Bella Martha (2001)

volgens mij was het de bedoeling dat je bij iedere grap dubbel moest liggen bij deze film... en dat is ook precies het probleem, de film probeert zo leuk te zijn, dat het mij alleen maar irriteerde en onleuk werd.

2.5 sterren

Ik heb de film speciaal gehuurd om Martina Gedeck te zien. Zij imponeerde in Das Leben der Anderen en Elementaire Deeltjes.

Haar personage vind ik helaas een stuk minder boeiend in Bella Martha. Ik vind haar acteerprestaties hier ook niet zo goed als in eerder genoemde films.

Het verhaal is vrij cliché. De opdringerige Italiaan is een irritant personage en tot overmaat van ramp zijn zijn dialogen nagesynchroniseerd. Dat stoorde me enorm.

Voor de betere Duitse kookfilm kijk Eden.

Valt tegen. Het verhaal zit ook veels te vol met ruis. Stukjes dialoog die er makkelijk uit hadden gekund, een buurman die maar afleidt van het verhaal, en heel veel ongeloofwaardige momenten. Hoezo moet de eigenaressen v.h. restaurant overtuigd worden dat de chef-kok de baas is in de keuken? Dat is toch logisch? Élke chef-kok is een bully, kijk maar naar Gordon Ramsey, en ze naar therapie sturen slaat nergens op. De chef-kok leidt de keuken, en gaat dus niet een boek zitten lezen tijdens de lunch. Tuurlijk, ze is introvert, maar ze komt geen moment over als een leider. Dan het koken: het begint heel mooi, de camera zoeft langs handen die eten prepareren. Maar het gaat zo langzaam! Koken in een professionele keuken is snelheid. Martha gaat iets zitten proeven en dan voor zich uit zitten staren om een soort van te filosoferen over hoe het proeft. Ze kan best een introverte vrouw zijn, maar als een kok proeft, zal hij/zij ondertussen echt andere dingen gaan doen. Meer irritaties: de nasynchronisatie van de Italiaan, dingen die in woorden worden uitgelegd ipv met beelden. En dan die laatste scène, met die psycholoog. Dan zit ze toch al lang en breed in Italië? Of is dat weer zo'n typische scène die de makers er niet uit wilden halen omdat ze hun darling niet wilden killen? Ach, laat ik maar ophouden.

Het enige lichtpuntje wat mij betreft is Sergio Castellitto; aantrekkelijke man. Ook het moment waarbij het tafelkleed werd weggetrokken, stond me aan. Het was het enige moment waarbij ik luidop moest lachen. Ik ben heel benieuwd wat ervan gemaakt is in de Amerikaanse remake. Ik durf te wedden dat het allemaal veel meer pit heeft en dat Catherine Zeta-Jones een veel minder passieve en lijdzame persoon van haar karakter maakt. Wat een trut, dacht ik regelmatig. Sorry hoor. Maar je gaat toch niet een kind dat net haar moeder heeft verloren geen kus geven als het gaat slapen? Hoe introvert iemand ook is... dat koudekikkergedrag, daar krijg ik de rillingen van. Ik vond de soundtrach ook niet goed, en de scène waarbij Mario ('Dit is Ma-ri-o..'') Martha laat luisteren naar een mooi moment in een ouderwets Italiaans liedje vond ik een lachertje. Er zijn veel ontroerender momenten te vinden in liedjes van dat repertoire.

[edit] Ik neem dat van die weddenschap terug over Zeta-Jones. Kritieken op IMDb zijn namelijk nogal negatief.[/edit]

Bijzonder lauwe reacties hier. Gewoon een hele leuke film die drama en komedie goed weet te combineren. De hele cast is goed in vorm. Gedeck is goed, Castellitto is behoorlijk grappig en ook Foerste doet het uitstekend. Script zit ook goed in elkaar. Het geheel wordt echt nergens zwaarmoedig, ondanks dat er redelijk zware thema's worden aangesneden en blijft constant grappig en leuk om te volgen. Zeer vermakelijk. 3,5*

Bella Martha is een film die me niet tegenviel, ooit op TV zag en nog steeds bij staat. De film speelt zich af rondom de keuken van een restaurant, maar biedt meer dan dat, en verzandt niet in het kookthema zoals andere films dat wel doen, zoals bijvoorbeeld Les Saveurs du Palais (2012).

De film oogt luchtig en fris, en kijkt prima weg. Zeker geen film om uit de weg te gaan.

De film won o.a. de publieksprijs in Duitsland. En een remake uit Hollywood kon natuurlijk niet uitblijven: No Reservations (2007)

Aangenaam en sympathiek filmpje, met naast een wat tranerige passage naar het einde toe, toch heel wat knappe momenten en met even charmante muziek.

Het slot is best origineel en de synthese van de film bevattend : Naast een gepassioneerd beroepsleven is er nog heel wat....maar dat waar ge uiteindelijk het meest voor leeft zal altijd bovendrijven....

De ontluikende romance tussen Martha en Mario mag dan wel wat gekunsteld zijn, voor de rest heb ik best genoten van deze film. Een film die in de marge aandacht schenkt aan eten. Steeds bijzondere films, die eetfilms, waarbij je vaak zoveel zin krijgt in al dan lekkers. Een zuivere eetfilm is dit echter niet, maar de zijsprongetjes zijn aangenaam.

De focus ligt bij de zorg van een kind en de moeilijke spreidstand die tante Martha ervaart bij deze plotse gebeurtenissen in haar strakke carrièregerichte leven als topchef. Een aantal subplots vond ik nogal doelloos (zoals de gesprekken bij de psycholoog, de buurman, of het bezoek op het einde). En ook de relatie tussen Martha en Lina had ik beter en dieper uitgewerkt willen zien.

Geen absolute topper, maar zeker wel eens de moeite waard om mee te pikken. Gedeck doet het overigens prima. Vreemd wel om Ulrich Thomsen, toch niet zo’n onbekende acteur zo’n onbeduidende rol te zien spelen.