The Thin Blue Line (1988)

Heeft iemand een idee of deze film ergens te huren, kopen is?

Ik wil deze ook graag zien.

Ik raad ook iedereen aan op wat voor manier dan ook deze film te bemachtigen.

Als je morgenvroeg wakker wordt en je dvd-tje van deze film is weg dat weet je wie het was

Heb 'm zelf ook niet op DVD, bedoelde meer dat iedereen hem moet zien eigenlijk Ik heb deze film zelf ooit gewoon op de Nederlandse TV gezien namelijk.

Hoop hem inderdaad eens een keer op t.v. te kunnen zien. Ik geloof niet dat je hem kan krijgen op DVD. Als je "Thin Blue Line" intypt bij de diverse DVD winkels online, krijg je meestal die onleuke Rowan Atkinson t.v.-serie als resultaat.

"Mr. Death: The Rise and Fall of Fred A. Leuchter Jr." lijkt mij ook zeer interessant. Ook geregisseerd door Errol Morris.

Op zich een echte effectieve docu te noemen. Morris wijst in zijn onderzoek naar een zwerver die de moord gepleegd zou hebben en niet Adams. Niet alleen het publiek was overtuigd, ook de politie die nadat de film net draaide de zaak weer heropende. Het bleek inderdaad de zwerver te zijn ( die zelf ter dood werd veroordeeld voor een andere moord) en Adams zijn naam werd alsnog gezuiverd.

vanavond naar Kanaal II kijken dan

Indrukwekkende docu. Maakt je ervan bewust wat voor schurken er af en toe "in charge"zijn. Adams wordt willens en wetens opgeofferd om gezichtverlies van de autoriteiten in Dallas tegen te gaan.

Heb deze film eindelijk kunnen zien, tesamen met twee andere Errol Morris films, die nu in een mooie box zijn verschenen. Deze vond ik uiteindelijk toch de beste. Laat ook de kracht van een goede documentaire zien, getuige het feit dat Adams naar aanleiding van deze film na jarenlang brommen in een Texaanse gevangenis, toch nog vrij kwam inplaats van te eindigen in the hot seat.

Vergeet niet te stemmen .

Een bepaalde halve ster heeft het gemiddelde wel echt veel te laag gemaakt. .

Bij deze.

Inspirerend, imponerend, een MEESTERWERK! Fans van The Shawshank Redemption moeten deze docu. maar een zien.

***** / *****

Inderdaad een sterke en indrukwekkende documentaire, die niet eens zozeer kwaad maakt over het misbruik van macht in de desbetreffende zaak an sich (omdat je weet dat t allemaal later weer goed is gekomen), maar over het zeer waarschijnlijke feit dat dit slechts het topje van de ijsberg is wat betreft het naleven van gerechtigheid in de zuidelijke staten (bias intended). 3,5*

Wat een gemiddelde. .

Tsja het is natuurlijk schokkend hoe ernstig een rechtssysteem kan falen, maar toch kon me dit niet totaal boeien. De docu wordt onnodig lang opgerekt met irrelevante zijverhalen en continu herhalingen van dezelfde slowmotion-beelden. Peter R. de Vries en de stem van Arend Langenberg hadden van deze moordzaak een interessantere uitzending weten te maken.

De laatste zin negeer ik even met veel moeite, ik wil wel even ingaan op twee andere punten die je noemt.

De irrelevante zijverhalen zijn er juist om inzicht te geven in de gedachtengangen van de mensen die van invloed waren op de dwaling van het recht wat hier plaatsvond: vooral de getuigen die de doorslag gaven voor jusititie weten zichzelf in deze film feilloos tot volstrekt onbetrouwbaar te bestempelen. Het sterke is dat de film hun verhalen niet manipuleert of coacht, maar deze mensen gewoon een paar minuten voor de camera laat praten, over zichzelf, hun herinneringen van het moment en de nasleep.

