Lo Imposible (2012)

Ook ik snap weinig van de waardering voor deze film.

Inderdaad een typisch RTL ware woensdagavond drama met duurdere acteurs en special effects.
Verder buitengewoon eendimensionaal. Teleurstellend.

Door de vreselijke cheesiness van het telkens elkaar net mislopen en op het juiste moment toevallig wel of niet zien vraag ik me eigenlijk af of 2,5* niet veel te hoog is, maar goed..

Niet echt een super film... Verhaal van happy family ligt er te dik bovenop ..

Wel mooie effects maar dat is ook alles.

Ik geef deze film 2,5* voor de effects.

Jammer van het zoetsappige einde, maar voor de rest een meer dan goede film. Met name de manier waarop de tsunami zelf in beeld is gebracht is een lust voor het oog (voor zover je daarover kan spreken). Prachtig gedaan.

Verhaal zelf is me met name richting het einde toe iets té happy & zoetsappig. Toch een ruime voldoende gezien de visuele effecten en uitstekende rol van Naomi Watts.

Mjah.

The Impossible begint goed, zeker ook wanneer de tsunami aan de beurt is. Ongeveer een uurtje lang blijft het niveau stabiel, maar wanneer het boeltje een ommezwaai maakt en zich richt tot de zoektocht neemt sentimentaliteit de overhand. Alle subtiliteit wordt dan vergeten. Het rauwe dat het eerste gedeelte kenmerkt verdwijnt.
De grootste misser is die scène waarin de vader zijn drie zoons misloopt om dan net niet te vertrekken en ze terug te vinden. Allemaal goed en wel, maar dergelijke afloop is niet aan mij besteed, zeker niet gezien het leed dat honderden andere families wél heeft getroffen.

Pluspunt is het acteren. Ewan McGregor vind ik niet groots, maar doet het goed genoeg. Hetzelfde geldt voor Naomi Watts en Tom Holland die hun talent beter kunnen benutten.
Maar echt onder de indruk ben ik eigenlijk enkel van de twee kindacteurs die de jongste zoons neerzetten: zij zijn het meest oprecht en naturel.

De regisseur van dienst ken(de) ik niet, maar doet het op de klefheid na wel redelijk. Eén ding had ik wel anders gedaan, en dat is de flashback van Watts' personage gewoon chronologisch vertellen. Ik begrijp de keuze voor een flashback aan het einde niet goed. Dat lijkt eerder op een uit het oog verloren scène dan dat het iets toevoegt als afsluiter.
Visueel zit het wel snor: de tsunami is kort maar erg krachtig in beeld gebracht, zeker ook de chaos onder water, en post-apocalyptisch Thailand maakt ook indruk.

2,5

Geloofwaardig, dat is al heel wat dezer dagen! Misschien iets te overdreven met bloed en vleeswonden enzo. Dat was wel vaak om te kotsen. Het is bepaald geen film om met een zak chips of popcorn op schoot te gaan bekijken. Je moet wel echt van het genre Drama houden.

Redelijk enerverend docudrama, dat het vooral moet hebben van de special effects in het begin. Het heftige verhaal is gebaseerd op de dramatische ervaringen van María Belón, die nauw betrokken is geweest bij het maken van deze film en gediend heeft als adviseur van Naomi Watts. Jammer is wel dat de spanning van lieverlee een beetje wegebt.

Sooow wat een indrukwekkende film..!

Echt zo realistisch.

En wat vreselijk goed hoe ze al het leed van de familie en andere mensen hebben weergegeven... pffjuu impressive....!

Maar ook wat een lieve, mooie kindjes die op zo'n geweldig mooie manier met elkaar en anderen omgaan.

Enigszins overdramatisch in sommige opzichten dat tegen het tenenkrommende aanzit, maar ik denk dat deze film vrijwel zeker een realistisch beeld schetst van deze gebeurtenis en de daaropvolgende omstandigheden. De overstroming lijkt angstaanjagend goed nagebootst, maar jammer genoeg is dat ook de climax van de film.

