Wall Street (1987)

Teleurstellend.

Het hele verhaal lijkt groter dan het in feite is. De chaotische speculantenbureaus vormen een rommelige achtergrond. Het lijkt dat Stone dit bewust gedaan heeft om het te simpele verhaal over Bud Fox moeilijker te laten lijken.

In feite gebeurt er weinig - met goedkope subplotjes over papa en het vrouwtje - en is er verhaaltechnisch niets wat de film kan redden.

Ook de cast kan dat niet. Charlie Sheen kent af en toe een aardig momentje, maar is voorts erg doorsnee. Michael Douglas zet een karikatuur neer. Zoiets kan werken (Marlon Brando's Vito Corleone - om een voorbeeld te noemen - is in feite ook een karikatuur), maar overtuigend vind ik het niet.

Martin Sheen is oké, Daryl Hannah te slecht voor woorden.

Qua regie zit het nog wel redelijk. Af en toe passeert wel iets dat de moeite is, maar uiteindelijk blijft Oliver Stone ver beneden het niveau dat hij met het uitstekende Platoon haalt.

Op muzikaal vlak springt er niets in oog (of moet ik oor zeggen?).

Weinig meer dan gemiddeld.

2,5

Deze film hebben wij gekeken bij Management en Organisatie, omdat het aansloot bij het onderwerp en over het algemeen is er aan de films die we op school kijken geen zak aan maar dat was bij deze anders. Af en toe is het wat lastig te begrijpen, omdat ik te weinig kennis van zaken heb m.b.t. de beurs. De opbouw van het verhaal vond ik erg goed en is natuurlijk ook goed gebaseerd op werkelijkheid. Het einde was zeer teleurstellend en dat is jammer. Want voor de rest is het gewoon een prima film.

Michael Douglas in zijn beste rol en Charlie en Martin Sheen die in de film ook vader en zoon zijn. Hierdoor word de film nog veel beter. Verder is het gewoon een erg sterk verhaal waarin goed geacteerd wordt en vooral het camerawerk was subliem. Denk aan de scéne waarin Bud Gordon confronteerd over de "uitverkoop" bij Bluestar. Alles is in 1 shot opgenomen en er gebeurt van alles. Dat is echte cinema. Het einde is net iets te kortaf maar ik kom alsnog uit op een 4*. Deze ga ik zeker aanschaffen. Het vervolg was stukken minder maar het haalt het orgineel niet naar beneden naar mijn mening.

Ps. Ik zal wel onvolwassen zijn maar ik moest best lachen om de naam Bud Fox

Degelijke film van Oliver Stone, met enkele bekende oneliners van Gordon Gekko. De cast bestaat uit veel bekende gezichten, vooral Michael Douglas en vader en zoon Sheen acteren prima. Uitzondering is Daryl Hannah, die een weinig overtuigende rol heeft. Het verhaal valt goed te volgen, ondanks het feit dat er vaak beursgerelateerde termen worden gebruikt. Het einde van de film is helaas ontzettend voorspelbaar en kan de film niet naar een hoger niveau tillen.

”It's not always the most popular person who gets the job done.”

Wall Street is zo’n typische film, die echt draait om één personage en dat is Gordon Gekko. Ja natuurlijk speelt Charlie Sheen de hoofdrol, maar Wall Street is vooral interessant als Gekko in beeld is en helaas toch minder boeiend, als dit niet het geval is. Ik moet zeggen dat Michael Douglas hem sterk neerzet. Ietwat overdreven, maar dat past hier prima bij het personage, met een aantal sterke dialogen en oneliners.

Los daarvan is Wall Street ook niet meer dan gemiddeld. Het verhaal is niet echt bijzonder en ook de personages blijven redelijk oppervlakkig. Wat nog wel leuk is, is omdat vader en zoon Sheen ook hier dezelfde relatie met elkaar hebben. Beide acteren redelijk, wat overigens niet gezegd kan worden van Daryl Hannah. Verder legt Oliver Stone de boodschap er soms wel erg dik bovenop en wordt het allemaal wel wat te zwart-wit neergezet. De regie is verder vrij degelijk, maar ook op dat gebied heeft Stone het weleens beter gedaan.

