Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)

Geweldig sfeervolle Fulci. De mistige omgeving op het kerkhof was fantastisch getroffen en eigenlijk vond ik het acteerwerk in deze film niet eens echt belabberd. heb het veel slechter gezien. maar daarvoor kijk ik sowiezo niet naar deze films. De sfeer en gore maken dat doorgaans meer dan goed. Zo ook in deze film. Bij de boorscene zat ik echt juichend in mijn stoel. Ook de ingewanden scene en de scene met de maden waren geweldig. Heb genoten.

Wederom een slechte horror van Fulci.

Na The Beyond had ik beter moeten weten, maar ik ben nu eenmaal niet vies van een beetje gore, al zij het in pulpformaat. Ook bij deze horrorfilm is de smerigheid alom, maar misschien in iets mindere mate dan bij die andere "klassieker". Alhoewel, de boorscene was zeer onsmakelijk.

Tsja, wie van slechte acteerprestaties gecombineerd met een achterlijk verhaal houdt, zal hier waarlijk genieten. Voorwaarde is natuurlijk dat je wel tegen een beetje gedateerde smerigheid moet kunnen. En tegen belachelijke muziek. En... Ach, wat maakt het uit.

Onderhoudend is deze cultfilm absoluut, en lachen mag best. Ookal was het niet zo bedoeld..

Hét meesterwerk van Fulci. Na de briljante opening waarbij een priester zich op een naargeestig kerkhof ophangt begint er anderhalf uur aan bloederige scènes met een geweldige spanningsboog. Zonder dat Fulci ook maar een moment de aandacht van de kijker te verliest (iets waar hij nogal eens moeite mee heeft) sleept hij ons steeds dieper en dieper in z’n meesterlijk vormgegeven wereld. De zombies zijn doodeng, de moorden verontrustend en er wordt alles aan gedaan zodat je je hoogst ongemakkelijk voelt bij deze afschuwelijke Apocalyps. Ik vraag me af of Lucio Fulci dit niveau ook maar ooit overstegen heeft.

Tja, iets beter dan The Beyond, maar nog steeds verre van een meesterwerk. De gore was wederom in veel gevallen zeer afgezaagd (na een oogbalfetish kon ik nu kijken naar schedels die werden opengetrokken) en het acteerwerk was absoluut rampzalig, maar ik had nu in ieder geval het idee dat men echt moeite had gedaan de film wat enger over te laten komen. Een aantal goeie schrikeffecten en goeie sfeervolle scenes waren zodoende wel te vinden, maar alles bij elkaar heb ik meer gelachen dan gegriezeld.

Ik weet niet wat het is met Fulci. Goed kan ik COTLD allerminst noemen, met het brakke acteerwerk, het lage tempo en de wisselvallige gore elementen. Maar sfeervol is het absoluut wel. De film bevat een aantal parels van scenes en zit vol met prachtige decors. Vooral het einde van de film op het kerkhof was een sterke climax. Daarnaast brengt de geniale soundtrack een hoop extra spanning met zich mee.

Aan Zombi 2 kan het wat mij betreft absoluut niet tippen, maar de film nodigt wel uit om meer van Fulci te ontdekken. 3*

Dacht ik gisteren met "The Beyond", ook van Fulci, de meest gore film gezien te hebben, met deze film doet de 'Master of Gore' er nog even een schepje bovenop. De scènes van de vrouw die haar ingewanden uitkotste en de boorscène logen er in ieder geval niet om. Blijft natuurlijk de vraag over of Fulci met deze film ook een goede film heeft gemaakt. Neen, ik althans vind van niet, deze film ademde bij lange na niet de sfeer uit zoals in "The Beyond". Ik vond bovendien deze "City of the Living Dead" ook gewoon te smerig. Het leek wel of Fulci het hier alleen om te doen ging om met de meest gore scènes alle andere horrorfilms te overtreffen. Dat zal hem best gelukt zijn, maar overdaad schaadt; op een gegeven moment stompen al die ranzige scènes je af en daar het verhaal in deze film nu eenmaal ook niets voorstelt blijft er van mijn kant daarom ook geen hoge waardering voor deze film over.

2,0*

Mijn eerste Fulci,

Erg goed bevallen, hoop in de toekomst misschien nog op iets beter werk van deze man maar dit was iig een lekkere start. Vooral op gebied van sfeer creeëren is het bijzonder geslaagd, erg mooie mistige omgevingen wat een onheilspellend gevoel meebrengt.

