Jûsan-nin no Shikaku (2010)

De film is serieus ja, niet over de top, maar er zit ook zeker wel humor in. Het is echt een klassieke samoerai-film, in de zin dat het verder niet erg origineel is. Qua structuur lijkt het ontzettend op Seven Samurai, al is dat ook meteen de bekendste en vrijwel de enige die ik direct kan noemen. Groepje wordt gevormd en op naar de opdracht. Meer is het verhaal ook niet. Het dorp staat ook erg centraal hier net als in SS, alles van de omgeving wordt gebruikt. En dat vond ik vooral erg gaaf. Hele huizen die opgeofferd worden om 200 man met z'n 13en af te maken, straten worden met provisorische obstakels afgesloten, grote groepen samurai worden als ratten in de val gelokt, en zelfs dieren worden als wapens gebruikt. En dat gaat dan echt een uur lang in een razend tempo door, en dan blijkt de film ineens afgelopen te zijn. Alsof je net een uurtje zit. Je wordt echt omver geblazen door het ritme en de choreografie, waanzinnig gedaan. Op het eind is alles en iedereen kapot, dood of doodop (behalve dan één bewust personage ).

Ontzettend vermakelijke film. Zoals ik al zei ben ik helemaal geen fan van samurai-films, maar als het met zoveel stijl, met zulke sterke choreografie en energie gebracht wordt vindt denk ik iedereen het wel de moeite waard. Oke dit was dus de directors cut, en ik denk dat er vooral in het begin nog wel wat gesneden kan worden, al begrijp ik ook wel dat het wat epischer wordt als er net wat meer opbouw inzit. Zeker ook wel een film die in Europa in de bioscoop kan komen, want dit is toch zoveel sterker dan 99,9% van alle actiefilms die hier uitkomen. Echt heel erg mooi gemaakt en zulk geweldig hakwerk, zelden zoiets gezien.

4.5*

Gisteren op het IFFR de internationale premiere van de director's cut van 13 Assassins, die zo'n 15-20 minuten langer is dan de internationale versie, en - naar het schijnt, en zeker opvalt her en der - meer Miike-like is. En eerlijk gezegd, daar zit 't probleem. 13 Assassins is in feite een klassieke samurai-film, maar met wat flauwe grappen (zoals de seks-scene, zucht) verspreid over de lengte van de film, voelt het toch geforceerd 'ik moet modern/grappig zijn voor de fans' aan. Ik ben bang dat als ik de internationale versie had gezien, het woord 'meesterwerk' meerdere malen ter sprake gebracht zou hebben. En dat doe ik dus niet (jammer genoeg).

Dat Miike aan de lopende band films aflevert, is bekend. Het is daarom al extra opmerkelijk dat deze produktie zo groots en tot in de puntjes verzorgd is. Echt zo'n multi-jaren project in Hollywood-termen.

Maar goed, ja, dit is veelal een klassieke samurai-film, waarbij natuurlijk meteen de bekendste referentie 'Seven Samurai' te binnen schiet. Want ook hier is het laatste uur niets meer dan 'total massacre', yeah. En wat knap is, hoera, dankjewel Miike, geen rondspuitend CGI-bloed, whoehoe. Ook al rollen er koppen en wordt bijna iedereen wel onchirurgisch geamputeerd of als een goede goochelact doormidden gezaagd. Sterker nog, de kracht van 'het niet laten zien' maakt het allemaal juist spectaculairder. Een uur lang gaat het eigenlijk gewoon door, en zo nu en dan wordt er heel eventjes (om het dramatisch interessant te maken) stilgestaan bij iemand die sterft.

Prima stijl- en smaakvol hak-chop-vermaak met kruidige finesse, met hier en daar helaas een vervelende rotte appel. Maar die rottigheid wordt gelukkig wel verpletterd in het grote modder- en bloedbad.

Must-see voor liefhebbers van good-old samurai-films. Ook al word je in het begin gek van wie nu wie is, ach ja. Het wordt allemaal snel duidelijk.

Jammer van het trage eerste uur (zag de director's cut in Rotterdam), maar fijn om de film dan compleet te zien ontsporen, op een leuke manier. Heb denk ik nog nooit zo gelachen om een massamoord...

3,5*

Aardige update van de klassieke Samurai-films, met ook exact dezelfde structuur eigenlijk.

Miike is nooit echt bepaald sterk geweest in dramaturgie, wat het eerste gedeelte van de film nogal een lange zit maakt en doet snakken naar wat actie.

