiteindelijk tóch niet voor het zeggen hadden.


Ik heb af en toe wel kunnen lachen maar over het algemeen blijft het veel te slap, net zoals de andere delen.

Ik weet niet wat ik ervan verwacht had, maar dat het uit zou pakken als een soort high school-comedy had ik in mijn ergste nachtmerries niet kunnen bevroeden. Plaats van handeling is een universiteit voor artistiek aangelegde dames, en dat maakt dus dat er een achterlijk voor de hand liggende sfeer heerst van arrogante cheerleaders en aanstellerige nerds. Martin Lawrence en zijn zoon doen niet veel anders dan erdoorheen lopen, af en toe op hun billen vallen of schunnige opmerkingen maken. De film is vrij consequent in het niet leuk zijn, met maar een enkele grap die mij schamper aan het gniffelen kreeg.

De eerste twee delen waren nog wel grappig, en het idee was oorspronkelijk wel leuk, maar dit is totale uitmelkerij. Met een groot verschil met de andere delen dat het aantal redelijke grappen op minder dan een hand te tellen is. Verder is het een komedie, dus laten we het over het verhaal (belabberd) en het acteerwerk (belabberd) maar niet hebben. De hiphopinsteek van deze film is ook waardeloos, en blijkbaar bedoeld om een nieuw publiek aan te spreken? Het subplot over het kiezen tussen een rapcarrière en de universiteit is erg slap en voorspelbaar. Wat me opviel is dat de muziek in de film erg slecht is.

De film lijkt ook nog eens veel langer te duren dan in werkelijkheid het geval is. Dan nog vind ik 107 minuten veel te lang, daar hadden makkelijk 20 minuten afgekund.

Het is geen 1 ster waard maar zeker ook geen 3 sterren waard. Gelukkig zat mijn dochter van 9 jaar wel de hele tijd te lachen, zij vond het wel leuk.

Een van de slechtste komedies die ik heb gezien dit jaar. De humor is ver te zoeken, en van originaliteit is er ook geen sprake. Als +puntje zitten er een paar musical-achtige dansstukjes in, mocht het iemand interesseren. Verders kan ik er niet meer over vertellen omdat ik na circa 50 min. de film stop heb gezet.

Deze viel wel nog mee. Had erger gekund. De grappen zijn eigenlijk hetzelfde als de vorige delen, maar wij konden er toch mee lachen. Big Momma blijft grappig in deze film. Wel wat uitgemolken, maar grappig.

3*

'' I'm not even wearing a clean pair of Granny panties. ''

Ik kan er niks aan doen, maar ik vond deze film echt leuk. Precies wat ik gisteravond nodig had, een zoetsappig liefdesverhaaltje, een paar 'actie'momenten (voor zover je dat zo kunt noemen) en de nodige droge, platte grappen. Met name de beveiligingsneger vond ik erg leuk, juist omdat hij zo fout was.

Af en toe liet het me met vlagen aan White Chicks denken, wanneer zoontjelief in beeld was vooral. Martin Lawrence vind ik altijd wel leuk, hij heeft iets wat me sowieso al een lachje op mijn gezicht weet te brengen, maar helaas als Big Momma vind ik hem geweldig. Die blikken van die 'vrouw', de opmerkingen..

I like big momma and I cannot lie!

Veilige fatsuits.

De grappen in deze komedie zijn behoorlijk kindvriendelijk, maar vooral niet leuk. Ondanks een redelijk begin zakt het verhaal al snel af naar matig formulewerk, waarbij Lawrence zijn zakken goed heeft kunnen vullen maar beter kritisch had kunnen zijn op het script en de flauwe grollen. De acteur lijkt collega Murphy op te willen volgen met zijn veilige fatsuitcinema- carrière, maar mist sowieso de komische knallers waarmee ‘The Nutty Professor’ ooit zijn loopbaan begon.

Doorsnee.

Redelijk en beter dan het tweede deel.

Deel twee was vooral een herhaling van zetten t.o.v. de eerste film, maar dit derde deel slaat toch een ietwat andere weg in en dat doet de film goed.

Niet dat deze film nu zo geweldig is, want dat valt reuze mee. De grappen zijn ook regelmatig flauw, maar toch heeft de film een redelijke frisse uitstraling. De muzikale intermezzo's zijn niet onaardig en vooral de dikke bwaker heeft een grappige bijrol.

Verder is het standaard formulewertk, maar wel eentje die beter de verteren is dan zijn voorganger en dat had ik eigenlijk niet verwacht.

2,5*

Een echte tranentrekker was deze film. Niet omdat hij zo grappig is maar gewoon omdat hij zo bar slecht is. Deze film was gewoon zo vreselijk irritant om naar te kijken dat het pijn deed aan mijn ogen. Het flauwe cliché verhaaltje was zo achterlijk, onnozel, preuts (er waren voldoende mogelijkheden om wat bloot te laten zien, maar allemaal werd het zeer flauw teniet gedaan) en kinderachtig als maar wat en sloeg gewoon nergens op. Datzelfde geldt ook voor de uitvoering en humor (zoals de onzin met het poseren bij het schilderen). Net zoals bij de meeste films waarin Martin Lawrence speelt is hij ook in deze film totaal niet grappig. Dit is gewoon achterlijke humor van het laagste soort en ik heb dan ook geen enkele keer moeten lachen. Het meest lachwekkende is nog eigenlijk het belachelijke hoge gemiddelde voor deze film hier. Wat dat betreft zijn ze bij IMDb veel reëler want dit gedrocht van een film verdiend geen hoog punt. Het vreselijke gezang, of beter gezegd gekrijs, was ook niet om aan te horen en ook totaal niet grappig. Eerlijk gezegd schaam ik me kapot dat ik naar deze ellende heb gekeken. Na ca. 80 minuten heb ik hem overigens afgezet want het was gewoon niet meer te harden.