De make-up en gore effecten zijn ook zeer mooi, vooral de scene waarin ze haar ingewanden eruit kotst of iemand die een boor door z'n hoofd krijgt laten toch wel een indruk op je achter, echt heel mooi.

Helaas wist het mijn aandacht niet de gehele speelduur vast te houden, ongetwijfeld een erg sterke zombie film maar echt bijzonder vond ik hem niet. 4 (kleine) sterren

Goede horror.

Het verhaal stelt niet veel voor maar hoe Fulci die sfeer in zijn horror creëert blijf ik erg goed vinden. En er zitten gore scene's in. Zoals wanneer een meisje haar ingewanden uitkotst, en een man die door de zijkant van zijn hoofd wordt doorgeboord of zoiets. Deze film van de Italiaanse horror master Fulci krijgt van mij een 3,5.

Van Fulci's officieuze zombietrilogie was City of the Living Dead degene die me het minst bijgebleven was, op die twee klassieke scènes na dan. Reden genoeg om hem nog eens in de DVD-speler te gooien. Na afloop werd duidelijk waarom hij minder indruk op me heeft gemaakt dan The Beyond en House by the Cemetery. Hoewel het verhaal als vanouds niet gespeend blijft van de nodige gruwelscènes en bovennatuurlijke elementen, mist de film de sfeer die de twee vervolgdelen wel hadden. Enkele prachtige shots van een kerkhof gehuld in mist verhelpen daar helaas weinig aan. Opvallend is ook de score van Fabio Frizzi die redelijk eenzijdig klinkt vergeleken met het werk dat hij in de twee andere filmpjes aflevert. Ook het verhaal op zich is minder bevredigend. Best wat minpuntjes dus, maar los van The Beyond en House by the Cemetery blijft dit wel een erg eigenzinnig filmpje met een nadrukkelijke Fulci-stempel.

Reden dat ik de films van Fulci zo waanzinnig vind, is een combinatie van factoren. Alleereerst is er eenvoudigweg niemand die gore op zo'n originele en smerige wijze in beeld kan brengen. Daarin kent ie echt zijn gelijke niet. Elke film die ik van hem zag, zit vol met heerlijke overdreven smeerlapperij. Er zitten echter altijd een aantal (2 of 3) scenes bij die echt weer een nieuw hoogtepunt vormen in gruwelijkheid. Hier ook weer de darmenkotsscene en de scene met de boor met name. Hoe verzint ie het toch steeds.

Maar afgezien daarvan zijn het ook heel stijlvolle en sfeerrijke films. Fraai in beeld gebracht (niet alleen de gore), een soort onweerstaanbare kitsch maakte die man. Zo'n scene in die kist is een geweldig voorbeeld.

Wat verder opvalt is dat de verhalen eigenlijk vaak veel beter zijn dan je zou vermoeden bij zulke pulpfilms. Dat vond ik hier trouwens enigszins tegenvallen, maar zijn films zitten vaak erg goed in elkaar. Ik vind het trouwens geweldig dat hij zijn films ontzettend serieus brengt, maar dat de fun en humor hem met name in de gore zit, waardoor ook de rest van de kwaliteiten (de sfeer met name) overeind blijft. Verder overdrijft hij niet alleen met wat hij in beeld brengt, maar ook met wat je hoort. De geluidseffecten en muziek zijn sterk overdreven, maar passen perfect in het geheel. Ik vind dit gewoon kunst.

Vond deze film ook weer goed, vandaar ook mijn lyrische bericht. Eerlijk is eerlijk, hij kan nog beter. Snap het verhaal van die 'grote 4' films ook niet zo, omdat ie gewoon veel meer films van een vergelijkbaar niveau heeft gemaakt. Opnieuw 4 sterren.

Met de constante mist waarin de groezelige sets gehuld worden weet Fulci een prettig griezelige sfeer te creëren. In combinatie met een paar van de meest beruchte gore-scènes was dit een aangename horror-ervaring.

De zombies zijn weer typsich Fulci: grotesk en meedogenloos. Hun gewoonte om spontaan op te duiken in jump-cuts was erg... apart. De verschijningen van de hangende priester waren ook erg fraai gedaan, en je wist nooit wanneer er weer een zombie op zou duiken, wat zeker goed was voor de spanning. De muziek is trouwens ook fantastisch sfeerbepalend, met een score die erg aan Goblin's Zombi-score doet denken.