Dat komt in het laatste half uur wel goed, al blijft het op zich vrij tam. Alle afgehakte ledematen en bloedspatters vinden voornamelijk offscreen plaats. Iets explicieter leek me eigenlijk wel het minste wat ik van zo'n moderne samuraifilm kon verwachten, maar goed.

Sowieso eigenlijk een erg conventioneel filmpje zonder echte hoogte of -dieptepunten.
Paar toffe scenes: het vrouwtje zonder ledematen en het verhaal daarachter en de brandende stieren aan het begin van de battle . .

Total Massacre

Ik had ook andere verwachtingen.Het eerste uur vind ik dan ook niet erg denderend, had voor mij net zo goed gestolen kunnen worden. Sowieso houd ik niet echt van politiek in samoerai films wat wel bijna altijd aanwezig is.
Het kan het me nooit zo heel hard boeien wat de ene clan nou van de andere clan vindt en hoe ze erop zouden reageren en dat ze dat met een kopje thee in de dojo aan het bespreken zijn. Dat terzijde was het gevecht op het einde wel erg vermakelijk maar ook ik had veel hardere actie verwacht. Beetje tam kan ik het geheel wel noemen. Had nou ook weer niet de bloedfonteinen van Kill Bill verwacht maar wel lompere actie wat er maar een beetje in voorkomt. Het gevecht op het einde zit wel heel goed in elkaar en is het zeker waard.
Maar op het einde waren de woorden van de tegenspeler, de eindbaas, erg belachelijk net zoals de levensles die er nog even in geperst wordt. Nee, matig.
Hoezo leefde die kogelslingeraar nog op het einde dacht dat hij een zwaard in zijn keel gesmeten kreeg?

3.5

Niet slecht als film met enkele intense scènes zoals die brandende ossen . Het is niet allemaal koek en ei. Het eerste uur kwam traag op gang en het bloedbad in dat dorp was dan weer matig gechoreografeerd, waardoor een overzicht op het strijdtoneel niet overkwam. Dat deed me door de onredelijke lengte vlug verlangen naar de finale. 13 karakters om te volgen was misschien ook wat te hoog gegrepen, want op Shinzaemon na werden alle anderen niet eens uitgewerkt. Enige nut van sommigen is zonder meer om afgemaakt te worden. Het boeide allemaal tot een zeker niveau, maar als samoerai-film scheert dit geen hoge toppen. Ik verwachtte er meer van.

Aardig filmpje dat nergens indrukwekkend wordt.

Het eerste uur was redelijk afzien. Saaie, lange intro waarin te weinig gebeurd. Dat wordt gelukkig in het tweede deel wel goedgemaakt en dan vooral in het laatste half uur. Dan krijg je eindelijk de actie waar ik toch op zat te wachten, aangezien ik het plot niet zo interessant vond. Vechten kunnen die Aziaten wel, zag er goed uit. Al zag ik geen dingen die ik niet eerder nog had gezien. Het is niet te vergelijken, maar ik vond Red Cliff 1 en 2 op dat gebied een stuk indrukwekkender. Al was dat plot natuurlijk wel grootschaliger en epischer.

Verder kan ik hier weinig over kwijt. Er is gezien de sfeer en de aankleding genoeg moeite ingestopt, maar mij deed het te weinig.

3*

Tamme Miike. Opvallend is dat er maar weinig in beeld gebeurd. Worden er in andere films nog duidelijk tongen in beeld afgesneden, gebeurt er hier een hoop buiten het kader. Toch laat Miike hier en daar zijn vingerafdrukken achter, bijvoorbeeld met het naakte jochie, de verminkte vrouw of met het einde dat hilarisch absurd is.

Verder ligt dit inderdaad erg in de lijn van Seven Samurai. Zelfde opbouw waarbij de samoerai worden verzameld, waarvan ééntje erg apart is en eigenlijk geen echte samoerai is. Alleen is het doel van de samoerai wat anders. Moet zeggen dat ik Seven Samurai een verschrikkelijke film vond, wat dat betreft is dit zeker een verbetering. Ten eerste een stuk korter, ten tweede zijn de acteurs een stuk beter. Maar verder veel dezelfde klachten: eerste deel veel oeverloos geouwehoer, het tweede deel een groot gevecht dat maar door blijft gaan. In dat gevecht waren de valstrikken in het begin erg leuk, maar op een gegeven moment hield dat op, terwijl het mannetjes neerslaan maar door bleef gaan. Is niet helemaal mijn ding. Volgens mij bleven er ook geen 130 mensen van de tegenpartij over, maar minstens het tienvoudige. Als er per shot ruim 10 mensen van de tegenpartij worden neergeslagen, en er voor 13 samoerai 130 tegenstanders zijn, ben je denk ik echt een stuk sneller klaar. Boeit uiteindelijk niet zo, al had het wat mij betreft dus een stuk korter gemogen.

