Romeo and Juliet (1968)

Zeer boeiende film versie. Romeo wordt hier helaas wat na de achtergrond gedrukt door Mercutio. Hussey is een betoverend mooie verschijning als Juliet, iets wat ik in mindere maten van Danes in Luhrmann's versie kan zeggen of voor Susan Sentall in de 54' versie. Ook Michael York zit hierin als Tybalt, zijn doorbraak. Regisseur Zeffirelli liet hem al spelen in een van zijn toneelwerken en zijn debuutfilm. Nino Rota's muziek is ontroerend. 4.5 sterren

Ik zat me al kijkende af te vragen of William Shakespeare, als de beste man het nog had kunnen vertellen, liever had gehad dat we hedendaagse interpretaties van zijn werk maakte of getrouwe, in de tijd geplaatste verfilmingen.

Dit is een heel getrouwe verfilming. Zelfs nog getrouwer dan de meeste verfilmingen en toneelvoorstellingen ervoor,. omdat de acteurs die Romeo & Julia spelen hier ongeveer de leeftijd hebben die ze in het verhaal hebben en geen volwassenen zijn die doen alsof ze minderjarigen zijn. En dat is een enorm pluspunt. De tijd is niet anders, mannen in maillots met zwaarden dus en het taalgebruik is ook origineel.

Mede door de letterlijke tekst komt de film niet helemaal los van de toneelversie en blijft het een beetje een verfilmd toneelstuk. Iets minder respectvol naar de originele tekst had ik wel lekker gevonden eigenlijk. Heel groot pluspunt is de prachtige muziek. Die bleek van Nino Rota en is een van de soundtracks die ik al kende zonder dat ik het wist. Duidelijk muziek die vaker gebruikt is na deze film.. Maar in deze film is de muziek, dramatisch, maar niet te sentimenteel of bombastisch, van hele grote meerwaarde.

Kleine 3.5*

Gelukkig ben ik niet de enige die Olivia Hussey 'adembenemend mooi' vond. Is dit het eerste waar iedereen op MovieMeter het over eens is? Het zal vast wel weer niet.

Voor mij is dit eigenlijk de eerste Shakespeareverfilming die de oorspronkelijke dialogen in tact houdt (dus films als Ran niet meegeteld) die echt werkt. Mijn negatieve houding ten opzichte van Shakespeare die je in eerdere berichten van mij kan terugvinden is sowieso al omgeslagen doordat ik wat stukken van hem gelezen heb. Wellicht komt hij meer tot zijn recht op papier (en in het theater?) dan in film, maar het scheelt al een hoop als je ondertiteling hebt. Luisteren naar de toch ontegenzeggelijke teksten, met een versimpelde ondertiteling als ondersteuning vond ik hier opvallend prettig werken, misschien nog wel beter dan als de ondertitels ook de poëzie hadden willen vangen.

Verder is het gewoon een fraai uitgevoerde film en het verhaal wordt erg meeslepend verteld. Zelfs al komt de liefde tussen het koppel op mij over dan ietwat dwaze puberliefde, het wordt zo gebracht dat ik er toch in mee wil gaan. Romeo is niet echt een aansprekelijk personage als je het mij vraagt en Whiting is een acteur met weinig uitstraling, maar ik moet bekennen dat hij het goed doet. De rest van de cast is superieur, met Hussey die niet alleen adembenemend in haar acteerwerk is, maar ik was op acteergebied vooral onder de induk van de Jean Paul Belmondo-achtige John McEnery, die erg charismatisch is en elke scène naar zich toetrekt. Filmisch is het niet eens een heel bijzondere film, maar de muziek is zeer mooi en het is gewoon een goed verhaal goed verteld. Ik verbaasde me er zelfs over dat een verfilming van Romeo and Juliet, waarschijnlijk het meest vertelde verhaal aller tijden, mij nog zo wist te pakken. Niet dat het einde daarmee als een verrassing kwam.

3,5*

Wat een prachtige film, ik kan er echt geen genoeg van krijgen... zo mooi! en prachtig geacteerd, hoewel het moeilijk is met zo'n tekst te acteren, en dan ook nog goed. ik vind het taalgebruik trouwens prachtig. wat een heerlijke film! ook de acteurs zijn goed uitgekozen, de muziek is heel mooi en ontroerend, het einde maakt je aan het huilen... kortom, 5 sterren van mij.

Romeo and Juliet is een zeer bekend verhaal. Maar dat wil niet zeggen dat het een goeie film kan opleveren. Tenslotte ging ook iedereen kijken naar de Titanic, terwijl het verhaal daar ook verre van spannend is. Maar de basis in deze film is er natuurlijk en dat kan wel eens garant staan voor een leuke film. Het is alleen de vraag hoe de maker zich basseerd op het oude werk van Shakespeare. Ofwel maak je een compleet nieuwe interpretatie (denk aan West Side Story) of je blijft net dicht bij het origineel.

