Dayereh (2000)

Ik ben zeer benieuwd!

ik ook, wil hem al zo lang zien maar nergens te huur of te koop!

Hm, hij viel me wat tegen. Vond de acteerprestaties niet geweldig (hoewel dat moeilijk te beoordelen is als je niks van de taal begrijpt) en ook de beelden niet. De kracht van de film is toch het taboe dat doorbroken wordt. Het verhaal van vrouwen in Iran.

Ergens in het begin heb ik een halve minuut gemist. Misschien dat ik daardoor eerst niet snapte waarom die vrouwen daar zo wanhopig door de stad rondrennen. Werd dat in het begin al uitgelegd of werd dit inderdaad pas in de loop van de film duidelijk?

Toch wel indrukwekkend om te zien dat het er zo aan toe gaat in Iran. Maar dat kwam meer door het (naar ik vermoed) realistische verhaal van de film dan door hoe het gefilmd was.

Volgens de vpro-gids:

"Het beste bewijs dat de geëmancipeerde regisseur Panahi waarheidsgetrouw filmde, is het feit dat de Iraanse autoriteiten de vertoning van Dayereh verboden; althans totdat Panahi de Gouden Leeuw van Venetië binnensleepte."

Ik heb ook de eerste 2 minuten gemist en had precies hetzelfde.

Film viel inderdaad wat tegen, op 1 of andere manier pakte het verhaal me niet echt. Voorlopig 2,5*

Eerste minuten (tijdens generiek): vrouw bevalt van een meisje.

Eerste beelden: haar moeder vraagt - zelfs 2x - aan verpleging wat haar dochter "gekocht" heeft, zware ontgoocheling ... meisje ipv jongen.

Waarom zoveel vrouwen door de straten hollen, wordt niet uitgelegd in de eerste minuten van de film.

Film viel me ook wat tegen, 'k weet niet waarom, had er héél veel van verwacht. Vooraf had ik me misschien beter moeten informeren over de levensomstandigheden van de vrouwen in Iran.

3*

Nou moe, eind december op de NL publieke omroep, en morgen alweer. Hebben ze niks anders op de plank?

Goed verzorgde film dat hier en daar goede scenes bevat.

Humane film, die toch niet heel erg boeit. Sterkste aan de film is de manier waarop de gevolgde vrouwen worden laten zien alsof het een alledaagse dag is in Iran, wat het realisme ten goede komt. Maar het werkelijk drama is wat onopvallend gebracht, terwijl al de vrouwen verkeren in tergend moeilijke situaties. De film wist mij hierdoor niet enorm te raken. 3 sterren

Jongens, alles wordt uitgelegd. Soms moet je effe, net als bij een hollywood-flick, effe wachten op de info...

Instinctief bedachte en geschoten (althans zo komt het over) cinema réale over de positie van de vrouw in Iran. Tijdje gevangenis hoort er al snel bij en aan de schimmige reden voor opsluiting (onzedelijk gedrag van enigerlei soort) raak je gewend. Panahi weet hoe hij zijn publiek binnen een mum van tijd kan laten meeleven met zijn protagonisten (zie ook Crimson Gold). Het maatschappijbeeld is dermate somber dat je je afvraagt hoe deze film de Iraanse grens heeft kunnen verlaten: omdat de autoriteiten ervan overtuigd zijn dat Panahi in het buitenland een hysterische indruk zal maken of omdat men simpelweg gelooft in het eigen systeem?

Ondanks de interessante, zware onderwerpen weet de film me geen moment te boeien. Ik vond de film oppervlakkig en saai. Slecht geacteerd ook.

Dat laatste niet aangezien de film verboden was in eigen land, maar de arm van de Iraanse regering (en ook de Chinese, zie mensen als You Le en in mindere mate Jia Zhang Ke) reikt gewoon niet zo ver dat ze kunnen voorkomen dat een film van een buiten Iran redelijk bekend filmmaker in het buitenland vertoond wordt.

Sterke film vond ik trouwens. Het hyperrealisme en het bijna terloops aanstippen van allerlei problemen werkte erg goed. Panahi schetst bijna een ondergronds netwerk van vrouwen die al eens in aanraking geweest zijn met de politie en elkaar nodig hebben voor steun. Fraaie openingsscene.

