Black Swan (2010)

Prachtige film, zeer aangrijpend,en goed neergezet hoe in het hoofd van Portman de black swan werkelijkheid wordt, en hoe je door je perfectionisme ziek kunt worden.

Een mooie en indrukwekkende film. Ik heb hem samen met mijn man gekeken en ik had zeer mijn twijfels of hij het wel een goede film zou vinden met al dat ballet maar hij vond het ook een hele goede film. Dit is dus niet alleen een film voor balletliefhebbers.

Hetgene wat het sterkst aan deze film is, is als eerste het supersterke acteerwerk van Portman. Hoe zij laat zien hoe Nina steeds verder verstrikt raakt in haar eigen gecreeerde wereld waarin ze alleen maar ballet kan zien, horen, voelen en ademen is ongelovelijk. Haar hele mimiek, houding, mise en scène, alles klopt tot in de puntjes. Ik vond het fenomenaal.

Ook de mysterieuze manier waarop haar psychoses worden getoond was heel sterk. Je weet zelf ook niet meer wat nu echt is of wat er in haar verstoorde brein is ontstaan.

En dan het slot .... werkelijk adembenemend !!!

De film deed me denken aan Repulsion van Polanski. Net als in die film wordt de langzame neergang van een menselijke/vrouwelijke geest subliem en dood-, en doodeng weergegeven. De scène met de jankende portretten zal mij altijd bijblijven: i.p.v. dat ik opschrok of dat ik verkrampte van angst zakte mijn hele lichaam als een pudding in elkaar, een gevoel dat ik bij een film nog nooit gehad heb en alleen ken van mijn engste nachtmerries. Ik heb de bios nog nooit zó verbouwereerd verlaten. Wikipedia omschrijft Black Swan als een psychologische thriller. Onjuist: het is pure horror van de bovenste plank. Absoluut briljant.

Vooral eens met een recensie van Paalhaas die ik hier ergens tegenkwam. Ik twijfel niet aan Aronofsky's technische vaardigheden, maar wat mij betreft weet hij wederom niets met het drama aan te vangen (zie: The Fountain) en zijn symboliek ligt er veel te dik. Alsof ie denkt dat het publiek niet intelligent genoeg is. Een soort Red Shoes voor dummies; en daar bedoel ik eigenlijk niet mee dat 't publiek dom is, maar eerder dat Aronofsky er echt alles aan doet om het publiek GEEN interpretatievrijheid te geven. Ander ding waar ik niemand over heb zien klagen is de manier waarop het ballet zelf in beeld gebracht wordt; 70% van de dansscenes worden in beeld gebracht vanaf het middel van de danseressen. Ik ben geen balletexpert, maar die liefhebbers willen toch de gehele dansroutine kunnen zien? inclusief de benen?

Daar ben ik het niet mee eens. Als je een beetje de berichten doorleest (rond de releasedatum) dan zijn er genoeg discussies te lezen over het verhaal, de inhoud en de betekennisen erachter. Tot op dit moment zijn er nog steeds genoeg onduidelijkheden en zijn er genoeg kijkers met een eigen interpretatie van het verhaal. Wat dat betreft is The Red Shoes eigenlijk Black Swan voor dummies.

Dan vind ik dat er toch merkwaardig veel verschillende interpretaties aan het geheel worden gegeven hoor. De ware motieven van Kunis en Cassel blijven toch ook in een dikke mist gehuld? Tussen realitiet en inbeelding zit een heel grote, vage zone. Dat vind ik er net zo mooi aan, want dat kom ik in werkelijkheid ook zo vaak tegen, bij mezelf en bij anderen.

Hier weet hij het trouwens heel 'klein' en gefocust te houden op Portman. In 'The Fountain' overspeelde hij wat mij betreft ook wel een beetje zijn hand.

In een film over basketbal wil ik een goede film zien en geen film die basketbal perfect in beeld zet. Het moet heel geloofwaardig zijn, dus al te klunzig mag het niet zijn., maar we moeten ook niet zeuren.

Balletexperts mogen van mij best tegenspreken dat Portman een topprestatie neerzet. (als danseres dan) Mij maakt het niet uit. perfect gecast en perfect gespeeld (in een nochtans niet zo dankbare huilebalkrol)

Ik vind Kunis' en Cassel's motieven overduidelijk hoor. Zo ook het pyschologische verhaal (voor de mensen die het op het eind de plot nog niet vatten verandert Portman op het laatst letterlijk in een zwarte zwaan). Het is in principe gewoon een remake van The Red Shoes. Verder wil ik in een martial-arts film de martial arts kunnen zien, en in een balletfilm het ballet. Wat jullie ervan verlangen is natuurlijk jullie zaak. Ik laat 't hierbij.

