Pump Up the Volume (1990)

Moet zeggen dat ik het grotendeels met Naomi eens ben, zeker ook de boodschap die de film brengt was zeer sterk.

Ik kon mezelf er dan niet echt in vinden, alhoewel ik sommige scene's dan wel met mezelf kon vergelijken, vooral de manier waarop mensen tegen elkaar doen.

Het kwam erg realistisch over in mijn ogen, en je gaat je ook echt meeleven met Mark, grotendeels ook omdat je weet hoe hij zich voelt.

Toch wel knap dat je dat zo kunt verfilmen.

Zeker een hele goede en sterke film.

4,5*

Had een impact a la The Breakfast Club verwacht, maar helaas raakte deze film mij niet zo diep zoals BC mij destijds (en eigenlijk nog steeds) deed. Wel erg sterk, dat dan weer wel...

4*

Deze ook maar meteen een recentietje geven, daar ik er net naar verwezen heb.

Ondanks dat ik al lang geen tiener meer was, kon ik me toch nog goed naar die tijd verplaatsen toen deze ooit op Ned3 werd uit gezonden.

De film zelf is voor een tienerfilm behoorlijk goed uitgewerkt en dieper dan je zou verwachten,

maar het is vooral Slater die met zijn zeer goede (beetje gespleten) performance de film naar een hoger plan trekt.

Behoorlijk zonde ook dat je hem eigenlijk hier na nooit meer echt een goede prestatie hebt zien leveren.

Ik kan me iig geen enkele goede prent van hem zo snel voor de geest halen.

En ipv eindeloos altijd dezelfde films op de buis te brengen zouden ze een film als deze maar snel weer eens moeten vertonen!

Ik geef deze een acht, of wel vier sterren.

Edit: ik was even vergeten dat ie natuurlijk WEL ook in True Romance zat, maar dat is ook al weer meer dan 15 jaar geleden.

Uitstekende film over een jongen die met zijn piratenzender Een verregaand effect heeft op zijn medescholieren. De problemen van tieners met zichzelf, hun ouders en school wordt goed neergezet hier. En dat maakt deze film toch een stuk treffender dan de gemiddelde highschool-movie. Goeie dialogen en monologen en Christian Slater is perfect gecast hier.

Ik vind dit toch wel een fijne cult klassieker hoor.

Toen Christian Slater nog echt leuke films maakte.

Hele fijne soundtrack, de maatschappijkritische toon, maar ook het highschool gebeuren met alle beslommeringen zoals verliefdheid, afzetten tegen de leraren, het opkomen voor jezelf en voor elkaar, rechtvaardigheid etc.

Dit is zo een film die me vroeger wist te raken, waar ik dingen van mezelf in herkende en waar ik nu nog steeds van begrijp waarom ik het een goede film vind.

Pump Up the Volume houdt zich bezig met censuur en in het bijzonder met de huichelarij van integere instanties die malversaties en schimmigheden bewust verzwijgen en zich derhalve niet conform de eigen fatsoensregels manifesteren. Kritiek op hun functioneren wordt de kop ingedrukt. Slechts hij die positieve of zeer mild kritische boodschappen uitdraagt wordt door die instanties de vrijheid gegund om zijn mening te uiten. De instantie waarover het in deze film gaat is een highschool. De roepende criticaster heet Hard Harry, die zijn opruiende boodschappen via een illegaal radiokanaal de wereld instuurt.

Harry brengt misstanden aan het licht en ontpopt zich tevens tot hulpverlener van scholieren met problemen. Harry gebruikt zijn radioshow om onrecht op de highschool aan de kaak te stellen. Door de grenzen te overschrijden die de gevestigde orde ooit heeft vastgelegd, wordt hij binnen de kortste keren de spreekbuis van de scholieren die niet worden gehoord. Christian Slater zet de rol van de schuchtere scholier Mark, die in een verbaal begaafde mr. Hyde verandert als hij eenmaal radio maakt, fantastisch neer.

Pump Up the Volume is leuk vermaak met een opruiende boodschap die priemend maar luchtig wordt verkondigd. De film ontaardt niet in vervelend gemoraliseer en onthoudt zich van sentimentele trucs om goedkoop emoties los te weken. De score werkt goed en is trefzeker. Het is dan ook heel merkwaardig dat de aftiteling niet door een stevige uitsmijter maar door een slap stukje muziek wordt begeleid die mijn innig gegroeide opruiende stemming meteen bekoelde en mij noodzaakte de film af te breken. Wat een ongelooflijke misser. Het is gelukkig de enige.

Ja wel aardig.

De rebel without a cause van Slater komt er goed uit, jammer wel dat zijn vriendinnetje in spe Mathis net een beetje weinig ruimte krijgt. Maar het verhaal klopt, het spel klopt, de vijand had wat meer aangezet kunnen worden wellicht. En laten we vooral ook niet vergeten dat het maar een verhaaltje is, en een dat nogal opzichtig en puberaal ageert tegen de gevestigde orde. Ja, er worden wel wat dingetjes bovengehaald, maar wel wat erg artificieel - niet echt iets wat ik naar mijn eigen high school kan vertalen, zeg maar. Die weltschmerz komt toch echt ergens anders uit, en dat had de film die ik al noemde toch beter in het snotje.

En ondertussen hebben we dit soort fenomeen bij de vleet met dank aan mensen die daar kennelijk hun hobby van maken, maar vergeten dat je ook daadwerkelijk een punt moet hebben - en liefst ook iets concreter dan manneke Slater die maar een beetje lukraak over een casus belli struikelt. En daarnaast ook iets van integriteit. Of zelfs maar de notie dat het misschien wel een idee is om jezelf af en toe eens te wassen.

Helaas is dat fenomeen dus achterhaald. De zenders van nu spelen een ander spelletje wat maar al te vaak niet volgt uit een daadwerkelijk gevoelde weltschmerz maar bot op eigenbelang gericht is. Een stevige belasting op vermogen en aanmerkelijk belang is daar wellicht het beste middel voor.

2*, en wellicht een wat lage score - maar ik heb het nou eenmaal niet zo op films die een naief wereldbeeld neerzetten, en al helemaal niet als daar een conflictmodel voor gebruikt wordt. Maar afgezien daarvan is het verder vind ik ook gewoon niet echt zo'n bijster goede film.