True Grit (2010)

Tegenvaller. Een karikatuur van het "wilde westen"... bepaald niet het bedoelde "epos" geworden.

Ze hebben een paar héle goeie films gemaakt, maar misschien ligt dit genre hen niet.

Ik vond uiteindelijk álles volkomen ongeloofwaardig en behoorlijk langdradig.

Terwijl hun benadering en stijl en casting bij "Fargo" (of bij "Blood simple") perfect werkte slaat het hier volkomen de plank mis. Dan geef mij maar "once upon a time in the west".

Ook een tikkeltje karikaturaal natuurlijk, maar uiteindelijk een sterk gecomponeerd en artistiek geheel. Dit was weer eens gewild "arty".

Een film waarbij ik al snel het idee had dat die het vooral van de personages moet hebben. Dat zijn over het algemeen niet mijn favoriete films. Ik moet het nageven, de personages zijn wel verre van oninteressant, met name het meisje. Zie je volgens mij toch niet zo vaak in dit soort settings, maar dat kan ik mis hebben, ik kijk niet bepaald vaak westerns. Het personage van Jeff Bridges is behoorlijk rauw, maar neigt naar een typetje. Ik kan me de irritatie over hem voorstellen, voor mij bleef het nog net binnen de grens.

Visueel vind ik het niet bijzonder. Er wordt weliswaar aardig met de belichting gespeeld, maar dat is het. De vele plot-driven scènes helpen ook niet echt. Toch soms aardige beelden, met name als het schemert, donker is of als het sneeuwt.

Het verhaal was vermakelijk, maar heeft verder weinig diepgang. Daar doet het 25 jaar later gedeelte aan het einde niets van af. Sterker nog, ik vond dat een beetje overbodig. Uiteindelijk kom ik dan ook op 2* uit. Een hogere score reserveer ik graag voor films die of visueel meer te bieden hebben, of een verhaal hebben dat meer weet te raken.

Gewoon een degelijke western. Dat is helaas nou net niet wat ik verwacht van de Coen brothers. Hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Het verhaal kabbelde maar een beetje voort zonder ergens echt geniaal of zelfs maar interessant te worden. De zwarte humor en schwung die deze regisseurs toch altijd kenmerkt, kan ik nergens terugvinden.

Gelukkig wordt de film nog gered door Jeff Bridges en de jeugdige Hailee Steinfeld. Matt Damon daarentegen was compleet overbodig. Zijn rol is veel te karikaturaal, evenals Barry Pepper die als schurk niet weet te overtuigen.

Meer dan drie sterren kan ik hier niet voor geven, mijn laagste oordeel voor een Coen film ooit.

Teleurstelling..

Te weinig beeld van de slechterik, dat is het eerste wat mij opviel. Had graag meer van Brolin willen zien.

Her verhaal komt nergens echt van de grond. Acteurs doen het wel leuk. Vooral Bridges en het meisje. Coen humor ook weer aanwezig.

Maar ja wel teleurstelling verwachtte er meer van.

Voor iemand die niet van western houdt, vond ik dit wel een goede film. De film moet het niet meteen van een complex verhaal hebben of van veel actie. Het gaat vooral om de personages, Mattie en Cogburn die wel duidelijk de film dragen uitstekend vertolkt door Jeff Bridges en Hailee Steinfeld. Het einde vond ik nogal teleurstellend. Plots zo een grote sprong in de tijd en dat was het dan. Ik had zoiets van, hadden ze nu echt niets beters kunnen verzinnen. Maar de film heeft duidelijk veel positieve punten, het rauwe Wilde Westen zoals ik met het voorstel met zijn toch kleurrijke personages. De leefwijze wordt mooi in beeld gebracht en de personages komen heel naturel over.