Best een goede film wel, al begrijp ik goed als mensen dit niet veel meer vinden als een RTL 4-dramaatje. Het zijn dan ook de fantastische acteerprestaties die deze film over de streep trekken.

Vooraf had ik eigenlijk het idee anderhalf uur naar een overstroming te gaan kijken, maar tot mijn verbazing was dit slechts ingekort tot een kwartiertje. Behoorlijk jammer, en ik vroeg me af hoe de rest van de film dan ingevuld zou worden. Maar natuurlijk weet je dan al wat er komen gaat, kwestie van blindelings uitstippelen...

Eerst nog even de positieve kanten belichten; de special effects zijn van een hoog niveau. De tsunami was overtuigend, zeker wanneer de camera onderwater was en je de slachtoffers door al het puin pingpongde. Het werd maar weer eens duidelijk dat niet alleen het stromende water de vijand is. Daarnaast heb je met Naomi Watts altijd goud in handen. Een van mijn favoriete actrices, overtuigt in iedere rol en laat me zonder moeite meeleven met haar en alles daaromheen. Ook de drie kinderen, en met name Lucas, blinken uit in hun prestatie, ongelofelijk knap hoe realistisch ze meespelen.

Alleen het verloop van het verhaal, dat knelt een beetje. Er lijken zo'n duizenden mensen hulp nodig te hebben, maar je zag er zowat geen een vechten voor zijn leven tijdens de overstroming. Hierdoor had ik niet echt het idee dat het om iets heel ernstigs ging eigenlijk. De zoektocht is logisch, maar voorspelbaar. Het voortdurend mislopen van elkaar is ergernis opwekkend, maar het kippenvel-moment toen de broertjes elkaar weer ontmoette was voelbaar. Maar daar hielp de vioolmuziek niet aan mee.

Geslaagd drama, vooral weer door Watts, maar toch heb ik liever geen happy endings bij films over dit soort ernstige natuurrampen.

Het zit erop. Wat heeft het mij een moeite gekost de laatste drie kwartier af te kijken. Hollywood sentiment ten top. Niet aan mij besteed dus. Goed, het mag dan misschien allemaal wel realistisch overkomen - het is ten slotte op feiten gebaseerd - maar dat sentimentele stoot mij gewoon enorm af. Het raakt mij gewoon niet. Ook de muziek was niet om aan te horen, evenals trouwens die vreselijke muziek van het songfestival. Ik had de T.V. vanwege dat liedjesfestijn tijdens het bekijken van de film ook maar even aangezet.

Valt er ook nog iets positiefs te vermelden? Jawel, de tsunami zelf was erg mooi in beeld gebracht en ook enkele onderwater scènes oogden zeer mooi. Maar dat was het dan ook.

2,0*

Rauw.

Best een knappe dramatisering van één van de grootste natuurrampen uit de recente geschiedenis. De eigenlijke tsunami wordt overigens erg fraai in beeld gebracht, indrukwekkend.

Indrukwekkend is ook de acteerprestatie van Watts te noemen. Ze wordt niet gespaard. Ook een pluim voor de mensen van de make-up, wat zagen die verwondingen er verschrikkelijk uit zeg!

Verder valt de film naar het einde toe toch een beetje in de kuil van het melodramatische. Zo wordt het feit dat ze elkaar bijna mislopen in het ziekenhuis toch wel erg dik aangezet. Had niet gehoeven wat mij betreft. Verder wel verbazingwekkend dat iedereen van het gezin deze ramp heeft overleefd.

Goed.

Een indrukwekkende,adembenemende,beangstigende en beklijvende film die me nog lang zal bijblijven. Een heel realistisch neergezet beeld van de verwoestende kracht die een tsunami kan veroorzaken en aantoont hoe nietig wij mensjes zijn tegenover natuurfenomenen ondanks onze high-tech toestanden.