Voor een deel met Ramon eens. Het plot lijkt inderdaad enorm veel op de red shoes. Maar bij mij overheerst toch de vakkundige manier waarop de film gemaakt is, de consistentie van het geheel en de strakke structuur. Ik zie de film meer als een zeer sterke thriller. geen dansfilm.

Wat dat betreft vond ik in the Red Shoes de balans tussen drama en balletfilm niet echt werken.

Het dramatische gegeven vond ik ook niet echt geloofwaardig daar, terwijl het toch heel serieus bedoelt was. Overigens vond de hoofdrolspeelster (balletdanser van beroep) het verhaal in the Red Shoes complete kul.

In the Black Swan weet Aranofsky door de sfeer en het strakke ritme je toch in de dubieuze psychologie mee te nemen.

Acteerwerk in beide films is overigens top. Maar in deze film duidelijk wat dikker aangezet.

Zoals Olaf K. eerder al eens zei beleef je in Black Swan de wereld door de ogen van Nina.

Het is geen objectieve registratie.

Misschien dat ik daardoor deze film wat hoger waardeer.

Ik vind het juist geniaal. Het gaat er niet om dat je naar een balletvoorstelling kijkt, het gaat erom dat je in het hoofd van Nina zit. Net zoals zij in haar hoofd zit en minder in haar benen, krijg je zelf ook dat gevoel.


Verder heb ik het idee dat je de film heel letterlijk neemt, zo van: wat je ziet is de realitieit. Terwijl er veel mogelijkheid is om daar van af te wijken. Grote kans dat de scenes/relatie met Lily en met de choreograaf ingebeeld zijn en als je het zo bekijkt is dat ook weer heel knap en vervreemdend gedaan. Misschien zijn de motieven van Lily en de choreograaf dus niet zoals ze lijken omdat ze niet de realiteit zijn. Meer waarschijnlijk is dat Nina dit allemaal in haar hoofd heeft zitten.

Ik zie dit niet als een remake. Aronofsky wilde een film maken met een man als uitgangspunt (The Wrestler) en deze film met een vrouw als uitgangspunt. Het thema ballet is geen remake maar een gekozen achtergrond voor deze film.

Inderdaad, dat gevoel heb ik ook als ik de mening van Ramon lees. Dan kan ik niet anders concluderen dat je veel momenten niet hebt meegekregen.

Ik snap 't niet. Waarom zou je dat nu concluderen?

En dan schrijf je het ook nog eens als 'GEEN'. Dan moet je toch wel heel zeker van je zaak zijn (terwijl ik het daar totaal niet mee eens ben). Aronofsky laat vele zaken open, hij heeft dit ook aangegeven in verschillende interviews. Wat mij betreft doet hij dit niet op een geforceerde manier, waardoor de film ook gemakkelijk te volgen is wanneer bepaalde zaken genegeerd/niet opgemerkt worden. Voor verdere uitleg verwijs ik bijvoorbeeld hiernaar: Film >> Spoilers >> Black Swan.

OK, heb veel onderstaande posten gelezen en weet niet wat ik moet schrijven dat nog toe zou voegen. Wil alleen maar laten weten dat ik Black Swan een lichtelijk geniale psychologe triller vind. Heb Portman als actrice persoonlijk niet zo hoog zitten maar ze heeft in deze film laten zien dat ik daar geen verstand van heb,ze is namelijk geniaal in wat ze doet.

Maar dat ben ik ook! Het grote geheel kan slechts op 1 manier geinterpreteerd worden. De symboliek ligt er wel zo dik op. Het gegeven dat Portman een sexpartij tussen Kunis en Cassel waarneemt die ingebeeld, realiteit of half-ingebeeld kan zijn verandert uiteindelijk niets aan de interpretatie van de storyline. Toch? Er zijn een paar mistige feitjes in de plot te bespeuren maar er verandert verder niets aan de betekenis van de plot. Aronofsky lijkt zijn publiek zelfs zo laag in te schatten dat ie 't nodig acht om De inwendige transformatie uiteindelijk nog eens te onderstrepen met een lichamelijke transformatie (die natuurlijk ingebeeld is, maar toch nog maar eens gevisualiseerd moet worden voor ons). Ik vind dat erg irritant. Net zo irritant als de moeder in Lynch's Wild at Heart die op een bezem vliegt, gevisualiseerd door Lynch voor dat gedeelte van het publiek die alle elementen nog niet kunnen plaatsen na al die Wizard of Oz referenties die al zijn geweest.