Er blijken meerdere films gemaakt te zijn met min of meer dit plot. En om het even nog iets ingewikkelder te maken, zijn twee daarvan dan ook nog eens door John Wayne gespeeld - een met de makkelijk te onthouden titel True Grit (1969), en daarnaast ook Rooster Cogburn (1975). Beide heb ik denk ik ooit wel gezien, maar heel veel is daar niet van blijven hangen ben ik bang.

Deze remake (want er waren er nog wel wat) is op zich best aardig. Jeff Bridges overdrijft nogal, maar zijn personage is dan ook larger than life. Hailee Steinfeld is ook al geen voorbeeld van subtiliteit, ook van haar rol drupt het overdrijven af. Matt Damon daarentegen - vrijwel onherkenbaar - is vrij ongemerkt aanwezig, maakt ook weinig indruk. Barry Pepper dan weer wel - hij speelt vrijwel altijd bijrollen, maar wel erg goed vind ik.

Wat in de film wel heel erg ontbreekt is iets speciaals. Want zoiets verwacht je van dit stel regisseurs eigenlijk wel - dat is tenslotte waar ze naam mee gemaakt hebben. Komt er niet uit, en dat voelt toch wel als een teleurstelling. Een wat vlakke western met een overdreven held. Maar daar zijn er best veel van.

groot fan van de Coen broertjes.

films die er tussen uit springen.

dit vond ik een grote teleurstelling,,het kon me niet boeien.

maar misschien een 2e keer kijken.?

Ondanks simpele verhaallijn ( 14-jarige wil zich wreken op vaders moordenaar ) toch een aardige western om naar te kijken. Een pluim voor acteur Jeff Bridges.

Gisteren beide films (origineel en remake) herzien. En daar waar ik ruim 4 jaar geleden zo enthousiast was over de remake, sloeg nu een lichte teleurstelling toe. Een enkele gedachte drong zich gedurende deze kijkbeurten telkens weer op: wat voegt de remake eigenlijk toe? Behalve slecht weer kon ik eigenlijk niks verzinnen. En door deze ene verandering wordt de film echt niet beter dan het origineel, in tegendeel.

Jeff Bridges die zijn rol als 'Dude' nog een keer dunnetjes overdoet, daarbij welhaast de hele film onverstaanbaar mompelt en gromt en alleen maar nors overkomt, ontneemt Marshall Cogburn elke vorm van sympathie. Hier oogt Wayne, de eigenlijk mindere acteur, veel beter op zijn plaats, waarschijnlijk omdat hij datgene deed wat hij altijd al goed kon: als een oude brombeer door een film denderen, maar wel een brombeer met een groot hart.

Een bijna 1 op 1 remake die niets toevoegt. De Coen broertjes weten op geen moment de film naar zich toe te trekken en het geheel een eigen smoel te geven. Achteraf vraag ik me dan af waar een paar jaar geleden de hype vandaan kwam en waarom de film door critici de hemel in werd getild. Een hype waarin ook ik werd meegezogen. Dat kan ik nu niet meer verklaren. Wellicht ligt het aan mij, ik laat me graag nogmaals overtuigen.

Ik weet dat een film op zichzelf en losstaand moet worden beoordeeld, maar bij zo weinig verschil in beide versies kom ik helaas aan een vergelijking niet voorbij en daarbij is het origineel dan toch de duidelijke winnaar:

2,5* voor True Grit (2010)

Wellicht voer voor de westernfans, maar voor mij draaide het, strokend met mijn verwachtingen, uit op een snore-fest van jewelste. Het gezapige westernsfeertje zit er al aanvankelijk in, en de acteurs lijken zich daar allen prima in hun nopjes bij te voelen. Helaas zijn het sfeertje, noch de personages zelf ook maar een tikkeltje interessant.

Want de Coen's lijken er met devotie hun best op gedaan te hebben een zo triest mogelijke bende bij elkaar te casten. Bridges mag weer lekker schmieren; iets waar ik hem al eerder op betrapt heb in The Big Lebowski. Al moet ik toegeven dat hij op z'n minst nog in z'n rol paste. Dat kun je van de heer Damon niet zeggen, die maar al te krampachtig zijn best doet om in het clubje te gedijen. Helaas voor hem staat zijn rol hem totaal niet. Dan heb je er natuurlijk ook nog een onuitstaanbaar, bijdehand wicht bijlopen, die, zoals wel vaker bij kindacteurs, nogal onterecht bejubeld wordt.