Visueel was het degelijk, maar niet veel meer dan dat. In de eerste helft vond ik de camerabewegingen wel interessant. Had aanvankelijk de hoop dat het net zo mooi geschoten zou worden als bijvoorbeeld Big Bang Love, Juvenile A, maar dat is het helaas niet geworden.
Al met al heb ik het idee dat Miike hier veel meer mee had kunnen doen. Het had gruwelijker en/of gestoorder gemogen, en wie zou dat nu beter kunnen dan Miike? Verder worden de gevechten saai als het alleen maar mannetjes neerslaan, en heb ik ook samoerai films gezien die visueel beter waren (Gohatto) of die juist op een emotioneel vlak meer weten te scoren (Tasogare Seibei). Nu hoeven niet al deze elementen aanwezig te zijn voor een interessante film, maar dit was gewoon op al deze vlakken te mager.

De paar typische Miike elementen zorgen ervoor dat de schade uiteindelijk tot 2,5* beperkt blijft.

Heb naar mijn weten eigenlijk niet zo veel samurai films gezien. Heb een of twee Kurosawa's aanschouwd en dat Hollywood-dingetje, je weet wel, met Tom Cruise. Hoewel die films mij allemaal wel bevielen was ik nooit weggeblazen door samurai's..... tot deze film om de hoek kwam kijken.

Had hier een paar uitermate positieve recensie over gelezen en van wat ik had gelezen kon het al bijna niet mis gaan. Volle bioscoopzaal met liefhebbers, een maat naast me die Japans sprak als ik het even niet meer kon volgen, een zakje chips en een warme temperatuur waardoor ik kon afglijden naar het oude Japan. Maar toen de film begon had ik meer iets van, oef, heb ik hier wel zin in. Een inleiding waar ik eigenlijk niet veel uit kon opmaken, met name omdat de ondertiteling zowel Frans als Nederlands was en dus om de 2 seconden weer weg sprong. Het eerste gedeelte is dan toch een beetje aftasten, veel ritueel geouwehoer over macht, harakiri, het shogunaat en eigenlijk alles waar de oude samurai's het vroeger over hadden toen ze emotieloos tegenover elkaar in de kleermakerszit zaten te lullen. Waar ze het over hadden? Een landheer die nogal bruut met het volk om gaat. En ik dacht, hmm, okay, zal wel. Gelukkig kwam snel de eerste 'flashback' over de twee geliefden die werden vermoord. Toen dacht ik, ja, die landheer is geen aardige man. En kort daarna schakelde de film over naar een geamputeerde vrouw die voor de gieren is achtergelaten door de landheer, vanaf toen was het WOW. Dan ook nog even de landheer zelf die een gezinnetje aan het neer schieten was met pijl, boog en een big smile, het feest kon beginnen.

Het verzamelen van samurai's was leuk, er zaten een aantal erg stoere samurai's tussen, een gokverslaafde, een geweldige vechtersbaas, eentje die mee deed voor het geld, de neef van de clanleider en nog een paar. Helaas was er niet genoeg ruimte om alle samurai's uit te diepen, maar dan had de film nog een half uur langer moeten duren. Als onze grote vrienden bij elkaar zijn gekomen kon de tocht naar de landheer beginnen. Eerst komen we nog wat samuraislachtvee ergens in een dorpje tegen, gestuurd door de landheer, om te laten zien met wat voor een stoere mannen we eigenlijk te maken hebben. Waarnaar we de tocht weer kunnen vervolgen. Onderweg, ergens in de bossen komen we nog een leuke metgezel tegen en komen een paar leuke grappen om de hoek kijken. Tot we uiteindelijk arriveren bij de eindbestemming. En dan heb ik het nog steeds over de inleiding van de film.

Want eenmaal aangekomen breekt de hel los. Dertien samurai's tegen tweehonderd bad guys waar niks heel blijft. De ene slachtpartij volgt de ander op, heerlijk. Eigenlijk wil ik hier maar weinig over kwijt, het is meer een see for yourself film. Kan alleen maar zeggen dat het groots, episch en bruut is. Dat anderhalf uur lang, i like! Had zelf te veel gelezen over de totale afslachting waardoor ik het eerste deel eigenlijk zat te wachten tot het begon. Maar als de stier eenmaal los is wordt het smullen. Michael Bay meets Kurosawa, en dat door een van Japans meest controversiele regisseurs.