Gelukkig is het allemaal wel vermakelijk om naar te kijken, zijn de dialogen behoorlijk goed en is Douglas gewoon erg goed bezig. Het maakt Wall Street niet tot een topper, maar tot een degelijke wegkijker, die zonder Douglas waarschijnlijk een stuk minder leuk was geweest.

3,0*

Weer eentje van Stone in oorlogssferen, Sun Tzu is niet voor niks de leidraad, al is het slagveld dit keer het financiële district met informatie als voornaamste wapen. Probleem van de film zit vooral in de wat gemakkelijke, afgeraffelde derde akte. Daarvoor heeft het best wat leuks in petto.

De drukte op de Wall Street vloer weet Stone met zijn wilde stijl wel te vangen en wanneer Douglas ten tonele verschijnt, is het spel van het snelle geld op de wagen. Alhoewel Sheen lang niet altijd kan overtuigen, is zijn melkmuil wel een perfecte tegenhanger van deze Gordon Gekko.

Geweldige arrogante kop met een paar vlammende opmerkingen (the oldest myth running!). Dat shotje waarin het donker wordt en zijn verbeten blik wordt geaccentueerd mag er ook zijn. Verder allemaal zo geraffineerd als een kettingzaag, maar dat geeft de film wel z'n aantrekkingskracht.

Neem alleen al die foute nachtscène in Buds nieuwe optrekje. Daar komt Stone dan nog wel mee weg. De keerzijde van de jacht op het grote rijkdom gaat er via onder meer Bluestar, Fox sr., het sigaretje en het geweten beduidend minder soepel in. Dat is me al met al iets te glad geschreven.

Interessante film die per minuut interessanter en boeiender weet te worden.

Trouwens ook een sterke casting met overtuigend acteer werk!

Leuk om te zien dat Charlie en Martin Cheen ook in de film zoon en vader spelen.

Ook Micheal Douglas speelt ijzer sterk, verder zien we ook nog Terence Stamp (bekend uit Yes Man, Wanted) maar ook John C. McGinley (Are We Done Yet? tv serie: Scrubs) verrassende rollen dus!

4,0*

Toch nog maar even een klein commentaar aan wijden... Oliver Stone's beste film. Heel veel redenen hiervoor, niet in het laatst vanwege Michael Douglas' rol. Maar vooral natuurlijk ook vanwege de voorspellende waarde, dat honger naar meer geld leidt tot zelfdestructie. Sterker, en hier is de werkelijkheid naargeestiger dan de verbeelding, kan leiden tot de destructie van het hele financiële stelsel. Maar dat werd weer niet goed genoeg gecovered in Stone's followup Money Never Sleeps uit 2010. Terugblikkend op Wall Street, is Gekko's opbreken van bedrijven en plunderen van de pensioenkas bijna van een kwajongensachtige natuur. En dan hoeven we niet alleen naar een Madoff te kijken... Kijk eens naar wat een enorme boef bijv. Dirk Scheringa is met het mensen via hun hypothecaire leningen allerlei financiële producten aan te smeren die waardeloos waren. Maar ook de woekerpolissen zou je eigenlijk onder grootschalige oplichting kunnen scharen. De Gordon Gekko's zijn onder ons. Overigens was dit ook meteen Charlie Sheen's beste rol, als gretige jongehond.