Voor de rest snap ik ook serieus niet waarom deze zo goed scoort, noch waar al die oscar-nominaties in hemelsnaam vandaan komen. Het verhaaltje zelf is namelijk ook ronduit potsierlijk, vol met flagrante clichés, voorspelbaarheden, en suffe kwinkslagen. Aan de andere kant: wellicht beantwoordt ik hiermee eigenlijk juist mijn vraagtekens omtrent de film.

Daarnaast kan ik de saaie zandbak-esthetiek nou niet bepaald rijmen met 'mooi', en bestaat de soundtrack veelal uit opgeblazen hoempapa. Hier mogen minstens een stuk of vijf stoflapjes overheen. Kortom; het gaat met ups en downs bij die Coen's. No Country for Old Men vond ik erg sterk, maar dit broddelwerkje is er een om snel uit m'n geheugen te verdringen. 1,0*, voor de scene waarin Bridges indiaantjes van de veranda schopt.

Toch nog eens een goed opgebouwde, avontuurlijke western, een geslaagd remake van de film uit 1969, met John Wayne in de hoofdrol.

Hier zijn Jeff Bridges en Matt Damon de harde kerels, maar het is m.i. Hailee Steinfeld die het meeste bewondering moet afdwingen.

Mooie zichten, cinematografie en knappe dialogen.

Oi, het origineel was een best vermakelijke western dus was ik best benieuwd wat de magistrale Coen Brothers hier van zouden maken. Het is echter wel snel duidelijk dat ze erg dicht bij zowel het boek als de eerste film blijven. Het verhaal is nagenoeg gelijk al gooien de Coens er natuurlijk wel iets meer zwart doorheen. Visueel gaat de film er natuurlijk wel op vooruit. Er wordt gekozen voor een rustig kleurenpakket met veel grauwe tonen, en dat doet de film best goed moet ik zeggen. Acteerprestaties zijn niet slecht, Bridges doet het prima, maar de kleine Hailee Steinfeld is toch wel het beste. Vooral Matt Damon, die eigenlijk alleen in Mr. Ripley een beetje goed rol had, wordt er weer finaal uit geacteerd door dit broekkie. Pijnlijk, die Damon is dan ook wel de meest overgewaarde acteur van de laatste decennia. Al met al dus prima western, maar had iets 'anders' verwacht. Sfeer is echter top.

“I do not entertain hypotheticals. The world itself is vexing enough.”

Heerlijk. Alleen al om het schitterende debuut van Hailee Steinfeld moet je deze film zien, en dan krijg je er ook nog een chagrijnige Jeff Bridges, Matt Damon met foute snor, en de heerlijke western sfeer bij. Steinfeld is fantastisch als de 14-jarige Mattie. Rap van de tong, eigenzinnig, vroegwijs, slim etc. Steinfeld laat niet met zich sollen en houdt zich sterk staande in de ruwe Western sfeer.

En de dialogen van de Coen Broers zitten haar als gegoten (net zoals de andere acteurs). Dat Bridges, Damon, Brolin en Pepper fantastische acteurs zijn hebben ze al vaak laten zien. True Grit voelt niet echt als een Coen film, maar toch is er soms die absurde humor en het wat zure einde is ook echt des Coens. Wraak en vergelding komt met een prijs.

Een leuke wraakwestern is deze True grit waarbij de assertieve, onverzettelijke en onverschrokken Steinfeld iedereen wegblaast, inclusief mezelf. Heerlijk pittig karaktertje heeft die dame en de titel wordt onmiddellijk verklaard. Het levert een aantal leuke humoristische momenten op zoals onder meer de onderhandelingen met de bankdirecteur en de mooie dialogen met Rooster.

