The Thief of Bagdad (1940)

Geweldig vermaak voor jong en oud!

Goed voorbeeld van een geslaagde remake.

In m'n kinderjaren heb ik deze film oneindig keren gezien. Ik vond hem formidabel!

Een mooie technicolorfilm die kwalitatief erg rijk is aan mooie beelden die echter heel kleurrijk zijn, overigens is dit thema ook weer een typische Powell en Pressburger thema namelijk; fantasierijk, intressant en toch echt weer die technicolor die het een ware fantasy maakt.

Oei, je zou maar in de bioscoop gezeten hebben zo'n 70 jaar geleden. Een kleine demonstratie van wat er allemaal mogelijk was met technicolor. Revolutionair qua special effects, en fantastisch set/costume-design. Verder is het pure fun, en is vooral de queeste van Sabu ongelofelijk cool.

Lang leve technicolor!

Kleuren in de film zijn echt fantastisch en de Criterion (dvd) transfer is haast perfect. Alsof de film gisteren werd gemaakt. Prachtige special effects ook! Sommige effecten ogen misschien wat gedateerd (bluescreen oa) maar de creativiteit waarmee bepaalde shots tot stand zijn gekomen en bepaalde fantasie-elementen tot leven worden gewekt is simpelweg indrukwekkend.

Verder is dit gewoon een heerlijk jongensboek op film. Intens van genoten. 4*

Ontieglijk opvallend trouwens hoe erg Disney gekeken heeft naar de personages, de aankleding en de sets van deze film voor hun animatiefilm Aladdin.

Jaffar, de prinses, haar vader en Ahmad lijken in die film wel bijna gereincarneerd in geanimeerde vorm. Tot in de kleinste details zelfs (krullen in snorren oa).

Prachtige film, heb ik vroeger heel vaak gezien.

4 *

Voor een film van 68 jaar oud een topper.

Vroeger in de bioscoopzaal van de speeltuin gezien .

Nog steeds een spannend verhaal en redelijke effecten voor zo'n oudje.

Een schitterende film uit 1940, een echte aanrader voor elke filmliefhebber

Hier in Nederland is de film niet op DVD te krijgen, heb de film bij de Oosterburen gekocht.

Alle prachtige decors en kleuren kunnen helaas het zwakke scenario en de magere acteerprestaties niet verhullen.

De film is eigenlijk een rommeltje, met een zwalkende en van de hak op de tak springende verhaallijn. Gebeurtenissen volgen elkaar op onbegrijpelijke wijze op of worden eindeloos lang uitgesponnen. Het ziet er allemaal wel mooi uit, maar er zit vrijwel geen dynamiek in.

Het wordt er ook niet beter op door de magere acteerprestaties. June Duprez en John Justin zijn absoluut geen Olivia de Havilland en Errol Flynn.

Duprez en Justin zijn eigenlijk niet meer dan twee modepopjes die ook opmerkelijk weinig te doen hebben, behalve kwijnen en smachten. Vooral John Justin's Prince Ahmed doet voor een held opmerkelijk weinig heldhaftige dingen. Eigenlijk helemaal niets.

De actie is namelijk voorbehouden aan de jonge dief Abu, gespeeld door Sabu. Hij is nog wel aardig om naar te kijken, maar zeker geen groot talent. Des te wranger dat hij Duprez en Justin volkomen van het doek speelt.

Conrad Veidt als de booswicht is in orde, maar ook hier weer vraag je je af wat Basil Rathbone met de rol zou hebben gedaan.

De karakters uit de film zijn overigens overduidelijk de inspiratie geweest voor (het betere) Disney's Aladdin .

De beste Thief of Badgad blijft echter toch Douglas Fairbanks' versie uit 1924. Veel meer spektakel, veel meer humor (!) en veel betere special effects.

