A Horrible Way to Die (2010)

Sjeetje,moviemeter is soms niet te vertrouwen.

Zo hoge score,voor z'n slechte film.

Alleen de dialogen alleen al pf

Simpel,niks toevoegends,geen conectie kunnen maken met de personen.

Of de cameraman was dronken,of last van parkison.

Dit soort films moet gewoon onder de plank B FILMS komen,een euro bij de euroshop is het me nog niet waard,waardeloos.

2,60* inmiddels, enorm hoge score inderdaad

Uitstekend!

Wat een naargeestige grauwe film. Heel apart geschoten ook. Schokkerig camerawerk en veel blurry images geven de film een beklemmend gevoel. Je moet er wel voor open staan, evengoed kan het storend werken, maar vond het enorm bijdragen aan de sfeer. En wat te zeggen van de onheilspellende muziek: kippevel bij momenten!

Fantastisch einde ook, ik zag het alleszins niet aankomen, maar vond het prachtig.

Belachelijk lage scores hier inderdaad.

Interessant, maar niet helemaal geslaagde film. Stillistisch bijvoorbeeld. Vond dat gespeel met de focus in scenes na de zoveelste keer erg een trucje worden, maar als geheel altijd nog liever dit soort eigenzinnigheid dan iets zonder identiteit. Het kijkje in het hoofd van de seriemoordenaar valt in het niet bij een film als Sombre die dat zo ontzettend veel beter doet. Ik begon af en toe naar die film te verlangen tijdens deze. Geslaagder is Sarah's verhaal. Het eindigt met best een lekkere twist al stuurt de film eigenlijk meteen aan op een naar gevoel bij de man die Sarah ontmoet bij de AA, wist vanaf het begin dat het foute boel was met hem, maar toch had ik van dat einde eigenlijk wat meer verwacht.

Geintrigeerd zitten kijken, maar verre van perfect. Bleef na afloop wat onvoldaan achter.

3.0*

Wingard raakt me opnieuw. Grauw werkje met een duidelijke eigen stempel, dat is tegenwoordig wel goud waard. Ondanks de emotionele 'numbness' deed het me opvallend veel en is de soundtrack eens temeer een onmisbare schakel.

A Horrible Way to Die (2010, Adam Wingard) - cultmoviesreviewed.com

Wingard doet bijna alles beter dan in Pop Skull, wat echt een hele pijnlijke zit voor mij was. Qua stilering heeft ie flink in zijn mars, en het komt er hier toch veel effectiever uit. Soundtrack ook veel beter en gebalanceerd, al werd zijn focus truukje wel iets te veel een gimmick inderdaad. Dat wel zonde, maar qua stilering is ie er enorm op vooruit gegaan


Het verhaal van Sarah is wel zeer geslaagd overigens, en de twist op het eind vind ik een hele fijne. Zag ik niet aankomen eigenlijk, ook al heeft Swanberg wel zo'n voorkomen dat iets "off" lijkt aan hem.. Ben de afgelopen dagen een Swanberg fan geworden en vind het toch wel erg fijn dat zowel Wingard en Swanberg zich in dezelfde inner circle bevinden.


Wingard heeft volledig herpakt met deze film, had 'm al min of meer opgegeven na Pop Skull. Fijn.

Deze Wingard deed me weer meer denken aan Pop Skull, maar dan minder epileptisch. Verschrikkelijk naar verhaal dat erg naturel aanvoelt en waarvan de spanning zich vooral onderhuids afspeelt. 4*

Nog niet veel gezien van deze'Adam Wingard'.De film zelf is erg grauw en de manier waarop alles in beeld is gebracht.Realistisch en gewoontjes.Aparte film.Eens kijken wat deze regisseur nog meer te bieden heeft.

Gaap, gaap, gaap. Dat dit zichzelf een horror of thriller noemt

Vreselijke saaie film die nergens leuk of interessant word.

1,0*

Jongen zou ook wel een goeie zijn voor de hoofdrol in een film over Joran.

Schattige charmante uitstraling alleen zijn hoofd een beetje Mongol.

Net als Joran dus.

Vrij beknopt maar toch niet om door te komen dit filmpje over Joran en een of andere moorddadige lul de behanger met een snor.

