Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)

Tegenvallende film over dorpje waarvan de priester zelfmoord heeft gepleegd en zo de poorten naar de hel opende. Een paar ranzige scenes maken nog geen goeie horrorfilm, zoals hier het geval. Een slap verhaal dat ook nog eens behoorlijk langdradig is. Om het belabberde acteerwerk en de soms lang aangehouden close-ups kun je eigenlijk alleen maar lachen.

Fulci geeft een bovennatuurlijke draai aan het zombiegenre. Kijken we hier naar zombies of geesten? Niet dat die ambiguïteit het een goede film maakt. Het blijft een langdradige, saaie vertelling met matige gore en een vreselijke soundtrack. De vorm, sfeerschepping en vooral het tempo moet je gewoon liggen. Persoonlijk vind ik het foeilelijke, tergend trage cinema! Zal wel nooit boteren tussen mij en de Italiaanse horroriconen vermoed ik.

Van de Italiaanse horrorregisseur Lucio Fulci, zal ik waarschijnlijk nooit een liefhebber van worden, want ook deze Horror film is niet bepaald hoogstaand, hoewel ik dit keer het verhaal wel interessanter en beter vond, dan de gisteren afgekeken film van hem, te weten "...E tu Vivrai nel Terrore! L'Aldilà (1981)". Bij die film is dan wel weer het goor veel beter.

Het verhaal (draait om pastoor William Thomas die op het kerkhof van het plaatsje Dunwich zelfmoord pleegt door ophanging en daarmee de poorten naar de hel heeft geopend. Om dit tegen te gaan moet de pastoor vernietigd worden) wist me in ieder geval te interesseren, te boeien en te vermaken en zit eigenlijk ook best leuk in elkaar. Wel is het zo dat naarmate het verhaal vordert, het allemaal wat flauw, saai en langdradig begint te worden, met als dieptepunt het laatste gedeelte van het verhaal, waarbij ik het laatste shot van het verhaal eigenlijk ook niet snap (dan rent het opgeluchte kind John-John naar Gerry en Mary toe, die zonet de pastoor hebben vernietigd, die in eerste instantie blij kijken en daarna opeens raar beginnen te kijken, waarna Mary begint te schreeuwen ?).

Heel soms is er zelfs spanning aanwezig en dat vooral op het moment dat Mary (gespeeld door de mooie Catriona MacColl, die ook in Lucio Fulci volgende film de hoofdrol zal spelen) is begraven en dan opeens wakker wordt en niet blijkt dood te zijn (ze probeert dan een opening te krabben, wat haar natuurlijk bloederige vingers oplevert). De manier waarop ze dan bevrijdt wordt is best apart, want journalist Peter Bell (gespeeld door Christopher George) begint dan flink en wild te slaan met een pikhouweel op de doodskist, waarin Mary ligt, en hij had haar daarmee makkelijk kunnen raken en alsnog doden. Ook is er dreigende spanning als opeens het lijk van Mrs. Holden in het huis van Sandra (gespeeld door de mooie Janet Agren) in de keuken ligt, terwijl dit lijk vanochtend nog opgebaard lag in een doodskist van een mortuarium (waarbij de lijkschouwer haar ketting steelt en daarna bij een volgend lijk wordt gebeten in de hand).

Goor is er natuurlijk ook aanwezig, waarbij vooral twee scenes noemenswaardig zijn en dat zijn de scenes waarbij de in een auto zittende jonge vrouw Rosie (gespeeld door Daniela Doria), opeens haar ogen beginnen te bloeden en waarna ze dan haar ingewanden begint uit te braken en de scene waarbij de zekere Bob (gespeeld door Giovanni Lombardo Radice) een boor door zijn hoofd geduwd krijgt van Mr. Ross (gespeeld door Venantino Venantini), omdat Bob vroeger iets met zijn dochter heeft gedaan. Beide scenes werden fraai en gedetailleerd in beeld gebracht. Om de eerder genoemde Bob, moest ik zelfs een keer lachen en dat was het moment dat hij zich seksueel wilde uitleven op een sekspop Overigens moest ook al wel lachen om de scene waarbij het opeens maden begint te regenen in een huis en dat omdat het gewoon belachelijk was.