Een lange tijd geleden dat ik deze film nog gezien heb en vandaag was het nog eens zover. En de film blijft toch nog na al die jaren heel goed overeind. Lekker ouderwets romantisch verhaaltje met mooie decors en prachtige kleuren. Het verhaaltje is soms wat rommelig, maar laat dit de pret niet drukken. Er is zoveel te zien

De rol van Jaffar werd perfect ingevuld en Abu vond ik ook heel leuk.

Een klassieker die na bijna 70 jaar nog steeds veel mensen weet te boeien of entertainen. Hoe zou dat met de films van het huidig tijdperk zijn over 70 jaar ????? Nog boeiend, interessant ? Ik zal het antwoord al zeker niet meer weten.....

8/10

Voor zijn tijd een geweldige avonturenfilm, met een acteur die ontzettend veel weg heeft van Errol Flynn (ook een acteur in avonturenfilms). Het grootste minpunt zijn de ouderwetse en nogal literaire dialogen, die er nauwelijks spontaan en meer gemaakt eruit komen.

Amen!

Het blijft een onweerstaanbare charme hebben, die technicolorfantasiewerelden. The Thief of Bagdad, een ietwat superieure remake van de Walsh-Fairbanks-samenwerking, is vooral gemaakt om mensen te laten genieten van het visuele spektakel. De effects zijn zeer goed voor hun tijd, al vond ik het wat jammer dat je bij shots waarin een personage duidelijk 'uitgeknipt' (de correcte term weet ik even niet) is en in een ander beeld geplakt is je een blauwe rand om de personages heen zit, waardoor ze nog altijd te duidelijk niet in die wereld zijn. Voor mij eerlijk gezegd de belangrijkste doorslag om niet naar de 4 sterren te gaan. Ik kan beste door wat oude effecten heen kijken, maar dit is toch wel een misser. Het lijkt me eventueel wel op te poetsen (en wellicht deed Criterion dit al?). Ook jammer is dat de geest als hij vliegt duidelijk een pop is, terwijl er voor het vliegende paard wel een echt bewegend paard gebruikt is. Waarom was dat?

Het duurde ook even voor ik de film echt bijzonder begon te vinden. Aanvankelijk leek het alsof de film avonturenscènes ontweek. Waarom mogen we niet de ontsnapping uit de gevangenis zien? Dat ging nu veel te makkelijk (de bewakers gaan naar bed?). Had iets leuks mee gedaan kunnen worden. Maar als het spektakel eenmaal los barst wordt het toch een feestje. Het voordeel van deze film ten opzichte van sommige andere effects-gebaseerde films is dat het toch meer bedoelt lijkt om verwondering voor een fantasiewereld op te wekken, in plaats van effects om effects. Zo'n grote geest, die door een deurtje kijkt is toch wel geef, evenals een speelgoedpaard dat echt wordt en ook vliegende tapijten hebben hun charme nog niet verloren.

Jammer is dat de acteurs niet de meest aansprekende ooit zijn. De prins en prinses zijn standaard en de film steunt vooral op de charme van Sabu en Conrad Veidt als schurk. Sabu doet het leuk, maar mist het charisma van een Douglas Fairbanks. Veidt is gelukkig echter een van de beste schurkacteurs uit die tijd en steelt de show.

Ik ben uiteindelijk toch best kritisch op de film. Misschien omdat er in dit genre toch betere films zijn. Ja, ook al in die tijd, zoals King Kong, The Wizard of Oz en het meer vergelijkbare, maar latere tweeluik Der Tiger von Eshnapur en Das Indische Grabmal van Fritz Lang. Toch heb ik met name in de tweede helft veel plezier gehad van dit werkje.
3,5*

Is deze film in Nederland op dvd verschenen?

@IcU:

Ja, in prima beeldkwaliteit, en met NL subs, te koop via een NL Ebay winkel (te Hoorn)

(€ 4,90 + € 2,50 porto)

Maar eventueel ook te koop in een Alexander Korda Box, met 2 andere films (That Hamilton Woman'en 'The Scarlet Pimpernel')

De box kost slechts € 7,90, maar porto is dan € 7,-)

N.B.