Niet de beste van Wingard, meer een tussendoortje, maar evengoed wel weer een prima opzet en weer eens een ander soort Serial-thriller, maar helaas soms net iets te magertjes en van de hak op de tak als je het vergelijkt met zijn andere films.

Het gaat hier om massamoordenaar Garrick Turrell, althans, als ik zo zijn wanhoop en tegenzin waarneem voor en nadat hij een moord heeft gepleegd, lijk ik daar op uit te maken dat deze Turrell last heeft van een levensgevaarlijke dwangneurose waar hij tegen vecht en dat de engeltje/duiveltje op zijn schouders hem in stand houden. Vervolgens switchen we naar zijn ex-vrouw Sarah, die net is afgekickt van alcohol en haar schokkende verleden probeert te verwerken. Ze krijgt uiteindelijk een affaire met Kevin, die ook deelgenot is van de afkick-groep, waarbij je ook al heel snel weet dat die ook wat in zijn schild voert. Wanneer Turrell ontsnapt uit het arrestatie-busje en zich al moordend naar het dorpje trekt waar Sarah zich schuilhoud begint de ellende, of loopt het weer net even anders?

Wingard heeft in ieder geval weer zijn vanoudse elementen, broeierige plaatjes, sfeer, en zijn gedachtegang hier op zijn bekende wijze neergezet en zijn wereldje blijft gewoonweg verdomd interessant. Helaas had hij misschien net even te veel haast, want de film raakt je niet echt zoals Pop Skull en You're Next het deden. Wat nog wel een pluspunt is is het lichte roadmovie gehalte met zo zijn mooie plaatjes. De soundtrack is ook niet slecht.

Prima "tussendoortje" van Wingard.

3,5*

Erg goede film, stukken beter dan Pop Skull. Want waar die film zo'n beetje de kroon spande wat lelijk amateurisme betreft, laat Wingard met deze film zien toch wat meer in z'n mars te hebben. De lage score is verklaarbaar, zeker als iets tactloos aangeduid wordt als ''horror'' werkt dat helaas vaak als een rode lap op een stier bij veel horrorfanaten, die op een avondje splatterfun rekenen. De reacties van sommigen hier spreken dan ook boekdelen.

De film deed me bij vlagen wat denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer. Vooral qua sfeer dan, want de uitwerking is natuurlijk compleet anders. Het is nogal een narratief warboeltje allemaal, al is het in dit geval wel gerechtvaardigd, aangezien er op deze manier toch context meegegeven wordt aan bepaalde plottwists in de film. Heb me er dus allerminst aan geërgerd gelukkig.

Verder is de film visueel zeker goed, deed me beetje aan Grandrieux-achtige taferelen denken soms. Vaak erg kil in beeld gebracht. Camerawerk is inderdaad allesbehalve statisch, maar in tegenstelling tot velen vond ik het zeker niet verkeerd. Op veel momenten versterkt het effectief de gemoedstoestand waarin de personage(s) op dat moment verkeren. Andere grote troef zit 'em overduidelijk in de soundtrack. Uitermate sfeervol, unheimisch, en perfect geïntegreerd in de film. Enfin, bakken met sfeer.

Verrassend goede Wingard dus. Toch wel benieuwd geworden naar zijn andere films hierdoor. 4,0* voor deze.

Een redelijke film voor de liefhebbers die wat ingewikkeld in elkaar steekt.

Het schokkende camerawerk zal voor veel kijkers irritant zijn. De spanning was zo nu en dan wel te pruimen, maar voor de rest vond ik het niet zo heel bijzonder. Blijkbaar was hij wel goed genoeg voor 3 prijzen.

2,5 *

Ik zou graag Pop Skull nog een keertje zien als ik die eens vind maar het is dus eerst deze A Horrible Way to Die geworden. Na 4 films gezien te hebben kan ik wel zeggen dat ik Adam Wingard echt een geweldige regisseur vind. Ook hier doet hij iets wat ik eigenlijk niet eerder gezien heb. Het is zeker en vast low-budget maar verhaaltechnisch benadert hij een typische serial killer film wederom op een andere manier. Heel fijn hoe hij hier vooral cameratechnisch en uiteraard ook in het dreigende, sfeervolle sound design weer zijn eigen toets legt. De wazige beelden is misschien een trucje dat iets te vaak terugkomt. Eigenlijk stoorde ik me enkel in het begin wat aan de manier van filmen. Je moet er zeker even aan wennen, net zoals aan de niet-lineaire vertelstijl.

