The Thief of Bagdad (1940)

Amen!

Het blijft een onweerstaanbare charme hebben, die technicolorfantasiewerelden. The Thief of Bagdad, een ietwat superieure remake van de Walsh-Fairbanks-samenwerking, is vooral gemaakt om mensen te laten genieten van het visuele spektakel. De effects zijn zeer goed voor hun tijd, al vond ik het wat jammer dat je bij shots waarin een personage duidelijk 'uitgeknipt' (de correcte term weet ik even niet) is en in een ander beeld geplakt is je een blauwe rand om de personages heen zit, waardoor ze nog altijd te duidelijk niet in die wereld zijn. Voor mij eerlijk gezegd de belangrijkste doorslag om niet naar de 4 sterren te gaan. Ik kan beste door wat oude effecten heen kijken, maar dit is toch wel een misser. Het lijkt me eventueel wel op te poetsen (en wellicht deed Criterion dit al?). Ook jammer is dat de geest als hij vliegt duidelijk een pop is, terwijl er voor het vliegende paard wel een echt bewegend paard gebruikt is. Waarom was dat?

Het duurde ook even voor ik de film echt bijzonder begon te vinden. Aanvankelijk leek het alsof de film avonturenscènes ontweek. Waarom mogen we niet de ontsnapping uit de gevangenis zien? Dat ging nu veel te makkelijk (de bewakers gaan naar bed?). Had iets leuks mee gedaan kunnen worden. Maar als het spektakel eenmaal los barst wordt het toch een feestje. Het voordeel van deze film ten opzichte van sommige andere effects-gebaseerde films is dat het toch meer bedoelt lijkt om verwondering voor een fantasiewereld op te wekken, in plaats van effects om effects. Zo'n grote geest, die door een deurtje kijkt is toch wel geef, evenals een speelgoedpaard dat echt wordt en ook vliegende tapijten hebben hun charme nog niet verloren.

Jammer is dat de acteurs niet de meest aansprekende ooit zijn. De prins en prinses zijn standaard en de film steunt vooral op de charme van Sabu en Conrad Veidt als schurk. Sabu doet het leuk, maar mist het charisma van een Douglas Fairbanks. Veidt is gelukkig echter een van de beste schurkacteurs uit die tijd en steelt de show.

Ik ben uiteindelijk toch best kritisch op de film. Misschien omdat er in dit genre toch betere films zijn. Ja, ook al in die tijd, zoals King Kong, The Wizard of Oz en het meer vergelijkbare, maar latere tweeluik Der Tiger von Eshnapur en Das Indische Grabmal van Fritz Lang. Toch heb ik met name in de tweede helft veel plezier gehad van dit werkje.
3,5*

Prachtig Technicolor, maar de eerste helft van de film is wel erg van hak-op-de-tak.

Waarschijnlijk hadden ze er ook beter een 3 uur durend epos van kunnen maken (106 minuten lijkt ook gewoon te kort voor deze film).

Tweede helft begint echter pas het echte plezier: magie, vliegende paarden, monsterspinnen, torenhoge Djinn, vliegende tapijten...en dat alles met de FX van 1940...ziet er misschien niet altijd even realistisch uit, maar wel altijd geweldig en bewonderingswaardig.

Beetje een aladdin film zo met de geest en vliegend tapijt.

Verder is de film zeker mooi gemaakt.

Er wordt ook goed geacteerd.

3,5 ster

In het eerste deel Michael Powells autobiografie, A life in movies, beschrijft hij een gesprek tussen Alexander Korda (producent en geestelijk vader van The thief of Bagdad) en Conrad Veidt (Jaffar). Veidt vraagt op een gegeven moment: "Don't you think, Alex, that I was overacting in my close-up a little bit?" Waarop Korda antwoordt: "My dear Connie, you are supposed to be a magician in a Technicolor film. Nobody minds if a magician overacts. A little bit."

Dat geeft al mooi aan hoe deze film bekeken moet worden: puur als vermaak, zonder enige poging er iets serieus van te maken, tongue-in-cheek (in beide wangen zelfs als dat gaat), het ultieme escapisme.