De splatter-effecten zijn zoals vaak lekker dik aangezet en worden lang in beeld gehouden, dus de mensen die van bloed houden komen zeker aan hun trekken. De beruchte scène waarin een vrouwelijk personage haar ingewanden uitkotst is één van de meest unieke die ik ooit gezien heb. De meest bekende scène heeft trouwens niet eens iets met zombies van doen, maar met een bijpersonage waar de film wel zonder had gekund, hoewel de payoff natuurlijk fantastisch is.

Ik heb me wederom vermaakt met Fulci. Hoewel de film aan het einde gewoon abrupt stopt, is wat daaraan vooraf gaat gewoon zeer sterk. Na het zien van deze film en het even sterke the Beyond is House by the Cemetery hopelijk net zo leuk.

Mijn eerste Fulci en ik ben direct getraumatiseerd voor het leven. Waarom ik nooit eerder een film van hem heb gezien, het is me een raadsel.

Ik ben veel gewend op horrorgebied. Ik heb veel gezien, van shockerende dingen tot de meest ranzige die denkbaar zijn. Toch viel me dit even rauw op mijn dak. Ik had geen idee dat het zo ging zijn.

Het eerste half uur lag ik namelijk gapend en vermoeid te piepen dat ik 't 'saai' vond en dat het niet mijn ding was. Ik keek niet echt geïnteresseerd. Totdat de scène kwam waarbij het meisje haar eigen ingewanden uitkotste. Dude, SERIOUSLY? Ik ben recht gaan zitten op dat moment, waarom weet ik niet, want ik keek vol afschuw naar het beeld, maar toen was ik gefascineerd en had de film mijn volledige aandacht. I'm one sick puppy.

Ik vond het verhaal zelf niet veel, maar die gore en die sfeer, sweet jesus. Ik krijg serieus nachtmerries van die scène met dat boorapparaat. Ik heb voor het eerst sinds tijden door de spleetjes van mijn vingers heengegluurd (Ik wil het niet zien maar kijk stiekem toch) omdat ik niet 'durfde' te kijken.

Wat een ervaring. Ik ben er stil van. Ja, ik. Snel meer kijken van deze beste man.

“City of the Living Dead” (in België destijds uitgebracht als "Angst"/"Frayeurs") is eigenlijk voor mij een guilty-pleasure. Het script (zogezegd naar H.P. Lovecraft) over de zelfmoord van de priester die ervoor zorgt dat de doden in Dunwich uit het graf verrijzen is niet bepaald denderend en de montage is nogal slordig. Gelukkig baadt de film, goed ondersteund door de bij momenten meeslepende soundtrack van Fabio Frizzi toch in een macabere sfeer. Een paar sekwensen zijn inderdaad onvergetelijk: o.a. de vrouw die haar darmen uitbraakt en de moord met de boor. Die hebben ervoor gezorgd dat de film een cult-status heeft verworven. De sfeer, de muziek, de griezelige decors die hangen in een sluier van mist, de gore en de enge zombies maken de prent ondanks zijn tekortkomingen toch vermakelijk.

Heb de Underground Blu-Ray bekeken en beeld en geluid waren top. Voor de fans van deze prent is dit de ultieme upgrade.

Gisteren had ik eigenlijk zin in 'een lekker slechte cult-horror-film', waarbij ik languit op de bank onder het genot van lekkere warme thee en een zak chips enigszins relaxed van zou kunnen genieten. De zak chips is nog ongeopend........

Een zeer onaangenaam sferistische italo-gore parel van Lucio Fulci (ik heb die beste man te lang links laten liggen blijkbaar) die de aandacht behoorlijk weet vast te houden. Een aantal inventieve scenes, schitterende en fascinerende make-up effects en veel mist en blauw en een effectief zenuwslopend muziekdeuntje. Wat wil je nog meer? Wellicht een wat beter en interessanter verhaal, een soundscore zonder oerwoudgeluiden (sorry hoor) en een paar special effects die daadwerkelijk het gewenste shock-effect dienen op te wekken. Het einde met die brandende poppen en mannen in zware loodjassen ipv de kleren die ze eerst aan hadden was toch een behoorlijke flater.

"Zin in de andere twee delen van de trilogie!!!!", riep de enthousiasteling. Benieuwd of die zak chips nog geledigd gaat worden voor de houdbaarheidsdatum.

