A Horrible Way to Die (2010)

Flauwe saaie en lege hap.

A Horrible Way To Die zal op Moviemeter vooral beschouwd worden als hét vervolg op Pop Skull, een film die mij toevallig ook al niet bepaald wist te overdonderen, maar wel sterke fases wist te brengen. De nieuwe Wingard is vooral behoorlijk duf.

Het verhaaltje is suf, het plot uiteindelijk tamelijk bizar, maar dan niet in de positieve zin van het woord. Vergezocht, saai, en vooral niet ter zake doend. Verder is het allemaal een enorme lege huls waar je ook niet van onder de indruk weet te raken.

Wingard staat hier bekend als 'die met die epilepsie waarschuwing vooraf'. Wees gerust (of juist niet, zoals je wilt), maar als je daar naar uit kijkt ben je bij deze film niet bepaald op zijn plaats. De rustige cinematografie voor de bekende rushes van Pop Skull zijn bekend, en dit is eigenlijk de hele film aan de orde. Erg saaie en duffe cinematografie, waar het bij vlagen zelfs erg lelijk werd. Erg opvallende bijstellingen van de focus die je eigenlijk alleen maar bij een vakantiefilmpje zou mogen verwachten.

Het enige wat me écht beviel was het sounddesign. Sterk, grimmig en sfeervol, maar als dat het enige is wat echt imponeert, en je voor de rest een behoorlijk duf verhaal krijgt voorgeschoteld, dan weet je het eigenlijk wel.

krappe 2*

Helaas een flinke teleurstelling. Pop Skull kon ik zeker waarderen, maar dit filmpje is een beetje de counterpart daarvan. Extreem traag, slaapverwekkend en allerminst bijzonder.

Verhaal is nogal standaard. Niet erg voor een normale horrorfilm ware het niet dat de film meer naar een drama toe neigt. Er is geen spanning voelbaar, slechts talloze depressieve gesprekken die werkelijk geen seconde boeien. Natuurlijk is het wereldje van Sarah geen fijne, maar er had wat betreft horror toch heel wat meer gedaan mogen worden.

Waar Wingard in Pop Skull helemaal los ging met de cinematografie, is het hier erg saai. Geen leuke visuele trucjes, uitgezonderd een paar wazige lichtvlekken in beeld. Camera mist focus waardoor het inderdaad een amateuristisch vakantiefilmpje lijkt. Gelukkig is de soundtrack wel van een goede, duistere orde.

Helaas zit er voor de gore freaks ook weinig te genieten in. Een paar moorden, maar geen enkele noemenswaardige. Het einde is erg voorspelbaar en loopt eigenlijk af met een sisser. Nee, dit is niks voor mij. Voornamelijk veel te traag zonder dat er een boeiend plot zich ontvouwt.

poeh tsjah!

Er is nu toch wel duidelijk een eigen stijl zichtbaar aan het worden bij Wingard, al mag de invloed van Joe Swanberg (hoofdrol hier ook) hier niet vergeten worden. Swanberg is normaal een regisseur die luchtige slice of life dramedy's maakt. Luchtig is het hier niet bepaald, maar het slice of life aspect zit er hier wel dik in.

De film doet verder ook vaag denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer, maar vergeet dat, want dit is zoveel anders.

Het grootste gedeelte van de film is Wingard alleen maar bezig om 1 brok sfeer te combineren met wat slice of life. Flitsen krijgen we te zien van wat een dreigende thriller/horror zou kunnen wezen. Dit in de vorm van de killer die zich al vroeg openbaart.

Net als Pop Skull, is het verhaal niet moeilijk, als je maar oplet. Je kan snel afgeleidt zijn, omdat de sfeer zo de boventoon voert. Toch is deze film veel gelaagder. Geen lineaire structuur en je moet er bij blijven wil je het echt goed volgen.

Verhaal is verhaal, dat is allemaal leuk, maar uiteindelijk is dit toch weer een sfeerfilm, zoals eerder gezegd.

De regisseurs die beter om kunnen gaan met de soundtrack dan Wingard zijn op 1 hand te tellen. Ambient, Drone en spooky vocals worden gecombineerd tot een onheilspellend geheel. Zo wordt er zelfs spanning gecreëerd op momenten dat er niets aan de hand is. Erg knap.

Visueel is er nog steeds de fascinatie voor licht, maar nu anders. De epilepsie waarschuwing is (helaas?) niet nodig, maar het moet gezegd worden, het consistente gebruik van licht(jes) in deze film is wederom verbluffend.