Rooster, vertolkt door de uitstekende Jeff Bridges, is niets meer dan een pafferige dronkaard die met tegenzin deze huuropdracht op zich neemt. Hij wordt geflankeerd door LaBoeuf (Matt Damon met pornosnor) die ook nog een eitje te pellen heeft met Chaney.

Vermakelijke film, zonder meer, niet verrassend of geen echt wow-gevoel. Geen film die boven de middenmoot uitstijgt. Mooie sfeer, mooie landschappen die de westernsfeer uitademen. Leuk om eens gezien te hebben.

Ok.

Een typisch voorbeeld van een Western die me eigenlijk niet heel erg heeft geboeid. De Coen brothers zijn wel leuke regisseurs, die me erg aan het lachen kregen met The Big Lebowski . Hier kregen ze me eigenlijk niet heel erg overtuigd. Hailee Steinfeld was wel leuk als dat meisje, maar ja.

Prima acteerwerk, vooral Bridges springt er bovenuit. De western zelf was wat saai in beeld gebracht. Sowieso vind ik Drama en Western niet bepaald een goede combinatie. Ook deze film brengt daar dus niet echt een verandering in.

Wel wat boeiender richting het einde, en de film krijgt ook zeker een voldoende van me, maar er had toch stiekem iets meer actie in gemogen voor een western. Neem een voorbeeld aan de Sergio Leone films, die bevatte genoeg actie.

De film begint sterk met leuke dialogen, goed neergezette personages en prachtige shots. Alleen de mooie shots houden het tot het einde vol. Ken weinig films waarvan de tweede helft (of misschien het laatste tweederde) zo veel minder is dan de eerste helft (derde). Het schietwedstrijdje tussen Bridges en Damon is wellicht het meest symbolisch voor de opgedroogde inspiratie. Uiteindelijk dus flink teleurstellend. Jammer met zulke acteurs en regisseurs..

Little House On the Prairie on a roadtrip

Gevatte scherpe dialogen en een leuke pittige jongedame die de broek aan heeft.

De film kabbelt zo rustig voort zonder dat het trage tempo verveelt. Er valt immers genoeg te genieten van de personages en het mooie landschap. De humor is onderkoeld maar past prima in de hele setting en naar het einde toe wordt het zelfs een beetje spannend hoe het gaat aflopen.

Leuk om gezien te hebben maar het is niet persé een western die me echt zal bijblijven.

Nu ik toch wel langzamerhand ‘Red Dead Redemption 2’ verslaafd aan het worden ben (eerlijk gezegd al een langere tijd ben) had ik toch zin om gisteren een western film aan te gooien. Gisteren viel mijn oog eigenlijk vrij snel op de film ‘True Grit’ van wederom de gebroeders Coen. De broers hebben me vaker wat tegen gevallen, en ik heb nou nog niet echt een film gehad die me omver heeft geblazen maar ‘True Grit’ kwam toch aardig in de buurt hoor.

De cast vond ik toch nog best leuk. Vooral Jeff Bridges vond ik weer heerlijk acteren. Ik kan altijd wel genieten van deze man. Hailee Steinfeld deed het ook leuk als hoofdpersonage Mattie en ook Matt Damon kwam er nog in voor. Hoewel ik het altijd wel leuk vind om hem te zien acteren is de beste man vaak zichzelf, en vond ik hem niet echt passen in een film als dit.

Het verhaal was best simpel. De vader van Mattie werd vermoord door Tom Chaney en ze besluit hem achterna te zitten. Het lief uitende meisje is bij lange na niet zo lief als we dachten en door veel te onderhandelen, te onderdrukken en noem zo maar op komt ze stap voor stap dichter bij Tom Chaney terecht die zich schuil houd met wat bandieten. Samen met twee Marshalls gaat ze hem achter na en als ze hem eenmaal gevonden heeft neemt ze wraak. Waarna alles eigenlijk goed eindigt.