Film die ik vooral in de jaren '’90 vaak gezien heb, een goed teken.
Douglas speelt in deze toch wel iconische eighties film een charismatisch personage die zijn leerling Sheen, verblindt door het succes zonder scrupules, tot grote hoogte stuwt. Wanneer Buddy na verloop van tijd echter de schellen van de ogen vallen inzake Gekko, brengt de leerling de meester, en uiteindelijk ook zichzelf ten val.
Wat zich tussen opkomst en ondergang tussen vooral deze twee afspeelt blijft onderhoudend en verveelt nergens.
Film geeft een aardig inkijkje in de beurswereld en haute finance. Jammer van de wat dik aangezette moralistische slotscene. Solide 3.5*-film.

Al een hele tijd geleden heb ik 'Money never sleeps' bekeken zonder voorkennis van dit sublieme origineel. Dan besef je wel dat het vervolg plots wel minder waard is dan mijn uiteindelijke score (7). Want Wall Street toont hoe het moet.

Stone aan het roer, een toen nog talentvolle en succes voorspellende Charlie Sheen en Michael Douglas in zijn gouden periode. Een gouden drietand die voor véél vuurwerk zorgt. Het toont ook maar eens wat voor een dommerik die Charlie Sheen moet zijn dat hij vandaag de dag is wie hij is want in Wall Street toont hij wel degelijk zijn kwaliteiten als acteur, ook al is het Douglas die hier de show steelt en volkomen terecht er een oscar voor in de wacht sleepte. Ook de rest van de cast doet het trouwens aardig, ook al zijn ze er vaak maar als bijzaak.

Het scenario is wat dubbel. Enerzijds is het nogal simpel en iets dat (zelfs in die tijd) al duizend keer is gebruikt, anders zit er wel een constante vaart in en zorgen de heerlijke dialogen ervoor dat het wel fris aanvoelt. Ook visueel is de film een pareltje waarbij bij elke scène de juiste manier gebruikt werd om elke scène het best weer te geven.

De finale is al bij al misschien niet van het niveau van de rest van de film. Het is nogal makkelijk en raar dat een man met die reputatie zich zo in de luren laat leggen. En als je een rotzak een eind goed al goed had gegund was het wel Gekko. Toch is het wel een vermakelijk slotstuk van een bijna sublieme film.

'Wall Street' is een regelrechte classic. Ondanks een net wat te 'te veel gezien' scenario en geen uitzonderlijke finale zorgt de cinematografie, en vooral de sterke cast met (Sheen en) Douglas voorop ervoor dat Wall Street de naam 'classic' meer dan waard is

De charme van Stone.

Het beurswereldje vind ik niet bepaald boeiend, toch weet Stone er een vlotte, leuke film uit te puren. Dat in tegenstelling tot de recente film van Scorsese, die dichter aanleunde bij het idee dat ik had van dit soort films.

Charlie Sheen is een wat gewaagde keuze, zeker met terugwerkende kracht. Maar hij brengt het er beter vanaf dan Cruise en/of DiCaprio, al kan dat ook wel aan z'n tegenspeler liggen. Douglas is goed op dreef. Hoewel ik niet altijd even overtuigd ben van z'n filmkeuzes is Douglas zelf meestal wel goed, onder een geode regisseur komt hij wel boven water. De oude Sheen is ook nog een fijne toevoeging, jammer genoeg laat de rest van de cast soms wat te wensen over (Hannah voorop).

Zoals steeds weet Stone een nogal duf onderwerp dynamisch in beeld te brengen. De film oogt daarom ook iets moderner dan z'n leeftijd. Soundtrack is weinig opvallend (vooral veel hitjes), maar ook weer niet vervelend. Verder leunt de film op een paar fijne dialogen (met de monoloog van Douglas op het strand als hoogtepunt).

Twee uur blijft wel een stevige pil voor een film als dit, het is Stone's verdienste dat het nergens saai wordt op begint te slepen. Maar écht spetterend is ook nergens. Gewoon een vermakelijk filmpje.

