Once Were Warriors (1994)

Dit is zo'n film die ik op de één of andere manier altijd misliep. Misschien ook omdat ik er een bepaald beeld van had wat me niet zo aanstond en er vervolgens weinig moeite voor deed om hem te bekijken.

Nu is het er dan toch van gekomen en zie hier, gewoon een briljante film, indrukwekkend verhaal dat fantastisch is uitgewerkt, zeer goed acteerwerk van iedereen, realistisch en rauw zoals het hoort bij een dergelijke film en ik helaas te weinig zie.

Echt een waar genot dus. Hulde.

Rauwe film met een realistische sfeer. Daardoor wordt het geloofwaardig en maakt het indruk, ondanks dat je aan het begin al weet wat er gaat gebeuren.

3.5*

Matige film over de andere kant van LOTRland.

Probleem is een beetje dat er teveel luiheid door de film schemert. De makers hadden zeker een sterk concept vast maar blijken geen zin te hebben er een mooie film van te maken.

Visueel is het erg pover, zowel de shots als de nogal brakke editing. Neemt veel sfeer weg uit de film. Verder vond ik de acteerprestaties ook redelijk beneden pijl. Wel een paar goeie acteurs (zoals de jongen die weggestuurd werd), maar de hoofdpersonages konden mij amper overtuigen.

Rest een hoop nare ellende, waar de personages in blijven hangen. Veel grote monden die tegen elkaar oproepen maar niks ondernemen. Film is de eerste helft ook redelijk stuurloos, en blijft zich verder ook in een hoop bochten wringen om tot het einde te raken. Het stuk dat focust op Grace is het beste van de film, maar dat wordt ook al snel onderbroken.

Matige film dus, die uiteindelijk wel weet te boeien, vooral dankzij het goeie concept, maar totaal faalt in de uitwerking. Geen film die me lang zal bijblijven, niet onder de indruk.

2.5*

Toch niet de topfilm wat ik vooraf had verwacht. Hoewel bepaalde scenes natuurlijk zeer schokkend zijn, doet dat niks af van het feit dat het allemaal wat eenzijdig is in mijn ogen. Misschien is de vergelijking wat scheef, maar qua impact werkt deze film als bijvoorbeeld de Saw reeks. Veel harde beelden, zodat de kijker de mindere punt van de film snel vergeet. Eén van die minpunten is het saaie camerawerk. En het eerder genoemde eenzijdige verhaal vol ellende. Volgens mij had deze film nog beter kunnen zijn dan het degelijke product wat het nu is.

Prima dramafilmpje dat impact maakt, maar tevens wat heen en weer fladdert. Sterke acteerprestaties en een enigszins rauw verhaaltje dat realistisch oogt. Goed.

Moeilijk om dit te beoordelen: op zich weet Once Were Warriors de volledige speelduur te boeien en zitten er best wel een aantal interessante personages in de flm. Maar anderzijds is het als 'cinema' echt onbehouwen en primitief.

De beelden lijken bijvoorbeeld wel uit een ander tijdperk af te stammen, zo ontzettend duf zijn ze (hoewel deze prent nu toch ook weer niet zó oud is): alsof je naar een aflevering van The Flying Doctors zit te kijken.

Ook de acteerprestaties zijn verre van vlekkeloos. En da's dik spijtig want op zich zijn de personages toch echt wel boeiend.

Eigenlijk best een redelijke film, ondanks alles . Door de lompe uitwerking (en dan bedoel ik niet het karakter van bepaalde personages) toch maar 2 sterretjes.

Voor z'n films over de rand van de maatschappij ben ik altijd te vinden. Het levert altijd goede scènes op al blijven die hier wel schaars.

De setting zit in ieder geval goed maar heb er gewoon geen goed gevoel bij. Bij andere films als Cidade de Deus zat dat heel goed maar hier werd ik niet overdonderd door de gebeurtenissen. Vond daarvoor sommige situaties net iets te onrealistisch overkomen voor dit soort drama (bar, pak slaag in die groep met tatoo's).