Er is gekozen voor het laatste en zowel tekst, decors als personages (tot zelfs de leeftijd) zijn in de lijn van Shakespear. En voor de eerste keer in dergelijke aanpak, is de taal van Shakespeare geen drempel, maar past het net wonderlijk in de film en krijg je een poëtisch en romantisch verhaal. Alles zit prachtig gegoten in deze film. Mooie beelden, prachtige decors en kostumering en de acteurs zijn perfect gecast voor deze manier van filmen. Wat theatraal zonder dat het een toneelstuk wordt. Dit is een Shakespearefilm en ik denk wel dat hij trots zou zijn op deze versie.

Fraaie verfilming van Shakespeare's meesterwerk. Tijdloos vanwege de mooie settings en de voortreffelijke vertolkingen van Leonard Whiting, Olivia Hussey en Milo O'Shea.

Ik kan me indenken dat Shakespeare het zo ongeveer bedoeld heeft.

Dramatisch. In de zin van dat de oude teksten, welke op rijm zijn, enorm dramatisch worden uitgesproken, op de wijze van klassiek toneel/drama. Ik zou een film als deze wel eens willen zien met dezelfde tekst, maar dan naturel uitgesproken. Ook zou ik de setting eens veranderd willen zien in een bijvoorbeeld een gothic of 'Underworld' setting of een futuristische setting met psychedelische sixties muziek of drum & bass of de teksten verhip-hopt of zo.

Ik bedoel dat er in mijn ogen soms erg weinig creativiteit met het klassieke materiaal plaatsvindt. Ik denk dat dan de vervreemdende oude tekst alsnog als contrast goed zou kunnen werken.

Maar misschien blijft het moeilijk om met die enorme lappen oud taalgebruik nog iets aansprekends te creëren.

Ik zal het deze film niet kwalijk nemen, is namelijk gemaakt in 1968 en dan op de meest klassiek denkbare wijze (middeleeuws). Wat dat betreft kun je de film tijdloos noemen op seventies borsthaar na misschien.

De kostuums zijn wel erg fraai en de decors eveneens. Het acteren, op de dramatische intonaties na, vind ik redelijk/goed, soms te gemaakt in de uitbundige scenes. Denk aan ouderwets toneel dus.

Voor mij hoeven overbodige gebaren en mimiek niet zo, de ingetogen stukken vind ik het mooist. En de gezongen liederen zijn erg fraai, de overige muziekscore is passend oud.

Het liefdesverhaal is, zoals vanouds, hartverwarmend, het eind hartverscheurend. De eerste helft is romantiek vermengd met kluchtige taferelen en de tweede helft is het romantische tragedie.

Voor mij hoeft Shakespeare echter nooit meer tot op de letter verfilmd te worden. Dat vind ik niet meer zinvol of interessant in deze tijd. Dan lees ik liever zijn werken.

Uitvoering 4*, voor wat het mij doet 3*.

Wat een prachtige film! En dat betekend echt wat aangezien dit soort type rustige films totaal niet mijn genre is.

Eerst moest ik wennen aan het formele taalgebruik in rijmstijl, dat had van mij dus ook wat minder gemogen. Aan de andere kant hoort dit bij een Shakespear.

Prachtige locaties, vooral het balkonnetje van Juliet lijkt op die in Verona.

Verder vind ik Olivia Hussey echt prachtig en heel aandoenlijk om naar te kijken. Grappig dat Zac Efron dus gewoon vandaag de dag nauwelijks ouder is geworden.

Erg mooie soundtrack (what is a youth) en goed bij de basics gebleven (en goed vertolkt). Echt een aanrader!

Krappe voldoende maar voor deze Romeo en Juliet-vertelling, want het zag er wel fraai Italiaans uit. Alleen die authentieke dialogen waar de hele film mee gevuld is, staan me wat tegen. Ik vind het maar loos gezemel.

For never was a story of more woe than this of Juliet and her Romeo

Romeo and Juliet. Net zoals ze voor elkander de eerste grote liefde waren, was het toneelstuk mijn eerste Shakespeare liefde. Het was indertijd mijn eerste kennismaking met het werk van de Bard en het knetterde van begin tot eind. Ik begreep verre van alles, maar er volgde de ene herlezing na de andere en uiteindelijk situeert het verhaal zich ergens in de top 3 van zijn toneelstukken. De laatste tijd ben ik me meer en meer aan het interesseren in de verfilmingen van zijn werk en dan kun je niet om regisseur Franco Zeffirelli heen.