3.0*

Genoeg redenen om deze film te gaan kijken. Met name mijn baas die deze film maar al te graag citeert om het financiëringsmodel van mijn beroepsgroep te bekritiseren: "It's all about bucks, kid. The rest is conversation." Maar ook het recent zien van Margin Call, over de laatste credietcrisis, en Natural Born Killers, die niets met het onderwerp te maken heeft, maar wel een andere film van Stone is, en die het verlangen om meer van zijn films te bekijken aanwakkerde. Verder rollen voor Charlie Sheen en Michael Douglas, wat smeuïgheid belooft.

Uiteindelijk toch tegenvallend. De film stamt uit de jaren 80, en zo ziet het er ook uit. Grauw. Daar staat wel een interessante soundtrack tegenover: My Life In The Bush of Ghosts van Byrne en Eno.

De verhaallijn, daarentegen, valt dan wel weer tegen. Rise and fall viel wel te verwachten, maar het gaat ook nog eens gepaard met een moraal, die ik weliswaar onderschrijf, maar niet zo nodig terug hoef te zien in een film. Wat de financiële markt betreft is Margin Call actueler, en wat betreft het omgaan met de verhouding carrière/geweten is een film als The Devil's Advocate ook scherper.

Wat acteerwerk betreft is Sheen hier duidelijk nog een jonkie. Z'n rol is niet heel spectaculair, en hij vult hem verdienstelijk in. Leuk dat z'n vader ook z'n vader speelt; die heeft duidelijk meer gewicht. Wat Hannah betreft hou ik m'n commentaar bij de opmerking dat ze er beter uitziet met een ooglapje. Verder leuk om McGinley in een bijrol te zien, die ik vooral ken als Dr. Cox in Scrubs, wat ik een erg leuk karakter vind. Het sarcastische toontje is hier ook niet ver weg.

Tenslotte is de mooiste rol natuurlijk die van Douglas. En toch, en toch, en toch! Met de vergelijking met The Devil's Advocate komt ook de vergelijking met Al Pacino in een soortgelijke rol op, en die strijd met Pacino wint Douglas niet. Misschien een oneerlijke vergelijking, want het is toch een meer dan uitstekende prestatie van Douglas, maar toch, als een vergelijking eenmaal in je hoofd zit, kom je er moeilijk los van.

Uiteindelijk niet oninteressant, maar op verschillende vlakken zijn er in mijn ogen andere films die scherper of actueler zijn. 2*.

Ondanks dat ik deze niet lang geleden voor het eerst gezien heb wou ik hem toch graag nog eens kijken voor ik deel II ga zien. Maar die 4,5* blijft absoluut staan! Wat me deze keer veel meer opviel is dat Michael Douglas hier toch echt heerlijk speelt! En het hele sfeertje blijft gewoon lekker.

“The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good.”

Gordon Gekko is een icoon en Michael Douglas zal voor altijd herinnert worden voor deze rol. Toch heb ik de film nooit heel bijzonder gevonden. Het is zeker geen slechte film en er zitten heel veel geweldige scènes in, met kleurrijke personages en sterke acteerprestaties, maar over het algemeen maakte de film op mij geen onuitwisbare indruk.

Het verhaal over hebzucht en fraude op Wall Street is in de jaren al ontelbare keren verteld, en Wall Street brengt weinig nieuws. In die tijd zou het allemaal erg actueel zijn geweest en impact hebben gehad, maar in 2016 na films en documentaires als Margin Call, The Big Short, Inside Job etc. maakt het allemaal een wat gedateerde indruk. Gordon Gekko is een kwajongen vergeleken met de jongens die de financiële crisis van 2008 hebben veroorzaakt. Maar de film heeft wel Gordon Gekko en Bud Fox en dat geeft de film een speciaal tintje. Michael Douglas en Charlie Sheen zijn weergaloos in hun rollen en alleen al om hun acteerwerk zou je deze film moeten zien.