De acteerprestaties vind ik moeilijk te beoordelen. Sommigen komen uit de hoek met goed werk (de 2 vrouwen) maar anderen dikte het veel te veel aan (Jake bv.).

3,5*

Aardige film over het harde leven van een gezin in een Nieuw-Zeelandse buitenwijk. De eerste helft van de film oogt het allemaal soms wat rommelig en kreeg ik het idee dat de film af en toe niet goed wist welke kant ze op moest gaan. De tweede helft is dat gebied wel sterker.

Verder kent de film enekele sterke harde scenes, oogt het behoorlijk rauw, al maakte het op mij uiteindelijk ook weer niet een zeer hoge indruk, omdat ook ik een en ander soms wat onrealistisch vond.

Maar verder dus zeker geen slechte film, die lekker wegkijkt en geen moment verveelde.

3,0*

Zeer rauwe, harde en naargeestige film die insloeg als een bom en nog wel even op mijn netvlies bleef staan. Alleen daarom al goed geslaagd dus.

Wel zat ik een beetje in tweestrijd over het acteerwerk. Neem nou die Jake. Bij vlagen vond ik hem heel beroerd overkomen; een soms onnatuurlijke manier van tekst opratelen. Ik lees hier wel meer klachten over zijn rol en daar kan ik gedeeltelijk in meegaan. Anderzijds weet hij ook wel weer op realistische wijze een badguy neer te zetten waar je geen greintje sympathie voor zult krijgen. Oke zijn postuur en uiterlijk zitten hem dan wel mee, maar toch vreesde ik af en toe alweer het ergste in bepaalde scenes als hij alleen maar binnenkwam. Zijn hele manier van woede- en geweldsuiting vond ik wel weer goed gedaan.

Hoogtepunt was voor mij de begrafenis van Grace. Eigenlijk vond ik sowieso het gedeelte van de film dat zich op haar focust het beste. Verder was Once Were Warriors voor mij een uitgelezen mogelijkheid om eens wat meer over die Maori te weten te komen (ook na de film nog wat over opgezocht). In het begin ontging de referentie naar deze stam mij nog even en dacht ik vaak: wat een hoop idioten. Zo halverwege begon ik wat meer te beseffen dat het geen 'gewone mensen' zijn (alhoewel het woord maori wel 'gewoon' betekent), maar dat het in deze film om een bepaalde groepering gaat.

Al met al erg goed en indrukwekkend. 4,5 *

Poe hee, wat een onwijs heftige film over het troosteloze leven van de Maori in Nieuw Zeeland. Niet altijd even goed geacteerd, maar een zeer aangrijpend verhaal met zeer gruwelijke scène's (wees gewaarschuwd ). Als Jake Beth inelkaar mept.. Of als hun dochtertje gevonden wordt in de tuin.. Nee, verre van leuk maar erg indrukwekkend.

3,5*

Zeer ruige en zeer rauwe film over 'the backstreets' van Auckland, Nieuw-Zeeland. Nog nooit een film als dit gezien, aparte aanpak, editing. Was leuk om naar te kijken. Eigenlijk is het heel gezellig wat er in de film gebeurd, biertjes drinken(wat een flessen trouwens ), mensen uitnodigen thuis, nog meer bier drinken, tokkelen op gitaar, samen Nieuw-Zeelandse klassiekers meebrullen. Juist daardoor komt het (soms compleet onverwachts) geweld vele malen harder aan. En dat geweld krijgt ook nog eens een gezicht door de compleet losgeslagen Morrison, wat speelt die man goed zeg. Geldt voor het merendeel van de cast trouwens. Ook Cliff Curtis(met snor) overtuigt. Vooral de blik op zijn gezicht nadat Jake zijn dochter op haar donder geeft, omdat ze 'Uncle Bully' geen nachtzoen wil geven. Wetende dat hij haar een nacht eerder heeft verkracht, puur schuldgevoel. Al staat de eindscene in de bar daar wel mee in contrast. Ook heel belangrijk in deze film is de soundtrack, misschien belangrijker dan veel mensen denken. Draagt enorm bij aan de sfeer van de film. Mooie film.

