In Cold Blood (1967)

Zeer goede film, meesterlijk script.

Ruw en donker, met buiten het verontrustende verhaal hier en daar scherpe uithalen naar het rechtssysteem, religie en de media.

Behoorlijk heftig ook. In de jaren '60 zal dit al wel helemaal shockerend zijn geweest.

Dikke 4 sterren.

Goede film inderdaad met een geweldig sterke sfeer. Het decor wordt voornamelijk gevormd door stoffige boerenkneuterdorpjes, amerika jaren '60. Het is allemaal erg mooi in beeld gebracht, de vrome godsvrezende christenen, de amerikaanse consumptiemaatschappij en de schaduwzijde daarvan, de pure armoede. Voeg daarbij de agenten en journalisten, zonder uitzondering allemaal sigaretten rokende mannen met lange jassen en hoeden. De donkere en ruige sfeer maken het plaatje geheel af. Ja, het zorgt er weer voor dat het filmhart een paar slagen in de hogere versnelling gaat.

Film zit goed in elkaar, de overgangen tussen de verschillende scenes zijn vaak werkelijk subliem. Ook speelt de film met zaken als herinneringen, dromen, fictie en werkelijkheid. De film deed zelfs af en toe wat Lynchiaans aan. De snelwegscenes liggen natuurlijk voor de hand maar ook de laatste avond in het mexicaanse hotel of als Perry op het toilet van het busstation voor de spiegel wegdroomt. Buiten het feit dat ik deze scenes erg sterk vond kwamen ze bij mij ook nog eens vooruitstrevend over.
Acteerwerk van met name de vertolking van Dick en Perry was erg sterk en overtuigend. Stelde zelfs andere acteurs een beetje in de schaduw zo nu en dan.

De film ontwikkeld zich vooral in de eerste helft vrij traag, we zien de twee mannen na de overval een beetje van hot naar her zwerven en de film leek soms meer een roadmovie dan een misdaaddrama. Toch verveelt het niet, er is genoeg moois te zien. Bovendien krijg je nu als kijker toch iets van een band met die twee. Je gaat ze eerder zien als onfortuinlijke mensen dan als monsters.
De tweede helft vond ik persoonlijk wel intressanter, er worden toch een aantal erg kritische kanttekeningen geplaatst bij maatschappelijke kwesties. De rol van de media (toen al!), armoede, het strafrechtsysteem en de doodstraf. Denk dat het in de jaren '60 behoorlijk provocerend zal zijn geweest. Zwart-wit film zonder een zwart-wit beeld. Prima film 4*

Net als de film Capote is ook In Cold Blood uitermate deprimerend.

Dat kan met dit thema ook haast niet anders, maar het plaatst mij op een afstand.

Cinematografisch is In Cold Blood erg vooruitstrevend. Als filmliefhebber is het erg genieten om al de creatieve vondsten te aanschouwen. Sommige scenes waren wat te donker, maar verder speelt de film perfect met licht en donker en contrast. De overgang tussen sommige scenes is erg mooi, ze vloeien slim in elkaar over.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Ik geloof niet dat deze twee personages de moorden hebben gepleegd. Maar ja, kan er ooit een film zijn over dit onderwerp waar dat wel het geval is. Het is haast niet voorstelbaar, de daden die deze twee mannen voor een schamele 40 dollar hebben gepleegd.

Ruime 3,5 sterren

Als je dit leest zul je nooit meer op dezelfde manier naar de poster kijken:

'The two pairs of eyes pictured on the movie poster are those of the real killers, not the actors portraying them.' (imdb trivia)

Klinisch? Dat zou bij mij niet de eerste associatie zijn bij deze film. Door het waargebeurde gehalte ga je (iig ik) toch anders kijken naar een film als dit. Erg interessant allemaal en deze film moet tijdens het uitkomen erg veel indruk moeten hebben gemaakt op het filmpubliek .

Opmerkelijke film.

1e ziening van In Cold Blood.

Boertig. Troepig. Afgedankt.
Loopt perfect synchroon met het meesterlijke boek.

Hickock en Smith zijn prima gecast. Bill Jensen, leuke knipoog (voor hen die niet zijn ingevoerd in het interessante verhaal: Jensen neemt de plaats in van/ staat voor Capote zelf. Bijzonder dat in '67 gekozen is voor een andere naam, in tegenstelling tot Capote (2005)).
De score werkte voor mij bevreemdend. Intrigerend. Dus prima.

