La Maman et la Putain (1973)

Alles aan deze film kun je omschrijven als een grote tour-de-force. De lengte, de lengte van de dialogen, de acteerprestaties. Geweldig. Jean Eustache, het moeilijk begrepen genie van de post-Nouvelle Vague levert hier zijn onbetwiste meesterwerk af in de vorm van La Maman et La Putain. Een speelfilm rond het liefdesleven van Alexandre (Jean-Pierre Léaud), 220 minuten schoon aan de haak.

Jean-Pierre Léaud bewijst andermaal de Godenzoon van de Nouvelle Vague te zijn (aanwezig sinds het eerste uur als klein manneke in Les Quatre Cents Coups). Geweldig rol van Léaud, maar ook van Bernadette Lafont die de 'hoer' Veronika speelt.

Absoluut het kijken waard, het is een hele zit, maar iedereen die geinteresseerd is in de Franse cinema zou deze film een keer gezien moeten hebben.

Dat lijkt me ook niet. Ik moest tijdens de film ook een aantal keer aan Before Sunrise/Sunset denken. Het is duidelijk te merken dat Linklater voor die film inspiratie uit deze film heeft gehaald.

La Maman et la Putain is overigens een lange zit, maar dat is absoluut niet erg, want de film is gelukkig erg goed. Ik had aanvankelijk wat moeite om in de film te komen, maar het voordeel van zo’n lange film is dat je er in kunt groeien. Dat gebeurde hier gelukkig ook.

De film bevat een hoop dialoog. Aanvankelijk lijkt het nogal losjes, maar naarmate de film me opzoog, viel me op dat de dialogen wel degelijk erg goed geschreven zijn. Sex, roken, drinken, muziek luisteren en met elkaar praten, vooral veel met elkaar praten, daar gaat deze film over.

Het knappe is dat de drie hoofdrolspelers mij enorm weten te boeien. Ze acteren alle drie behoorlijk sterk en het vele praten ging mij nooit tegenstaan, mede ook omdat de sterke sfeer erg losjes is. Verder is het statische camerawerk de moeite waard. De shots zijn lang en het zwart-wit geeft in combinatie met de stijlvolle Franse muziek altijd wat extra sfeer aan bepaalde scènes is mijn ervaring, zo ook hier.

La Maman et la Putain is een mooie film. Een erg goed drama over de liefde en persoonlijke relaties, die bijna veertig jaar later nog steeds actueel lijkt en niets aan kracht heeft ingeboet.

4,0*

Zet de Pernod maar klaar, paar pakjes Gauloises binnen handbereik....217 minuten Franse film uit 1973.

Dat maakt het een flinke kluif en dan nog eens zwart/wit, geen soundtrack-muziek en heel veel dialogen, maar zo aan het begin van een weekje vakantie hebben we er alle tijd en rust voor.

En het is na een wat kwakkelende eerste 20 minuten een magnifieke emotionele roller-coaster-ride, met fantastische rollen van de drie hoofdpersonages, geweldige dialogen, fantastisch camerawerk en een hevige intensiteit.

In 1960 zagen we in "Paris Nous Apparient" het bohemien-leven en dit is 13 jaar later...na de '68-revolutie...en inmiddels zijn de idealen verdwenen en beginnen de jaren 70 onverbiddelijk te komen....de eerste keer dat we een moderne supermarkt bezochten in de cinema-historie?

Wel gebleven de relatie-troubles in een driehoeks-verhouding en een heel klein beetje rebellie (Sticky Fingers!).

Er is tijd om af en toe een plaatje te draaien: Zarah Leander, Marlene Dietrich, Edith Piaf en er worden heel veel café's bezocht.

De laatste Nouvelle Vague-film? Zo ja, dan is het één van de toppers uit dit sub-genre.

Dit leek mij nu net een film om te bekijken op een druilerige dag zoals vandaag. Ik heb er wel ruim de tijd voor genomen, want om een film van ruim 3,5 uur te bekijken waarin enorm veel wordt afgeluld lijkt me geen gemakkelige opgave. Ik had ook op het punt gestaan er na zo´n veertig minuten de brui aan te geven, want die Alexandre vond ik zo´n vreselijk irritant personage. Hoe kun je daar nu als vrouw verliefd op worden. Maar goed, het horen van de prachtige chanson Un Souvenir van Damia en de verschijning van de zeer aantrekkelijke Veronika deden voor mij het tij keren. Het werd allemaal wat interessanter. Met de alles moet kunnen idealen van de eindjaren zestig werd keihard afgerekend. Ook de jaren zestig sfeer waarin deze film werd gedompeld - veel zuipen, roken en natuurlijk sex - werd goed weergegeven. De dames en vooral Veronika dus zagen er best wel aantrekkelijk uit, maar die Alexandre - ik zeg het nogmaals - wat een etterbak. Ik had graag gezien dat hij aan het einde er door beide dames de deur uitgeschopt werd. Met het open einde had ik daarom ook enigszins moeite.
Hoe deze film nu te beoordelen? Interessant was het allemaal wel, maar het duurde mij allemaal veel te lang. Het oeverloos geleuter begon mij op den duur toch wel danig te vervelen. Een echt hoge waardering zit er van mijn kant voor deze film dan ook niet in.

3,0*

Een veel vrolijker film dan ik me had voorgesteld, geregeld erg grappig zelf, met het huis- tuin- en keuken gefilosofeer c.q. vage kroegpraat van klaploper Alexandre en zijn vrienden. Platzak zijn was kennelijk geen beletsel om er meerdere vriendinnetjes op na te houden, uit eten te gaan en whisky te bestellen in een Parijse kroeg. Kom daar nu maar eens om.

Hoewel visueel fraai, La Maman et la Putain moet het toch voornamelijk hebben van de dialogen tussen de seksen. Veronika leek me in het begin een wat saai muurbloempje maar haar personage wordt naarmate de film vordert steeds interessanter. Alexandre verandert eigenlijk nauwelijks, een sympathieke flierefluiter vond ik hem toch wel, hij zal nog wel spijt krijgen van zijn dronken huwelijksaanzoek, hij had het vrij goed bij Marie. Hoewel er weinig muziek in voorkomt (nog geen 10 liedjes in drieënhalf uur) speelt muziek een belangrijke rol, maar alleen als omgevingsgeluid, bv als er plaatjes gedraaid worden.