En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen door te zeggen dat dit van alle verfilmingen die ik tot nu heb gezien (ik zit nu aan 14 stuks) misschien wel de beste is. Othello van en met Orson Welles waardeer ik misschien nog net iets hoger, maar sowieso al de beste Romeo & Juliet film. Het is het verhaal van Shakespeare dat iedereen kent en toch slaagt Zeffirelli er in om het over de gehele lijn boeiend te houden. Ik ben sowieso al fan van het gebruik van de originele dialogen, maar gewoon heel de sfeer die af de film straalt voelt typisch Shakespeare aan. Hoogtepunten zijn de balkonscène, het gevecht tussen Mercutio en Tybalt, plus Romeo die doordraait, en natuurlijk heel de ontknoping met de schijndood van Juliet. Ik kan die scène ondertussen dromen, maar toch weet Zeffirelli de juiste snaar te raken en leef je nog altijd mee. De bewegende hand van Juliet wanneer ze terug wakker wordt terwijl Romeo dood naast haar ligt, het is misschien wel één van de droevigste scènes in de geschiedenis van de cinema.

De reden waarom deze verfilming van Romeo and Juliet gezien mag worden is de cast. Zeffirelli waagde het om zijn twee hoofdrolspelers zo dicht mogelijk bij de leeftijd van hun personages te casten (dus deze keer geen twintigers die tieners spelen) en het geeft net dat beetje extra authenticiteit. Het had ook faliekant kunnen aflopen, maar Leonard Whiting en Olivia Hussey spelen de pannen van het dak als Romeo en Juliet. Het is niet evident om de dialogen van Shakespeare geloofwaardig te kunnen uitspreken, maar ze doen het. Sowieso eigenlijk een cast waar bitter weinig is op aan te merken. John McEnery is een uitstekende Mercutio, Milo O'Shea is subliem als broeder Laurence en Michael York is een schitterende Tybalt. Let vooral ook nog op Laurence Olivier als de narrator.

Om het geheel dan helemaal af te maken is er ook nog eens de schitterende soundtrack van Nino Rota. Veruit mijn favoriete filmcomponist en zijn score hier is indrukwekkend. Het past perfect bij de film en het What is a Youth is prachtig. Veruit de beste Romeo & Juliet verfilming die ik al heb gezien en ik betwijfel of ik nog een betere ga tegenkomen.

4.5*

Een geslaagde filmversie van het toneelstuk.

De beroemde filmrecensent Rogert Ebert heeft eens geschreven dat hij van Europese films houdt omdat de personages in Europese films in tegenstelling tot Amerikaanse films wel eens iets intelligents zeggen. Het is natuurlijk zo dat Amerikaanse films eigenlijk per definitie plat vermaak zijn waarin intelligentie synoniem is met gevatheid: wat de belangrijke personages in Amerikaanse films bijna allemaal met elkaar gemeen hebben is een onwaarschijnlijke gevatheid, zelfs op die momenten waarop je denkt dat ze wel andere dingen aan hun hoofd hebben zoals vechten voor hun leven. Maar diepgang heeft het niet wat er wordt gezegd. Nu is Shakespeare natuurlijk helemaal Mr. Eloquentie en zijn zijn personages net zo onwaarschijnlijk als de Amerikaanse tegenhangers, maar dan omdat iedereen in zijn stukken zo verbluffend mooi, poetisch en diepzinnig spreekt. Maar net als Ebert vind ik het leuk om iemand iets intelligents te horen zeggen.

Het is wonderlijk dat woorden die ruim vier eeuwen geleden geschreven zijn, vandaag nog steeds kunnen ontroeren. Zelfs tijdens een oplopende ruzie blijven de personages in jambische pentameters spreken. Dat is onnatuurlijk, maar het werkt wel. Gelukkig heeft Zeffirelli zich aan de originele tekst gehouden. Er zitten prachtige citaten in, vb. My bounty is as boundless as the sea.

Twee tieners de hoofdrollen geven was een risico, maar het heeft geloond. Olivia Hussey straalt jeugdige romantiek uit, met die zeldzame combinatie van donker haar en helderblauwe ogen - two of the fairest stars in all the heaven. Van de nevenrollen vielen vooral Milo O'Shea (Friar Laurence) en Pat Heywood (Nurse) op. Het aristocratische accent van Laurence Olivier is te horen in de proloog en als gedubde stem van Lord Montague.