Kort nadat in oktober 1987 de aandelenmarkt als een kaartenhuis in elkaar zakte, verscheen Oliver Stones poging om zijn naam als topregisseur definitief te vestigen na het succes van Platoon. "Wall Street" biedt een levendige kijk in de wereld waarin handelaren op Wall Street geld verdienen met het geld van anderen. Sheen is Bud Fox, een ambitieuze rookie die geheime informatie van zijn vader (Martin Sheen) gebruikt om de aandacht te trekken van Gordon Gekko [Michael Douglas], één van de grootste spelers op Wall Street. Gekko neemt Bud onder zijn hoede. Fox leert het spel te spelen en verdient in korte tijd miljoenen, maar komt er achter dat hij hiervoor een stevige prijs voor moet betalen.

Net als in "Platoon" gaat het hier over een nieuwkomer die verscheurd is tussen twee vaderfiguren die twee uitersten van het morele spectrum vertegenwoordigen. Charlie Sheen stond als voor een duivels dilemma toen Oliver Stone aangaf dat hij zelf mocht kiezen wie zijn vader mocht spelen: zijn echte vader... of Jack Lemmon, één van Charlies favoriete acteurs. Martin Sheens ingetogen vertolking is de perfecte tegenpool voor Douglas' (bewust wat dik aangezette) schurkenrol. Hal Holbrook (als de man-die-alles-al-heeft-meegemaakt) en John McGinley (als Buds 'vriend' op de werkvloer) leveren ook waardevolle bijdrage. Het script van Stone en Stanley Weiser is geschreven met kennis van zaken en Douglas (die zelf al een tijd succesvol handelde in aandelen) spreekt zijn vaak complexe zinnen vol met vakjargon vol zelfvertrouwen uit. Door een dynamische cameravoering en scherpe montage weet Stone bovendien de chaos en de energie van Wall Street over te brengen op de kijker. Enerverend, intelligent en prima verteld.

Wall Street, de titel zegt het zelf waarover de film zal gaan. Oliver Stone zet in een vrij ongenuanceerde boodschap de gang van zaken weer van een dolgedraaid geldverslavende beurswereld in de jaren 80. Wall Street is de voorganger van andere beursfilms als The big short en The wolf of Wall Street, misschien iets stijver, maar daarom nog niet minder interessant.

Het is vooral Michael Douglas die de show steelt als nietsontziende Gekko - dat mag je letterlijk nemen - die met geoorloofde en vooral ongeoorloofde praktijken de koning is als beursgoeroe. Gekko is charismatisch en zijn personage spreekt vooral in gevatte oneliners. Hij maakt en kraakt. Bud Fox (Sheen jr.) is de rookie van dienst die eveneens snel wil rijk worden en met de nodige portie lef en mouwvegerij zich in de dienst speelt van Gekko. Vooral het samenspel tussen Sheen jr. en Sheen sr. (Ook de in de film als zoon en vaser) mag gezien worden. Voor de rest steekt Douglas er met kop en schouders bovenuit. Hannah daarentegen is ondermaats.

Uiteraard komt Fox voor een dilemma te staan. Beetje cliché en ook het einde is vrij makkelijk, maar Wall Street blijft een onderhoudende doch karikaturale film die je wel eens moet gezien hebben al was het maar voor Douglas. Vermakelijk zonder echte uitschieters of dalen.

Oliver Stone doet de financiele wereld.

En vanzelf ligt de moraal daar dan dik op. De brave Sheen tegenover de louche Douglas, en daar moet de jonge en naieve Charlie dan tussen kiezen. Met een paar prachtige citaten er in, waarvan die van Gordon Gekko over handel met voorkennis wellicht het mooiste is.

Verder is er toch wel echt heel veel achterhaald. Beurshandel door schreeuwende brokers met telefoons. Computers met groene schermen. Aan de andere kant, de moraal is geen millimeter veranderd - wellicht zou de volledige politiek en financiele wereld deze film jaarlijks verplicht moeten gaan zien.

