The Bank Dick (1940)

Aardig komediefilmpje met W.C. Fields, een knorrige dikkerd, die zijn broeken tot boven zijn navel aantrekt. In The Bank Dick tuint ie van de ene bizarre situatie in de ander. Niet bizar grappig allemaal, maar het leuke aan deze film zijn de cartooneske geluideffecten in combinatie met de slapstick.

De tweede film in korte tijd, die ik zie, waarin W.C. Fields de hoofdrol vertolkt. Ook hier speelt hij een soort van goedaardige mopperpot, die wordt lastig gevallen.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en lijkt meer een soort van kapstok te vormen voor de grappen. Persoonlijk vind ik Fields nooit zo heel grappig. Ook hier valt hijzelf enigszins tegen. Hij is druk en praatgraag, maar kan mij nooit echt aan het lachen krijgen.

Al met al geen verkeerd filmpje. Ietwat wisselvallig, maar zeker niet slecht, waarbij vooral het laatste gedeelte dus veel goed maakt.

3,0*

Gelukkig zijn de bijrollen wel wat grappig. Zijn brutale dochter en zijn vervelende schoonmoeder zorgen wel voor komische momenten. Het hoogtepunt van de film zit echter in het laatste kwartier, waarin een geweldige achtervolgingsscène zit.

Heel matig. Sterk verouderd, niet alleen in acteerwerk maar ook als het gaat om het realistische gehalte. Zoals men hier met elkaar omgaat zie je alleen in films uit dit tijdperk, of dat nu is als Fields steeds een baan krijgt aangeboden of als de politie hem ziet en hem gelijk herkent als de man die het niet gedaan heeft. Het is allemaal zo knullig en naïef. Erger nog daarbij is dat de humor echt totaal niet aanwezig is. Verder is het een ingedut geheel waar ook visueel niets bijzonders te melden valt. 1,0* nog voor enkele geinige momenten bij die achtervolging en omdat het lekker weer is vandaag.

Een bijna exacte kopie van "It's a Gift", waarin W.C. eveneens de rol van nonchalant uilskuiken speelt. Zijn familienaam wordt nog steeds verkeerd uitgesproken, zijn lichaamstaal is onveranderd en zijn vrouw en kind behandelen hem tot even voor het einde als het vuil van de straat. Het verhaal voelt opnieuw aan als een aaneenrijging van verschillende sketches, waarin flauwe slapstick en vervelende running gags hoogtij vieren. Grappen worden vaak herhaald en expliciet uitgelegd, alsof het publiek te dom is om de pointe te snappen. Het hele relaas kan vergeleken worden met een gemiddelde aflevering van Samson en Gert, al is dat programma doorgaans interessanter. Let trouwens op de achtervolging tegen het einde, een meer bespottelijke toepassing van Rear Projection zal je niet snel tegenkomen. Brengt heel af en toe een glimlachje teweeg.

Niet overdreven grappig maar wel voldoende om me te entertainen. Een farce waarin het er allemaal dik wordt opgelegd. WC Fields als opportunistische lijzige man die vooral geïnteresseerd is in zijn borrel en op het thuisfront het hoofd moet bieden aan zijn weinig aangename gezinsleden. Met komische elementen die enkele decennia later aan bod zouden komen in comedy series als Married With Children en Keeping Up Appearances. Als uitsmijter krijgen we in de finale ook nog een leuke achtervolging voorgeschoteld.

The Bank Dick wordt vaak genoemd bij de ‘classics’ van WC Fields maar ik ben er intussen achter gekomen dat ik helemaal de voorkeur geef aan de meer surrealistische komedies van WC Fields, en dan heb ik het over pareltjes als Never Give a Sucker an Even Break (1941), International House (1933) en Million Dollar Legs (1932) .