Niets meer dan een dikke 4,5*

Als de opbouw naar de climax iets beter was, kon ik meer genieten. Immers gaat het om 13 bijzondere krijgers, maar niet iedereen werd zorgvuldig geïntroduceerd. Er was weinig personage ontwikkeling en dus voelde ik niet heel veel: dat in tegenstelling tot 7 samurai, wat ik een betere film vond.

Maar in zijn geheel, wel een geslaagde actie film.

Het is weel een lange tijd geleden dat ik mocht genieten van een Miike film, maar 13 Assassins maakt die lange tijd weer goed.

De film is erg vermakelijk, laat je niet los en is heel mooi in beeld gebracht. Ook de actie is mooi uitgevoerd en zelfs spectaculair op sommige momenten, maar nooit overdreven zoals Miike dat ook heel goed kan.

Op het gebied van humor moet de film iets inleveren, maar Miike houdt ruimte om af en toe een grapje in beeld te brengen. Daar komt bij dat Japanse personages vaak wel meer humoristisch en overdreven neergezet worden dan in westerse films.

Sommige scenes zijn erg stijlvol. Ik zal niet spoilen, maar de film begint al met een hele memorabele scene en zo bekend bij fans van het genre.

Ik geef de film een 4.5 van de 5 *

Naar mijn weten is dit Miike's eerste film over samoerai en ik ben best teleurgesteld dat hij er niets speciaal van heeft weten te maken. Ik vind Thirteen Assassins zelfs behoorlijk inwisselbaar, de internationale versie in elk geval.

Vooral het eerste uur is een behoorlijke sleep waarin de situatie uit de doeken wordt gedaan. Behoorlijk veel dialoog die weinig boeiends zeggen. Daarbij vind ik de assassins stuk voor stuk geen eigen smoel hebben, Shinzaemon uitgezonderd. Naritsugu's introductie is veelbelovend waarin hij een kindje vermoord. Lekker badass en dat verdient respect (in films). Jammer dat hij een grote pussy blijkt die geen enkele keer het gevecht aan gaat. Het uiterlijk van de film is wel geslaagd met mooie kostuums en decors waardoor de sfeer goed voelbaar is.

Na een uur komt de film eindelijk goed op gang waarin een grootschalig gevecht centraal staat. Ook hier geen duidelijke hand van Miike te zien, het is allemaal standaard hack & slash werk met wat bloed. Het blijft wel fascinerend om te zien hoe gewillig samoerai hun leven verkopen aan hun meester.

Het ziet er allemaal verzorgd uit, maar ik kan een paar minuten na de film al geen memorabele scenes meer opnoemen. Degelijk werkje, maar van een grootmeester verwacht ik meer. Wakker worden, Miike!

Mijn eerste Sumarai film. Het eerste half uur is erg traag en is hier en daar saai, maar wanneer zij eenmaal naar het dorp vertrekken, begint het avontuur. Het laatste uur zit vol actie met booby traps en gevechten. De gevechten waren soms een beetje rommelig. Verder vond ik de setting en de kostuums erg mooi gedaan, die de sfeer goed van pas kwamen. Wat ik ook erg leuk vond was die personage die de assassins tegen kwamen in het bos en die hun later ook mee hielp met het gevecht.

Leuk voor een keer.

Mooie samuraifilm. En ook een van de gewelddadigste films, in het gevecht van het laatste uurtje of zo wordt er niet moeilijk gedaan over een figurantje meer of een litertje bloed extra. En toch is de vechtscene ondanks de lange speelduur allesbehalve saai - sterker, de film werkt zich langzaam maar zeker op naar het prachtige eindgevecht.

Daar ligt de kracht van de film in, het stapsgewijs opbouwen van de spanning naar de uiteindelijke climax. Het eerste deel, waarin het motief wordt uitgelegd, is nog wat langzaam en langdradig. Het tweede deel waarin we de karakters beter leren kennen heeft al iets meer vaart. Maar in het derde deel komt alles los - in alle opzichten.

Mooie film, die nieuwsgierig maakt naar de director's cut - die ik beslist nog wil gaan zien hierna.

Geen 7 maar 13.

Deze Oosterse actiefilm doet in meerdere opzichten denken aan Kurosawa's klassieker 'Shichinin no Samurai'. De zeven samoerai zijn in dit geval 11, waarbij de laatste een beetje een twijfelgeval is. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar na een wel erg lange intro barst het geweld dan eindelijk los. Misschien iets minder speciaal dan je van de bijzondere regisseur Miike mag verwachten, vermakelijk is het wel.

Goed.

Iets te saai.

Maar eigenlijk voor véél te saai voor een Miike. Heb gelukkig nog de volledige cut gezien, het was eevoudig te voorspellen welke scenes het uiteindelijk niet gehaald hebben (gay rape ftw!).