Ja, ‘True Grit’ was zeker vermakelijk en ik heb me nergens echt zwaar verveeld. Toch ben ik nog steeds geen groot van van de Coen’s die altijd wel met films aan komen zetten die een beetje vreemd aanvoelen, en vooral altijd zichzelf zijn. Leuke film, had ik gewoon even zin in ?.

3.5*

Ongelofelijke rol Hailee Steinfeld wat een acteertalent. Dertien jaar oud was ze toen de film maakten .Als je dit vergelijkt met Kim Darby die de rol van Mattie Ross in1969 speelde die was al 21, had een hekel aan paarden en deed geen stunts .Alleen al door de acteerprestatie en de geweldige film muziek verdiend,deze film de hoogste waardering,de film verveelt geen moment een ware meesterwerk van de Coen brothers,de tien Oscarnominaties waren terecht,waarom Hailee de Oscar niet heeft gewonnen is onbegrijpelijk.

Dialogen, aankleding, camerawerk, vertolkingen en regie zijn zoals gebruikelijk bij de Coens weer piekfijn in orde, en er zit één sekwens in waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat (de scène met achtereenvolgens de boomtak, de Indiaan en de Bear Man), maar als geheel beviel deze versie me toch nèt wat minder dan de eerste verfilming, misschien wel omdat John Wayne zowel qua persona als qua spel Cogburn was terwijl ik bij Jeff Bridges veel meer het idee had dat hij Cogburn met zeer veel oog voor detail speelde. En dat deed hij prima, en ik ben ook een veel grotere liefhebber van Bridges dan van Wayne (van wie ik überhaupt geen liefhebber ben), maar als we dan toch gaan vergelijken vond ik Wayne veel overtuigender. Goede maar niet opzienbare rollen van Steinfeld en Damon, sterke rol van Barry Pepper als zijn naamgenoot Lucky Ned. Als totaaloordeel ben ik blij dat deze DVD tussen mijn andere Coens op mijn plankje staat, maar een klassieker of een topper in hun oeuvre is dit niet voor mij.

Heerlijk! Na het zien van The Ballad of Buster Scruggs en O Brother, Where Art Thou heb ik ontdekt dat ik de Coen brothers toch wel kan waarderen. En True Grit was daarin nog een hele fijne, welkome verrassing.

Het is gewoon een hele fijne film om naar te kijken met een heerlijke sfeer die door de hele prent heen hangt. Het is een sterk en origineel verhaal en erg prettig om te volgen, doordat het zo goed verteld wordt door de broers. Van begin tot eind was ik geboeid. Jeff Bridges is top als Rooster Cogburn; ook al dacht ik de hele speelduur lang dat ik naar Kurt Russell aan het kijken was.

Hele dikke *4, met een grote kans dat ik bij een herziening het cijfer wél naar boven afrond.

Te veel een tiepetjes film. Gedegen, maar wat bloedeloos.

Heb mij prima vermaakt met deze Western. Hailee Steinfeld acteert fantastisch en dat op die leeftijd. Jeff Bridges en Matt Damon zijn ook goede keuzes geweest om de cast mee aan te vullen. Decor en muziek dik in orde.

Even a blow to the head could silence him for only a few short minutes

De Coen brothers gaan western, met een verhaal die tot een van de betere Amerikaanse verhalen/boeken beschouwd wordt, en dat doen de heren met verve. De film opent bijna op een klassieke, sfeervolle wijze met de beelden van het lijk in de sneeuw en de trage oude muziek. Hoofdpersoon Mattie komt in beeld, een meiske die de broek flink an heeft zoals we in het noorden zouden zeggen. Een fenomeen dat onrealistisch voor die tijd aanvoelt maar tegelijk ook prikkelend. The hanging in het begin is meteen al een typisch Coen momentje. Het is rauw en bruut, maar tevens zit er in het verschil tussen de drie, hoe er met ze omgegaan wordt en zij met hun lot, meteen van die typische Coen humor. Tevens een handelsmerk zijn andermaal de dialogen zoals de onderhandeling tussen Mattie en de handelaar Stonehill, hoewel de man geenszins van plan is te handelen laat hij zich behoorlijk uitkleden door het meisje. De hoorzitting van Cogburn door de geweldige spelende Joe Stevens is ook prachtig. De advocaat lijkt me met zijn aanpak en presentatie ver vooruit toch is het bijzonder vermakelijk.