Verder bevat de film nog wat goor, maar dat is vooral herhalende goor en heeft dan betrekking op het uit het hoofd trekken van hersenen, welke gebeurt bij Tommy (gespeeld door Michele Soavi) die samen met Rosie in de auto zat, Sandra die een patiënt is van psychiater Gerry (gespeeld door Carlo De Mejo) en de al eerder genoemde journalist Peter Bell. Het einde van het verhaal vond ik echt slecht en zeker de makkelijke manier waarop pastoor William Thomas wordt vernietigd (Gerry steekt dan een houten kruis door de buik van de pastoor, waarna deze begint te ontbranden en dat geldt dan ook voor de tot leven gekomen doden).

De cast is zeker niet hoogstaand en bestaat ook vooral uit onbekende acteurs en actrices (dat geldt voor mij niet voor de mooie actrice Catriona MacColl, omdat die ik gisteren namelijk ook al zag ), maar ze deden het wel nog verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers Christopher George (in de rol van journalist Peter Bell) en de mooie Catriona MacColl (in de rol van Mary Woodhouse, die tijdens de opening van het verhaal bij een seance in New York doodgaat van angst, maar naderhand toch niet dood blijkt te zijn).

Al met al is deze Horror film (duurt circa 90 minuten) van regisseur Lucio Fulci niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook zeker niet. Voorlopig zal ik denk ik geen films meer van hem gaan bekijken. Zijn zogenaamde beste (of beter gezegd "meest bekende") films heb ik nu eigenlijk ook allemaal gezien, op "Quella Villa Accanto al Cimitero (1981)" na dan (die ik misschien volgende week toch nog een kans zal geven ).

Mocht je A Lizard in a Woman's Skin, Don't Torture a Duckling of Zombi 2 nog niet hebben gezien dan raad ik je die bij deze allemaal aan.

"Zombi 2" heb ik een aantal jaren geleden gezien en vind ik persoonlijk misschien wel de beste film van Lucio Fulci, die ik tot nu toe gezien heb (in totaal heb ik nu vier films van hem gezien). Die twee andere films heb ik (nog) niet gezien en kan ik ook niet zo snel vinden om eventueel te pindakazen.

Beetje teleurstellend voor mij deze Fulci.... de film gaat het eerste uur langzaam en het oogt rommelig de editing etc....Laatste half uur is het tempo aangenaam en beter.

Ik had ergens in de jaren 80 net slashers als Halloween, Friday the 13th en Don't Go in the Woods als nieuwe filmische hoogtepunten ontdekt. Een doordeweekse dag op de Mavo, 1e uur biologieles, vertelt een klasgenootje me dat hij een film heeft gehuurd waarbij iemand z'n ingewanden uitkotst .... welke videotheek? Heb je hem al teruggebracht?
Ik 's middags na schooltijd meteen naar één van de 3 lokale videotheken voor mijn eerste Fulci. Ja die scene zat erin, maar de film was mij toch net wat te traag en waarom moet er nou weer een verhaal bij. Die ingewanden waren cool, net als de boor en de madenregen. maar de liefde voor Fulci's films begon pas Het Huis bij het Kerkhof en Zombi 2.
Hoogste tijd voor een herkijk en blijkt toch wel een echte Fulci-topper te zijn. Spannend verhaal, flinke scares en een hoop viezigheid.

Mijn derde Fulci na The Beyond en Zombi 2, en wederom een genoegen vanaf het begin. Fijn geschoten, een lekkere score van Fabio Frizzi en flink wat nare sfeer en gorigheid. Geen slechte dub perikelen hier, de film is gewoon in het Engels, aangezien hij zich ook in New York en Massachusetts afspeelt. City of the Living Dead, zoals de Engelse titel luidt, is het eerste deel van Fulci’s "Gates of Hell" trilogie, waarvan ook The Beyond en The House by the Cemetery deel uitmaken. Die laatste moet ik dan ook maar eens op zien te snorren binnenkort.