Dat laatste is natuurlijk onzin. Die moeder zit er niet in om het WoO thema nogmaals te benadrukken, maar om te laten zien dat op misschien wel het duisterste deel van hun vlucht, de boze stiefmoeder vlakbij is/ze op de hielen zit. Gaat dus veel meer om sfeer en suspence dan om uitleg aan een door jou veronderstelde doelgroep.

Kon ze niet met de auto dan? Toch handig zo'n vliegende bezem. Kom Reinbo: tuurlijk wilde Lynch dat onderstrepen!

Hij blijft gewoon binnen de gekozen thematiek.... En de plaatsing van haar in die scene heeft duidelijk dramatische en sfeerische waarde, dus om het enkel af te doen als overbodige onderstreping is flauw en onterecht.

Tuurlijk is het overbodige onderstreping; ze had ook in een auto gevisualiseerd kunnen worden als 't enkel om suspense ging. Ik blijf daar bij, dus laten we er geen wel/niet dingetje van maken.

Nee, want dan zou het niet binnen het WoO thema vallen. Het zou veel raarder zijn als hij daar plots van was afgestapt. Dat zou een onverklaarbare stijlbreuk zijn. Bovendie hoe zou Cage dan haar aanwezigheid voelen als je haar elders in een auto zou plaatsen, of zou die auto dan moeten vliegen?

Ik vind de hele metafoor in die film uberhaupt al niet sterk. Dus breek me de bek nie open!

edit:een auto erachter laten rijden en dan de aanwezigheid voelen kan toch ook? muggeziften dit.

Nee, want dan maak je de dreiging concreet. Het is juist zo fijn van Lynch dat hij het op metafysisch niveau houdt. En tja, als je de hele metafoor niet leuk vind is dat jammer voor je, maar staat dat los van de bedoeling die Lynch met dat shot had. Blijkbaar wordt jouw perceptie gekleurd door je afkeer van de gekozen thematiek.

Nee hoor. het gaat om de uitwerking van die thematiek. Ik houd (over 't algemeen) niet van te letterlijke symboliek omdat het de interpretatievrijheid limiteert. Ik vind dat bij die film van Lynch niet sterk en ook bij deze film niet.

Hoeveel keer heeft Portman in een spiegel gekeken? zichzelf gezien? Haar gezicht bij een ander gezien? Het doorbreken van seksuele repressie: vingeroefeningen, opgewonden door de leraar, befscene door Kunis met tatoeage van zwarte vleugels, opbergen van knuffels en opstand tegen haar moeder (haast overnight) etc etc etc Met wat meer suggestie was de film een stuk sterker geweest.

Bijna Perfect!

Aronofsky onderbreekt de neerwaartse spiraal waar hij de afgelopen jaren in verzeild was geraakt en levert weer eens een film af over mentale aftakeling, ditmaal betreft het de ondergang van een balletdanseres en niet de ondergang van een halfgare worstelaar. Het ziet er gelukkig allemaal ook weer uit om je vingers bij af te likken. Het laatste half uur is de ultieme bekroning van alle opgebouwde onderhuidse spanningen voorheen.

Black Swan is heerlijk multi intepretabel van opzet: Aronofsky speelt als geen ander met droom en werkelijkheid en Natalie Portman & Mila Kunis doen je soms naar adem snakken. De ingetogen maar prachtige muziek is goed op zijn plek al mag het allemaal nog wel wat meer zijn en dan nog dat fenomenale einde, je voelt de loodzware last van de hoofdrolspeelster en dan is daar genoegdoening met de dood als bitter gevolg, ze heeft alles moeten geven.

Laat Aronofsky `s volgende film er weer een zijn over een hardnekkige obsessie! Een dikke 4*

Bon, dan geef ik hier toch maar even MIJN interpretatie : Cassel en Kunis zijn in hun vak (en zo gaat dat, niet alleen in ballet) best wel opportunistisch, maar het is tezelfdertijd ook wel een beetje ambigu. Ik denk dat Kunis ook gewoon wat toenadering zoekt met 'de ster' omdat zij nu eenmaal een iets opener karakter heeft. Maar als 'haar kans' zich aandient gaat ze die natuurlijk niet weigeren.

Ik denk niet dat zij heel gemeen, door en door slecht is en alles alleen maar op touw zet om Portman een hak te kunnen lichten. Ik denk niet dat zij alles 'met voorbedachte rade' doet. Alleen is het zo dat Portman in haar toenemende paranoia dat wel plots zo ziet, er zelfs heilig van overtuigd is, terwijl de waarheid (wat mij betreft) ergens in het midden ligt. Geen complot dus van Cassel en Kunis.