De ensceneringen in de film zijn niet continu dezelfde slow motion beelden: ze verschillen allen van elkaar, al naar gelang welke getuige of betrokkene zijn verhaal aan het vertellen of wijzigen is. Wat de film daarmee uitstekend aangeeft is dat zoiets als de echte waarheid nauwelijks te achterhalen is en voor een verdachte in een moordzaak eigenlijk niet bestaat: al helemaal niet als er aan de kant van justitie slechts werk wordt gemaakt om het bewijs passend te maken op de verdachte, in plaats van het bewijs objectief te gebruiken en open te staan voor een mogelijke andere gang van zaken.

Zeker een goede documentaire, maar fascinerend was 't nooit. Ik denk dat 't onderwerp, alhoewel nooit minder erg, gewoon te vaak aan bod is gekomen, waardoor ik er toch minder voor ben gaan voelen. - Een Paradise Lost is één van de weinige docu's met dat onderwerp die mij nog wel écht wist te boeien.

Het echte cadeau kwam pas toen ik de extra's van de dvd bekeek: de eerste aflevering van First Person, "Mr. Personality". - Dat interview kon gewoon echt niet beter, en 't onderwerp (gradaties van ziekelijke moorden) was uitermate interessant, mede door de oprechte vertelling van Michael Stone.

deze doet me erg denken aan de waar gebeurde verfilming in THE ONION FIELD

The Onion Field (1979)

Interessante, maar weinig verbazingwekkende documentaire, eigenlijk. Zit allemaal strak in elkaar, mede door Glass' bijdrage. Maar had toch meer verwacht van de ontwikkelingen en ontknopingen binnen het verhaal. Uiteindelijk lijkt er een vrij coherente 'uitslag' te zijn, maar het blijft toch gokwerk (?). Geef qua documentaire de voorkeur aan Paradise Lost.

Welke ''Paradise Lost'' bedoel je, Danuz?

Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills

Regisseur Errol Morris zei over deze film dat het de enige misdaadfilm is, waarin een echte moord daadwerkelijk opgelost wordt. En in zekere zin is dat waar. Randall Adams was niet de dader, maar tijdens het maken van deze docu zat hij nog steeds vast en was hij veroordeeld tot levenslang voor het plegen van een moord die hij niet pleegde.

Aan het einde van de docu weten we wie het wel gedaan heeft, en Randall Adams is nadien (12 jaar onnodig vastgezeten) ook vrijgelaten.

Wat de docu het beste doet, is laten zien wat voor mongolen er toch in Amerika wonen. Er komen een heleboel rednecks, KKK'ers en ander schorem aan het woord en zij zijn de belangrijkste reden dat Randall Adams zo lang achter de tralies verdwenen is.

Iemand in deze docu zegt zelfs: 'any prosecutor can convict a guilty person, but it takes a great prosecutor to convict an innocent man'. Van dat niveau. Ongelofelijk verhaal, maar met iets teveel drama geportretteerd.

Het is gemakkelijk om te vergeten hoe vernieuwend The Thin Blue Line in 1988 overkwam. Het gebruik van reconstructiebeelden werd in die tijd als not-done beschouwd en de film werd daardoor ook gediskwalificeerd voor de Oscars. Tegenwoordig zijn reconstructies een standaard geworden binnen documentaires over misdaden.

Toegegeven, echt overweldigen deed The Thin Blue Line me niet, al is het wel zeer boeiend. Zo'n psycholoog die roept dat Adams zo gestoord is als Hitler is toch wel beangstigend. De interviews, zo moet ik toegeven, zijn eigenlijk gewoon zeer goed en graven heel diep in hun onderwerpen. De gestoorde Harris is zeker een boeiend persoon te aanschouwen. Hij is charmant aan de ene kant, maar je merkt haast het psychotische onder hem. Een van de meer gedenkwaardige schurken van het witte doek, die nog eens extra eng is omdat hij niet voor het witte doek geboren is.

Ik denk dat er een bepaalde afstandelijkheid in Morris' filmstijl zit die ervoor zorgde dat ik nooit echt diep in zijn docu getrokken werd. Ja, de eindeloos herhalende reconstructies met slechts minimale variaties zijn goed gevonden. Ja, Philip Glass' muziek voegt veel toe aan de onderhuidse spanning. Maar nee, raken doet het niet. Het is gewoon een prima gemaakte docu over een onderwerp dat zeer boeiend is.