Het eerste uur vond ik lastig door te komen. Bij yakuza films heb ik doorgaans iets minder problemen met alle families en intriges, bij samurai films vind ik het meestal nogal saai. Er zitten ook niet echt veel opflakkeringen in het eerste deel, tot men eindelijk vertrekt is het toch wat tanden bijten.

Ik was erg blij toen de beestenman zich eindelijk bij het team voegde, heerlijk personage waar er duidelijk meer van hadden mogen zijn. Hij zorgt ook voor de broodnodige Miike-momenten in deze film (met op het einde een kleine Kitano/Battle Royale move zelfs).

Het tweede deel is gelukkig een stuk actievoller, al blijft het toch bij veel hakwerk. Onze 13 vechten tegen een leger van 200, volgens mij zijn ze ook alle 200 één voor één in beeld geweest om afgeslacht te worden. Veel choreografie is er niet, echt enerverend of echt leuk zijn de gevechten dan ook niet. Gemiste kans. Iedereen vond de brandende ossen blijkbaar leuk, ik heb me vooral vermaakt met die bom die leidt tot een letterlijk bloedbad wat over de daken heenstroomt.

Over het algemeen gewoon wat te braaf en te saai. Erg gelikt verder, zeker voor een Miike film, maar z'n stempel is grotendeels weg en aangezien er maar 1 Miike is zie ik hem liever z'n ding doen, ipv films te maken zoals er toch al honderden zijn.

Gelukkig ziet z'n nieuwe project er alweer stukken beter uit.

3.0*

Oh, en om nog even terug te komen op 13 Assassins vs Zebraman 2 in de bios: duidelijk Zebraman 2.

Variant van Seven Samurai(helaas nog steeds niet gezien) en The Magnificent Seven met zwaarden. Vergelijken met die laatste film slaat natuurlijk eigenlijk nergens op, maar als ik iets moet noemen(wat gelijk ook voor mij persoonlijk het grote verschil is tussen Westerse en Oosterse cinema) dan is het de sympathie voor de personages. Vond ik het in de betreffende westernfilm klote dat gasten als Bronson en Marvin werden neergemaaid, hier voelde ik niks als er een van de dertien werd doorklieft. Fantastische eindsequentie natuurlijk, maar de film ontstijgt het gemiddelde niet. Misschien liggen Oosterse vechtfilms me beter dan Oosterse zwaardvecht-films. Wie weet.....

50% Oke

Eindelijk verscheen Miike weer eens op mijn filmradar, nadat zijn laatste recente films mij nauwelijks aan wisten te spreken. In mijn handen wrijvend stopte ik de film in de dvd speler, immers: een aanstaande update van het Samurai genre lag voor de hand!

Helaas komt de film het eerste uur maar moeilijk op gang. Miike vergeet om zijn eigen stempel op het genre te drukken en komt met veel nietszeggende personages aanzetten, die in weinig aan de verbeelding overlatende binnenruimtes vooral veel praten. Bij deze gesprekken werd ook nog eens met veel verschillende namen gesmeten, terwijl ik nog amper een naam bij een gezicht kon plaatsen.

Eenmaal de rekrutering van de 13 moordenaars begint wint de film pas aan interesse, om eigenlijk pas echt te beginnen als de personages aan hun reis beginnen, maar de film is dan wel al bijna een uur onderweg. Het ( lange ) eindgevecht is gelukkig wel spectaculair in beeld gebracht, met enkele leuke boobytraps en fratsen uit de koker van Miike. Eindelijk heb je een beetje het idee dat je naar een film van na 2000 aan het kijken bent. Een 3*

Weer een prachtige film van Takashi Miike, en nee, dit keer geen Yakuza-film, geen absurde komedie... maar dit keer gewoon het eeuwenoude Japanse thema: Samurai's.

Het begin is helaas dan weer wel een beetje aan de saaie kant en gebeurd er ook weinig. De opbouw en het Feodale Japanse sfeertje zitten er dan weer wel goed in en Miike lijkt hier wel een beetje de Kurosawa richting in te willen gaan. De uitwerking in het begin lijkt wel een beetje weinig uit te pakken maar de film stijgt wel een beetje met die bijeenzameling van die 13 samurais en het maakt het helemaal goed met die veldslag. Een 45 minuten durende hak en zaag partij met een knip oogje naar Kill Bill. Met gave stunts en leuke vallen en kunstjes van de 13 samurai's waar de paar honderd tegenstanders niet op hadden voorzien. Echt goor zoals Miike vaker doet is het niet echt, maar de overdreven hoeveelheden liters bloed vliegen wel in het ronde.

