People Will Talk (1951)

Een zeer eigenzinnige mix, die zich alleen laat verklaren door de heksenjacht van McCarthy, waarop dit een parodie/aanval zal zijn. Maar was dat eigenijk al in deze periode???

Het is een vreemde mix, van romatiek, komeide en drama met nog een thriller-achtig slot. Hume Cronyn is leuk als de professor die de 'bedenkelijke zaken' van collega Cary Grant (nooit mijn favoriet geweest) onderzoekt. De show wordt echter gestolen door Finlay Currie als de zwijgzame Shunderson. Bijzonder komisch en met herinneringen aan Lobo, de worstelaar van Ed Wood!

Ik kon er persoonlijk geen komedie in terugvinden. Daarnaast zat er wel romantiek in, maar dit was zeker niet van belang in de film (tenminste, niet op de manier van romantische komedies). Ik vond het eerder een donkere drama met inderdaad thriller-elementen erin.

Comedy perhaps lost in translation, grappen waren zeer snedig en sommige niet meer van deze tijd. Jammer dat die Grant zo'n houten klaas is, anders had ik 4 punten gegeven.

Geen komedie zoals we van Grant gewend zijn, op enkele woordgrappen na kon ik er overigens erg weinig komedie in vinden. Zoals al eerder hier vermeld, heeft deze film een (vreemde) mix van verschillende genres. Daardoor kon de film me ook niet echt meenemen in het verhaal. Vond het wat warrig overkomen bij vlagen.

Karakters komen wel geloofwaardig over, wat dat betreft is deze film qua acteerwerk top. Maar verder had er geloof ik wel wat meer ingezeten.

3*

'McCarthy' speelde wel degelijk al in deze periode. Om eerlijk te zijn had ik de film niet herkend als een parodie of aanval daarop. Maar nou je het zegt...

Los daarvan is de film een mooi voorbeeld van hoe kwaadsprekerij en geruchten een reputatie kunnen bedreigen, dat is van alle tijden.

Ik ben een groot Cary Grant-fan en ik heb hem zelden gezien in een rol die hem meer op het lijf geschreven is. Hij is de charmante en idealistische arts. Waarbij aangetekend mag worden dat de overige rollen, met Shunderson en professor Barker voorop, minstens zo mooi zijn ingevuld.

Schrijver/regisseur Mankiewicz heeft te veel ingrediënten in deze film willen stoppen. Het resultaat is navenant: er is geen reuk of smaak aan. Cary Grant en Jeanne Crain doen hun best, maar het materiaal waarmee ze moeten werken is beneden peil. Het is een warrig verhaal dat van onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en vol zit met moeizame dialogen, die eigenlijk nergens over gaan. Dieptepunt: het belachelijke verhaal over de zombieachtige Shunderson. De vertolking van die rol door Finlay Currie is tegelijkertijd het enige hoogtepunt van deze film.

Aardige film over een dokter die het beste voorheeft met zijn patiënten maar wel onorthodoxe methodes gebruikt. Niet direct een standaard romcom, daarvoor is de toon van sommige scenes te afwijkend en ook het einde valt wat uit de toon. Dit alles maakt het verloop niet bepaald voorspelbaar. Desalniettemin genoeg vermakelijke momenten en leuke personages.

Die praktijken die de dokter zogezegd zijn twijfelachtige reputatie zouden geven werden nergens echt aangetipt ( maar goed dat is wellicht de moderne bril van kijken ) .
Verder is het ook een verhaal dat van verschillende walletjes qua genres wil spelen .
Het plot met zijn vrouw is nog het meest ongeloofwaardig en waarom ze dan in 1e instantie zelfmoord wil plegen is me nog steeds een raadsel .
Als perfecte gentleman is Grant hier wel weer in zijn element maar wat mij betreft is zijn karakter ( ook hier weer ) gewoon te perfect .
Ik had ervoor gekozen om het plot van zijn vriend Shunderson wat meer aandacht te geven , dat gecombineerd met de beschuldiging van zijn jaloerse collega had de film beter tot zijn recht laten komen .