Dankzij de romantiek is dit het meest toegankelijke toneelstuk van Shakespeare. Deze versie wordt nergens te toneelmatig. Met name de balkonscène blijft heel erg bij, ook met Romeo die meteen daarna euforisch bergaf loopt tussen het struikgewas. De vete tussen de twee families lijkt in het begin niet al te ernstig. Pas wanneer er doden vallen, wordt de kloof onoverbrugbaar en de liefde onmogelijk. De muziek van Nino Rota maakt gebruik van middeleeuwse klanken en ritmes.

Perfecte verfilming van het beroemde verhaal over de onmogelijkste der onmogelijke liefdes, prachtig verbeeld door Olivia Hennesy en in mindere mate Leonard Whiting, onder de fraaie klanken van Rota’s score. Veel knappe scenes, waaronder de speech van Mercatio en het dubbele duel met Tybalt, maar de balkonscene en de slotscène in de tombe sprongen er wel uit. De ongelukkige (misdadige?) bemoeienis van Father Laurence onderstreept maar weer eens de weliswaar niet Shakespeariaanse maar niet minder gevleugelde uitspraak “schoenmaker blijf bij je leest”.

Het bekende verhaal, visueel mooi voorgesteld in een knappe mise-en scène en zeer genietbare muziek.

Het acteren kon er best door, maar veel degenwerk, zeg. Dacht even, zijn we nu bij Dumas of bij Shakespeare. Terloops, niet zo belangrijk.

In maart 1997, toen Baz Luhrmanns Romeo + Juliet (1996) in Nederland uitkwam, was ik 16 en ik weet nog precies waar de poster (met die zes vlakken) van de film hing, naast de deur van de gymzaal. Of de interesse er toen al was of daarna pas kwam kan ik niet meer terughalen, maar ik zou dat jaar meerdere van Shakespeare's werken verslinden. Macbeth klassikaal bij Engels, en Romeo and Juliet en The Tempest voor de boekenlijst. Het was tevens het jaar dat mijn filmliefde begon, en gelijk in de derde versnelling ook. Hele salarissen eindigden bij de Free Record Shop, en Romeo + Juliet (1996) zat daar ook bij. De 'Two households, both alike in dignity' opening kende ik al snel uit mijn hoofd. Shakespeare bleek quotable!

Het moet vormend zijn geweest dat de eerste verfilming die ik zag van de Bard, gelijk toonde dat een moderne adaptatie prima mogelijk is. Zonder verwachtingen van hoe een Shakespeare verfilming 'hoort' te zijn, was ik behoorlijk onder de indruk. Ik heb het boek meermaals herlezen daarna en Luhrmanns verfilming meerdere keren gezien door de jaren heen, en waardeer die nog steeds voor wat het is. Maar ik zag nog nooit een echt getrouwe adaptatie van dit verhaal, hoog tijd dus. Zeffirelli's Hamlet (1990) zag ik overigens wel rond die tijd, maar daar staat me zo weinig van bij dat ik ook hier redelijk onbevangen in ging, uitkijkend om me weer onder te laten dompelen in die meesterlijke iambic pentameters en dit tragische verhaal.

Zoals meerdere gebruikers aangeven is Hussey behoorlijk betoverend, en die mening deel ik volledig; ze is een fenomenale Juliet. Maar ook de rest van de cast (op Oliviers verteller na voor mij voornamelijk onbekende namen) doet het uitstekend. De Italiaanse locaties en Nino Rota's prachtige score geven de film inderdaad een authenticiteit die zeker een meerwaarde heeft, al met al een erg fijne ontdekking dus.

Toch heeft voor mij Luhrmanns moderne adaptatie zeker zijn bestaansrecht, net als lossere verfilmingen zoals West Side Story. Net zoals ik bij sommige muziek zowel de snellere als een langzamere uitvoering kan waarderen van hetzelfde nummer, lijkt dat ook bij Shakespeare het geval; al kan ik me uitstekend voorstellen dat iemand die al verliefd was op deze versie, Luhrmanns verfilming niet erg waardeert. Voor mij werken sommige karakters (Tybalt en Mercutio) in de latere versie wel iets beter, en komt het drama van sommige scènes net iets beter uit de verf. Maar dat kan ook een kwestie van voorkeur voor ingetogenheid of uitvergroten zijn, en wat welke benadering fraaier werkt, verschilt bovendien naast voorkeur ook nog eens per akte/scène.

Hoe dan ook, een bijzonder fraaie verfilming die van mij zonder twijfel dezelfde goede beoordeling krijgt.

4*

Uitstekende film waarin een jongen en een meisje verliefd op elkaar worden. Het alombekende, tragische liefdesverhaal van William Shakespeare. Het duurt altijd even voor me om in de flow van zijn teksten te komen. Mooie kostuums, locaties en muziek. Ook de casting is goed. Een nipte 4.0 sterren, maar de versie van Baz Luhrmann blijft mijn favoriet.