3,5*

Vandaag import versie ontvangen. Had hem lang geleden al gezien. De discussie over technische vormgeving is haast triviaal hier. Het gaat hier om de unieke impact die de reconstructie heeft. De 'sprekende hoofden' zijn geen acteurs en wat ze zeggen niet 'bedacht'. Dit is allemaal echt.

Truth is stranger than fiction.

Huiveringwekkend.

”If there was ever a hell on earth, it's Dallas County.”

Op papier klinkt the Thin Blue Line als een erg interessante documentaire, die een beeld schetst van de fouten die gemaakt zijn bij de veroordeling van Randall Adams, die achteraf gezien ook daadwerkelijk onschuldig bleek te zijn.

Hoewel de film voor zijn tijd best vernieuwend was en het onderwerp interessant, werd ik nooit echt helemaal meegezogen in het verhaal. Errol Morris probeert zoveel mogelijk feiten te laten zien, om de kijker een zo duidelijk mogelijk beeld te laten zien van de gebeurtenis. De diverse interviews zijn zeker niet slecht, maar daarnaast zit er ook erg veel herhaling in, waardoor het op de een of andere manier toch erg afstandelijk blijft. Het ene moment is het allemaal wat boeiender dan het andere moment, maar dat de documentaire uiteindelijk leidt tot het echte bewijs van de onschuld van Adams, is natuurlijk wel helemaal geweldig en dat geeft deze documentaire ook net dat beetje extra.

Jammer dat het zo afstandelijk blijft, maar verder is het natuurlijk een erg interessant onderwerp en een degelijk gemaakte documentaire, die uiteindelijk zeer belangrijk is gebleken voor de toekomst van de man die hierin geportretteerd wordt. Voor mij ook een reden om deze docu net een halfje meer te geven, dan ik normaal gezien hier zou hebben gedaan.

3,5*

Op DVD zeer moeilijk aan te komen. Ook de link op deze site zet ons op het verkeerde been.

Op Youtube kun je hem wel zien.

YouTube - Documentary: The Thin Blue Line

Documentaire ziet eruit alsof hij door de Coen brothers geregisseerd had kunnen zijn (Blood Simple komt bij uitstek naar voren bij mij)

Goed

Crime scene reenactments. Iemand moest ermee beginnen. Blijkbaar was het Morris. Inmiddels niet meer zo in het oog springend en dat merk je wel gedurende deze docu. Gelukkig heeft het een andere, vrij simpele troef. Die van een bizarre dwaling rondom een moord. Wat dat betreft laat Morris zich snel in z'n kaarten kijken, maar de geschiedenis is interessant en in zekere zin schokkend genoeg om te blijven hangen. Doctor Death bijvoorbeeld. Griezelig. Adams en Harris hebben ook wel wat. De ene laverend tussen berusting en verbazing, de andere heeft iets waar je moeilijk de vinger op kunt leggen. Hij lijkt best aardig, maar ondertussen. De tape op het eind is een prima afsluiter. Goed om eens gezien te hebben.

Intrigerend portret van een finaal misgelopen rechtszaak. De hypnotiserende montage, pratende hoofden die in de camera priemen, het steeds weer terugkeren naar nét een andere versie van het verhaal (de nadruk op tegenstrijdigheden is soms machtig: de titel in beeld, met "blue" in felrood geschreven; een aardbijenmilkshake wordt uit het raam gegooid terwijl de crime scene door een plas chocolademilkshake zou moeten zijn bevuilt; een rechter herinnert zich een "triviaal" verhaal rondom een dame in de rode jurk, wiens jurk eigenlijk oranje was), de prachtig kaal vormgegeven reenactments (ik heb een zwak voor dat retro-jaren-tachtig-kleurenpalet), onder begeleiding van de schitterende muziek van Philip Glass maken dit tot een waar kunstwerk. Als ik dan toch een minpunt zou moeten noemen zou het het gebrek aan werkelijk interessante personages zijn: met uitzondering van Emily Miller en in mindere mate David Harris en Randall Adams zelf zijn de mensen nogal matter-of-fact en zijn hun verhalen boeiender dan hun persoon. Maar ach, dan maar een half puntje minder...