Wat mij betreft uiteindelijk zeker een geslaagde film van Miike.

3,5*

Altijd wel tof dit soort films. Begin is even wat moeilijk door te komen, maar dan wordt het toch echt erg leuk. Eindgevecht was prachtig in beeld gebracht, acteerwerk was goed, maar eigenlijk tilt het eindgevecht deze film naar een hoger cijfer want die was echt erg goed. Film is echter niet helemaal wat we van Miike gewend zijn, en dan vooral het eerste gedeelte. Ondanks dat blijft de film boeien en vermaken.

Een goede actie/avontuurfilm...

Zeker heerlijk film, want het is echt mijn type...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Uitstekend vechtscene (inclusief zwaard)...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Het is moeite waard...

Miike maakt een samoeraifilm in de oude traditie en bewijst voor mij dat hij ook een consistente film kan maken. Niet dat ik erg veel van zijn werk ken, maar wat ik zag sprong vaak alle kanten in, met bizarre toonwisselingen binnen soms een scène, vreemde genrewisselingen (ook soms binnen een scène) en ook kwalitatief zit je vaak naar iets briljants te kijken dat gevolgd wordt door iets vreselijk slechts of gewoon een saai stuk dat duidelijk als filmopvuller dient. Vast niet al zijn werk is zo, maar het is in ieder geval de reden dat hij vrij interessant is, maar dat zijn films tegelijkertijd niet beklijven.

13 Assassins is niet zo. Het was in ieder geval voor mij moeilijk te herkennen als een Miike. Ik las wel dat er een scène uitgeknipt was waarin die jager een grote penis had waarmee hij alle vrouwen in het dorp nam en vervolgens de dorpsleider, omdat hij alle vrouwen al had gehad maar nog niet bevredigd was... Dat is Miike. Hoewel ik er op zich wel voor ben om de visie van de regisseur intact te houden ben ik blij dat die scène eruit is geknipt in de internationale versie (de andere deleted scenes lijken overigens wel een gemis te zijn). Past qua toon totaal niet in het eindproduct en zou me alleen maar uit de film gehaald hebben. Zo'n idee kan hij dan beter bewaren voor een komedie.

Voor de rest levert Miike prima werk, hier. De eerste helft is over het algemeen niet bijster opzienbarend. Dat er veel context gegeven wordt aan de algehele situatie en dat we enkele personages beter leren kennen is op zich best fijn, maar Miike weet er weinig extra's aan te geven, waardoor het soms wat saai wordt. Zodra het gevecht eenmaal losbreekt wordt het echter een feest. Erg goed in elkaar gezet, constant spannend en vol adrenaline. Zo moet het. En met een climax waarbij het me werkelijk kan schelen wie er wint en de motieven van de betrokkenen me interesseren, dat is altijd een plus. Het is allemaal niet zo diep invoelbaar als Seven Samurai (een duidelijk voorbeeld, zelfs al is dit een remake), maar het is niettemin topvermaak.
3,5*

Na het zwaar tegenvallende 47 Ronin was ik toe aan een betere samoeraifilm. In 13 Assassins heb ik die gevonden, maar ik ben nu voorlopig ook wel helemaal klaar met het genre.

De film begint met een seppuku. Het is voor Japanse samoeraifilms vaak handig iets te weten van het oude systeem van eer, zelfmoord, heer en dienaar, maar voor deze film is het eigenlijk wel noodzakelijk anders val je van de ene absurditeit in de andere.

Het duurt erg lang voor de film los komt. We zien een zorgvuldige opbouw waarin wij als kijker de badguy moeten gaan haten. En dat lukt ook. Helaas is de rest lastig te volgen omdat werkelijk iedereen in de film op elkaar lijkt. Ze hebben ook allemaal dezelfde kapsels en allerlei ingewikkelde -hashi, - sumu en -izo namen die eveneens niet uit elkaar te houden zijn. Pas als de 13 strijders goed en wel op pad gaan, heb je enigszins gevoel wie de goodguys zijn, maar echt binding heb je er dan niet mee.

De hele film dient als opmaat naar een gigantische veldslag die vermakelijk is om naar te kijken maar wel vreselijk veel stommiteiten bevat. De schrijvers van het verhaal hebben een soort A-Team aflevering verplaatst naar een Japans dorpje. De 13 Assassins bouwen daar geen shovel op een kogelvrije pickuptruck maar wat ze wel doen, zou zomaar uit het brein van Hannibal en B.A. kunnen komen. Even daarna begint het ouderwetse hack en slashwerk waarbij eindeloze hordes tegenstanders als kanonnenvoer dienen voor de samoerai.