Eenmaal de neuzen in de zelfde richting, voor zolang het duurt tussen Cogburn en LaBoeuf, en onderweg, volgen tevens weer van die typerende Coen brothers discussies, situaties en karakters. Heerlijk het gekissebis tussen LaBoeuf en Cogburn, ook kostelijk hoe Cogburn de twee kinderen aanpakt die de pakezel aan het pesten zijn. Bizar is de verschijning in het berenvel, korte maar hevige geweldsexplosie in het hutje en de hinderlaag loopt niet zoals gepland maar is wel weer zwaar humor. Bridges laat zich weer van zijn sterkste kant zien wanneer hij dronken is en bijna niet te handhaven en de korte botsing met de bende is erg goed. Bijzonder die smerigheid en ranzigheid die Pepper uitstraalt en dan dat bendelid dat alleen maar beesten na doet. Het kan allemaal, maar vooral in een Coen film. Overigens twijfelachtig is hoe Cogburn onder dat dode paard uitkomt zonder hulp terwijl iedereen dood is en LaBoeuf bewusteloos.

De acteurs zijn het praktisch allen waard te noemen. Uiteraard Bridges in zijn element, maar Damon ook voor zijn doen prima bezig. Verder vallen vooral Barry Pepper en Brolin op maar Ed Corbin als de Bearman is ook het noemen wel waard. Dan Steinfeld nog even die ik na de film even op Google opzocht, zo! Die is aardig opgedroogd, amai!

True Grit is beduidend minder grappig dan The Big Lebowski of Fargo. Toch heeft de film qua achtergrond en verhaal meer te bieden vind ik persoonlijk. Vooral de achtergrond van het morsige wilde westen met verlopen karakters vind ik erg mooi gebracht. Het ziet er allemaal perfect uit en slaagt erg goed als sfeerschets. True Grit vermaakt, boeit, verbaasd en heeft ook de nodige spanning. Een nek aan nek race met No country for old men wat betreft de beste van de Coen's.

De Coen Brothers en ik; het is niet altijd een geslaagde combinatie. Ze hebben genoeg goeds gemaakt hoor, maar ik vind hun droge humor en ironische vertelstijl vele malen beter werken in hun misdaad-achtige films. In True Grit vind ik de humor, anachronismes, en de ironische/zichzelf vaak niet serieus nemende toon niet echt passend, of lijkt het zelfs aanwezig te zijn om een verder leeg geheel te verdoezelen. Het grootste deel van Buster Scruggs, een andere Coens-western, had daar ook mee te kampen vond ik. Neen, geef me dan maar het absurde Fargo of het cynisch duistere No Country for Old Men.

Sommige scènes zijn wel geslaagd en pakweg het hele laatste kwartier was nog wel leuk. Plus, over de acteurs valt niets in slechte zin te zeggen. Jeff Bridges zet een leuk typetje neer en Hailee Steinfeld doet dat ook goed, hoewel haar rol moeilijk serieus te nemen valt. Alleen Matt Damon is weer zo saai, vind dat maar een beperkte acteur.

2.5*

Mwoh.

Het was natuurlijk al behoorlijk vroeg duidelijk wie er nu echt true grit had, maar het verhaal kabbelde maar; bijzonder spannend werd het niet. Wel weer een mooi scala aan bijzondere figuren. Maar Bridges sprak de hele tijd als Wilbur Cobb uit Ren & Stimpy en daarom lastig serieus te nemen (ook al was dat niet echt de bedoeling).