De titel van de film is op zijn eigen al een joekel van een spoiler maar persoonlijk zie ik toch liever dit gegeven van een klein mirakel dat een gehele familie dit kan overleven dan een film over de duizenden die het niet hebben gehaald. Het zou maar een kortfilm geworden zijn. Trouwens youtube staat vol met tragische beelden en fotos van slachtoffers. Dat het overgoten werd met een Hollywood-sausje is doodnormaal. Hadden ze het zo realistisch gefilmd als in werkelijkheid , dan zou dit de goorste film geweest zijn waar geen mens op zit te wachten. Niet voor niets dat ze de helft hebben weggelaten hoe het werkelijk is verlopen.

Dat het een emotionele film zou zijn zag je al van mijlenver. Ik ben zelf geen overgevoelig persoon, maar bij momenten vond ik het ook knap lastig om het droog te houden (Toepasselijk )

Toch enkele storende zaken voor mij persoonlijk :

- Ik vond wel dat ze hadden mogen tonen hoe de vader met de 2 kleine zoontjes het konden overleven

- Het moment dat ze bij het ziekenhuis elkaar misliepen was een beetje erover

- Misschien heeft de vader dit echt gedaan, maar mijn verstand kan er niet bij dat hij die 2 kleine peuters achterliet. Ben zelf vader en zou mijn 2 peuters nooit achterlaten nadat ik zo een rampspoed kon overleven

Prachtig acteerwerk van Watts en McGregor, maar vooral door de 3 zoontjes. En dan vooral Tom Holland. Bewonderenswaardige prestatie.

4*

Eerste uur geweldig, alles klopte (special effects, scenario, hoofdrolspelers), maar dan lopen ze toch weer in val om het een einde geven, waarbij het glazuur van je tanden springt. Speciale vermelding voor Tom Holland, fantastische rol zet hij neer.

Toch ondanks zwakker tweede deel vier sterren verdiend.

Zijn er meer mensen die de muziek soms op de muziek uit Once upon a time in the west vonden lijken?

Heftig hoor. Heb bijna heel de film in spanning/afschuw gekeken of gejankt, dus iets doet de film zeker goed.

Het realistische karakter van de film is goed gedaan. Ik was in het begin een beetje bang voor het verzachten van de feiten, zodat het geschikt werd voor het bioscooppubliek, maar 'gelukkig' wordt het tonen van lijken en andere gruwelijkheden niet echt geschuwd.

Het scheelt ook echt dat er een echtgebeurde ramp en een echt bestaande familie geportretteerd wordt, en er dus geen noodzaak is tot het verzinnen van een of ander heldhaftig popcornverhaal. Het is daarom ook een stuk beter te accepteren dat de familie elkaar op den duur terugvindt. Anders zou het een wat al te gortig happy end geweest zijn.

Eigenlijk de volle speelduur op het puntje van m'n stoel gezeten. Knap in beeld gebracht, prima acteerprestaties, vooral ook van Tom Holland. Een film die vast een hoop mensen weg zullen zetten als oversentimenteel of exploitatief of wat dan ook allemaal, maar ik heb er persoonlijk erg weinig op aan te merken.
Oh wacht, toch één ding: het geluid (en dan vooral de spraak) was op momenten echt dramatisch. Kan ook liggen aan de versie die ik had, en dan heb ik niks gezegd, maar regelmatig waren dingen vrijwel onverstaanbaar.

4* - 4,5*

Een mooie drama/historie/thriller film...

Een waargebeurd verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Ewan McGregor en ook bekende

actrice Naomi Watts spelen allebei goed...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Op wat clichés na hier en daar een goede film waarin op zeer indrukwekkende manier de tsunami van 2004 in beeld wordt gebracht. Je beseft dat het intussen mogelijk is om alles te verfilmen en zelfs een ramp van onmetelijke proportie geloofwaardig in beeld te brengen.

Tom Holland, die zoon Lucas speelde, overklaste absoluut de 'oude rotten' van het acteervak, Naomi Watts en Ewan McGregor (die het zeker niet onaardig deden).

Het is allemaal erg sentimenteel natuurlijk, maar dat hoort wel bij zulke films.

