Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Ik wou net zeggen, dat is niet alleen maar een komedie, zeker niet. Sommige scenes zijn ondanks de zwarte humor tamelijk grimmig. De badkuipscene bijvoorbeeld.

Grappig, leuk, overdreven, kleurrijk, paranoia, kofferbak vol met drugs en een kale Johnny Depp. Paar dingen die naar boven komen als ik terug probeer te denken aan deze film. Wat een vaag gedoe. Er zit eigenlijk amper verhaal in maar het volgen van twee mongolen die zich te goed doen aan alles wat lichaam en geest in een soort zwart gat laat verdwijnen (of veranderen ? ) is meer dan amusant en erg leuk in beeld gebracht, al zat ik de gehele film te wachten op een paar flinke close-ups op de gezichten van de personages waarin ze met hun wangen tegen de camera aangedrukt zouden zitten. Ik weet niet waarom maar dat had ik in ieder geval wel gedaan.

Misschien een groeier, voor nu een simpele 3* omdat ik het niet fantastisch vond of zo. Gewoon vet. Drugs is duidelijk een van de meest interessante onderwerpen die je aan kan snijden in de wereld van cinematografie.

Er zitten een aantal sterke scènes tussen en scherpe teksten. De acteurs zijn natuurlijk erg goed, om nog maar over de sfeer te zwijgen. Toch kon ik het niet allemaal vatten. Dit kan komen doordat ik deze hier op een markt in Londen had gekocht en dus soms dat gebrabbel niet kon volgen zonder ondertiteling, maar toch leek ik iets te missen van een hoofdlijn. Iets om aan vast te houden. Nu ga ik hem hier niet te streng op bekritiseren aangezien ik sommige monoloogjes van Depp als schrijver aan het eind van de film helemaal niet begreep, maar toch voelde ik geen optimale film ervaring. Binnenkort nog een keer, met ondertiteling.

Verder wel erg vermakelijk, dat zeker.Ik bedoel maar: neukende en vretende reptielen in bar in Las Vegas. Dan vraag je toch om die sterren!

Het mooie van veel films van Gilliam is dat je ze regelmatig kunt herzien en dat je dan telkens weer nieuwe dingen ziet en ervaart. Tevens laten ze (bij mij tenminste) elke keer 'n andere indruk na, afhankelijk van m'n stemming.

Deze krankzinnige road-movie is daar het beste voorbeeld van. Het is mijn Sound of Music.

(over music gesproken; heeft ook nog 'n fantastische soundtrack)

Een film die ik om de zoveel tijd wil zien, en die me me telkens weer vol verwondering en ongeloof achter laat.

Ter afwisseling herlees ik dan ook nog wel eens het boek van Hunter S. Thompson.

Net het boek gelezen en wat heb ik zin om deze film nog is te bekijken.

De tweede keer dat ik deze film heb gezien. Ik geloof dat ik de eerste keer niet echt wist wat ermee aan moest, want "waar is het verhaal?" Nu jaren later kan het plot me veel minder boeien en ik was er ook enigszins op voorbereid met de eerdere kijkbeurt in gedachten.

Het eerste halfuur vond ik het leukst. De typetjes (ook al is het dan gebaseerd op de werkelijkheid, de personages voelen nog steeds aan als typetjes) worden dik aangezet, een hoop absurde dialogen, en een paar vreemde effecten om de trip uit te beelden. Niet alles werkt daarin even goed, het is te zien dat de film al wat ouder begint te worden, met name aan de hagedissen.

Het is vooral de rest van de film waar de schoen begint te knellen, want het lijkt allemaal iets af te zwakken en vooral door te kabbelen (voor zover je dat dat kan zeggen over een drugstrip). Het voelt een beetje aan alsof het resterende anderhalve uur niet heel veel heeft toe te voegen. Wel leuke cameo van Flea, ik ben eigenlijk verbaasd dat ik hem meteen herkende, want normaal ben ik niet zo scherp in cameo's. Ook leuk dat Thomson zelf ook een cameo maakt en hoe dat met de trip in verband wordt gebracht.

Misschien dat een derde kijkbeurt toch nog voor verandering zorgt, maar vooralsnog krijgt Fear and Loathing in Las Vegas drie sterren.

There he goes. One of God's own prototypes. A high-powered mutant of some kind never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die.

...Schande dat deze film niet in de top 250 staat.

Geniale film!

Die drugsscenes zijn zo realistisch en herkenbaar xD

Heb slap gelegen van t lachen, en af en toe zaten er ook wel wat verkeerd soort humor in.

Wat het alleen maar grappiger maakte..

Heb er met veel plezier naar gekeken.

De acteurs waren geweldig.

Een 5!!

Me er eindelijk ook eens aan gewaagd, maar het was toch niet helemaal m'n ding.

'k zal misschien positief beginnen; de soundtrack vond 'k wel erg goed en ook het acteerwerk was prima. Ook enkele verrassende gastrolletjes (Tobey Maguire, Cameron Diaz, ...)

Het verhaal vond 'k toch veel minder. 'k heb de film uitgekeken, maar het verhaal kon me toch niet zo boeien. 'k had dan liever een iets uitgebreider verhaal gehad.

Tja, 'k heb hem nu eindelijk eens bekeken, maar het zal toch bij één keertje blijven.

Wat een ontzettend stompzinnige opmerking.

Waarom? Ik ben het er ook niet mee eens, maar er zijn best veel goede films die over drugs gaan.

Brr.. Na 40min. stopgezet.. Sorry hoor maar dit is echt een verschrikking.. Tenzij iemand me gaat vertellen dat het beter wordt? Wie weet kijk ik hem dan nog af..

Maar voor nu: snel vergeten!