Deze film had ik in 1985 voor het eerst gezien op mijn vhs video recorder. En ik vond hem behoorlijk eng in die tijd. Dat verhaal gaat nergens over. Maar die zombies zagen er heel griezelig uit. En die soundtrack was ook heel goed. Okee deze film kan je niet vergelijken met bijvoorbeeld the walking dead. Maar het is een klassieke horror film van 1980. En in die tijd had je niet zo goede special effects als nu.

Wederom een succesvolle horrorfilm van Lucio Fulci.

City of the Living Dead is niet de eerste de beste zombiefilm. Van zombie's is eigenlijk, zeker in het eerste gedeelte van de film, vrij weinig sprake. Fulci zocht het dit keer meer in het bovennatuurlijke en dat pakt goed uit.

De cast is leuk. Carlo De Mejo doet het aardig, al had hij in de eindscène wel iets meer uitdrukking op z'n gezicht mogen hebben. Verder doet Christopher George het erg leuk, is Giovanni Lombardo Radice als vanouds weer heerlijk bezig als een wacko en is ook Fulci's oogappeltje Katriona MacColl weer van de partij. Let ook op een kleine rol van Perry Pirkanen die een jaar eerder ergens in de jungle nog een schildpad op verschrikkelijke wijze om het leven had gebracht voor de camera's van Cannibal Holocaust.

City of the Living Dead komt ietwat langzaam op gang. Dat is echter geen probleem want de sfeer en muziek zijn geweldig. Als Fulci het tempo vervolgens wat omhoog gooit krijgen we vooral weer heerlijke gore voorgeschoteld. De ''boormachine'' en ''uitgekotste ingewanden'' zijn klassieke gore scenes in het genre. Zeker die laatste is héél erg indrukwekkend. De eindscène in de graftombe is lekker sfeervol maar door het toch wat onlogische acteerwerk van Carlo de Mejo, die de hele tijd enkel voor zich uit staart, komt het wat minder indrukwekkend over. Ook is het uiteindelijke einde, waarbij het kind op de 2 overlevenden afrent en die allebei in gillen uitbarsten, me niet helemaal duidelijk. Zal wel een poging zijn van Fulci om het zelf in te vullen, maar erg geslaagd is dat helaas niet.

City of the Living Dead is een erg vermakelijke film met zoals vanouds weer heerlijke gore effecten, een goede soundtrack en en toffe sfeer.

In de herziening.

De eerste keer heb ik blijkbaar zitten slapen, want ik vond de soundtrack weliswaar briljant, maar de rest kon me niet zo bekoren. Deze keer de film op een fatsoenlijk scherm met bijpassend geluidssysteem gezien en dat bleek een wereld van verschil.

Fulci weet een geweldige sfeer te scheppen en niet slechts door de sterke muziek van Fabio Frizzi. De gore is rijkelijk en overtuigend, de effecten soms ijzingwekkend en het camerawerk bij vlagen perfect. Natuurlijk is het plot een rommeltje en is het acteerwerk vaak erbarmelijk slecht. Maar wie gaat er nu een giallo kijken om die laatste redenen?

Kortom: een ultieme giallo horror. Op Argento's films en Fulci's eigen The Beyond na, ken ik haast geen betere. Verhoging van 3,5* naar 4,5*.

Vooruit, een halfje er bovenop maar na drie jaar ben ik nog steeds geen groot fan van City of the Living Dead. De film rammelt aan alle kanten en blinkt alleen uit in gore en score.

Wat me het meeste tegenstond was dat er voor een kruising is gekozen tussen zombie en occult. De priester die steeds willekeurig opdoemt en op amateuristische wijze weg knippert was niet cool. Hetzelfde geldt voor de zombies die uit het niets verschijnen en als geesten net zo snel weer verdwijnen. En of het nou wordt verweten aan waanbeelden of niet, het voelde gewoon ongepast. Alleen de laatste tien minuten zijn de zombies zoals ik ze het liefst zie.

De film heeft teveel verschillende verhaallijnen waardoor het alleen maar meer verwarrend wordt, zeker omdat zeker de helft gewoon niet interessant genoeg is om je hoofd erbij te houden. Gelukkig maakt de gore veel goed. Zombies zien er lekker ranzig uit en de make-up waarbij schedels gekraakt worden en ingewanden worden uitgekotst zijn onsmakelijk.

Camerawerk is aardig al stoorde ik me aan de vele close-ups van ogen wat me vooral een gevoel van interessant-doenerij gaf zonder dat het veel toevoegde. De score is weer uitstekend die meteen doet denken aan Frizzi's eerdere werk uit Zombi 2. Eraan tippen kan ie echter niet, net als deze film.