De tsunami is prachtig in beeld gebracht (later nog een keer). Wat volgt is een sentimentele martelgang, de film verdrinkt erin. Het jochie dat het oudste zoontje speelt, acteert vreselijk - hij doet nog zo zijn best. Naomi Watts valt weinig te verwijten, gaat acterend niet kopje onder, maar kan de film niet behoeden van een (kleine) ramp.

Leuk voor mensen die van zoetsappigheid houden in combinatie met waargebeurde feiten, clichés en voorspelbaarheid.

Een koude douche deze tsunami. Ik kom niet verder dan een 2,5*

Dit mag dan gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar wanneer het gewoonweg slecht en oversentimenteel geschreven is, dan blijft er toch een teleurstellende film over. Al gauw zijn de kaarten geschud en is het de vraag wanneer en hoe een door een tsunami verscheurd gezin elkaar weer terug vindt. Dit gaat gepaard met drakerige dialogen, waarbij vooral de rol van de oudste zoon slecht uitpakt. Wat was dat acteren matig van Tom Holland...

Special effects: waanzinnig. Zeer realistisch.

Verhaal: als je zelf kinderen hebt, en jezelf verplaatst in de film, ja emotioneel. Geen kinderen en te nuchter, melodramatisch goede afloop verhaal.

Wat een ongelofelijk indrukwekkende film is dit. Een tranentrekker en een bonk puur drama, maar in tegenstelling tot veel andere dramafilms draait het om een verhaal dat verteld moet worden. Vanaf het moment dat de eerste golf het Beach resort treft zat ik egenlijk al met een brok in mn keel. Dit gaat over overleven, maar vooral over hoe sterk familiebanden kunnen zijn, en bijv. de liefde tussen moeder en zoon. De emoties zijn echt en geloofwaardig. Natuurlijk zijn meer families door de ramp getroffen, maar doordat puur dit gezin gevolgd wordt, leef je ontzettend mee. Het acteerwerk is ontzettend goed: Naomi Watts is van Oscarniveau en ook MacGregor is erg goed, maar het zijn vooral de jongens die mij verbaasd hebben. Ontzettend knap hoe zij emoties weten over te brengen. Vooral Tom Holland en het jongetje van 5 dat Simon speelt zijn erg goed. De muziek is mooi, de beelden van de landschappen, de make-up, het weergeven van de overstroming. Alles lijkt te kloppen en komt aan, en omdat dit verhaal waargebeurd is en alle emoties zo realistisch gebracht worden is the Impossible nergens cliche of overgedramatiseerd. Niets op aan te merken. 5*

Bleh, wat een vervelende zeverfilm, over een gezinnetje dat elkaar zoekt na de ellende die de tsunami teweeg heeft gebracht. Een tenenkrommend overschot aan gejank en hysterie, met radeloze ouders en peuters die zich gedragen als volwassenen. Kon de film helemaal niet serieus nemen en irriteerde me mateloos aan de dialogen van de kinderen en het dik aangezette drama in de clichés die de film vullen. Snel vergeten, deze pijnlijk slappe kak.

1.5*

Uitstekende film over een gezin dat op vakantie gaat naar Thailand maar getroffen wordt door een tsunami. Een meeslepend verhaal over een van de grootste natuurrampen dat hier vooral indringend wordt doordat het verhaal van één gezin centraal staat. Realistisch in beeld gebracht met indrukwekkende beelden van de tsunami zelf. Ook het acteerwerk van de gehele cast is uitstekend.

Deze was op tv en me er ook eens aan gewaagd. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar de tsunami kwam vlugger dan verwacht. Deze kwam wel overtuigend in beeld.

Vervolgens was het dan eerder een dramafilm over de zoektocht van de familie. Ondanks dat je al kunt raden hoe de film zal eindigen, verveelde de film niet.

Het acteerwerk was prima, maar dat was was wel te verwachten met de cast.

Ondanks dat de film meer drama dan rampenfilm is, vond 'k hem toch wel het bekijken waard.

Boeiend van begin tot eind.

Een goeie film waarin ernst van deze ramp goed te zien is.

