The Dark Side of the Moon (1990)

Gemaakt met een laag budget, en dat zie je. Visueel ook niet bepaald de moeite waard en de cast is onopmerkelijk, maar het intrigerende script zit spannend in elkaar en het geheel is inventief en sfeervol uitgewerkt. Ooit eens op videoband gezien; benieuwd hoe dit er na al die jaren op dvd uit zal zien. Eerst maar eens zien te vinden, natuurlijk...

Onbekend maakt onbemind. Als liefhebber van low budget space-horror uit (voornamelijk) de jaren 80 en 90, was Dark Side of the Moon een titel die al langer op de planken lag. Na het zien van de blu-ray release van Unearthed Films, is het vooral zeer spijtig dat er hier zo weinig aandacht voor is geweest. Met name omdat Webster het héél anders aanpakt dan de meeste genregenoten met soortgelijke budgetten. Waar men destijds vooral ging voor cheesy, slijmerig Alien-vertier, is Dark Side of the Moon een film die volledig om de sfeer draait en de groeiende paranoia onder de crewleden. Dat bedrukkende, verloren gevoel aan boord van een klassiek groezelig ruimteschip. Stijlvol geschoten en belicht, altijd complimentair aan de indrukwekkende sets, maar deels tegengewerkt door twijfelachtig acteerwerk. Een klein smetje op deze hidden gem, die terecht een strakke nieuwe transfer heeft gekregen.

Een ruimteschip komt zonder elektriciteit te vallen en zweeft richting de donkere kant van de maan. Daar vinden ze een gestrand ruimteschip zonder leven aan boord. Wanneer ze het lichaam van een van de overleden bemanningsleden naar hun ruimteschip overdragen, hebben ze niet door dat ze een verschrikkelijk onheil over zichzelf hebben opgeroepen.

The Dark Side of the Moon is een verrassend goede sci-fi horror gebleken. De film haalt overduidelijk inspiratie uit Alien, The Thing en Blade Runner. Deze klassiekers doen het allemaal veel beter maar dit filmpje doet een verdienstelijke poging om zijn eigen ding te doen. Er wordt een gevoel van paranoia opgebouwd tussen de crewleden wat zeker en vast bijdraagt aan de spanning. De exploratie van enkele conspiracy theorieën kon ik ook erg appreciëren en dit geeft de film een unieke twist. Ook ze (weinige) gore komt overtuigend over en de acteurs doen dik hun best.

Wat me echter wel tegenviel is het seksueel getinte kantje van de film. Dit was best ongepast en ik kon helemaal zonder. Ook is de slechterik in de film te melig om dreigend over te komen. De dialoog is houterig te noemen en de plot twist aan het eind van de tweede akte was me iets te mottig. Vanwege een laag budget merk je dat de sets en geweren van karton/plastic zijn maar dit geeft de film dan weer een unieke charme. De bliep-bloep-knopjes vond ik geweldig.

De laatste filmrol voor Joe Turkel die een ongekende présence heeft. Die man mocht nog decennia langer acteren van mij. Al bij al raad ik deze film aan want hij heeft imo nog veel te weinig stemmen. Het lage gemiddelde is zeker geen representatie van de kwaliteit, zeker niet op IMDB met een 4,9*. Een meesterwerk is het niet want, zoals eerder vernoemd, doen anderen het beter. Toch is het een erg goede cult-klassieker.

3,5*

Toch een fikse tegenvaller gezien de vele goede recensies wat ik er al over had gelezen hier en daar. Pluspunt is uiteraard het groezelige ruimteschip met de fantastische licht en drukknopjes met een gepast naar sfeertje. Helaas weet het verhaal niet te boeien en nergens wordt het spannend. Ook qua gore valt het dik tegen. Maar goed dat laatste hoeft nog geen kritiekpunt te zijn. Het acteerwerk is ook maar aan de matige kant en de stem van diegene die het onheil brengt ging naarmate de film vorderde meer en meer irriteren. 5/10