"It's her... Mrs. Holden. This morning she was inside a coffin at the funeral home, and now she's here in my kitchen!"

Mijn tweede film van Lucio Fulci. Dit keer geïnspireerd door H.P. Lovecraft en zeer losjes gebaseerd op The Dunwich Horror. Het verhaal is heel wat beter dan dat van Zombi 2 maar nog steeds niet heel geweldig.

Christopher George doet wel redelijk als de hoofdpersoon van deze film. Het schijnt dat hij het niet zo goed kon vinden met Fulci, vreemd want het ziet eruit alsof hij er wel lol in heeft. Zoals gebruikelijk in Italiaanse films is alle dialoog nagesynchroniseerd. De ene helft van de acteurs is Amerikaans en de andere helft Italiaans. Op zich niet heel storend.

Een helderziend medium ziet hoe de poorten van de hel worden geopend door een priester die zichzelf ophangt in het plaatsje Dunwich. Met de hulp van een journalist uit New York gaan ze naar het mysterieuze stadje om de poorten te sluiten. In Dunwich gebeuren vreemde dingen en dode bewoners komen tot leven. De poorten moeten worden gesloten voor Allerheiligen...

De effecten zien er een beetje goedkoop uit. Bedorven Spaghetti (!?) en maden over een gast met nepbloed. Maar toch zaten er wel een paar gave dingen in. Een doorboord (letterlijk) hoofd, iemand die zijn ingewanden uitkotst (die actrice kreeg te weinig betaalt, sowieso) en mensen die bloed huilen waren goed gedaan. Ook de gore make-up was zeker niet slecht. Toen de zombie's verbranden waren het wel duidelijk mannen in een hitte bestendig pak... maar dat zie ik wel door de vingers.

De film heeft een prettig sfeertje en is ook best aardig opgenomen. Fabio Frizzi's muziek mag er ook weer wezen, prettige atmosfeer.

De film werd in Amerika uitgebracht als "Twilight of the dead" maar daardoor werden ze aangeklaagd. Leek namelijk veel te veel op Dawn of the dead (zelfs de poster was vergelijkbaar). De titel werd snel veranderd naar The Gates of Hell, maar de film is het bekendst onder de naam City of the Living Dead. Ik vind de Italiaanse poster echt geweldig.

Al met al weer een erg vermakelijke Italo-Horror (of Spaghetti-Horror?) van Fulci.

Ja, leuk. Er is van alles mis mee, maar het belangrijkste staat als een huis. Smoezelig en nevelig sfeertje, typische soundtrack (beetje hit and miss, eerlijk gezegd) en hele vieze, gore effecten. De lokale viswinkel zal destijds uitstekende zaken gedaan hebben. Maar zo'n scène als die van de opgesloten Mary doet er ook toe. Sowieso al een nachtmerrie en met de manier waarop Fulci dat in beeld brengt, wordt het nog wat ijzingwekkender. Hoogtepunt, wat mij betreft, is het meisje dat plots gaat schuimen. Grootste kritiek is dat Fulci een paar keer dezelfde streek uithaalt.

Tegenvallende film over dorpje waarvan de priester zelfmoord heeft gepleegd en zo de poorten naar de hel opende. Een paar ranzige scenes maken nog geen goeie horrorfilm, zoals hier het geval. Een slap verhaal dat ook nog eens behoorlijk langdradig is. Om het belabberde acteerwerk en de soms lang aangehouden close-ups kun je eigenlijk alleen maar lachen.

Van de Italiaanse horrorregisseur Lucio Fulci, zal ik waarschijnlijk nooit een liefhebber van worden, want ook deze Horror film is niet bepaald hoogstaand, hoewel ik dit keer het verhaal wel interessanter en beter vond, dan de gisteren afgekeken film van hem, te weten "...E tu Vivrai nel Terrore! L'Aldilà (1981)". Bij die film is dan wel weer het goor veel beter.

Het verhaal (draait om pastoor William Thomas die op het kerkhof van het plaatsje Dunwich zelfmoord pleegt door ophanging en daarmee de poorten naar de hel heeft geopend. Om dit tegen te gaan moet de pastoor vernietigd worden) wist me in ieder geval te interesseren, te boeien en te vermaken en zit eigenlijk ook best leuk in elkaar. Wel is het zo dat naarmate het verhaal vordert, het allemaal wat flauw, saai en langdradig begint te worden, met als dieptepunt het laatste gedeelte van het verhaal, waarbij ik het laatste shot van het verhaal eigenlijk ook niet snap (dan rent het opgeluchte kind John-John naar Gerry en Mary toe, die zonet de pastoor hebben vernietigd, die in eerste instantie blij kijken en daarna opeens raar beginnen te kijken, waarna Mary begint te schreeuwen ?).