Een echte aanrader

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik Lo Imposible gezien heb, maar door omstandigheden kom ik er nu pas aan toe om een beoordeling te geven. Ik weet gelukkig wel nog heel duidelijk hoe ik erover dacht.

De film begint gewoonweg prima. De tsunami wordt zeer overtuigend in beeld gebracht en geeft een beklemmend gevoel. Je leeft direct mee met het gezinnetje. Veel introductie heeft de film daar eigenlijk ook niet nodig. Het gegeven dat een gelukkig gezin uit elkaar gedreven wordt door een dergelijke, allesvernietigende ramp is genoeg om je bij de strot te grijpen. De film schuwt ook de realiteit niet: de verwondingen zagen er levensecht uit. Er zaten momenten in waarbij ik hardop naar adem snakte. Het komt dusdanig realistisch over, dat ik er niet langer bij stilstond naar een film te kijken.

Jammer dus dat de film dan nog halverwege zó inzakt. In het begin is dat gedeelte in het ziekenhuis nog indrukwekkend, maar het duurt niet lang of er wordt flink op de rem getrapt. De film wordt bij vlagen erg sentimenteel en weet dat vervolgens tot en met het einde niet meer van zich af te schudden. Na verloop van tijd werd de onderlinge zoektocht wat langdradig en zelfs best saai. Ik weet niet in hoeverre de film op de ware gebeurtenissen slaat, maar ik vond het een vreemde zet dat pa zijn twee jongste zoons op een gegeven moment min of meer alleen achterlaat. Nu kun je de film daar natuurlijk niet echt op afrekenen; als de man in kwestie dit gedaan heeft zij het zo. Wat ik echter wel behoorlijk storend vond was dat ook in deze film zich weer kinderen gedragen als volwassenen. In een film die zichzelf serieus neemt is dit nog vervelender dan in bijvoorbeeld een komedie, waar een dergelijke wijsneus nog wel eens grappig wil zijn. Ik herinner me zo’n dialoog tussen de twee jongste zoontjes in nachtelijk Thailand. Die hele scène kwam niet binnen door dit vreemde gedrag en mede door dit soort momenten begon de film richting het einde langdradig aan te voelen. De reünie is vanzelfsprekend wél leuk om te zien, maar het wordt wel een beetje dik aangezet.

Ik vond het eerste halfuur tot uur van Lo Imposible erg indrukwekkend, maar wat volgt is een standaard Hollywood filmpje dat niet erg lang blijft hangen. Niet slecht, maar ik vond het wel een beetje een teleurstellend verloop. Naomi Watts en Ewan McGregor vervullen hun rollen prima en geloofwaardig. De kinderen deden het ook naar behoren, maar werden daarentegen door het script meermaals ongeloofwaardig gemaakt. De film is een aanrader als je van rampenfilms houdt, omdat de ramp bovengemiddeld in beeld wordt gebracht. Verder is het leuk om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

3*

Ik neem aan dat dit zo'n film is die gewoon een keer gemaakt moet worden. Het is ook zo'n film dat een plot heeft dat je met een zin kunt samenvatten. Vanuit het niets komt de tsunami, familie raakt elkaar kwijt, familie probeert elkaar terug te vinden. Al snel genoeg kom je erachter dat alle gezinsleden nog leven en dan is het eigenlijk alleen maar afwachten tot ze erin slagen elkaar terug te vinden. Dat maakt allemaal niet uit, want de tsunami zelf was natuurlijk een enorm drama en daar hoef je weinig plot bij te halen om het tot een indrukwekkende film te maken.

Het belangrijkste in zo'n film, die het meer van één overdonderende gebeurtenis moet hebben dan van een plot, is de geloofwaardigheid. Gelukkig wordt de tsunami angstaanjagend geloofwaardig weergegeven - je zou bang worden voor water. De film houdt zich in waar het gruwelijke beelden betreft - ik denk dat er wel een boel meer rottende lijken te zien zijn geweest - maar is er goed in geslaagd om je de ellende te laten kunnen voorstellen. Daarnaast is ook het acteerwerk goed. De angst werkt aanstekelijk. Vooral aan het begin, als Maria voor het eerst boven water komt, zich vastklampt aan een boom en totaal radeloos begint te schreeuwen, voel je de enorme verbijstering en wanhoop. De kindertjes doen het ook allemaal heel goed, overigens.

