Fucking Åmål (1998)

Realistische weergave van jongeren die het moeilijk hebben om zich tot uiting te brengen. Goede acteerprestaties. Maar voor mij gebeurde er iets te weinig om dit echt een goeie film te vinden.

3,5*

Off-topic berichten verwijderd.

Een mooie film over twee meisjes die in de knoop zitten met zichzelf.

Ik denk ook wel dat het realistisch is.

Ik ben echt fan van de zweedse films. Daar weten ze nog hoe ze goede films moeten maken.

Erg leuke film, waarin veel van die kleine dingen zitten die je herkent uit de tijd dat je zelf 16 was (niet dat dat zolang is geleden voor mij ).

De nodige komische elementen zoals de ruzie om de chocomel en het liften naar Stockholm verlichten de zware momenten als de zelfmoordpoging en het uitschelden van het meisje in de rolstoel.

Boeiende film! 3.5*

wel iets té 90s, deze film;)

En dat voor een film uit 1998

Een mooie, sfeervolle en boeiende film. Het is in eerste instantie een drama, maar altijd redelijk luchtig, nooit echt te zwaar en tevens bevat het vele leuke komische stukjes. De sfeer is heerlijk, alsmede de muziek. Ingetogenheid, naturelheid en simplicity is iets wat ik altijd al heerlijk vind, en wat deze film ook bevat. Het acteren is goed, maar toch enkele kanttekeningen. Soms komt het niet realistisch overkomend (lachen als men aan het vechten is, …) en oogt het teveel in scène gezet. Ook de scène waarin ze het voor het eerst deed (met Johan), kwam dit op mij over als totaal ongeloofwaaardig, onrealistisch en irriterend. Uiteindelijk komt het allemaal tezamen in een mooie eindscène waarbij men in dit geval zowat letterlijk uit de kast komt.

Zeer aardig tienerdrama.

De film snijdt een niet zo luchtig onderwerp aan, maar brengt het toch wel op een vermakelijke manier. Dat slaat af en toe door in wat onzinnigheid, maar over het geheel genomen is het boeiend om te zien.

Einde is wel voorspelbaar, temeer m'n dvd-hoesje een knuffelende Agnes en Elin laat zien... Laatste scène is een beetje raar: triviaal geouwehoer over chocolademelk en de film is ineens afgelopen.

Maar al met al een dikke voldoende waard: 3,5*.

Maar juist die laatste scene maakt dat het einde van Fucking Amal níet voorspelbaar is. Er is een verschil tussen een finale en een einde. Die scene in de wc is de grote finale, waarin onder meer afgerekend wordt met de kortzichtige vriendinnen van Elin en Johan nog een welverdiende trap na krijgt .

Dan komt er dat prachtige einde. Triviaal geouwehoer, klopt als een bus. Als je het audiocommentaar van regisseur Lukas Moodysson beluistert, dan zul je horen dat de scene bedoeld is om aan te geven dat er nog van alles kan gebeuren tussen de twee. Gebruikt Elin haar relatie (als je daar al van kan spreken) met Agnes niet om aan de rest van haar omgeving te benadrukken dat ze heel erg níet saai is? We zullen er nooit achterkomen. Prachtig.

Aha... komt niet zo op mij over.

Verandert niks aan mijn stem dit, maar toch bedankt voor de nadere toelichting.

Graag gedaan.

Vond dit een hele mooie film. Denk dat ik hem binnekort nog eens uit mijn dvd kast trek.

En dan krijg je wel eens van die opmerkingen naar je hoofd geslingerd van 'je vindt het alleen maar goed omdat je zelf op vrouwen valt' bla bla bla.... maar dat wist ik toen ik deze film keek nog niet eens van mezelf, dus dat is gelul

Had er wel iets meer van verwacht, maar toch was het een mooie film. Ontzettend herkenbare dingen uit de pubertijd komen aan bod.

Aardig interessante film die goed het beeld geeft hoe lastig het leven van een tiener kan zijn, helemaal als ze anders zijn dan de meeste mensen. Niet dat ik de film nou een topper vind, maar het was wel aardig om eens te zien. Overtuigend geacteerd, zeker. Jaren terug eens gezien, best een aanrader om ooit nog eens te kijken.