Heel soms is er zelfs spanning aanwezig en dat vooral op het moment dat Mary (gespeeld door de mooie Catriona MacColl, die ook in Lucio Fulci volgende film de hoofdrol zal spelen) is begraven en dan opeens wakker wordt en niet blijkt dood te zijn (ze probeert dan een opening te krabben, wat haar natuurlijk bloederige vingers oplevert). De manier waarop ze dan bevrijdt wordt is best apart, want journalist Peter Bell (gespeeld door Christopher George) begint dan flink en wild te slaan met een pikhouweel op de doodskist, waarin Mary ligt, en hij had haar daarmee makkelijk kunnen raken en alsnog doden. Ook is er dreigende spanning als opeens het lijk van Mrs. Holden in het huis van Sandra (gespeeld door de mooie Janet Agren) in de keuken ligt, terwijl dit lijk vanochtend nog opgebaard lag in een doodskist van een mortuarium (waarbij de lijkschouwer haar ketting steelt en daarna bij een volgend lijk wordt gebeten in de hand).

Goor is er natuurlijk ook aanwezig, waarbij vooral twee scenes noemenswaardig zijn en dat zijn de scenes waarbij de in een auto zittende jonge vrouw Rosie (gespeeld door Daniela Doria), opeens haar ogen beginnen te bloeden en waarna ze dan haar ingewanden begint uit te braken en de scene waarbij de zekere Bob (gespeeld door Giovanni Lombardo Radice) een boor door zijn hoofd geduwd krijgt van Mr. Ross (gespeeld door Venantino Venantini), omdat Bob vroeger iets met zijn dochter heeft gedaan. Beide scenes werden fraai en gedetailleerd in beeld gebracht. Om de eerder genoemde Bob, moest ik zelfs een keer lachen en dat was het moment dat hij zich seksueel wilde uitleven op een sekspop Overigens moest ook al wel lachen om de scene waarbij het opeens maden begint te regenen in een huis en dat omdat het gewoon belachelijk was.

Verder bevat de film nog wat goor, maar dat is vooral herhalende goor en heeft dan betrekking op het uit het hoofd trekken van hersenen, welke gebeurt bij Tommy (gespeeld door Michele Soavi) die samen met Rosie in de auto zat, Sandra die een patiënt is van psychiater Gerry (gespeeld door Carlo De Mejo) en de al eerder genoemde journalist Peter Bell. Het einde van het verhaal vond ik echt slecht en zeker de makkelijke manier waarop pastoor William Thomas wordt vernietigd (Gerry steekt dan een houten kruis door de buik van de pastoor, waarna deze begint te ontbranden en dat geldt dan ook voor de tot leven gekomen doden).

De cast is zeker niet hoogstaand en bestaat ook vooral uit onbekende acteurs en actrices (dat geldt voor mij niet voor de mooie actrice Catriona MacColl, omdat die ik gisteren namelijk ook al zag ), maar ze deden het wel nog verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers Christopher George (in de rol van journalist Peter Bell) en de mooie Catriona MacColl (in de rol van Mary Woodhouse, die tijdens de opening van het verhaal bij een seance in New York doodgaat van angst, maar naderhand toch niet dood blijkt te zijn).

Al met al is deze Horror film (duurt circa 90 minuten) van regisseur Lucio Fulci niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook zeker niet. Voorlopig zal ik denk ik geen films meer van hem gaan bekijken. Zijn zogenaamde beste (of beter gezegd "meest bekende") films heb ik nu eigenlijk ook allemaal gezien, op "Quella Villa Accanto al Cimitero (1981)" na dan (die ik misschien volgende week toch nog een kans zal geven ).

Ik had ergens in de jaren 80 net slashers als Halloween, Friday the 13th en Don't Go in the Woods als nieuwe filmische hoogtepunten ontdekt. Een doordeweekse dag op de Mavo, 1e uur biologieles, vertelt een klasgenootje me dat hij een film heeft gehuurd waarbij iemand z'n ingewanden uitkotst .... welke videotheek? Heb je hem al teruggebracht?
Ik 's middags na schooltijd meteen naar één van de 3 lokale videotheken voor mijn eerste Fulci. Ja die scene zat erin, maar de film was mij toch net wat te traag en waarom moet er nou weer een verhaal bij. Die ingewanden waren cool, net als de boor en de madenregen. maar de liefde voor Fulci's films begon pas Het Huis bij het Kerkhof en Zombi 2.
Hoogste tijd voor een herkijk en blijkt toch wel een echte Fulci-topper te zijn. Spannend verhaal, flinke scares en een hoop viezigheid.