Qua beeld allemaal erg mooi, maar de broertjes hadden misschien beter wat meer van het boek mogen afwijken.

Pas bij de aftiteling zag ik waarom ik deze film had uitgekozen. Hij was van de Coen brothers dus. Nou ja, dan heb ik hem dus in ieder geval onbevooroordeeld bekeken. Ik hou helemaal niet zo van cowboyfilms. Deze gaat over een eigenwijs 14 jarig meisje dat op zoek gaat naar de moordenaar van haar vader. En daarvoor huurt ze twee premiejagers in. Luid pratend en af en toe wat schietend volgen ze het spoor van de moordenaar. Die uiteraard geen flauw idee heeft dat hij gevolgd wordt. En zo zitten er nog tal van andere ongeloofwaardigheden in. Verder loopt de film wel aardig en wordt er ook leuk, zij het nogal karikaturaal, geacteerd. Maar mijn ding zal het toch nooit worden.

True Grit een film met een leuk verhaal wat wordt versterkt door een aantrekkelijke cast met mooie decors. Zeer vermakelijk wat we van de broers veelal gewend zijn.

Deze gisteren op de Belg nogmaals meegepakt en ik vind deze film bij elke kijkbeurt beter worden. Mooi rustig geschoten, fraaie dialogen en een fijne cast.

De Coen Brothers zijn, zo bleek maar weer met deze film, geweldige schrijvers, maar de bloemrijke dialogen die bijna non-stop doorgaan zorgden er wel voor dat ik de film niet echt fijn vond wegkijken. Een beetje alsof je naar een toneelstuk zit te kijken met mensen die Shakespeare staan te declameren. Kwalitatief vast allemaal prima, maar ik vond het daardoor allemaal wat te afstandelijk blijven om echt geïnvesteerd te raken, ook door de wild west-setting waar ik niet bijster veel mee heb.

Dat neemt niet weg dat er zeker wel goede elementen in zitten, zoals uiteraard de rol van de jonge Hailee Steinfeld en natuurlijk Jeff Bridges. De film is ook prima geschoten met wat mooie hoogtepunten. En het eindigt best mooi, waardoor mijn gevoel op het einde op zich wel positief was, ook al deed alles daarvoor me eigenlijk weinig.

Het blijft toch opmerkelijk dat The Big Lebowski op 1 staat in mijn top 10 maar ik verder eigenlijk nog nooit een film van The Coen Brothers heb gezien die ik ook zo goed of leuk vond.

2,5*

Jaren geleden wel eens vaker stukken van deze film voorbij zien komen op tv, maar tot voor kort had ik hem nog nooit in zijn geheel gezien. Voordeel was dat ik wel grotendeels wist wat me te wachten stond en dat het positief zou zijn. True Grit draait voornamelijk om de verstandhouding tussen de personages van Jeff Bridges en Hailee Steinfeld. Beiden doen het gelukkig uitstekend en hebben een fijne chemie. Ze worden aangevuld door eveneens fijne rollen van o.a. Matt Damon en Josh Broslin. Humor, actie en spanning zitten er allemaal in en de film kijkt vlot weg. De Coens leveren hiermee een film af die weliswaar iets minder iconisch is dan Fargo of The Big Lebowski, maar True Grit mag er wat mij betreft zeker wezen.

3,5*

Vond het iets beter dan het origineel. Met name dat Mattie Ross hier echt een kind is, is een vooruitgang. Verder is de film niet meteen heel anders dan het origineel, tegen het einde wijkt het verhaal wat af. Beter geschoten met als mooi idee scenes in de sneeuw. Bridges is een heerlijke casting en speelt Damon helemaal weg,

Ik geef hem nu pas punten omdat ik toen ik hem zag nog geen reviews gaf, maar was een prachtige film. Nog eens een trailer gezien om mijn geheugen op te frissen....de Jeff was weer geweldig