Oke, ook camerawerk dan nog maar even, aangezien het zeker bijdroeg aan de sfeer. Vaak out of focus, blurry, shaky en ongecontroleerd, maar het werkt.

Rest nog te zeggen dat deze film uiteindelijk heel voorspelbaar is, maar hoe meer voorspelbaar deze film werd hoe spannender het werd. Voor het laatste stuk krijgt de film er zelfs nog een halfje bij.

Zo goed als Pop Skull wordt het niet, maar Wingard is een regisseur met een zeer eigen stijl, dus waarom wil ik nog een Pop Skull?

Sterk.

Inderdaad geen tweede Pop Skull, toch ik de hand van Wingard nog duidelijk te herkennen. Het mag dan minder in your face zijn, de audiovisuele stijl kent genoeg overeenkomsten.

Verder een sterk stukje cinema die het serial killer genre wat nieuw leven inblaast. Verwacht echter geen doorsnee horror film, het is eerder een karakterschets die kleur gegeven wordt met een mix van snedige horror en opvallende subtiliteit.

Acteerwerk van Bowen is geweldig, de andere twee hadden iets beter gekund. Verder benieuwd naar wat Wingard nog meer in z'n mars heeft. Ik ben meer een man van de Pop Skull-achtige cinema, maar los daarvan blijft dit een ijzersterk filmpje wat makkelijk overeind blijft en kan rekenen op een zeer waardig einde.

4.0* en een uitgebreide review

Erg fijne sfeerfilm, ik heb me geen minuut verveeld. Erg knap edit werk weer van Wingard. Wingard benut de donkere bewegende beelden perfect voor zijn cuts, ook de niet chronologische vertelwijze wordt slim gebruikt. Enig minpuntje, de overdreven aardige vriend /geflipte fanboy kon wat overtuigender in mijn ogen. Verder is alles al wel geroepen; sterke soundtrack, vette rol van Bowen en sterk einde.

Een dikke 4*

Sfeer, daar weet Adam Wingard wel raad mee, erg sterke soundtrack ook, maar van een solide script heeft hij nog weinig kaas gegeten. Wat een zooitje. Chronologisch een wirwar en uiteindelijk niet met een duidelijke reden. De twee verhalen komen via ongeloofwaardige wegen uiteindelijk samen, iets wat je van mijlenver ziet aankomen, en vervolgens is de film afgelopen en blijven we achter met een conclusie die mij niets doet. De personages blijven vlak en het verrassingselement, waar de film toch duidelijk naartoe werkt, is slapjes. Jammer. Ik verwacht nog wel een hoop van Wingards vorige film, Pop Skull.

2,5*

Ik moest me even door het begin heen worstelen, maar toch wel blij dat ik de film niet vroegtijdig af heb gezet. Al heb ik er wel een wisselend gevoel over.

De soundtrack is inderdaad één van de dingen die direct opvalt en je aandacht ook wel vast weet te houden, wat het script betreft... dat duurde even voordat ik daar enthousiast over werd. Af en toe mocht er wel wat meer peper bij.

Wat het voor mij vooral lastig maakte, is dat ik niks met Sarah had. Ze boeide me niet, ik vond haar niet leuk en telkens als ik haar zag vond ik haar een tikkeltje irritant. Te hoog geitenwollensokken gehalte. Ik kon er niets mee.

Visueel is het erg sterk, donkere beelden, onheilspellend sfeertje en de manier van filmen is met vlagen zelfs verrassend. Mag ook wel, want de dialogen zijn niet altijd even boeiend, af en toe kakt de film best in.

Al met al best vermakelijk, maar ben niet helemaal bevredigd. Weet niet goed wat ik er nou mee aan moet. Misschien zou een herziening over een tijdje beter werken, wellicht kan ik hem dan beter waarderen.

Sterke, verontrustende film die het vooral moet hebben van fraai naturel akteerwerk en een knap getroffen naargeestig sfeertje. Het camerawerk is soms wat aan de te schokkerige kant en qua montage had het allemaal wel wat strakker en inventiever gekund, maar toch zuigt de film je al snel naar binnen. De onheilspellende soundtrack helpt hier flink bij. Goede dialogen, een flinke dosis spanning en een aantal verrassende ontwikkelingen zorgen uiteindelijk voor een prima film. Jammer alleen van die wat misleidende titel, die zo weggelopen lijkt uit de jaren '80.