4.0*

Deze vrouwenfilm laat in de vorm van een estafettevertelling zien hoe zwak de positie van vrouwen is in Iran. Voor het minste of geringste, zoals het roken van een sigaret in het openbaar, kunnen ze in de gevangenis belanden. Een realistische film met een paar heftige scènes, maar eerder interessant dan echt boeiend.

Deze maatschappijkritische film uit Iran viel lichtelijk tegen. Verschillende problematische verhaallijnen worden achter elkaar uitgerold, waarin telkens het zware bestaan van de Iraanse vrouw centraal staat. Van het ene probleemgeval kabbelt de film voort naar een andere vrouw, die weer andere problemen heeft. Het gaat hier dan om issues als zwangerschap zonder gehuwd te zijn, stiekem roken of gevangenschap.

Op zich heeft het interessante en zware thematiek, maar heel hoogstaand vond ik de film niet. Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat ik naar veel van hetzelfde zat te kijken. Daarnaast was het ook dat alles heel sober is gefilmd, waardoor het zelfs saai begon te worden. De manier waarop A Separation een beeld van de Iraanse maatschappij laat zien (die leek me ook meer alledaags) plus daarbij ook een lastige probleemsituatie, spreekt me dan ook veel meer aan.

Iran heeft een aantal talentvolle filmmakers. Kiarostami is wellicht de bekendste, maar Panahi heeft ook erg veel potentie, terwijl iemand als Farhadi vooral recent erg goed aan de weg weet te timmeren. Ze hebben een overkomst en dat is dat ze uit een land komen, die zeer intolerant is.

Het maakt films maken hierdoor aan de ene kant lastig, maar levert wel dankbare en interessante onderwerpen op, waarbij vooral de positie van de vrouw regelmatig aan bod komt. Zo ook hier. Ik vond het van begin tot einde boeiend, mooi gefilmd en vooral uitermate realistisch overkomen.

Het beeld van de vrouwen die steun bij elkaar zoeken is zelfs lichtelijk aangrijpend te noemen. Als je als vrouw geboren wordt in Iran heb je best wel een rotleven, ik kan niet anders zeggen. Gelukkig dat er van dit soort filmmakers bestaan, zodat andere mensen ook eens kunnen zien hoe het leven daar is.

4,0*

Toegevoegd aan het aanbod van Cinemember. Zou mijn eerste film van Panahi worden want ik neem het de Filmhallen nog steeds kwalijk dat de programmeur van 3 Faces destijds over een grote zaalschoonmaak heen gekeken bleek te hebben.

Wederom een interessant uitgangspunt van Panahi die hier de positie en de rechten van de vrouw in Iran tracht te belichten. Het beeld dat geschetst wordt is niet geheel verrassend vrij penibel. Panahi verhaalt dit beeld in een soort documentaire-achtige stijl waarbij een plot of samenhangend geheel wat ontbreekt.

Daar tegenover staat de kwaliteit die Panahi aflevert met erg concrete voorbeelden, de één al absurder dan de ander. Het was dan ook de openingsscène die me het meest raakte wanneer een familie ontgoocheld is wanneer niet een zoon, maar een dochter wordt geboren. Panahi biedt met zijn film een kijk op het Iraanse venster.

Het parcours van Jafar Panahi heeft afgelegd, zou al een film op zich kunnen zijn. Van kritiek op regime (met deze film bv) naar gevangenis (waar hij ook een film kon maken !) naar Gouden Palm met zijn laatste film.

The circle heeft een sterk begin maar gaande weg verslapt de interesse door de magere verhaallijn. Wanneer men bij de laatste vrouw aankomt, is het punt allang gemaakt. Nochtans is de boodschap van Panahi niet mis te verstaan : vrouwen in Iran hebben vrijheidsbeperking bv niet roken op straat, niet gaan en komen zonder pas of man. Het is de man die het voor het zeggen heeft en dat levert niet alleen privileges op maar een hypocrisie dat oogluikend wordt toegestaan. Panahi toont dit met scherpe anekdotes zoals de man die weg komt met een vermaning voor prostitutie terwijl de vrouw de gevangenis in moet. Of de man die via een vrouw belt naar zijn minnares.

Panahi filmt met enkel medium shots en brengt een docu realisme in stijl. Het lijkt alsof hij met een camera de straat opliep en de acteurs gewoon het script volgde tussen het alledaagse leven. Het zet de aanklacht dikker in de verf, de verontwaardiging is groter. Het laatste shot, die lange camerabeweging van alle vrouwen in de gevangenis slaat alle hoop de grond in.