Ik begin met 'opmerkelijke film', ik meen omdat ik nog niet veel gewend ben op zwart/wit gebied. De uitwerking hier getoond komt mij voor als 'anders', met name zeer rijk aan details/ hyper-realistisch. Was dit revolutionair voor die tijd?
Ik begin met opmerkelijk, toch doet de film mij weinig, spreekt slechts op een aantal momenten tot me.

Deze spaarzame momenten tillen de film uit boven de middelmaat; doch niet ver.

(Aanrader: Capote (2005) vult deze film perfect aan. Wat mij betreft zijn zij als een Siamese tweeling.)

Opvallende film. Opvallend omdat de film switcht van een film noir, naar een luchtige roadmovie (gelachen om de flessenscene), terug naar een zwartgallig drama de laatste drie kwartier. Die laatste 45 minuten zijn vooral erg sterk. De momenten in het huis en de moordpartij waarmee het eindigt, zijn van de meest verontrustende scènes ooit. Ook het wachten op de doodstraf vond ik mooi invoelbaar gemaakt. Iedereen ziet wel eens een dag waar je tegenop ziet, dichterbij komen. Neem dat gevoel en stel je voor dat nog een paar honderd keer erger is. Mooi gedaan. Daarbij komt dat het gevoel dat ik kreeg bij de film eigenlijk ongepast is, omdat het een gevoel van mededogen en zelfs ergens sympathie is voor personages die de meest gruwelijke daad denkbaar hebben begaan.

Verder is In Cold Blood opmerkelijk gefilmd (doet erg low budget aan, maar is toch artistiek), de montage is opvallend (scenes werden abrupt afgegbroken, alsof Brooks haast had) en de jazz muziek van Quincy Jones doet zelfs ietwat vreemd aan. Toch past het allemaal. Film deed verder een beetje denken aan Lift naar het Schavot van Malle en ik denk dat Jarmusch deze film heeft gezien. 4 sterren.

Op zich wel een indrukwekkend relaas over een gruwelijke gebeurtenis. Toen de naam Capote in het begin voorbij schoot, fronste ik mijn wenkbrauwen even, ik zou de komende 2 uur toch niet met die malloot opgescheept zitten?! Leuk voor in een komedie, maar in een film die een dramatoon aan wil slaan nogal misplaatst, gelukkig bleek de film slechts op zijn ( waargebeurde ) schrijfsels gebaseerd te zijn.

De aanloopperiode naar de moordpartij toe, o.a. gezien vanuit het perspectief van het gezin was geen lolletje om te aanschouwen, in de wetenschap verkerende wat er zou gaan gebeuren. Ik dacht aanvankelijk dat ik de moorden misliep. Om de intensiteit en dreiging van de 2 hoofdpersonages te vergroten zou ik deze schokkende scene in eerste instantie niet weggelaten hebben. Gelukkig zouden ze later alsnog vertoond worden ( Amerika en censuur.....Je weet het nooit! )

Ik vond dè uitvoering van de moorden niet heel schokkend in beeld gebracht, maar ik kan mij voorstellen dat men in de jaren `60 nog niet afgestompt was van dit soort grafisch geweld, door toedoen van een gebrek aan andere gewelddadige, tevens onrechtvaardige films. Een vraag die wel in mij opkwam: hoe konden 2 zo `n ogenschijnlijk normale jongemannen transformeren in gewetenloze natural born killers?

De flashbacks die wezen in de richting van hun onstuimige jeugd vond ik wat goedkoop, de gang naar de galg vond ik meer indruk maken, zeker in combinatie met een prangende opmerking die iemand uitsprak eerder in deze film over een mogelijk doodvonnis van de 2 hoofdrolspelers: That Changes Nothing, Next Year We Have Another Case ( Of iets in die trant.... ). Zoiets zet je wel even aan het denken.

Het hele idee dat achter de film steekt, maakt eigenlijk meer indruk dan de film zelf. Natuurlijk, de film is soms prachtig gefilmd.....Met name de autoritten bij nacht. Toch, vind ik de film qua uitwerking wat braafjes en lang niet zo duister, als de plotomschrijving doet vermoeden.

Het is natuurlijk goed dat Richard Brooks niet in de valkuil trapt om gewoon wat zwart - wit getypeerde personages op zijn film los te laten die in en in slecht zijn. Maar soms sloeg hij wat door in zijn humane boodschap, het is goed dat de daders als mensen worden neergezet, maar tegelijkertijd mochten zij de kijker bij momenten best wat meer angst inboezemen. De koude rillingen liepen uiteindelijk niet over mijn rug. De acteerprestaties vond ik dus niet helemaal overtuigend. Een 3,5*

Gisteren deze film op Blu-ray gezien die trouwens zeer aan te raden is, erg scherpe kwaliteit voor een film van 67.