Eentje die wat blijft hangen in z'n ambiance. Noem het maar stemmig. Wingard is druk in de weer met een wiebelende camera, focus en lichtjes, de score doet er nog een schepje bovenop, maar ondertussen blijft het vooral koel en afstandelijk. Er wordt behoorlijk wat tijd genomen om Sarah's problemen op poten te zetten, terwijl ondertussen het relaas van de moordenaar via allerlei omwegen wordt verteld. Hij komt eraan, maar dat is het dan ook wel. Nogal lauw allemaal. De onvermijdelijke finale is ook niet enerverend genoeg om het gebrek aan aantrekkingskracht te compenseren.

Kippenvel.

Een angstaanjagende griezelfilm, die dankzij de alternatieve en eigen aanpak al snel onder de huid gaat zitten. Vanzelf ontstaat er kippenvel, wanneer op letterlijk schokkende wijze een realistisch aandoend verhaal omtrent een jagende seriemoordenaar wordt verteld. De kotsende camera en enerverende editing zijn fantastisch. Door de uitstekende visuele jas, de prachtige soundtrack inclusief griezelige geluiden, en het sterke acteerwerk wordt de betrokkenheid bij de kijker voortdurend groter.

En dat terwijl er op soms afstandelijke, maar uiterst subtiele manieren wordt getoond hoe het enge verhaal zich voortzet. Geholpen door een bijzondere chronologische aanpak. De daaruit voortvloeiende dreigende sfeer, die de opbouw naar een goede finale van de juiste suspense voorziet, maakt het helemaal af. Een verontrustend gevoel is hetgeen waarmee de kijker achterblijft. En met kippenvel. Massa's kippenvel.

Geweldig.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Erg sterke film.

De lage score is helemaal niet verdiend voor zo'n eigenaardige maar vooral verontrustende horrorfilm. De sounddesign is geniaal en erg onheilspellend wat misschien wel het grootste pluspunt is van de film.

Ik kon het zweverige wiebelende camerawerk erg goed waarderen en ook het in en uit zoomen en out of focus shot waren allemaal erg goed om aan te zien en dragen bij aan de sfeer. Het deed me eigenlijk allemaal denken aan een Noé light.

Het verhaal is precies wat je verwacht maar dan blijft het nog steeds erg wrang. De manier hoe Wingard hier horror benaderd is behoorlijk intense en onder de huid kruipend maar vooral op zijn eigen manier. Horror zoals ik het wil zien die met weinig gore erg sterk uit de hoek komt en met het audiovisuele genoeg spanning oproept maar uiteindelijk een ontzettend luguber sfeertje neerzet waar menig andere horror niet bij in de buurt komt.

De acteurs deden het allemaal ook erg goed en geloofwaardig en de dialogen waren ook gewoon goed. In ieder geval vergeleken met Pop Skull hard vooruitgegaan.

4.5

Niet heel bijzonder. Sterker nog, het einde van de film laat de beoordeling flink omhoogschieten. Acteerwerk is aardig en het camerawerk waar ik voor gewaarschuwd was, werd maar 1 scene echt storend.

Na vanmorgen een vrolijke komedie bekeken te hebben nu vanavond het absolute tegenovergestelde daarvan bekeken. Deze film was een en al treurnis, deprimerender kan het gewoon niet. Deed mij enigszins denken aan de films van Gandrieux. Het einde van deze behoorlijk slaapverwekkende film met oervervelende afkicksessies voorkwam dat ik deze film het laagste cijfer zou geven, maar meer dan een 2,0* zit er voor mij niet in. Ook het camerawerk vond ik trouwens niks.

Mijn interesse om Pop Skull te gaan bekijken is na deze film behoorlijk gezakt. Ook bij die film zal het wel een en al ellende zijn, iets waarvoor ik de laatste tijd niet meer in de stemming ben.

2,0*

Redelijke film over een vrouw die naar AA-meetings gaat en een ontsnapte seriemoordenaar. Langzaam wordt de connectie tussen deze twee duidelijk en heeft de film tegen het einde nog een aardige twist. Voor de rest stelt het verhaal niet al te veel voor en moet de film het vooral hebben van de grimmige sfeer die wordt neergezet. Deze wordt ook versterkt door een camera die geen moment stil staat.

Redelijke film waarbij een grimmig sfeertje wordt gecreëerd maar waar verder weinig van beklijft. Tikkeltje voorspelbare twist ook. Acteerwerk is in orde maar de personages zijn weinig interessant. Al met al zeker geen aanrader.

Uitstekend!