De 'odds' zijn daarbij zodanig absurd dat elke realiteit ver te zoeken is. Wat ik bij vechtfilms altijd graag doe is kijken naar vechters die niet aan het gevecht deelnemen maar wel staan te kijken. De held vecht tegen 1 of 2 tegenstanders maar vaak staan er nog 7 andere omheen. Die staan vaak een beetje knullig te wachten tot het script ze aan de beurt laat.

De echt goede films weten dit te maskeren door de 'wachtende' vechters neer te zetten als groggy, bijvoorbeeld van een paar eerdere klappen door de held. Maar hier staan ze gewoon te kijken. Er zijn zeker 30 situaties waarbij het nergens op slaat dat de held het wint, simpelweg omdat de tegenstanders niet gelijktijdig aanvallen.

De 'last stand' van de samoerai is in het begin goed gecoördineerd en werken ze goed samen, maar later splitsen ze zich op zodat we wat meer individuele gevechten te zien krijgen. Daarbij moeten ze het vaak in hun eentje rooien tegen 30 tegenstanders wat mooi uitkomt voor de individuele vechtscènes, maar het slaat nergens op dat er minutenlang geen medestander in de buurt is.

Het verhaal en de geloofwaardigheid raken vanaf dit punt dus ondergeschikt aan het in beeld brengen van martial arts. Daar gaat dus elke vorm van realiteitszin overboord en wordt het een soort karikaturaal splatterfest dat precies op het randje loopt van acceptabel en extreem. Er wordt veel gesuggereerd maar je ziet feitelijk niets. Dat geeft de film een onmiddellijke 80's bijsmaak. Niet dat ik een fan ben van rondvliegende ledematen, maar er komt zo absurd veel bloed in de film voor dat het nogal vreemd is dat alle ontzielde lichamen nog helemaal compleet zijn.

Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het was vermakelijk, goed gemaakt, maar in het begin saai en later onrealistisch en onzinnig. Ik heb wel het idee naar iets tamelijk authentieks te hebben gekeken - maar het ligt me eigenlijk niet echt. Het verbaast me overigens zeer dat deze film is gemaakt door de op handen gedragen regisseur Miike. Ik vond het tamelijk gewoontjes, verre van visionair, briljant en 10 andere eigenschappen die deze meneer over het algemeen toegedicht worden.

3 sterren

Jûsan-nin no Shikaku

Ik ben zelf helemaal niet bekend met de samourai. Het enigste wat ik weet is dat deze gasten heerlijk kunnen vechten wat je hier ook weer te zien krijgt. Ik ben ook helemaal niet bekend met Japanse films en dan al helemaal niet bekend met de Japanse cultuur en of geschiedenis. Dus mijn moeder en ik schoten in lach toen wij hun haar zagen. Dit kan discriminerend zijn maar goed, daar weten wij allemaal niks van af..

Kôji Yakusho speelde een goeie rol, zijn vechtkunsten vond ik gaaf en zijn karakter vond ik ook gaaf. Takayuki Yamada deed het ook goed.

Het verhaal van de film zelf vond ik gaaf en leuk om te volgen. Nu weet ik dus niet of dit echt gebeurd is maar het was een spektakel. De gehele film komt zwak en moeizaam op gang vond ik. Eenmaal begon je het te snappen en toen ze klaar waren met het plannen begon het feestje. Het concept vond ik gaaf en best wel spannend. Al om al, geslaagd film avondje!

4.0*

Wel een leuk idee van Miike om een keer een moderne Samurai te maken. Het is een bewerking van de originele film uit 1963, maar daarnaast heeft hij zich, zoals hij zelf ook zegt, laten inspireren door Seven Samurai.

Zo geweldig is Jûsan-nin no Shikaku helaas niet, maar over de gehele linie gezien, is het wel een erg vermakelijke film, die vooral in de tweede helft weet te schitteren. De eerste helft moet het van de dramatiek, personageontwikkeling en verhaalopbouw hebben, maar dat is wat minder goed gedaan.

De actie zelf mag er zijn, is soms lekker overdreven en kent een paar erg goede momenten. Een film met twee gezichten dus, maar de balans slaat wel ruim naar boven uit. Beste film ook, die ik tot nu toe van Miike zag.

3,5*

De plotbeschrijving heeft veel weg van Kurosawa's Seven Samurai en die overeenkomsten zijn ook te vinden in de opbouw van de film. Verschillende samurai-krijgers worden bij elkaar gerecruteerd om te strijden tegen de lokale heerser Naritsugu, die misdadig bezig is. Klinkt leuk natuurlijk, maar vond het een beetje saai en wachtte dan maar op de onvermijdelijke gevechtscenes. Die waren nog wel aardig, maar zo heel verheffend vond ik het ook weer niet.