Kijk dan maar niet verder Dominootje. Ik denk niet dat deze film jouw ding is.

thnQ Naja, kan tenminste zeggen dat ik het heb geprobeerd!

Het begin is het leukst. Daarna wordt het beter.

Dus..

Wel afkijken? Of "beter" in welke zin?

3x kijken, dan ga je hem snappen. En leuk vinden.

Heb je welleens LSD gebruikt? Of andere tripmiddelen. Pas dan snap je het echt, omdat het verhaal dan pas herkenbaar is. Misschien valt het je niet op maar in een badkuip zitten en helemaal gek doen is een typisch voorbeeld ervan. Het verhaal loopt ook zeer wirwarrend net zoals de chaos in het hoofd dat obtstaat als je tript.

Alsof je eerst een moord moet plegen om van een horrorfilm te kunnen genieten.

'k heb al meerdere drugfilms gezien en deze vond 'k toch een mindere. Onlangs nog Enter The Void gezien en die kon me wel boeien.

De film wordt vooral gedragen door de rollen van Depp en Del Toro. Het verhaal komt minder goed over dan in het boek het geval is.

Neen, je hoeft geen moord te plegen om te weten wat (doods)angst is!

Maar drugs zijn zoals chocolade, je mag er nog zoveel over weten maar als je het niet zelf geprobeerd/consumeerd heb weet je niet wat het is.

"We had two bags of grass, seventy-five pellets of mescaline, five sheets of high-powered blotter acid, a saltshaker half-full of cocaine, and a whole galaxy of multi-colored uppers, downers, screamers, laughers... Also, a quart of tequila, a quart of rum, a case of beer, a pint of raw ether, and two dozen amyls. Not that we needed all that for the trip, but once you get locked into a serious drug collection, the tendency is to push it as far as you can..."

Deze film staat vanaf de eerste kijjbeurt in mijn lijstje nog altijd op nummer 1!

Sorry, maar dat is een heel slechte vergelijking...

Een moord vergelijken met het gebruiken van drugs... We zijn nu weer bijna een jaar verder, dus ik hoop dat je ondertussen zelf door hebt dat die vergelijking nergens op sloeg?

"Als je denkt alle gekkigheid al gezien te hebben".

Fear and Loathing in Las Vegas (1998): Een film die mij weer eens op 't puntje van mijn stoel

kreeg, want wat was dit toch een heerlijk maf gedoe zeg (i liked it).

Een mooie buiging van mijn kant is dan ook zeker op zijn plaats voor regisseur Terry Gilliam

(goed regiseerwerk) & acteurs Johnny Depp / Benicio Del Toro (sterk acteerwerk).

Ik kan dit soort genre films wel waarderen, dus mijn tevredenheid is groot.

Zelf zal ik dan ook totaal geen moeite hebben met een herziening.

5 hele dikke sterren van mijn kant

Fear and Loathing in Las Vegas

is visueel zeer indrukwekkend (wanneer is een film dit niet bij Gilliam..) en is bovenal gezegend met fantastische acteerprestaties. De twee rollen van de heren zullen onmiskenbaar ergens bovenaan prijken in hun oevre. Verrijk de hallucinante roadtrip met de onnavolgbare en geniale touch van Gilliam en je hebt een cultklassieker voor het leven. Die delirium visioenen vond ik toch wel érg sterk en amusant. Misschien een klein beetje inspiratie hier en daar van Robert Rodriguez . Plottechnisch en qua symboliek was deze film natuurlijk verre van indrukwekkend. Dit stelde mij ietwat teleur.

Niet mijn Gilliam.

Een film die hier en daar lijkt op een lange, hallucinatie gedreven drugs trip. Niet voor iedereen bestemd en ook ik vond sommige scenes net iets te bizar en niet mijn soort humor (bijv. de scene met de verkeersagent). Visueel gezien soms wel mooi gebracht en Depp speelt ook wel een overtuigende rol. Wat wel weer wat tegenzat was de speelduur, want hier en daar vond ik het wat langdradig.

Ik heb Fear and Loathing gezien voordat ik een trip had meegemaakt en heb een x aantal jaar terug het boek van Hunter S. Thompson gelezen. Vond de film niet beter dan het boek, maar wel heel amusant om naar te kijken. Vooral het acteerwerk, de cinematografie (lekker veel close wild-angle) en de chaotische setting in combinatie met de lekkere vaagheid en gestoorde dialogen. Onlangs heb ik hem herzien in de aftermath van een psychedelische trip en ik moet zeggen, je begrijpt deze film ineens stukken beter. Het acteerwerk is nog genialer dan je al dacht en ik weet bijna zeker dat Depp en Del Toro aardig wat uitgeprobeerd hebben voordat ze begonnen met deze film. Zelfs los van het drugsgebruik en de eigen ervaring ermee blijft deze film een aanrader voor de cinemaliefhebber en mafketels onder ons.

Hehe

geniale film.. Je gaat bijna zelf trippen . Depp in 1 van zijn beste rollen net als Del Toro wat ook komt door de goede regie van Gilliam. Depp laat hier weer zien dat die allerlei soorten personages kan spelen. Ik gaf een 4 maar ik kan eigenlijk geen reden bedenken om er niet gewoon een 5 van te maken

Wat een intense ervaring deze film. Herkenbaar, zeker. Maar bovenal enorm grappig. Hilarisch. Een aantal keer bijna niet meer bijgekomen. Het verhaal? Tja, dat stelt helemaal niks voor. Maar dat maakt niet uit, daar gaat het niet om. Je moet het over je heen laten komen, hopen dat je van dit soort humor houdt, en dan is het absoluut een meesterwerk in zijn genre. Er waren wat momenten dat de film even inkakte, wat me weerhoudt van het geven van de volle mep. Ach, who cares. Dit is een geweldige film.