Wat een naargeestige grauwe film. Heel apart geschoten ook. Schokkerig camerawerk en veel blurry images geven de film een beklemmend gevoel. Je moet er wel voor open staan, evengoed kan het storend werken, maar vond het enorm bijdragen aan de sfeer. En wat te zeggen van de onheilspellende muziek: kippevel bij momenten!

Fantastisch einde ook, ik zag het alleszins niet aankomen, maar vond het prachtig.

Belachelijk lage scores hier inderdaad.

Interessant, maar niet helemaal geslaagde film. Stillistisch bijvoorbeeld. Vond dat gespeel met de focus in scenes na de zoveelste keer erg een trucje worden, maar als geheel altijd nog liever dit soort eigenzinnigheid dan iets zonder identiteit. Het kijkje in het hoofd van de seriemoordenaar valt in het niet bij een film als Sombre die dat zo ontzettend veel beter doet. Ik begon af en toe naar die film te verlangen tijdens deze. Geslaagder is Sarah's verhaal. Het eindigt met best een lekkere twist al stuurt de film eigenlijk meteen aan op een naar gevoel bij de man die Sarah ontmoet bij de AA, wist vanaf het begin dat het foute boel was met hem, maar toch had ik van dat einde eigenlijk wat meer verwacht.

Geintrigeerd zitten kijken, maar verre van perfect. Bleef na afloop wat onvoldaan achter.

3.0*

Wingard raakt me opnieuw. Grauw werkje met een duidelijke eigen stempel, dat is tegenwoordig wel goud waard. Ondanks de emotionele 'numbness' deed het me opvallend veel en is de soundtrack eens temeer een onmisbare schakel.

A Horrible Way to Die (2010, Adam Wingard) - cultmoviesreviewed.com

Wingard doet bijna alles beter dan in Pop Skull, wat echt een hele pijnlijke zit voor mij was. Qua stilering heeft ie flink in zijn mars, en het komt er hier toch veel effectiever uit. Soundtrack ook veel beter en gebalanceerd, al werd zijn focus truukje wel iets te veel een gimmick inderdaad. Dat wel zonde, maar qua stilering is ie er enorm op vooruit gegaan


Het verhaal van Sarah is wel zeer geslaagd overigens, en de twist op het eind vind ik een hele fijne. Zag ik niet aankomen eigenlijk, ook al heeft Swanberg wel zo'n voorkomen dat iets "off" lijkt aan hem.. Ben de afgelopen dagen een Swanberg fan geworden en vind het toch wel erg fijn dat zowel Wingard en Swanberg zich in dezelfde inner circle bevinden.


Wingard heeft volledig herpakt met deze film, had 'm al min of meer opgegeven na Pop Skull. Fijn.

Niet de beste van Wingard, meer een tussendoortje, maar evengoed wel weer een prima opzet en weer eens een ander soort Serial-thriller, maar helaas soms net iets te magertjes en van de hak op de tak als je het vergelijkt met zijn andere films.

Het gaat hier om massamoordenaar Garrick Turrell, althans, als ik zo zijn wanhoop en tegenzin waarneem voor en nadat hij een moord heeft gepleegd, lijk ik daar op uit te maken dat deze Turrell last heeft van een levensgevaarlijke dwangneurose waar hij tegen vecht en dat de engeltje/duiveltje op zijn schouders hem in stand houden. Vervolgens switchen we naar zijn ex-vrouw Sarah, die net is afgekickt van alcohol en haar schokkende verleden probeert te verwerken. Ze krijgt uiteindelijk een affaire met Kevin, die ook deelgenot is van de afkick-groep, waarbij je ook al heel snel weet dat die ook wat in zijn schild voert. Wanneer Turrell ontsnapt uit het arrestatie-busje en zich al moordend naar het dorpje trekt waar Sarah zich schuilhoud begint de ellende, of loopt het weer net even anders?

Wingard heeft in ieder geval weer zijn vanoudse elementen, broeierige plaatjes, sfeer, en zijn gedachtegang hier op zijn bekende wijze neergezet en zijn wereldje blijft gewoonweg verdomd interessant. Helaas had hij misschien net even te veel haast, want de film raakt je niet echt zoals Pop Skull en You're Next het deden. Wat nog wel een pluspunt is is het lichte roadmovie gehalte met zo zijn mooie plaatjes. De soundtrack is ook niet slecht.

Prima "tussendoortje" van Wingard.