Stiekem hoopte ik op meer spektakel, want ik lees her en der dat regisseur Miike altijd wel voor reuring zorgt in zijn films. Beetje misleid dus door zijn reputatie, maar goed al met al is 13 Assassins een okeeje film, maar een ouderwetse Kurosawa (die ook lang niet altijd perfect zijn) sla ik toch hoger aan.

Steengoede en intense film. Jusan-nin no shikaku is een remake van een film met dezelfde naam uit 1963. Er kan gezegd worden dat er weinig verschil zit tussen de twee films behalve dan dat de ene bijna 50 jaar ouder is dan de ander. Persoonlijk heb ik moeite om zwart-witfilms te kijken, het is me allemaal net wat te oubollig. Deze film zorgt ervoor dat de mensen die hetzelfde vinden als ik nu ook kunnen genieten van het steengoede verhaal, intense gevechten en alle pracht en praal van het feodale Japan. Regisseur Takashi Miike levert een solide film af. Persoonlijk vind ik dit zijn beste.

De cast doet het geweldig. Kôji Yakusho is heel sterk als de samurai Shimada Shinzaemon. Al vanaf het eerste moment blijkt dat Shimada een man van rechtvaardigheid is. Tevens is hij meelevend en aardig en is niet moeilijk om sympathie voor hem te krijgen. Takayuki Yamada speelt ook geweldig als Shinrokuro, de neef van Shinzaemon. Complimenten voor alle andere acteurs. Er wordt puik geacteerd en je hebt het gevoel dat je je waant in het 19e-eeuwse Japan. Kanttekening die ik wel moet plaatsen is dat er soms iets te overdreven/intens wordt geacteerd en dat misstaat dan in de situatie.

Jusan-nin no shikaku is een waar genot om te kijken. Naast enkele walgelijke en intense scènes is er ook nog ruimte voor een beetje humor. Het enige minpuntje wat ik kan noemen is dat de gevecht scènes soms wat te lang duurde. Een aantal keer worden dan dingen herhaald en dat haalt zo'n beetje alle snelheid uit de film. Verder valt er weinig op deze film aan te merken. Bijna alles klopt. De kostuums en decors zijn prachtig gemaakt en de cameramensen hebben dit uitstekend vastgelegd. Jusan-nin no shikaku is een aanrader voor iedereen die zich even in de geschiedenis wilt wanen.

4*

Tja, ik heb de pech dat ik net The seven samurai weer heb herzien, en dan voegt deze film toch wel weinig toe. De vechtscènes zagen er natuurlijk prima uit, Naritsugu is een geweldige schurk met een onthutsende sterfscène, en die brandende stieren of zwijnen waren een mooie vondst (hoewel de effectiviteit helaas goeddeels teniet werd gedaan door de slechte CGI), maar al met al liet deze film me toch redelijk koud.

Enkele samourai meer dan in Seven Samourai. En overdaad schaadt zullen we maar zeggen. 12 assassins is voor een groot stuk een dramafilm en blijft daarin teveel hangen. Niet altijd even boeiend en weinig pit. De actie maakt veel goed, maar is zeker niet het beste wat cinema ons al geboden heeft. Het is een film geworden die ik helaas snel zal vergeten. Hier had duidelijk meer in gezeten.

Met Shichinim No Samurai is lang lang geleden de ultieme samourai film al gemaakt. Was een puur meesterwerk, alles wat daarna komt is minder.
Deze film is goed, maar uiteraard minder. Bij deze 13 assasins gaat het overduidelijk om het spektakel in de laatste drie kwartier, en dat is dan ook geweldige cinema. De verhaalopbouw hiervoor is tamelijk mat en net niet vervelend. Wat er aan ontbreekt is dat je totaal geen binding word gegund met de 13 helden van de film. Het zijn bijna stripfiguren, die ieder vluchtig worden gepresenteerd op weg naar het groete doel: de spetterende climax. Daardoor wordt je in het eerste gedeelte nooit het verhaal ingetrokken, maar dat word dus later ruimschoots gecompenseerd.
En aan het slot valt er, na al dat bloed, ook nog wat te schaterlachen als de stervende schurk van het verhaal verklaart nog nooit zo'n opwindende dag te hebben meegemaakt, waarna de overgebleven held hem vervolgens na een welgemeend dank je wel zijn hoofd afhakt. Jappen hebben dus wel degelijk humor.