Deze film maakte me heel erg benieuwd door dat de regisseur de zelfde locaties gebruikte als waar daadwerkelijk de misdaden hebben plaats gevonden in 1959.

Toch had ik hier iets meer van verwacht, de film focust zich erg veel op de 2 moordenaars wat natuurlijk logisch is aangezien zij de hoofdrollen hadden, maar toch had ik graag wat meer van de familie gezien.

De stukken die we nu te zien krijgen zijn nogal zoet in beeld gebracht, waarschijnlijk met de gedachte meer medeleven op te wekken bij het publiek maar het komt op deze manier wel erg geforceerd over.

Gelukkig maakt deze film weer een hoop goed met het laatste half uur.

Het einde is erg goed uitgewerkt en wordt nog een stukje realistischer door de voice over.

Kortom: soms een beetje geforceerd, maar door erg sterke acteer prestaties en bovendien een goed uitgewerkt einde verdiend deze film meer dan een simpel gemiddeld cijfer.

3,5*

In de derde herziening!

Eigenlijk was het gisteravond de bedoeling om naar de film "Capote" te gaan kijken, maar na een half uur Philip Seymour Hoffman die met een raar stemmetje praat wist ik dat er drastische maatregelen genomen moesten worden om de avond nog te kunnen redden.

Om wel in Capote-sferen te blijven dus maar snel deze film uit de kast gepakt.

En het is toch echt wel één van de allerbeste films allertijden.

Magnifieke zwart/wit-fotografie, een subtiele en doeltreffende Quincy Jones-score en een uitgebreide verfilming van de allereerste true crime novel gebasseerd op een moord in 1959.

Hele grootse moderne Americana en de film is nog ultiemer dan het boek.

Eén van de echt grootse Amerikaanse films.

Meesterwerk!

Sfeervolle zw/w film. Ook gewoon goed te volgen, dus niet onnodig verknipt en ingewikkeld gemaakt. Blijft de aandacht vasthouden, gewoon droog rechttoe-rechtaan politiewerk.

Prima film.

Een behoorlijk boeiende film over twee moordenaars, die worden gevolgd, van het begin tot het einde. Ik had wel even nodig om er goed in te komen. Het eerste half uur oogt het allemaal soms wat rommelig en niet altijd even interessant. Daarna wordt het langzaamaan beter, om in de laatste drie kwartier uiteindelijk erg sterk te eindigen.

Het is allemaal heel rechttoe rechtaan wat we te zien krijgen. De achtergrond en het hoe en waarom van de daden, worden er op een goede manier uitgelicht. Vooral Robert Blake is erg goed in zijn rol. De moorden komen pas richting het einde in beeld, maar op de een of andere manier is de impact er niet minder om.

Hetzelfde geldt voor het einde,waarbij de weg naar de strop, er eentje is, die je toch wel koude rillingen doet bezorgen. Het voelde enorm ongemakkelijk en de zenuwen en onrust bij de beide heren, is daarbij goed voor te stellen.

Een uitermate boeiend einde dus, maar door het nogal zwakke begin, uiteindelijk toch net geen vier sterren waard.

3,5*

Indringende film, die niet altijd de juiste snaar raakt, maar veel sterke momenten kent. Vooral het laatste uur is (audiovisueel) erg sterk. De misdaad en terechtstelling worden erg goed in beeld gebracht. Sterke rollen ook van de twee hoofdrolspelers.

3,5*

Een redelijk misdaad/drama/historie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

alleen Zwart en Wit beeld...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk verhaal? het is waar gebeurd hoor, en het is 50 jaar geleden opgenomen!

Dan verwacht je toch geen punten die jij op noemt.

ik vind jouwn beoordelingen maar onpersoonlijk.. ben je een robot?

Enigszins tegenvallende verfilming van Truman Capote’s opzienbarende boek over een gruwelijke moordpartij eind jaren ’50. Het bijzondere zit ‘m vooral in de structuur van het verhaal, waarbij de ware toedracht van het gebeuren pas aan de orde komt ná een uitgebreide kennismaking met de hoofdpersonen en wat er gebeurde ná de moorden.

Ik vond het boek spannender en intrigender dan de film, maar dat komt allicht omdat ik het verhaal al kende. Of omdat de haast documentaire aanpak van regisseur Brooks nogal afstandelijk op mij overkwam.