Tot slot HET moment v/d film:

- Jake die de boom in zijn achtertuin probeert om te hakken, Jake die een stoel in de jukebox ramt. Pure emotie, helaas voortvloeiend uit een overdaad aan drank.

Erg rauwe harde achterbuurt vertelling, dit keer niet in de USA maar in Nieuw Zeeland, waar de buitenwijken van Auckland er ook erg groezelig en smerig bijliggen en de armoe troef is. Once Were Warriors is eigenlijk grotendeels een familieverhaal over een familie waar het dus alles behalve gezellig is. We hebben de zwaar gestoorde, zuipende, agressieve vader Jake en de eigenwijze, sub assertieve Beth die de klappen maar blijft opvangen en de kinderen steeds maar toe moeten kijken hoe de boel naar de kloten gaat. Daar doelt de film ook in de eerste helft grotendeels op en het is zeker niet om vrolijk van te worden en het word alleen maar van kwaad tot erger. Jake word al dolgedraaider en er is geen land met hem te bezuinen en Beth probeert de ene keer te vluchten met de kinderen en daarna weer de zoveelste kans geven aan haar man. De film slaat pas echt in als een bom wanneer de dochter word verkracht door een kroegmaat van Jake+ die zelfmoord van die dochter wat loopt naar een kippenvelverwekkend climax.

OWW is zeker een ijzersterke en intense film. De hele cast acteert realistisch goed en de wanhoop is vaak te voelen. Rena Owen kon ik trouwens nog van Soul Assassin, en nu zie ik haar dus voor de 2de keer.

Prima debuut van de regisseur van vele Hollywood blockbusters die hij hierna had gemaakt.

4,0*

Een veelzeggende openingsscène met een beeld van Nieuw-Zeelands natuurschoon, waarna de camera afslaat naar de harde realiteit waarin de Maori's zich bevinden. De boodschap is dan al duidelijk, maar dat weerhoudt Tamahori niet om het er in het verdere verloop nog enkele malen in te peperen. Niet het enige teken van de lompe, onbehouwen manier waarop hij z'n drama, vormgeeft. Zo blijven karakterisering en ontwikkelingen grotendeels beperkt tot basale zaken. Slechts het dochtertje krijgt wat vlees om de botten.

Beide hoofdrollen staan dan ook nog eens niet al te best te acteren, waardoor er van enig cement tussen de stenen nauwelijks nog sprake is. Moet wel zeggen dat Morrison een enorme uitstraling heeft. Een vat buskruit en een briesende stier, zo'n figuur vind je normaal gesproken in hoekige ringen. Met hem blijft de ruwe bolster van de film nog wel overeind, maar de pit is verloren gegaan. Veel meer dan een film die z'n effect sorteert uit onaangenaam fysiek geweld, voornamelijk jegens vrouwen, valt er niet van te maken.

Meedogenloze prent van een kansarm gezin in een buitenwijk van Auckland. Typerend is de trotsheid op de afkomst van dit gezin, terwijl er in de praktijk niets dan ellende voortvloeit. Alles staat hierin in het teken van de Maori's, en krijgen we van ieders aandeel het verhaal te zien. Deze film die gebaseerd is op een boek van Alan Duff, is hierin zeer geslaagd en duidelijk realistisch van aard.

Prima film. Vooral geslaagd omdat er constant een soort van onderhuidse spanning aanwezig is - er gaat om de 15 min. ongeveer wel een keer iets gruwelijk mis. Is het geen moord, dan wel een knokpartij in de bar, een verkrachting of de eigen vrouw die kapot wordt gebeukt. 'Once Were Warriors' vermaakt prima.