3,5*

Erg goede film, stukken beter dan Pop Skull. Want waar die film zo'n beetje de kroon spande wat lelijk amateurisme betreft, laat Wingard met deze film zien toch wat meer in z'n mars te hebben. De lage score is verklaarbaar, zeker als iets tactloos aangeduid wordt als ''horror'' werkt dat helaas vaak als een rode lap op een stier bij veel horrorfanaten, die op een avondje splatterfun rekenen. De reacties van sommigen hier spreken dan ook boekdelen.

De film deed me bij vlagen wat denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer. Vooral qua sfeer dan, want de uitwerking is natuurlijk compleet anders. Het is nogal een narratief warboeltje allemaal, al is het in dit geval wel gerechtvaardigd, aangezien er op deze manier toch context meegegeven wordt aan bepaalde plottwists in de film. Heb me er dus allerminst aan geërgerd gelukkig.

Verder is de film visueel zeker goed, deed me beetje aan Grandrieux-achtige taferelen denken soms. Vaak erg kil in beeld gebracht. Camerawerk is inderdaad allesbehalve statisch, maar in tegenstelling tot velen vond ik het zeker niet verkeerd. Op veel momenten versterkt het effectief de gemoedstoestand waarin de personage(s) op dat moment verkeren. Andere grote troef zit 'em overduidelijk in de soundtrack. Uitermate sfeervol, unheimisch, en perfect geïntegreerd in de film. Enfin, bakken met sfeer.

Verrassend goede Wingard dus. Toch wel benieuwd geworden naar zijn andere films hierdoor. 4,0* voor deze.

Een redelijke film voor de liefhebbers die wat ingewikkeld in elkaar steekt.

Het schokkende camerawerk zal voor veel kijkers irritant zijn. De spanning was zo nu en dan wel te pruimen, maar voor de rest vond ik het niet zo heel bijzonder. Blijkbaar was hij wel goed genoeg voor 3 prijzen.

2,5 *

Ik zou graag Pop Skull nog een keertje zien als ik die eens vind maar het is dus eerst deze A Horrible Way to Die geworden. Na 4 films gezien te hebben kan ik wel zeggen dat ik Adam Wingard echt een geweldige regisseur vind. Ook hier doet hij iets wat ik eigenlijk niet eerder gezien heb. Het is zeker en vast low-budget maar verhaaltechnisch benadert hij een typische serial killer film wederom op een andere manier. Heel fijn hoe hij hier vooral cameratechnisch en uiteraard ook in het dreigende, sfeervolle sound design weer zijn eigen toets legt. De wazige beelden is misschien een trucje dat iets te vaak terugkomt. Eigenlijk stoorde ik me enkel in het begin wat aan de manier van filmen. Je moet er zeker even aan wennen, net zoals aan de niet-lineaire vertelstijl.

Verrassend sterk dus, ook door de niet al te bekende acteurs die een prima prestatie neerzetten. Het einde bevat een mooie twist. Ik word er een beetje stil van, ligt vast aan de film die je ook voor een deel moet beleven. Misschien toch wat voor jou, Teejey, hoewel er misschien wel een scène met vrij heftige, expliciete bodyhorror in zit (ik kan wel wat hebben, maar volgens mij ben je daar niet zo voor al duurt het nu ook weer niet té lang) Zeker een ruime 3.5* van mij.

Gezien de horror aanduiding bij deze film, zijn de verwachtingen misschien dat er flink wordt uitgepakt met expliciete horror. Klopt niet. Horror is er wel, maar impliciet. In dit intense drama is weinig plaats voor heftig slashwerk en verrassende (shock)effecten. De film richt zich meer op de werking van het innerlijke gevoelsleven van een asociaal en alcoholisch personage met een afgrijselijke historie en de werking daarvan op de personages die om haar heen zwieren. Het resultaat is een verstikkend drama dat is belegd met wat horroraccentjes in het verhaal en in beeld.

Veel scènes gefilmd met de handheld voor de rauwe touch. Het innerlijke leven van de alcoholische Sarah is zwaar en bijzonder deprimerend. Er is weinig reden voor opluchting. De handheld zorgt voor een goede beeldvertaling van de negatieve verdikking in haar persoonlijke atmosfeer. Alles voelt zwaar.

Veel scènes zijn gefilmd met wazige (blurry) instellingen. Terugblikken en huidige momenten vallen wazig en troebel samen zodat er één dicht maar ook warrig beeld van de psyche van het hoofdpersonage ontstaat. Het wazige aspect houdt uiteraard een direct verband in met het alcoholische verleden van Sarah en is een directe interpretatie van de onsamenhangende blik waarmee zij als gevolg daarvan de wereld inkijkt.