Ik heb geen banden met deze Ebay winkel, maar wel zeer goede ervaring opgedaan.

Prachtig Technicolor, maar de eerste helft van de film is wel erg van hak-op-de-tak.

Waarschijnlijk hadden ze er ook beter een 3 uur durend epos van kunnen maken (106 minuten lijkt ook gewoon te kort voor deze film).

Tweede helft begint echter pas het echte plezier: magie, vliegende paarden, monsterspinnen, torenhoge Djinn, vliegende tapijten...en dat alles met de FX van 1940...ziet er misschien niet altijd even realistisch uit, maar wel altijd geweldig en bewonderingswaardig.

Als kind vond ik hem wel leuk

Beetje een aladdin film zo met de geest en vliegend tapijt.

Verder is de film zeker mooi gemaakt.

Er wordt ook goed geacteerd.

3,5 ster

Hoe hopeloos verouderd, kinderlijke trucages, onnozele figuren, slordige vertelstructuur met hele happen die overgeslagen worden ... … en hoe ongelofelijk leuk en mooi. Heb echt genoten, de soms eindeloos gerekte schmalzie muziek kon slechts zelden ergeren. Heerlijke film. Een feest voor het oog.

En wat een zalig magere gay prins. Geen afgetrainde, overgespierde torso.

In het eerste deel Michael Powells autobiografie, A life in movies, beschrijft hij een gesprek tussen Alexander Korda (producent en geestelijk vader van The thief of Bagdad) en Conrad Veidt (Jaffar). Veidt vraagt op een gegeven moment: "Don't you think, Alex, that I was overacting in my close-up a little bit?" Waarop Korda antwoordt: "My dear Connie, you are supposed to be a magician in a Technicolor film. Nobody minds if a magician overacts. A little bit."

Dat geeft al mooi aan hoe deze film bekeken moet worden: puur als vermaak, zonder enige poging er iets serieus van te maken, tongue-in-cheek (in beide wangen zelfs als dat gaat), het ultieme escapisme.

En ja, dan hoort het erbij dat de special effects behoorlijk slecht zijn: de overduidelijke maquette van het schip op "volle" zee, het vliegende paard, de achtergrondprojecties (bijvoorbeeld van Sabu en de bewakers op de vloer van het paleis op de bergtop), de vliegende djinn, het abominabele sabelgevecht van Ahmad met meerdere tegenstanders (de man met de sabel "in" = naast zijn eigen buik), en (mijn persoonlijke favoriet) de duidelijk zichtbare plaklijnen van de "kaalheidspruik" op het hoofd van de djinn. Maar ja, 1940 hè. (Overigens zijn sommige effecten nog wel goed, zoals de plotse verdwijning van Ahmad in het ravijn en zijn verschijning in Bagdad, en het vliegende tapijt inclusief de op de wind bewegende franje.)

Maar vooral zit er vrijwel geen frame in deze film waarop compositie, kadrering, decors, natuurlijke landschappen, contrastwerking en kleur niet een beeld opleveren van een onvoorstelbare schoonheid en helderheid. Met name het kleurgebruik, met al die heldere tinten die vol en verzadigd zijn zonder ooit echt onrealistisch te worden, geeft deze film een levendigheid die wat mij betreft nog altijd ongeëvenaard is. Onbegrijpelijk hoe ze ruim 70 jaar geleden kleurschakeringen die nog altijd zo warm aandoen konden bereiken. Wat nou primitief Technicolorproces? (En Michael Powell was slim genoeg om George Périnal ook in te huren voor zijn eigen eerste kleurenfilm, The life and death of Colonel Blimp uit 1943 -- en ook die film ziet er nog altijd prachtig uit.)

@ Roger Thornhill:

Na deze "opwarmer" van een recensie krijg ik meteen weer zin om de film ( voor de "elf-en- veertigste" keer) opnieuw te bekijken.

De DVD ligt binnen handbereik, dus...