Aan de ene kant baal ik dat ik deze films niet ontdekt heb tijdens het toppunt van mijn horror- en zombiefascinatie (14-17 jaar oud), aan de andere kant bevat de film een aantal gruwelijke scènes die wellicht meer hadden gedaan dan alleen een indruk achterlaten. Tevens is het fijn om dit soort films gerestaureerd om blu-ray te kunnen zien, in plaats van een gare, grijsgedraaide VHS tape. Voor- en nadelen dus.

Over voordelen gesproken: aangename verschijning trouwens, die Janet Ågren... Ze zal geen Oscars winnen, maar een plaatje is ze wel. Ook leuk om Catriona MacColl hier ook al te zien, aangezien ze ook in The Beyond haar opwachting zou maken het jaar erna. En hoe hebben ze die scène met de boor in ’s hemelsnaam gedaan? Je kunt een heel seizoen van The Walking Dead kijken zonder een effect te zien dat zó echt lijkt, ondanks de aanwezigheid van Greg Nicotero. Als je dit ziet weet je weer wat we missen, met al die makkelijker te realiseren CGI objecten die door hoofden en torso’s gaan… Zo zonde, als je ziet hoeveel indrukwekkender praktische effecten kunnen zijn.

And dare I say, f*cking maggots?!

3,5*

Schittert ook in Mangiati Vivi (1980). Een kleine tip, aangezien ik je her en der bij wat Italiaanse horror films zie verschijnen.

Thanks! Ik kwam die titel inderdaad al tegen in mijn Janet Ågren Google image search, toen ik dacht: “Hee, welke film is dít?”

Fulci gaat een beetje op de Lovecraft-toer met Paura nella Citta dei Morti Viventi - we zien een duidelijke knipoog in de plaatsnaam Dunwich waar deze film zich grotendeels afspeelt, en de hele film hint duidelijk naar grootse, kosmische kwaden. Hier worden via een mislukte seance en de zelfmoord van een priester de poorten van de hel geopend, en gedurende de film zien we langzaamaan meer en meer ondoden terwijl onze helden de poorten weer proberen te sluiten. Het duurt een tijdje voor de film op stoom komt, en echt een heel zinnig plot viel er voor mij ook niet uit te halen. Maar waar Fulci dan wel weer zijn kunde in toont, is in de lekker smerige scenes die zo her en der voorbijkomen, en dan met name in de tweede helft. De eerste helft lijkt meer wat gesmijt met wormen en rottend vlees dan overtuigende gore, maar dat maken de ondoden in de tweede helft wel weer aardig goed. Al is het dan wel weer een beetje een slap einde. Her en der zijn ook wel wat bekende koppen te zien die terugkomen in andere Italiaanse horrorklassiekertjes uit die tijd.

Tja, de effecten waren inderdaad vrij aardig, en echt vervelend was het ook weer niet om uit te zitten, maar ik kan nou ook niet zeggen dat ik echt geboeid heb zitten kijken. Krappe voldoende dan maar.

Als deze film op tv zou komen, dan zou hij rond middernacht vertoond moeten worden. Want zou hij in de vooravond geprogrammeerd worden, gaat de censuur zijn werk doen en blijft er geen flikker van de film overeind. De duitsers zijn daar goed in. Ik heb voor de lol Hellraiser jaren geleden op Pro 7 gekeken. Er was 15 minuten uit de film geknipt. Zonde.