Hoeveel hiervan daadwerkelijk echt gebeurd is, weet ik niet, maar soms lijkt het me net iets te dik aangezet. Ik geloof het onmiddellijk dat iedereen elkaar weer terug vindt - uiteindelijk. Maar dat iedereen eerst precies langs elkaar heen loopt, om elkaar dan toch allemaal op dezelfde plek weer te treffen, dat vond ik wat overgedramatiseerd. Verder zijn de personages vrij blanco. Enerzijds helpt dat je om je in te leven; ongeveer elke vader en moeder zal zich wel herkennen in de ouders. Anderzijds maakt het de personages weinig memorabel.

Zoals ik eigenlijk al zei, staat alles in de film in dienst van het grote drama van de tsunami. De familie leidt ons door het drama heen, geeft ons iets om aan vast te houden, meer niet. Daarom zou ik dit film geen meesterwerk willen noemen. Omdat dat grote drama echter heel angstaanjagend in beeld gebracht is, is Lo Imposible toch de moeite waard om te bekijken.

Poeh hé, ik heb het niet droog kunnen houden. Wát een goede film. In zo'n film als deze komt pas echt bij je binnen hoe het moet zijn geweest om daar op dat moment te zijn. En dat er in het echt dus ook een familie is geweest die precies dit allemaal heeft beleefd, dat maakt het nóg indrukwekkender.

Ik ben het absoluut niet met TornadoEF5 eens. De ellende van de andere mensen vergeet je totaal niet. De hoofdpersonen komen met allemaal andere overlevers in contact en je ziet dat die niet evenveel mazzel hebben gehad als de hoofdpersonen. Je ziet ook in de ogen van de vader en de moeder dat ze soms niet goed weten wat ze met de situatie aan moeten. Ze zijn wel opgelucht. Maar je ziet die vader in het vliegtuig ook nog op dat briefje kijken van die oost-europeaan waarop staat 'we are at the beach'. En dan denkt 'ie ook aan diens familie en dat die het waarschijnlijk niet heeft overleefd.

Vijf sterren van mij. No doubt.

De zoveelste rampenfilm zonder enige creativiteit of visie. Emoties gaan niet verder dan aangedikt sentiment, dialogen zijn niet van niveau. Het verhaal wordt nooit indringend of zenuwslopend, en Bayona is een regisseur zonder stijl. Misschien moet hij eens naar Vinyan kijken.

Aangrijpende film gebaseerd op waargebeurde feiten. Tom Holland acteert bijzonder sterk als zoon Lucas.

Een script dat niet meteen lokt om te kijken. Rampenfilms focussen vooral op de ramp, terwijl het effect op de mens meestal vergeten wordt. The Impossible gaat over een bestaande ramp, maar kan op zich ook eender welke ramp zijn. Met respect voor de slachtoffers van de tsunami uiteraard. We zien het lijden van de familie in een vreemd land. Geen idee waar de rest van je familie is, geen enkele bezittingen meer en gewoon hopen dat je het er levend van afbrengt. Dat wordt sterk gebracht. De ramp komt in het begin wel in beeld, maar zonder de nodige spektakel. Dit is geen Hollywood blockbuster.

Naar het einde toe vindt de familie elkaar terug. Iets wat misschien weer typisch film is, maar ik vond het effect wel werken. Bovendien zag ik er een vorm van hoop in. In het echt moet het al lukken dat je dit geluk overkomt, maar je hoopt altijd van wel. Het is het lichtpuntje en dat blijft mij zeker hangen. Voor één keer had het hier meer effect dan een somber einde. De makers hebben de ellende zeker in beeld gebracht en niet vergeten. Af en toe een (quasi) happy end mag wel eens.