Ik kan me maar bar weinig herinneren van de voorgaande delen, maar wel dat ik die als kind best leuk vond. Bovendien is het al best lang geleden dat ik die voor het laatst gezien heb, dus ik stond er vrij neutraal tegenover dat dit een 'deel 3' was. Voor mij was het dus niet zozeer vergelijken, maar vooral kijken of deze film leuk was.

En dat vond ik dus niet. Het begin interesseerde me niet zo veel, ik zat vooral te wachten op het moment dat Lawrence weer de 'Big Momma' zou worden. Maar zelfs dan wordt de film niet veel beter. Ditmaal was het schijnbaar nodig om zoonlief mee te laten doen, maar ook dit maakt de film er niet leuker op. Brandon T. Jackson doet een aantal pogingen om grappig over te komen, maar hij is eerder irritant dan grappig. Dat brengt me meteen bij het grootste probleem dat deze film met zich meedraagt: ik heb niet één keer hardop kunnen lachen. Bij enkele flauwe glimlachjes is het helaas gebleven. Wellicht komt dat doordat de film bol staat van de uitgemolken grappen. Daarnaast vooral erg goedkoop; veel verder dan het principe 'mensen vallen heel hard' lijkt het niet te komen. Uiteraard ook nog een cliché liefdesverhaaltje erin verwerkt. Of ik me daar aan kan storen hangt altijd heel erg van de rest van de film af. Als de humor bijv. erg leuk is, neem ik dat graag met een korreltje zout. Maar bij een titel als deze valt het heel erg op, waardoor ik me er wel aan kan storen. De 'kunstschool' is nou ook niet bepaald een school waar gedreven, getalenteerde mensen studeren, maar enkel een paar vervelende, egoïstische tieners rondlopen.

Waar zitten dan nog de pluspunten? Ik kon de film uitkijken. Ondanks dat ik me diverse malen aan het verloop kon ergeren, is er 'iets' aan de film waardoor ik hem niet afzette. Daarnaast is Martin Lawrence nog redelijk bezig, ondanks dat het dan niet grappig mocht zijn. De soundtrack is geslaagd voor dit soort films, dus dat vond ik wel goed verzorgd.

Al met al waren er enkele vermakelijke aspecten te vinden, maar als komedie vond ik dit absoluut onvoldoende. Hoe goed Lawrence ook zijn best doet als Big Momma, ik denk dat de lol er gewoon van af is. Het leek bij vlagen zelfs op een High School Musical sequel. Een leuke poging, maar de film zinkt ten onder in haar vele clichés en voorspelbaarheden.

1,5*

Ik deel absoluut niet het negatieve commentaar van sommige andere mensen hierboven.

Ik heb me geen moment verveeld bij deze film. Ik vond het verhaal echt super grappig in elkaar zitten. Het uiterlijk van ' big momma' lieten mij vaak in de lach schieten. De manier waarop er geacteerd werd was niet super goed, maar wel grappig en daar draait het volgens mij om bij een komedie. Ik heb echt stuk gelegen om die dikke bewaker , wat een geweldige vent haha!

Inhoudelijk kan ik me voorstellen dat er mensen afhaken, maar je moet gewoon de knop omzetten en genieten van de grappen. Geen hoogvlieger, maar wel een film waarbij je lekker kan lachen op een zaterdagavond.

Big Mommas: Like Father, like Son

Big Mommas: Like Father, like Son is naar mijn mening beter dan het tweede deel, Big Momma's House 2 (2006).

Zoals ik ook al bij de vorige delen zei, vindt ik zelf Martin Lawrence een erg leuke acteur! Ik kan om de meeste films van hem erg genieten! Brandon T. Jackson daar in tegen vindt ik een beetje irritant... En erg jammer dat ze ook hem er bij doen als "Make over"! Jessica Lucas heeft twee goeie ballonnen voorop zitten, en is ook niet lelijk! Voor de andere acteurs.. Die deden het prima.. Niet allemaal even goed maar ach...

Big Mommas: Like Father, like Son is opzich een nieuw concept in de Big Mommas series.. Het is niet alleen Big Momma.. Maar ook Charmaine Pierce... (Volgens mij was dat toch zijn vermomming naam??) Helaas vindt ik dit aan de ene kant wel jammer.. Maar het brengt opzich ook wel weer even wat nieuws in de film! Big Mommas: Like Father, like Son bevat ook wel leuke swing scene's! Zoals in de badkamer toen Michelle Ang haar, haar rood had! En natuurlijk ook in de kantine!

Ik vindt dat deze film dus tussen de twee Big Mommas films zit. Waar ik Big Momma's House (2000) een 3.5* heb gegeven en Big Momma's House 2 (2006) een 2.5* vindt ik deze film echt een 3.0* waard! Hij is beter dan de tweede maar niet zo goed als de eerste!

Na getuige te zijn geweest van een moord gaat Trent [Brandon T. Jackson] onder de schuilnaam Charmaine undercover op een kunstacademie voor meisjes waar zijn vader Malcolm [Martin Lawrence] als Big Momma onderzoekt doet naar de verdwijning van een muziekdoos met een waardevolle flashdrive. Trent valt voor medestudent Haley [Jessica Lucas], Big Momma moet conciërge Kurtis Kool [Faizon Love] van zich afslaan in deze aanstootgevende poging tot komedie. Als je dubbel ligt van een dansende Martin Lawrence in een fatsuit dan kun je misschien de homofobe, seksistische en racistische humor ook wel waarderen. Ik hoop eerlijk gezegd van niet.