3,5*

Betrapt. Ik herken in Johan helaas veel van mezelf zoals ik ben of zoals ik vroeger was, en de eigenschappen van die persoon irriteren me mateloos. Dat 'welverdiende' is dus meer vanwege persoonlijke redenen dan vanwege Johan. Hij is in de film zeker geen onaardig type, maar die trap na kan toch wel degelijk als 'welverdiend' worden gezien. Is het niet zo dat er iets heel pijnlijks moet gebeuren om je te laten inzien dat het zo echt niet langer kan? Volgens mij heeft Johan hier alleen maar van geleerd

Hmm, zo had ik het nog nooit bekeken, zit ook zeker wat in inderdaad.

Misschien ietwat vergezocht...

Leuke film met ontspannend sfeertje.

Alhoewel veel cliché-elementen in de film verwerkt zitten stoort het niet echt. De personages zijn niet zo larger-than-life zoals dat in soortgenoten is waar de eerste en laatste van de populariteitsladder een koppel worden. Beide actrices doen het ook goed. Zorgt toch al voor meer medeleven.

3,5*

Naar aanleiding van het weer – met deze temperatuur kan ik me amper concentreren, wat de film absoluut ten goede komt -, de ontdekking dat Onderhond de film vier sterren heeft gegeven en mijn herziening van de inhoudelijk vergelijkbare film Naissance des Pieuvres besloot ik ook Fucking Amal maar eens opnieuw te bekijken, en de herziening loonde.

Filmisch bleek het veel interessanter dan verwacht, waarbij vooral de verzorgde kadrering en de best tactische belichting in het oog sprongen, wat leidde tot enkele behoorlijk mooie shots waar ik me slechts amateuristisch camerawerk kon herinneren. Het kleurgebruik vond ik echter wel visueel afstotelijk en het camerawerk nogal knullig (denk aan de inzoomtechniek), maar beide droegen in mijn ogen effectief bij aan het redelijk realistische sfeertje dat de film in zich draagt, waardoor het, ondanks het feit dat het in mijn ogen lelijk is, wel een begrijpelijke keuze is.

De muziek, daarentegen, bleek exact zo te zijn als ik in gedachten had voor aanvang van de film, en helaas waren deze absoluut niet positief: poppy, zeikerig, a-romantisch, kitscherig en irritant zijn slechts enkele passende steekwoorden. Het helse dieptepunt van deze herrie vormde het nummer op de aftiteling, dat je na tachtig minuten in een relatief realistische sfeer te hebben verkeerd achterlaat in een idealistische hemel die bij mij slechts een verdrietig neeknikje op weet te wekken.

Mijn interesse in de personages, tenslotte, was zoals verwacht niet erg groot, want daarvoor zijn ze allemaal veel te gemiddeld, en daarmee te zeurderig, te extravert, te onintelligent en te voorspelbaar – vooral de jongens zaten op het niveau neanderthaler, zo leek het wel – maar ergeren deden ze me ook niet, waardoor ze zonder veel problemen bleven dobberen op de cinematografie en het alleszins best vermakelijke verhaaltje.

Uiteindelijk kom ik uit op een erg kleine 3*, en dat is een hele ster meer dan ik had verwacht. Meevaller, vooral op het visuele vlak.

Fucking Amal is de eerste Zweedse film die ik zag en sindsdien heb ik altijd wel interesse gehouden in de Zweedse cinema en sowieso arthousefilms. Mooie originele film van Moodysson hoor . Lilja 4-ever, een stuk depressiever, vond ik van deze regisseur nog een pak beter.

Mooie, oprechte film, met een prachtig einde.

Vermakelijke film, niet te lang en begint daardoor niet te vervelen. Enkele echte dingen van eind jaren '90 zoals de scene met de mobieltjes. Verder een aardig verhaaltje met een leuk einde, beetje onrealistisch dat Elin voor 14-jarige moet doorgaan, maarja.

Zeer bizarre opmerking. In 1998, toen de film werd opgenomen, was actrice Alexandra Dahlström (die Elin speelt) exact 14 jaar. Zeer realistisch dus.

Daar was ik dan niet van op de hoogte , desalniettemin bizar voor een 14-jarige, als je het mij vraagt.

Hele aardige film over iemand, die zich anders voelt.

Toen ik Åmål eens bezocht, viel het me reuze mee, best een charmant stadje. Volgens een Zweedse kennis is deze film ook niet in Åmål opgenomen, maar in het stadje Trollhättan, dat een paar kilometer noordelijker ligt. Maar Fucking Trollhättan, dat klinkt nou eenmaal niet.

Aardig portret, mooi en puur gefilmd. Blijft de volle speelduur interessant, maar echt speciaal kon ik het allemaal ook niet noemen.

Alexandra Dahlström (L)

mooie film! ik vond het echt heel interessant om te zien hoe het af ging lopen!

Herzien half sterretje derbij.