Verrassend sterk dus, ook door de niet al te bekende acteurs die een prima prestatie neerzetten. Het einde bevat een mooie twist. Ik word er een beetje stil van, ligt vast aan de film die je ook voor een deel moet beleven. Misschien toch wat voor jou, Teejey, hoewel er misschien wel een scène met vrij heftige, expliciete bodyhorror in zit (ik kan wel wat hebben, maar volgens mij ben je daar niet zo voor al duurt het nu ook weer niet té lang) Zeker een ruime 3.5* van mij.

Alathir Gore kan ik wel hebben hoor. Het gaat mij om dat pure horror films gewoon veel te veel de nadruk leggen op de horror waardoor er verder altijd nauwelijks wat over blijft verhaaltechnisch gezien. Daardoor is mijn vertrouwen in dat genre inderdaad 0,0. Een mix zeg ik in eerste instantie geen nee tegen, aangezien dat vaak nauwelijks horror te noemen valt.

Deze staat uiteraard net als elke andere Wingard op mijn kijklijst, maar moet er wel aan zien te komen. Dat is me bij Pop Skull nog niet gelukt, deze heb ik eerlijk gezegd nog niet geprobeerd te bemachtigen.

Bedankt voor de tip!

Ah ok, ja horror is het niet direct of toch niet in de traditionele zin van het woord. Er ligt misschien wat horror in de situatie zelf, dat wel. Hier kon ook even goed misdaad en drama gestaan hebben als genre-aanduiding. Het verhaal vond ik mooi afgerond al kan de vertelstijl wat verwarrend werken. Ondanks de wending(en) op het einde vind ik het nog wel een film met een zekere herkijkwaarde.

Pop Skull is inderdaad moeilijk te bemachtigen. Nu goed, ik weet niet of die film me gaat liggen maar als ik hem te pakken krijg ga ik hem zeker eens kijken.

Gezien de horror aanduiding bij deze film, zijn de verwachtingen misschien dat er flink wordt uitgepakt met expliciete horror. Klopt niet. Horror is er wel, maar impliciet. In dit intense drama is weinig plaats voor heftig slashwerk en verrassende (shock)effecten. De film richt zich meer op de werking van het innerlijke gevoelsleven van een asociaal en alcoholisch personage met een afgrijselijke historie en de werking daarvan op de personages die om haar heen zwieren. Het resultaat is een verstikkend drama dat is belegd met wat horroraccentjes in het verhaal en in beeld.

Veel scènes gefilmd met de handheld voor de rauwe touch. Het innerlijke leven van de alcoholische Sarah is zwaar en bijzonder deprimerend. Er is weinig reden voor opluchting. De handheld zorgt voor een goede beeldvertaling van de negatieve verdikking in haar persoonlijke atmosfeer. Alles voelt zwaar.

Veel scènes zijn gefilmd met wazige (blurry) instellingen. Terugblikken en huidige momenten vallen wazig en troebel samen zodat er één dicht maar ook warrig beeld van de psyche van het hoofdpersonage ontstaat. Het wazige aspect houdt uiteraard een direct verband in met het alcoholische verleden van Sarah en is een directe interpretatie van de onsamenhangende blik waarmee zij als gevolg daarvan de wereld inkijkt.

Wat een fantastisch treurig personage zet Amy Seimetz hier neer. Met haar timide en afstandelijke acteerwerk versterkt zij de gevoelens van verlorenheid, wantrouwen, woede en peilloze eenzaamheid die van meet af aan al over haar personage maar ook over de film liggen. Haar acteerwerk maakt de indringende sfeer nog indringender.

De personages in de film zijn gesloten. Ze hebben een verleden. Ze hebben geheimen. Toch veranderen ze langzaam. Zonder de verstopte facetten van hun karakter inzichtelijk te maken, gedragen ze zich in de loop van de film minder teruggetrokken en iets levenslustiger, lijkt het wel. In die zin lijken emotionele afhankelijkheid en onvermijdelijke uitbarstingen van geweld, die maar blijven voortduren, steeds minder verenigbaar met hun karakter. Of juist wel. Wie zal het zeggen.