Echter kon de film me nooit écht imponeren. Op een gegeven moment kijk je toch nergens meer van op. Op het ene moment slaat Jake z'n vrouw bijna dood, een paar minuten later zie je ze gezellig samen in de auto zingen. Heerlijk fout. De film kent meer van dit soort momenten. Maar op één of andere manier werkt het redelijk. Echt heftig vond ik het niet allemaal, maar ik was niet van de bank af te slaan.

Once Were Warriors is een sociaal drama over de onderklasse zoals we dat wel vaker gezien hebben - de vele Britse kitchen sink drama's bijvoorbeeld, de Amerikaanse hood-films of juist de wat meer white trash-setting van een Winter's Bone. Maar dan in de Nieuw-Zeelandse variant, we zien een beetje wel en vooral heel veel wee rondom de familie van Jake en Beth, een arm stel van Maori-afkomst. Once Were Warriors gaat er vooral met de botte bijl in; subtiliteit of echte karakterontwikkeling zien we niet, maar er wordt vooral een hoop narigheid getoond die helaas niet echt als één geheel overkwam. Vader Jake is een zeldzaam kansloze eikel; agressief, alcoholistisch, slaat z'n vrouw graag helemaal lens, egoïstisch, en helaas ook een beetje als een karikatuur geoveracteerd. Maar daar hebben wel meer karakters hier last van. Eigenlijk zien we vooral alle ellende die dit oplevert: een zoon die weggelopen is en als dakloze leeft, eentje die bij een lokale bende gaat, eentje die langzaamaan ook het verkeerde pad op lijkt te gaan, dochter die verkracht wordt door een dronken oom en zelfmoord pleegt, moeder die dan toch uiteindelijk de wijze beslissing maakt om Jake te verlaten en terug te gaan naar haar familie.

De score op IMDb en MM is toch behoorlijk hoog, en gebaseerd daarop had ik toch wel wat meer verwacht. Natuurlijk een zwaar en waardig onderwerp, en ook weer niet heel slecht uitgewerkt - maar toch met ook wel heel wat mankementen naar mijn mening. Soms matige acteurs in karikaturale rollen, en een compleet gebrek aan subtiliteit of echte plotontwikkeling. Toch zijn er wel wat rake scenes, en een voldoende kan ie wel krijgen. Maar als je toch een Nieuw-Zeelandse film uit de kast wil trekken, dan kan ik eerder Utu of het vroege werk van Peter Jackson aanraden.

Stond al heel lang op het lijstje, per slot van rekening een film uit 1994 alweer, en er uiteindelijk van gekomen en hoewel op veel voorbereid toch wel behoorlijk onder de indruk na afloop.

Er worden geen doekjes omgewonden, kansarm, een baan niet vast kunnen houden en daar erg gemakkelijk over denken, een krot van een huis, kinderen die op het slechte pad raken, drank, héél véél drank, en iedere avond feesten en zuipen dat ik me afvraag; het is allemaal van het zelfde lage werkeloze allooi, waar doen ze dat van? Of kost bier daar geen stuiver?

Een verder beeld wordt opgebouwd rond de vicieuze cirkel die zowel afstoot als aantrekt inhoud. Je wilt anders, je wilt beter, je wilt weg...maar dat valt in de praktijk toch tegen. De eindeloze armoedige cirkel van geweld, drank en slechte figuren eist dan ook op dramatische wijze slachtoffers en de zoon die zich in bende cirkels beweegt en degene die uit huis geplaatst is lijken nog het beste af te zijn. Het beeld van wel anders willen maar niet vrij kunnen breken en je er maar bij neerleggen beklijft mij dan en wat kan een mens toch lijden als hij dat zich zelf oplegt.

Bijzonder zwaar en sociaal drama. Must see, vergelijkbaar bv met Angela's ashes.