Bij Cassel ongeveer hetzelfde: best een vies, gemeen mannetje, maar ook iemand die oprecht met kwaliteit bezig is en beried is daarvoor tot het uiterste te gaan. Althans, zo zie ik het. En ik vind dus niet dat Aronofsky hier een eenduidige interpretatie meegeeft. Op dit punt vind ik het bijna Dostojewski waar je ook vaak tegenstrijdigheden hebt in koortsig werkende breinen.

RED SHOES heb ik helaas niet gezien. Ik begrijp dat die dezelfde thematiek heeft. kan er helaas niet op ingaan.

Ik ben 't vrijwel helemaal met je eens stefan dias mbt de personages van Kunis en Cassel. Zij hebben twee kanten. Maar waar wordt het dan multi-interpretabel? De film is daar toch verre van mistig over? De motieven zijn toch duidelijk? Cassel is niet vies van meisjes, maar kiest daar boven immer de kunst (hij stuurt Portman naar huis om daar zelf aan haar seksuele remmingen te werken=goed voor haar black swan rol) en Kunis neemt Portman mee uit om haar perfomance te saboteren, maar na 't geweldige optreden van Portman biedt ze haar excuses aan (de kunst blijkt voor haar ook het hoogste goed).. Ik zie de vrije interpretatie niet. En dan gaan we naar het belangrijkere overkoepelende geheel: maakt het voor de interpretatie van de hoofdstory uit of Kunis en Cassel werkelijk een dop hebben gezet of niet? Nee! Helemaal niets. Er wordt door Aronofsky 3000 keer oa via de meest letterlijke symboliek op gehamerd dat Portman door druk en paranoia verandert in 't personage van de zwarte zwaan en de daaraan gekoppelde seksuele ongeremdheid.
Het ligt er te dik op, je hoeft zelf niets in te vullen en je 'hoeft absoluut niet met de film aan de slag'. En dat is mijn kritiek.

Mja, IK interpreteer het zo en jij blijkbaar ook, maar niet iedereen ziet het zo. Bovendien komen er ook interpretaties bovendrijven die het 'overduidelijk' over seksueel misbruik vinden gaan. En als je hun argumenten hoort, dan snijden die best wel veel hout, maar ik ge er niet in mee. Ik zie er mijn idee in, zij het hunne. En het kan best met deze film, dus daarin geeft hij wel wat ruimte.

Bovendien…...

Dat is A.'s keuze, dat stoort mij niet. Ik zie het ook meer als een esthetische expressie, iets dat hij wil neerzetten voor optische effect en niet zozeer als een 'punt maken'.

...Verder vind ik het helemaal niet erg dat deze film, zonder al té afgelijnd te zijn, toch heel helder en gefocust is op de 'demonen van het perfectionisme' zeg maar. Bij de aftiteling wil ik wéten, dan toch voelen waar het nu allemaal over ging. En dat kan dan best achteraf ook nog wel wat groeien.

Eeen raadsel dat achteraf in elkaar moet puzzelen, dat hoeft niet voor mij (als het dat is wat je bedoelt met 'aan de slag gaan') Ik vind dan ook zeker niet elke film iemand als Lynch even boeiend. Zo was ik van 'wild at heart' behoorlijk wild, maar van 'Lost Highway' vooral, euh, lost.

Duidelijk. En daar verschillen we van mening. Ik geef ook een 2,5* omdat ik zie dat het filmisch best knap gemaakt is, maar ik had de film stukken beter gevonden als Aronofsky ervoor gekozen had de psychologische downfall er niet zo dik bovenop te leggen. Minder visuele letterlijke transformatie oa! Ik wil zelf ook wat in kunnen vullen.

Verder nog een opmerking over het in beeld brengen van de balletscenes; ik snap dat Aronofsky ervoor kiezen moet de close-up wat meer te gebruiken om 't psychologische aspect te benadrukken, maar hij doet dat duidelijk te veel (en misschien ook om wat gebrek aan talent te maskeren). Dat gaat ten koste van de balletkunst.

Beide aspecten vind ik beter gedaan in The Red Shoes.

@ Ramon K.:

De gustibus et coloribus, soms heel leuk disputandum est.

It was a pleasure

Wauw, goeie film zeg! Had ik niet verwacht, wilde deze film niet kijken, omdat het me niks leek. Na het zien van Requiem for a dream en het lezen van de recencies, wilde ik het toch wel heel graag zien! Geen spijt van!

Dit is gewoon een mooie film met een goed verhaal, heb ervan genoten