U is een gelukkig mens. Michael Powell is één van mijn favoriete regisseurs, maar op de één of andere manier heb ik deze film pas een paar dagen geleden (met dank aan BRT1) voor het eerst gezien...

Uit 1940 dus 72 jaar oud en zeker de moeite.

Vroeger ooit in de zaal van een speeltuin gezien voor een kwartje.

Maar zelfs nu blijft hij boeien.

Grote kans dat The thief of Bagdad op korte termijn uit de criterion collection voorzien wordt door custom nl subs en dus deze dvd9 met perfecte dvdtransfer binnen ieders handbereik is!

De reeds jaren verkrijgbare versie met NL ondertiteling is zo goed van kwaliteit dat er m.i. door Criterion weinig aan te verbeteren valt.

En hij kost ook nog weinig op de koop toe.

Zie >

http://i45.tinypic.com/izujh3.jpg

http://i45.tinypic.com/e7ylj5.jpg

Ik zal vast niet de enige zijn die continu aan Aladdin en de Wonderlamp moest denken. Die Disneyklassieker heb ik zo vaak gezien dat ik waarschijnlijk nu nog hele dialogen kam meepraten. Het is natuurlijk allemaal gebaseerd op de vertellingen uit Duizend-en-één-nacht. Beide films hebben het originele verhaal duidelijk meer als inspiratie gebruikt, maar The Thief Of Bagdad heeft alleen de personages overgenomen.

Voor een film uit 1940 is dit overigens topspektakel. Men heeft kosten nog moeite gespaard om met prachtige decors en vrij spectaculaire special effects. Het is een prachtig geproduceerde film, maar dat neemt helaas niet weg dat de opbouw aan de vreemde kant is. Het begin is namelijk wat traag en weinig spectaculair, terwijl het tweede deel eerder een dolle achtbaan is. Een mooi moment is dan ook wanneer Abu een speciale diamant moet zien te vinden, maar terecht komt in een soort psychedelische, surrealistische nachtmerrie met een gigantische spin. De scenes met de djinn vond ik eveneens erg vermakelijk (en overtuigend). Al met al een erg vermakelijk verhaal over een prins en een prinses (waarvan je van te voren al weet hoe het eindigt) en een heel arsenaal aan leuke bijfiguren en situaties. Erg verrassend voor een film uit 1940.

The Thief of Bagdad ademt toch wel een soort van zeer charmante sfeer uit.

Ondanks dat het een en ander qua effecten en daaromheen nogal gedateerd oogt, is het een leuke avonturenfilm, die vooral een sterke sfeer heeft. Vooral aan de setting is duidelijk veel aandacht besteed. Die technicolor kleuren-effecten zijn echt ontzettend mooi en dragen bij aan dat typische Oosterse sfeertje dat alles uitademt. Zwart-wit had hier zeker afbreuk gedaan aan het geheel.

Het verhaaltje is wel wat standaard, maar de uitwerking is vrij goed. De manier waarop sommige zaken tot leven worden gewekt, geeft het fantasy-gedeelte een bepaalde magie, die anno nu nog steeds werkt. Sabu speelt zijn rol van Abu met veel charisma en van Jaffar gaat hier nog best wat dreiging uit. Verder kent de film een prima tempo en is het een leuk avontuur dat na ruim 70 jaar nog goed mee kan.

Op de één of andere manier deed het me overigens ook aan The Princes Bride (1987) denken. Soms best fout en met genoeg mankementen, maar het geweldige sfeertje maakt uiteindelijk meer dan genoeg goed.

3,5*

Hoera voor Technicolor! Al die oude kleurenfilms van rond 1940 zien er altijd bijzonder spetterend mooi en kleurrijk uit en deze ook! The Thief of Bagdad vertelt een vermakelijk verhaal dat zich afspeelt in de klassieke Arabische setting met sultans en vliegende tapijten. Maar ook komt er een episch gevecht in voor met een spin en de grootste attractie is een reus die uit een fles ontsnapt. Anyway genoeg ingrediënten voor een vermakelijke film met erg charmante special effects!