Op een bepaald moment denk je de personages te kennen, maar uiteindelijk blijk je de personages toch niet te kennen. Zoveel is duidelijk. Ook is wel duidelijk dat elk personage een aandeel heeft in de naargeestige, duistere en deprimerende sfeer waar de film maar niet van los komt.

A horrible way to die is een lugubere titel voor een film. En luguber is de film (uiteindelijk) ook.

En mooi.

Uiterst sfeervol.

Wingard weet op een uiterst effectieve manier lang de spanning vast te houden én in te lossen. Niet je standaard serial-killerhorror - ook al zitten er enkele stevige kills met bescheiden gore in - je kunt het best beschouwen als een portret en een kijkje in het hoofd. Qua spanningsopbouw een beetje vergelijkbaar met Blue Ruin, al is de invulling significant anders.

Bowen (die een geweldige rol speelt) blijft lang op afstand, en als kijker probeer je zijn hobbyistische activiteiten te rijmen met de liefdevolle relatie die hij tegelijkertijd lijkt te onderhouden. Het is die onzekerheid die de voedingsbodem is voor veel spanning en onvoorspelbaarheid omdat je niet precies weet wat hij denkt, voelt of wat zijn motieven zijn. Knap hoe dat vastgehouden (én ingelost) wordt door Wingard.

Audiovisueel zeer effectief, al is de veel genoemde shake cam en overdreven spel met onscherpte ongebruikelijk genoeg om je bijtijds uit de film te halen. Toch weet het een bepaalde verontrustende sfeer over te dragen, dus je kunt het moeilijk overbodig noemen. Een trucje is het, maar wel eentje die werkt.

De ontknoping mag dan een beetje vergezocht zijn maar de acteurs weten het geloofwaardig over te brengen en het ultieme einde is simpelweg sterk. Lekker om Wingard eindelijk weer met een 4* te belonen.

Ook toe aan een nieuwe kijkbeurt.

Dat was lang geleden...

Verhaaltechnisch ingewikkeld door het vele springen door de tijd, maar leuk gedaan en ook het einde kan ik een stuk beter waarderen dan de eerste keer. Het ziet er allemaal goed uit, prima soundtrack ook, maar... dit keer kon ik met niet één acteur uit de voeten; amateuristisch en leeg. En dat is fnuikend voor de beleving natuurlijk.

2,5*.

Matige film en dan dat schokkende camerawerk, gewoon irritant.

Adam Wingard heeft een paar erg goede films op zijn CV staan. You're Next en Blair Witch waren beiden erg sterk. A Horrible Way To Die heeft mij jammer genoeg niet kunnen boeien. Dit was een groot snooze-fest met afleidend camerawerk. Er zit ergens wel een goede film verscholen maar pas in de laatste vijftien minuten vond ik mezelf enigszins geïnteresseerd.

2*

Regisseur Adam Wingard doet wat hij moet doen om zijn budgettaire beperkingen optimaal te benutten. A Horrible Way to Die is echter wel iets te breed opgezet om de kleinschalige middelen goed te kunnen benutten. Met name de slotfase heeft eronder te lijden, maar gelukkig gaat het met de opbouw lang goed. Het probleem met deze specifieke film is vooral dat de opbloeiende relatie tussen Amy Seimetz en Joe Swanberg niet zo boeiend is. Een redelijk standaard koppeltje met een voorspelbare achtergrond (Seimetz dan), waardoor ik van de ontknoping dus persoonlijk niet zo heel erg stond te kijken. Wingard kan vooral sterk gebruik maken van een uitstekend spelende AJ Bowen, die geweldig kleur kan geven aan zijn gedaante. Met name de opening is dankzij hem een noemenswaardig stuk en vrijwel elke scene met zijn verschijning is raak. De focus ligt echter voornamelijk op relatieopbouw en aangezien dat weinig interessant is vormt deze film regelmatig een kleine taak om uit te zitten. Als het vervolgens allemaal los moet gaan pakt Wingard te beperkt door, waardoor een wat bittere nasmaak A Horrible Way to Die ervan weerhoudt een voldoende te krijgen vanuit mijn kant.