Truman Capote's boek 'In Cold Blood' was in 1966 een van de eerste true crime-novels die verscheen. Reeds een jaar later maakte James Brooks er een beklemmende verfilming van. Gedetailleerd en fel realistisch worden moord, onderzoek, ondervraging en executie van de daders van een viervoudige moord uit 1959 in beeld gebracht in een uit film noir bekende stijl. Veertig jaar na deze release verschenen gelijktijdig twee films over de schrijver van het boek ('Capote' en ' Infamous') waarin het ontstaansproces van 'In Cold Blood' uitgebreid aandacht kreeg.

Uitstekende film waarin twee ex-gevangenen een overval op een gezin beramen om snel aan geld te komen. Deze vroege true-crime film is goed opgebouwd en het zwart-wit camerawerk maakt een stemmige film. Op zich vrij droog verteld, en misschien daarom juist zo goed. De twee hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt en het acteerwerk van Robert Blake en Scott Wilson sluit hier mooi bij aan.

Uitstekende misdaadfilm. Vakkundig opgebouwd en aanvaardbaar met goed getypeerde personages.

Realistisch over gans de lijn waarbij in het slot het begrip "doodstraf" stevig gaat doorwegen op wat de film aan overwegingen achterlaat.

Truman Capote bedacht een nieuw genre: de faction novel, een mengeling van fact en fiction. Ter voorbereiding sprak hij langdurig met de daders en de speurders. Ook deze bioscoopversie blijft ongewoon dicht bij de realiteit. Het huis is dat waar de echte moorden plaatsvonden, al zou je dat onmogelijk kunnen raden. De foto’s op het bureau zijn van de echte slachtoffers; de ogen op de affiche zijn van de echte daders.

De twee hoofdpersonages hebben met elkaar gemeen dat ze snel rijk willen worden door één grote slag te slaan. Hickock is de meest verachtelijke van de twee, want hij is gewetenloos en verlinkt z’n maat. Hoewel Perry Smith de schoten afvuurt, kan hij enige sympathie opwekken. Hij handelt onder invloed van de andere, toont wel berouw en heeft een moeilijke jeugd gehad. De slachtoffers worden iets te veel voorgesteld als het ideale gezinnetje, zo weggelopen uit een reclamespotje voor ontbijtgranen. John Forsythe (Blake in Dynasty) overtuigt als de ernstige, bekwame rechercheur.

Er wordt afgewisseld tussen het standpunt van de daders, de slachtoffers en de speurders. De link is vaak een matchcut: van een slachtoffer dat zich scheert naar een dader die zich scheert; van Perry op een foto naar Perry in levende lijve enz. De gebeurtenissen worden niet chronologisch afgehandeld. Van de voorbereiding springt het plots naar de gebeurtenissen na de misdaad. Dan springt het terug naar de misdaad zelf, gevolgd door de rechtszaak en de executie. Deze vorm, ACBD, zorgt voor een betere climaxwerking. Enkele flashbacks tonen Perry's problematische jeugd. Voor de spiegel fantaseert hij dat hij een rockster in Las Vegas is. Ontnuchterend is de banaliteit van het kwaad: een gezin uitmoorden voor een peulschil. Ondanks deze gruweldood stellen de slotscènes de zin van de doodstraf in vraag.

De zwart-witbeelden zijn donker, met het felle contrast van kop- of zaklampen. Sigarettenrook en opwaaiend stof zorgen voor een grauwe toon. Kort voor z’n terechtstelling lijkt de reflectie van regen op Perry’s gezicht op tranen. De groezelige jazzklanken van Quincy Jones versterken de sfeer.

In Cold Blood is een film met goede en mindere punten. De manier waarop het verhaal verteld wordt, is goed gedaan en zorgt ervoor dat het geheel wel boeiend blijft. De moorden zelf worden aanvankelijk niet getoond, waardoor we een tijdje in het ongewisse blijven hoe het allemaal is verlopen. We krijgen dan een switch naar een luchtigere roadtrip gedeelte en het onderzoek door de politie. Het roadtrip gedeelte kon me iets minder overtuigen, maar het laatste deel waarin de moorden uit de doeken gedaan wordt en het uitvoeren van de doodstraf, waren wel erg beklijvend. Robert Blake en Scott Wilson hebben nu niet meteen veel indruk gemaakt. Ik miste toch een bepaalde vorm van charisma bij beide heren om als criminelen beangstigend over te komen.

Toch een wat vreemde film waar ik gemengde gevoelens bij heb, maar voorlopig toch zeker een voldoende waard.

3*