De jongere horrorliefhebbers onder ons zouden zich eens moeten wagen aan deze slashers uit deze tijdperk. Dan zouden ze zich achter de oren krabben met al die remakes. Ik wil niet alle remakes af kraken, maar algemeen ga ik voor de originele. Van deze is gelukkig geen remake

John Milton schreef :

Zo, dat wist ik niet. The Beyond en The House by the Cemetery vroeger al eens gezien en echt indruk hebben ze toen niet gemaakt. Ik heb zelfs vroeger The Beyond voor een appel en een ei verkocht waarvan ik nu toch wat spijt heb. Maar ook deze film weet mij niet te boeien. Nochtans ( en blijkbaar met veel hier oneens ) vond ik het eerste stuk best aardig en beter dan het tweede gedeelte. Een paar knappe scènes komen dan voorbij zoals die scène met de boor, het uitspuwen van organen, smijten met wormen en rottend vlees en de scène op het kerkhof. Helaas haalt de film dit niveau niet meer in het tweede deel. Het kabbelt allemaal wat voort zonder enige spanning of noemenswaardige scènes. Het slot stelt ook al niet teveel voor. 5/10

Dit is dan officieel mijn eerste film en gelijk eentje van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci van de Italiaanse horrorlijst en tevens eentje van de drie gekochte Blue-Ray’s bij Arrow Video. Ik was alleen niet onder de indruk van deze film, en had er best veel verwachtingen voor. Ik zelf ben een beste zombie liefhebber, alles met zombies vind ik super vet en vaak hoe slechter hoe beter en hoe bloederiger hoe beter. Je ziet ze vaak alleen niet echt heel goed, vaak wat tegenvallend zelfs en ook deze film viel best tegen.

De film was aardig traag, en ik vond er de eerste dertig minuten sowieso weinig aan. Maar daarna werd het telkens niet echt veel beter vond ik zelf. Het werd gelukkig wel allemaal wat viezer en goorder maar echt spannend of onder de indruk ben ik er niet van, zeker niet als ik denk dat ik er best positief naar zou kijken.

Het verhaal was leuk maar, ook best slapjes te noemen. We volgen een dorp die geteisterd word door de dood van een priester. Deze dood zorgt ervoor dat er bepaalde hekken naar de hel open gaan. Ze moeten er voor zorgen dat de hekken weer sluiten, echter loopt er in de tussentijd wat rond op de aardbodem wat niet menselijk is: zombies. Ze moeten dus tegelijkertijd overleven van een paar zombies en de gevaarlijke priester die deze zombies aanstuurt.

Achja, het is allemaal wel leuk gedaan door die Fulci maar ik was niet echt onder de indruk. De laatste dertig minuten vond ik persoonlijk het leukst. Ook de stukken waar de vrouw haar ingewanden uitspuugt, de boor scéne en de vliegende wormen waar geen einde aan leek te komen. De zombies zagen er werkelijk erg goed uit, van een klasse niveau maar helaas kon dat de film niet redden (in mijn ogen). Ik vond het allemaal maar nét niet: het acteerwerk, het verhaal en de spanning, ik miste het allemaal wel een beetje. Toch, bewaar ik mijn limited collection edition Blue-Ray zorgvuldig zodat ik in de nabije toekomst de film wel weer een keer kan herzien, misschien kijk ik er dan anders tegen aan!

2.0*

Nog eens in de herziening + 0.5 erbij , waanzinnig Arrow BR 4K transfer 2019 wat een verschil met mijn eerste keer dat ik de film in miserabele kwaliteit zag.

Dit is een uitstekende film van de Italiaanse horrorgrootmeester Lucio Fulci (het is inmiddels mijn negende) Nu is het scenario niet het sterkste punt; Iets met heksen en het dorpje Dunwich waar de poorten naar de hel opengaan. Waaruit de ondode moeten herrijzen. Gelukkig speelt dat zich pas af in het laatste half uur. Maar geen zorgen er is voor die tijd genoeg te genieten van een keur van magnifieke ranzigheid. Uiteraard ook wel nodig omdat we met een horror-film van doen hebben! Maar achter die smerigheid zit ook zinnenprikkelend camerawerk verscholen. Doordat Fulci close-ups van ogen en de manier hoe hij de straat toont, moest ik zelfs denken aan de spaghettiwestern van bv. Sergio Leone. Van absolute schoonheid was de scene van de levend begraven, schijndode vrouw. Hij laat haar baden in doods-blauw licht, terwijl de roos op haar borst een blaadje verliest en het donker om haar heen knaagt aan de kist. Een prachtig beklemmend gedeelte en zo zijn er nog veel meer te vinden. Met zo'n presentatie en zeer goede Gore is dat gewoon genieten.