Mijn derde Fulci na The Beyond en Zombi 2, en wederom een genoegen vanaf het begin. Fijn geschoten, een lekkere score van Fabio Frizzi en flink wat nare sfeer en gorigheid. Geen slechte dub perikelen hier, de film is gewoon in het Engels, aangezien hij zich ook in New York en Massachusetts afspeelt. City of the Living Dead, zoals de Engelse titel luidt, is het eerste deel van Fulci’s "Gates of Hell" trilogie, waarvan ook The Beyond en The House by the Cemetery deel uitmaken. Die laatste moet ik dan ook maar eens op zien te snorren binnenkort.

Aan de ene kant baal ik dat ik deze films niet ontdekt heb tijdens het toppunt van mijn horror- en zombiefascinatie (14-17 jaar oud), aan de andere kant bevat de film een aantal gruwelijke scènes die wellicht meer hadden gedaan dan alleen een indruk achterlaten. Tevens is het fijn om dit soort films gerestaureerd om blu-ray te kunnen zien, in plaats van een gare, grijsgedraaide VHS tape. Voor- en nadelen dus.

Over voordelen gesproken: aangename verschijning trouwens, die Janet Ågren... Ze zal geen Oscars winnen, maar een plaatje is ze wel. Ook leuk om Catriona MacColl hier ook al te zien, aangezien ze ook in The Beyond haar opwachting zou maken het jaar erna. En hoe hebben ze die scène met de boor in ’s hemelsnaam gedaan? Je kunt een heel seizoen van The Walking Dead kijken zonder een effect te zien dat zó echt lijkt, ondanks de aanwezigheid van Greg Nicotero. Als je dit ziet weet je weer wat we missen, met al die makkelijker te realiseren CGI objecten die door hoofden en torso’s gaan… Zo zonde, als je ziet hoeveel indrukwekkender praktische effecten kunnen zijn.

And dare I say, f*cking maggots?!

3,5*

Fulci gaat een beetje op de Lovecraft-toer met Paura nella Citta dei Morti Viventi - we zien een duidelijke knipoog in de plaatsnaam Dunwich waar deze film zich grotendeels afspeelt, en de hele film hint duidelijk naar grootse, kosmische kwaden. Hier worden via een mislukte seance en de zelfmoord van een priester de poorten van de hel geopend, en gedurende de film zien we langzaamaan meer en meer ondoden terwijl onze helden de poorten weer proberen te sluiten. Het duurt een tijdje voor de film op stoom komt, en echt een heel zinnig plot viel er voor mij ook niet uit te halen. Maar waar Fulci dan wel weer zijn kunde in toont, is in de lekker smerige scenes die zo her en der voorbijkomen, en dan met name in de tweede helft. De eerste helft lijkt meer wat gesmijt met wormen en rottend vlees dan overtuigende gore, maar dat maken de ondoden in de tweede helft wel weer aardig goed. Al is het dan wel weer een beetje een slap einde. Her en der zijn ook wel wat bekende koppen te zien die terugkomen in andere Italiaanse horrorklassiekertjes uit die tijd.

Tja, de effecten waren inderdaad vrij aardig, en echt vervelend was het ook weer niet om uit te zitten, maar ik kan nou ook niet zeggen dat ik echt geboeid heb zitten kijken. Krappe voldoende dan maar.

John Milton schreef :

Zo, dat wist ik niet. The Beyond en The House by the Cemetery vroeger al eens gezien en echt indruk hebben ze toen niet gemaakt. Ik heb zelfs vroeger The Beyond voor een appel en een ei verkocht waarvan ik nu toch wat spijt heb. Maar ook deze film weet mij niet te boeien. Nochtans ( en blijkbaar met veel hier oneens ) vond ik het eerste stuk best aardig en beter dan het tweede gedeelte. Een paar knappe scènes komen dan voorbij zoals die scène met de boor, het uitspuwen van organen, smijten met wormen en rottend vlees en de scène op het kerkhof. Helaas haalt de film dit niveau niet meer in het tweede deel. Het kabbelt allemaal wat voort zonder enige spanning of noemenswaardige scènes. Het slot stelt ook al niet teveel voor. 5/10