Tegenvallende film waar ik toch hogere verwachtingen van had. Nu boeit het onderwerp, de financiële wereld me toch in die zin niet en moet ik zeggen dat ik The Wolf of Wallstreet meer kon waarderen, mede vanwege de nadruk op het foute decadente beeld.

Zoals gezegd, die hele drukte op die beursvloer, dat geschreeuw door elkaar en dat geslijm via de telefoon is iets waar ik heel koud en nuchter naar kijken. Wat een idioten en wat een wereld die mij totaal niet boeit, maar dat is uiteraard persoonlijk. Desondanks komt er nog wel een aardige verhaal naar voren van yup Fox die hogerop wil en alles doet om bij Gekko in beeld te komen. Nu kan ik me ooit herinneren iets gelezen of gehoord te hebben dat Gekko een held of voorbeeld was in de ogen van sommige mensen. Maar waarom...? De inbreng van Douglas vind ik sowieso niet groot, prima geacteerd hoor dat wel. Hij is een onafhankelijk handelaar die vooral zijn beslissingen maakt op basis van 'inside' info maar om nu te zeggen dat Gekko zo tot de verbeelding spreekt of zo'n foute maar leuk aansprekend type is zoals Belfort dat wel is...nee. Misschien dat dit een tijdsbeeld dingetje is.

De film sleept zich voort in een vrij decadent en soms smakeloos geheel, Hannah is bijzonder leuk maar mijn inrichting hoeft ze niet te doen, kapitalisme en hebberig gedrag voert de boventoon en Fox laat zich tot het domme toe gebruiken door Gekko. Halverwege komt de switch als Fox realiseert dat Gekko hem gebruikt en komt er een tegenstelling op gang met geweten en strijd. Hoewel de strijd om het bedrijf van pa te redden aardig is opgebouwd verrast het allemaal niet echt en is het net zo voorspelbaar dat ze Fox pakken en hij op de golfbaan staat met afluisterapparatuur. Grappig hoe Sheen daar qua gezichtsprofiel en intonatie op zijn broer Emilio lijkt, hele jonge James Spader en McGinley in een voor hem typerende rol. Speelt ook bijna in iedere Stone film als je het mij vraagt.

Al met al een te mager gebeuren voor mij, zoals gezegd had ik hier wel iets meer van verwacht maar het kan me allemaal weinig boeien.

Oliver Stone maakte deze aanklacht tegen het casinokapitalisme. Dat is een systeem waarin je niet meer rijk wordt door een goed product op de markt te brengen, maar door te speculeren. De vaak geciteerde leuze Greed is good, wordt door een tussenzinnetje onderbroken. Als elk individu egoïstisch en hebzuchtig handelt, leidt dat tot een bloeiende economie gebaseerd op vrije concurrentie - zo luidde de theorie. In de praktijk leidde het echter tot een groeiende kloof tussen arm en rijk en tot frauduleuze praktijken zoals handel met voorkennis.

Bud Fox (Charlie Sheen) is een yuppie in Manhattan. Z'n vader (Martin Sheen) gelooft nog in oude waarden als hard werken en integriteit, maar hijzelf wil een "player" worden. Z'n idool Gordon Gekko (Michael Douglas) heeft een psychopatische persoonlijkheid, gaat figuurlijk over lijken. Deze speculant is een Nieuwe Rijke die een hekel heeft aan intellectuelen en Oude Rijken als de Britse aristocraat Wildman (Terence Stamp). Gekko heeft iets fanatieks in z'n lichaamstaal, zelfs wanneer hij squash speelt. Hij haalt inspiratie uit de militaire strategieën van Sun Tzu. Een vrouw als Darien (Daryl Hannah) is slechts een speeltje in z'n handen. Charlie Sheen heeft het meeste schermtijd, maar het is vooral de rol van Michael Douglas die bijblijft.

