Seance on a Wet Afternoon (1964)

The Haunting (Wise) was ook het eerste dat in me opkwam toen de film begon. Maar naarmate de film vorderde werd die associatie snel weggenomen.

Spannend, energiek, dramatisch. Prachtige zwart/wit-fotografie, mooie muziek (o.a. het terugkerende motief van Mendelssohn), maar het is met name het acteergeweld van Kim Stanley dat de film naar hogere regionen begeleidt. Tegenspeler Attenborough wordt gelukkig niet weggespeeld. Sterke rol.

Grootste struikelblok was toch wel de ontvoering. Dit gebeurde op zo'n amateuristische manier dat het mij een raadsel is dat de politie niet binnen een paar uur bij het echtpaar op de stoep stond. Dit weerhoudt mij de film meer dan 4 sterren te geven. Aanrader.

Het huis waar het zich afspeelt lijkt zo weggelopen uit The Haunting.

Maar als film doet het wat denken aan de oude Engelse Hitchcock's zoals The Lady Vanishes.

En natuurlijk aan de allerlaatste Hitchcock (Family Plot).

De losgeldscene is opgenomen tijdens het spitsuur in London en lijkt wel een voorloper van de beroemde achtervolging uit The French Connection.

Very British allemaal en dat betekent dat het tempo wat lager ligt dan in de meeste Amerikaanse tijdgenoten.

Wel sfeervol en met een sterke plot.

Sfeervol, boeiend en spannend, deze wit-zwart film uit de jaren '60 met werkelijk sterke prestaties van de twee hoofdrolspelers, al geef ik toch de hoofdprijs aan Richard Attenborough, ondanks de mysterieus psychologische vertolking van Kim Stanley, een mij eigenlijk onbekende actrice, maar die er toch een Oscarnominatie aan overhield.

Enkele markante scènes, zoals de interventie van Myra bij de Claytons, de buitenscènes met Billy...

Een Britse psychologische thriller uit de oude doos. Het is misschien niet voor iedereen een geschikte keuze, vooral vanwege de kwalificaties Brits en 'uit de oude doos': dit betekent inderdaad dat we te maken hebben met een behoorlijk trage film, met wat burgerlijke, oubollige personages. Ik, daarentegen (en gezien het gemiddelde oordeel op MM en IMDb, niet alleen ik), vond dit een bijzonder geslaagde film. De centrale rol in de film is de door Kim Stanley gespeelde Myra. Deze vrij burgerlijke vrouw van middelbare leeftijd is er van overtuigd dat zij paranormale gaven heeft, maar daar heeft de buitenwereld verder geen boodschap aan. Om haar medium-credentials wat op te vijzelen beraamt zij, samen met haar wat sullige en beïnvloedbare echtgenoot, een ontvoering - waarin zij natuurlijk als redder in nood op kan komen draven. De film draait vooral op sfeer en een fraaie psychologische karakterisatie: de manipulatieve Myra die ook zichzelf in van alles laat geloven, en Bill die (ondanks zijn gewetensbezwaren) zich laat leiden tot het opknappen van het vuile werk. Sommige delen zoals de ontvoering zijn wat knullig gedaan (zelfs voor een oubollige burgerman als Bill), en ja, traag is het wel, maar de sfeer zoals de seances en de sterke portretten van Myra en Bill maken een hoop goed. Laat ik het naar boven afronden.

Doordat deze film werd genomineerd voor de Top Horrorfilms ben ik hem gaan kijken. Nu is aan deze Britse tragische misdaad-thriller (geen horror) eigenlijk maar weinig op aan te merken. Er zijn degelijke vertolking van beide hoofdrolspelers (Kim Stanley en Richard Attenborough, met valse neus) Er is degelijke zwart/wit-fotografie. Ook het scenario zat degelijk in elkaar met een bevredigend degelijke eind-conclusie. Echter al die degelijkheid veroorzaakte dat de film vooral heel saai werd om te kijken. Grootste struikelblok is dat de film gewoon te lang is! Dit resulteert in een heleboel scènes waar maar heel weinig gebeurt. Die scenes bevorderen domweg het plot of de ontwikkelen van de personages niet. Daarnaast leunt de film erg zwaar op het acteerwerk. Nu is dat acteren goed maar op een bepaald moment weet je het allemaal wel. Je wordt er vooral gevoelloos door gebeukt! Ook gaan al die dialogen ten kosten van het aanwezige thriller-effect. En daarmee was de spanning ook algauw verdwenen. Enig voordeel dat de film heeft, is de manier hoe er gefilmd wordt, in een vrij moderne stijl met de camera voortdurend in de buurt van de acteurs, waardoor het nog enigszins fris aanvoelt. Het is daardoor meer een film voor een regenachtige namiddag en er niets beters te doen is. Het is niet super speciaal, maar ach het is ook niet heel slecht.