En ja, dan hoort het erbij dat de special effects behoorlijk slecht zijn: de overduidelijke maquette van het schip op "volle" zee, het vliegende paard, de achtergrondprojecties (bijvoorbeeld van Sabu en de bewakers op de vloer van het paleis op de bergtop), de vliegende djinn, het abominabele sabelgevecht van Ahmad met meerdere tegenstanders (de man met de sabel "in" = naast zijn eigen buik), en (mijn persoonlijke favoriet) de duidelijk zichtbare plaklijnen van de "kaalheidspruik" op het hoofd van de djinn. Maar ja, 1940 hè. (Overigens zijn sommige effecten nog wel goed, zoals de plotse verdwijning van Ahmad in het ravijn en zijn verschijning in Bagdad, en het vliegende tapijt inclusief de op de wind bewegende franje.)

Maar vooral zit er vrijwel geen frame in deze film waarop compositie, kadrering, decors, natuurlijke landschappen, contrastwerking en kleur niet een beeld opleveren van een onvoorstelbare schoonheid en helderheid. Met name het kleurgebruik, met al die heldere tinten die vol en verzadigd zijn zonder ooit echt onrealistisch te worden, geeft deze film een levendigheid die wat mij betreft nog altijd ongeëvenaard is. Onbegrijpelijk hoe ze ruim 70 jaar geleden kleurschakeringen die nog altijd zo warm aandoen konden bereiken. Wat nou primitief Technicolorproces? (En Michael Powell was slim genoeg om George Périnal ook in te huren voor zijn eigen eerste kleurenfilm, The life and death of Colonel Blimp uit 1943 -- en ook die film ziet er nog altijd prachtig uit.)

The Thief of Bagdad ademt toch wel een soort van zeer charmante sfeer uit.

Ondanks dat het een en ander qua effecten en daaromheen nogal gedateerd oogt, is het een leuke avonturenfilm, die vooral een sterke sfeer heeft. Vooral aan de setting is duidelijk veel aandacht besteed. Die technicolor kleuren-effecten zijn echt ontzettend mooi en dragen bij aan dat typische Oosterse sfeertje dat alles uitademt. Zwart-wit had hier zeker afbreuk gedaan aan het geheel.

Het verhaaltje is wel wat standaard, maar de uitwerking is vrij goed. De manier waarop sommige zaken tot leven worden gewekt, geeft het fantasy-gedeelte een bepaalde magie, die anno nu nog steeds werkt. Sabu speelt zijn rol van Abu met veel charisma en van Jaffar gaat hier nog best wat dreiging uit. Verder kent de film een prima tempo en is het een leuk avontuur dat na ruim 70 jaar nog goed mee kan.

Op de één of andere manier deed het me overigens ook aan The Princes Bride (1987) denken. Soms best fout en met genoeg mankementen, maar het geweldige sfeertje maakt uiteindelijk meer dan genoeg goed.

3,5*

Hoera voor Technicolor! Al die oude kleurenfilms van rond 1940 zien er altijd bijzonder spetterend mooi en kleurrijk uit en deze ook! The Thief of Bagdad vertelt een vermakelijk verhaal dat zich afspeelt in de klassieke Arabische setting met sultans en vliegende tapijten. Maar ook komt er een episch gevecht in voor met een spin en de grootste attractie is een reus die uit een fles ontsnapt. Anyway genoeg ingrediënten voor een vermakelijke film met erg charmante special effects!

Ik ben een grote fan van Technicolor. Het gaf veel films een warme en dromerige kleur. En ook het verhaal uit 1001 nachten is enorm boeiend. Toch kon The Thief of Bagdad me amper bekoren. Ondanks de Technicolor is dit een lelijke film geworden. Overal pastelkleurtjes die geweldig vloeken en ook de effecten die in 1940 zo inoverend waren, zijn ondertussen helaas gedateerd.

Wat overblijft is het verhaal zelf, dat op zich niet slecht is, maar weinig creatief. Vele dingen uit 1001 nacht hebben we ondertussen al beter gezien. Jammer, want veel van hen zullen ongetwijfeld schatplichtig zijn aan deze film. Denk maar aan de Disneyfilm Aladdin, die duidelijk naar The Thief of Bagdad heeft gekeken.

Aardige avonturenfilm, waarin veel aspecten natuurlijk bekend voorkomen ( niet alleen van de disney versie) de genie heeft hier een wat minder prominente rol .

Natuurlijk zijn de effecten gedateerd maar dat is van minder belang , toch valt deze film wat tegen het weet vaak niet boven de middelmaat uit te komen en het oogt soms te kleinschalig .