Stone gebruikte een snelle montage met veel korte shots en trackingshots, wat past bij de jachtige levensstijl. Een splitscreen versterkt het gevoel van haast. Ook het taalgebruik is hard en koortsachtig. We zien stropdassen, achteruit gekamde gelkapsels, computerschermen, een van de eerste mobieltjes, wolkenkrabbers, schilderijen en auto's als statussymbool... Alleen een beeld van de zee bij zonsondergang zorgt voor een adempauze. Het was bedoeld als kritiek op de graaicultuur van de jaren '80, maar het had ook een voorspellende waarde voor de volgende decennia.

Wall Street is zo'n film die draait om één personage, in dit geval dat van Michael Douglas die de toenmalige Gorilla van Wall Street met de klinkende naam Gordon Gekko geweldig neerzet. Hij weet van Gekko een larger than life figuur te maken met prachtige oneliners als If that guy bought a funeral parlour people would stop dying!. Het is geen schande dat Charlie Sheen als broekie die voortdurend laveert tussen blaaskakerig haantjesgedrag en kritiekloze aanbidding daar wat bleekjes bij afsteekt. Als tegenpool van Gekko is daar dan nog de vader van Buddy, een goudeerlijke noeste werker die maar weinig moet hebben van de snelle jongens met het snelle geld. En dan heb je nog de golddiggende binnenhuisarchitect Daryl Hannah. Het is misschien weinig subtiel wat Stone laat zien maar hij weet me toch wel mee te voeren in die bizarre wereld van kopen en verkopen, waarbij je in minuten miljoenen dollars kan winnen dan wel verliezen. Het heeft wel iets weg van een casino.

Het is jammer dat Stone afsluit met een afgeraffelde moraal die bovendien weinig geloofwaardig is. Dat Gekko er zo makkelijk intuint en heel handig nog even de frauduleuze zaken benoemt tijdens zijn woedeuitbarsting is wel heel matig geschreven.

Vanaf bijna de eerste scene kan het verhaalverloop uitgetekend worden. Destijds vooral erg goed getimed en met Douglas in een serieus erg sterke rol. Sheen blijft ook qua acteren altijd in zijn schaduw. Best een goede film, maar vooral het einde is niet echt sterk. Ik hoop altijd dat deze kijk op de financiële wereld redelijk algemeen onderschreven wordt, maar de werkelijkheid bedriegt me telkens weer. Een dezer dagen ga ik het vervolg ook maar eens kijken.

De film is vrij reëel, op het laatste half uur na. Hoewel het zeker kan gebeuren, is het einde te afgeraffeld om geloofwaardig te zijn. Waarom men niet koos om een paar scènes meer in de tweede helft te plaatsen is mij een raadsel. In ruil voor de lange aftiteling.

De producers vonden het blijkbaar zelf ook een zeldzame draai van gebeurtenissen en kozen voor een minieme invloed ervan op de film.

Vroeg me bij het kijken overigens telkens af of we er iets van kunnen opsteken. Voor onze eigen democratieën en de zwaktes van kapitalisme in de handen van de mens. Kijkend naar waar de wereld zich nu bevindt is het antwoord duidelijk gebleken, dit is entertainment. De film is dus genieten, ook voor diegenen die strijden tegen huidige nadelige vormen van kapitalisme.

Ben of word je ooit rijk als Gekko, doe moeite om met tenminste 50% van t vermogen het tegenovergestelde van Gekko te doen - de juiste projecten steunen, workforce uitbreiden, salaris adhv leefbaarheid, sociale zekerheden, vakbonden steunen, tenminste niet kapot te maken. Wordt de Bud Fox 3.0

Aardige Stone.

Kende de film wel al voor een langere tijd, maar ik wist eigenlijk nooit dat het Oliver Stone was die de film had geregisseerd. Kan als regisseur best wel wat aanvangen met zijn films en heeft meerdere klassiekers tot leven gedirigeerd, maar zodra hij zich in lomp sentiment stort gaat het snel mis. Wall Street zit daar tussenin.