Bizonder heftige en rauwe film die een diepe indruk op mij achterliet toen ik de film voor het

eerst zag. Dat was lang geleden, op televisie, volgens mij via de V.P.R.O. die toen elke week

een 'afwijkende' film uitzond, vier stuks verspreid over een maand. Waaronder ook Les Amants

du Pont-Neuf en C'est Arrive pres de Chez Vous. Voor mij stuk voor stuk indrukwekkende films.

Die vierde titel, die ik eveneens zeer kon waarderen, heb ik helaas nooit kunnen achterhalen.

Evenmin trouwens lange tijd Once Were Warriors. Puur bij toeval stuitte ik later op deze film, en

was blij verrast en andermaal onder de indruk. Explosief drama, dat je niet onberoerd laat.

Herziening, want er zijn van die films, die je nooit meer vergeet en die je beslist nog minstens één keer wil terugzien. Dit is er zo een.

Onverbloemd familiedrama aan de zelfkant van de samenleving over een Maori-gezin, dat geteisterd wordt door het catastrofaal samenkomen van machogedrag en alcoholisme. (N.B. geen prerogatief van de Maori’s). Het levert een ware litanie aan verbijsterende scènes op, die niet altijd even makkelijk te aanschouwen zijn. Rauw. Schokkend. Brutaal.

De acteerprestaties zijn formidabel. Tevens een gedenkwaardig regiedebuut van Lee Tamahori.

Wat Cidade de Deus (2002) is voor Brazilië, is dit voor de autochtone bevolking van Nieuw-Zeeland.

Sterke rauwe prent waarbij geweld, alcoholisme en armoede centraal staan in een buitenwijk van een Nieuw-Zeelandse grootstad. We zien hier vooral een Maori-gemeenschap op de rand van de samenleving, hun eigen identiteit ontkennend, strevend naar een beter leven.

Al achttien jaar verdraagt Beth de grillen en vooral de losse handjes van Jake. Tegelijk ondervindt ze dat zelf dit systeem gaande houdt door zelf ook mee te feesten en te zuipen wetende dat haar kinderen boven liggen te slapen, of althans dat proberen. Meermaals geeft ze te kennen te zullen vertrekken, maar telkens keert ze terug.

De film bevat een aantal brutale zware scènes die zijn impact hebben op de kijker. Beelden die je ook wel in andere films of culturen terugvindt, al dan niet gecombineerd met drugs. Armoede en uitzichtloosheid is vaak de rode draad dan. Niet dat het één een excuus voor het andere hoeft te zijn, maar het is soms gewoon de realiteit.

Daarnaast, en dat vond ik een extra voor de film, is er ook aandacht voor de identiteit en de groepsstatus. Jake heeft dat met zijn bierclubje, maar ook de zonen trachten elk hun eigen weg te vinden. De geplaatste zoon benadert nog het dichtst de waarden en culturele normen die zijn (voor)ouders uitdroegen. Gelukkig maar.

Erg stevig drama. Misschien is het allemaal niet zo vernieuwend of verrassend wat we te zien krijgen rond de familie waar de vader serieuze problemen heeft met zijn drankgebruik en woedebeheersing, maar het wordt wel erg goed uitgewerkt. De rollen worden prima ingevuld en vooral Temuera Morrison maakt indruk als de vader of beter gezegd, de bad guy.

De hele opbouw naar het vreselijke moment van Grace's zelfmoord is prima gedaan. We krijgen een aantal erg harde scènes voorgeschoteld, zoals de moeder die bont en blauw wordt geslagen en de verkrachtingsscène. Het is nu niet meteen vernieuwend, maar het voelt erg rauw en realistisch aan waardoor het toch net iets meer indruk maakt. Ook de leefwereld van de Maori waarrond deze film zich afspeelt, geeft toch dat tikkeltje extra aan de film. De begrafenis van Grace is daar een mooi voorbeeld van, maar evengoed de jongens die de haka oefenen.

3.5*