Wat een fantastisch treurig personage zet Amy Seimetz hier neer. Met haar timide en afstandelijke acteerwerk versterkt zij de gevoelens van verlorenheid, wantrouwen, woede en peilloze eenzaamheid die van meet af aan al over haar personage maar ook over de film liggen. Haar acteerwerk maakt de indringende sfeer nog indringender.

De personages in de film zijn gesloten. Ze hebben een verleden. Ze hebben geheimen. Toch veranderen ze langzaam. Zonder de verstopte facetten van hun karakter inzichtelijk te maken, gedragen ze zich in de loop van de film minder teruggetrokken en iets levenslustiger, lijkt het wel. In die zin lijken emotionele afhankelijkheid en onvermijdelijke uitbarstingen van geweld, die maar blijven voortduren, steeds minder verenigbaar met hun karakter. Of juist wel. Wie zal het zeggen.

Op een bepaald moment denk je de personages te kennen, maar uiteindelijk blijk je de personages toch niet te kennen. Zoveel is duidelijk. Ook is wel duidelijk dat elk personage een aandeel heeft in de naargeestige, duistere en deprimerende sfeer waar de film maar niet van los komt.

A horrible way to die is een lugubere titel voor een film. En luguber is de film (uiteindelijk) ook.

En mooi.

Uiterst sfeervol.

Wingard weet op een uiterst effectieve manier lang de spanning vast te houden én in te lossen. Niet je standaard serial-killerhorror - ook al zitten er enkele stevige kills met bescheiden gore in - je kunt het best beschouwen als een portret en een kijkje in het hoofd. Qua spanningsopbouw een beetje vergelijkbaar met Blue Ruin, al is de invulling significant anders.

Bowen (die een geweldige rol speelt) blijft lang op afstand, en als kijker probeer je zijn hobbyistische activiteiten te rijmen met de liefdevolle relatie die hij tegelijkertijd lijkt te onderhouden. Het is die onzekerheid die de voedingsbodem is voor veel spanning en onvoorspelbaarheid omdat je niet precies weet wat hij denkt, voelt of wat zijn motieven zijn. Knap hoe dat vastgehouden (én ingelost) wordt door Wingard.

Audiovisueel zeer effectief, al is de veel genoemde shake cam en overdreven spel met onscherpte ongebruikelijk genoeg om je bijtijds uit de film te halen. Toch weet het een bepaalde verontrustende sfeer over te dragen, dus je kunt het moeilijk overbodig noemen. Een trucje is het, maar wel eentje die werkt.

De ontknoping mag dan een beetje vergezocht zijn maar de acteurs weten het geloofwaardig over te brengen en het ultieme einde is simpelweg sterk. Lekker om Wingard eindelijk weer met een 4* te belonen.

Adam Wingard heeft een paar erg goede films op zijn CV staan. You're Next en Blair Witch waren beiden erg sterk. A Horrible Way To Die heeft mij jammer genoeg niet kunnen boeien. Dit was een groot snooze-fest met afleidend camerawerk. Er zit ergens wel een goede film verscholen maar pas in de laatste vijftien minuten vond ik mezelf enigszins geïnteresseerd.

2*

Regisseur Adam Wingard doet wat hij moet doen om zijn budgettaire beperkingen optimaal te benutten. A Horrible Way to Die is echter wel iets te breed opgezet om de kleinschalige middelen goed te kunnen benutten. Met name de slotfase heeft eronder te lijden, maar gelukkig gaat het met de opbouw lang goed. Het probleem met deze specifieke film is vooral dat de opbloeiende relatie tussen Amy Seimetz en Joe Swanberg niet zo boeiend is. Een redelijk standaard koppeltje met een voorspelbare achtergrond (Seimetz dan), waardoor ik van de ontknoping dus persoonlijk niet zo heel erg stond te kijken. Wingard kan vooral sterk gebruik maken van een uitstekend spelende AJ Bowen, die geweldig kleur kan geven aan zijn gedaante. Met name de opening is dankzij hem een noemenswaardig stuk en vrijwel elke scene met zijn verschijning is raak. De focus ligt echter voornamelijk op relatieopbouw en aangezien dat weinig interessant is vormt deze film regelmatig een kleine taak om uit te zitten. Als het vervolgens allemaal los moet gaan pakt Wingard te beperkt door, waardoor een wat bittere nasmaak A Horrible Way to Die ervan weerhoudt een voldoende te krijgen vanuit mijn kant.