Het is namelijk eigenlijk gewoon een frisse invulling van een duf concept, maar met een zeer voorspelbaar en lomp verloop. Hoe realistisch je de personages ook probeert neer te zetten, een dergelijk iemand als Gordon Gekko zal altijd een gemaakt personage blijven. Wel met heel veel charme en duidelijke motieven, verder vind ik het een erg filmische rol.

Visueel niet al te bijzonder maar het tempo doet een hoop wonderen en zorgt ervoor dat de film een hele vlotte invulling wordt. Ondanks de vele irritante personages (Charlie Sheen, Daryl Hannah) blijft de film als een trein kijken en gaat nagenoeg zo aan je voorbij. De speeches van Douglas dragen daar ook goed aan bij, vind het zeker een van zijn betere rollen.

Ietwat onbevredigende tweede helft van de film die wat te veel een pad aanraakt van basisgedoe, verder lekker vermakelijk, vlot en snel. Wall Street kon me alleen als film niet echt erg overtuigen, want ik ben er zeker van dat alleen Gekko me echt bij gaat blijven. Misschien heeft dat ermee te maken dat het hoofdpersonage volstrekt oninteressant voor me was., maar goed. Aardige film om een keer gezien te hebben zou ik zeggen.

Greed is good - Gordon Gekko

Boeiende en nog steeds prima actuele film die tot nadenken aanzet over een systeem waarmee zowel enorme bedrijven vanuit niets opgebouwd kunnen worden als razendsnel vernield. Degenen die zo'n bedrijf liquideren verdienen dik, net als de ontvangers van een gouden handdruk maar de werknemers zijn hun baan en pensioen kwijt.

Topbelegger Gordon Gekko is veel dingen in de film: een stinkend rijk rupsjenooitgenoeg, cynisch over zowel liefde als geld verdienen (een zero sum game volgens hem: jouw rijkdom gaat ten koste van een ander, hij creeert niet), een kinderlijk wraakzuchtig mannetje, een sluwe crimineel die handelt met voorkennis maar ook iemand die snapt hoe de wereld werkt en geweldige speech geeft bij een aandeelhoudersvergadering. Want hij raakt een gevoelige snaar: de managers bij al die grote bedrijven hebben zelf amper aandelen maar gewoon topsalarissen die ze toch wel vangen en daarmee geen groot belang in het welvaren van hun bedrijf. Maar vervolgens laat hij zelf als aandeelhouder ook zien geen donder te geven om de toekomst ervan, hij wil gewoon cashen.

Op het moment dat Gekko's nieuwe leerling Bud Fox eindelijk het geluk gevonden heeft (met een aan hem gewaagde Daryl Hannah die gelukkig niet te eendimensionaal is) wordt heel toepasselijk This must be the Place ingezet van de Talking Heads. Hannah vertelt hem als het slechter gaat wel een waarheid als een koe: het is veel erger om veel te hebben en dat allemaal kwijt te raken, dan om niets te hebben.

Jaloezie voor succes blijkt ook groter als de geluksfactor wel erg hoog is (of er eigellijk valsgespeeld is), zoals we bij de collega van Bud zien.

Echte oplossingen voor het probleem dat de film aankaart heb ik nog niet gehoord. Het plot op het einde ging ook wel erg makkelijk.

Het lijkt mij in ieder geval dat zo'n liquidatie niet zo makkelijk zou moeten gaan en ook heel anders zou moeten verlopen om ieder (werknemers, pensioengerechtigden) zijn rechtvaardige deel te geven. Dit gaat om hervormingen in het ondernemingsrecht waar ik eigenlijk politici nog nooit over heb horen spreken. In de VS zullen de regels ook weer anders zijn dan in NL.

Kleine cameo van Oliver Stone. Zo zie je wel meer bekende gezichten met niet heel veel screentime zoals Terrence Stamp en Sean Young. Goed geacteerd en onderhoudend verhaal. Financiele wereld.