Dit is dan officieel mijn eerste film en gelijk eentje van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci van de Italiaanse horrorlijst en tevens eentje van de drie gekochte Blue-Ray’s bij Arrow Video. Ik was alleen niet onder de indruk van deze film, en had er best veel verwachtingen voor. Ik zelf ben een beste zombie liefhebber, alles met zombies vind ik super vet en vaak hoe slechter hoe beter en hoe bloederiger hoe beter. Je ziet ze vaak alleen niet echt heel goed, vaak wat tegenvallend zelfs en ook deze film viel best tegen.

De film was aardig traag, en ik vond er de eerste dertig minuten sowieso weinig aan. Maar daarna werd het telkens niet echt veel beter vond ik zelf. Het werd gelukkig wel allemaal wat viezer en goorder maar echt spannend of onder de indruk ben ik er niet van, zeker niet als ik denk dat ik er best positief naar zou kijken.

Het verhaal was leuk maar, ook best slapjes te noemen. We volgen een dorp die geteisterd word door de dood van een priester. Deze dood zorgt ervoor dat er bepaalde hekken naar de hel open gaan. Ze moeten er voor zorgen dat de hekken weer sluiten, echter loopt er in de tussentijd wat rond op de aardbodem wat niet menselijk is: zombies. Ze moeten dus tegelijkertijd overleven van een paar zombies en de gevaarlijke priester die deze zombies aanstuurt.

Achja, het is allemaal wel leuk gedaan door die Fulci maar ik was niet echt onder de indruk. De laatste dertig minuten vond ik persoonlijk het leukst. Ook de stukken waar de vrouw haar ingewanden uitspuugt, de boor scéne en de vliegende wormen waar geen einde aan leek te komen. De zombies zagen er werkelijk erg goed uit, van een klasse niveau maar helaas kon dat de film niet redden (in mijn ogen). Ik vond het allemaal maar nét niet: het acteerwerk, het verhaal en de spanning, ik miste het allemaal wel een beetje. Toch, bewaar ik mijn limited collection edition Blue-Ray zorgvuldig zodat ik in de nabije toekomst de film wel weer een keer kan herzien, misschien kijk ik er dan anders tegen aan!

2.0*

Dit is een uitstekende film van de Italiaanse horrorgrootmeester Lucio Fulci (het is inmiddels mijn negende) Nu is het scenario niet het sterkste punt; Iets met heksen en het dorpje Dunwich waar de poorten naar de hel opengaan. Waaruit de ondode moeten herrijzen. Gelukkig speelt dat zich pas af in het laatste half uur. Maar geen zorgen er is voor die tijd genoeg te genieten van een keur van magnifieke ranzigheid. Uiteraard ook wel nodig omdat we met een horror-film van doen hebben! Maar achter die smerigheid zit ook zinnenprikkelend camerawerk verscholen. Doordat Fulci close-ups van ogen en de manier hoe hij de straat toont, moest ik zelfs denken aan de spaghettiwestern van bv. Sergio Leone. Van absolute schoonheid was de scene van de levend begraven, schijndode vrouw. Hij laat haar baden in doods-blauw licht, terwijl de roos op haar borst een blaadje verliest en het donker om haar heen knaagt aan de kist. Een prachtig beklemmend gedeelte en zo zijn er nog veel meer te vinden. Met zo'n presentatie en zeer goede Gore is dat gewoon genieten.

Voor mij is het de vierde. En op Don't Torture a Duckling na de beste. Fulci is niet zo geïnteresseerd in verhaalverloop en de acteurs zijn niet de beste van de wereld. Maar de effecten, de muziek en vooral de sfeertekening en de hoeveelheid creativiteit maken dat meer dan goed.

Weinig regisseurs die een lugubere sfeer zo geslaagd weten neer te zetten als Fulci. Een "wormenstorm", ratten, kerkhoven, bovennatuurlijke fenomenen, smerig uitziende zombies en enkele "bloody disgusting" scènes (o.a. één met een boor) staan op het menu van deze zombiefilm.. Verder zetten allerlei geluiden en belichtingen de nodige kracht bij (loeiende koeien voor de zombie-geluiden, meuh). Technisch een erg geslaagde horror maar helaas ook op heel wat vlakken amateuristisch (acteurs, slap incoherent verhaal).