M’n derde Fulci, en de conclusie is helaas toch dat het niet direct m’n meest favoriete horror-regisseur is. (Geef mij maar Romero, bijvoorbeeld.)

Zeker, de gore is wederom fenomenaal, zoveel mooier en indrukwekkender dan al die computereffecten van tegenwoordig. Want de vraag blijft toch meestal weer hoe die beste Fulci en z’n kameraden dit nu weer voor elkaar hebben weten te krijgen, en als je kunst keer op keer kunt bekijken zonder te weten hoe het is gemaakt, dan is het Kunst met een grote K.

En wat ik op z’n tijd wel zeer kan appreciëren is hoe Fulci ‘echte horror’ maakt. Daarmee bedoel ik dat hij niet enkel wat zombies of monsters laat zien, maar ook enge, lugubere zaken als gezichten of enkel ogen vol doodsangst en dat dan bijvoorbeeld half door elkaar monteert met andere morbide beelden. Dat doet Romero dan weer niet zo snel.

Jammer genoeg vind ik Fulci verder meestal nogal saai, slecht geacteerd, bij vlagen erg onlogisch, bezeten van pijnlijk lelijke soundtracks en ook nog eens, en dat is misschien nog wel het belangrijkste, over-theatraal. En tja, dat zijn toch ook belangrijke aspecten.

3,5* omdat ik rekening houd met de tijdsgeest (in 1980 was er simpelweg nog niet heel veel beters), zijn voorliefde voor blondines zonder bh’tje: een voorliefde die Fulci en ik delen, en vanwege die paar zéér fraaie, onvergetelijke gore-scènes. Maar een echt meesterwerk wil het met zo’n score voor mij helaas niet worden.

Voor mij is het de vierde. En op Don't Torture a Duckling na de beste. Fulci is niet zo geïnteresseerd in verhaalverloop en de acteurs zijn niet de beste van de wereld. Maar de effecten, de muziek en vooral de sfeertekening en de hoeveelheid creativiteit maken dat meer dan goed.

Weinig regisseurs die een lugubere sfeer zo geslaagd weten neer te zetten als Fulci. Een "wormenstorm", ratten, kerkhoven, bovennatuurlijke fenomenen, smerig uitziende zombies en enkele "bloody disgusting" scènes (o.a. één met een boor) staan op het menu van deze zombiefilm.. Verder zetten allerlei geluiden en belichtingen de nodige kracht bij (loeiende koeien voor de zombie-geluiden, meuh). Technisch een erg geslaagde horror maar helaas ook op heel wat vlakken amateuristisch (acteurs, slap incoherent verhaal).

Best oké.

Vierde Fulci alweer. Niet echt mijn regisseur, maar het valt moeilijk te ontkennen dat hij zich binnen dit genre niet thuis zou voelen. Hij weet heel erg goed waar hij mee bezig is namelijk en zit zich daar dan ook volop op in. Dat werkt alleen soms in het nadeel, al is dat meer een meningsverschil tussen Shadowed en Fulci.

Die vervelende, prominente zoom-ins die Fulci vaak opnieuw gebruikt hebben voor mij bijvoorbeeld geen enkele toegevoegde waarde. Ook het acteerwerk blijft op een of andere wijze altijd ver onder de maat in Fulci-films. Deels omdat de dialogen die ze aangereikt krijgen slecht geschreven zijn, maar ook omdat de mensen die de figuren spelen vaak als een dweil acteren.

Stilistisch is deze film het echter wel waard. Genoeg intrigerende en oprecht spannende scenes tussendoor te bekennen die het niveau die dit soort 80s zombiefilms normaal hebben makkelijk te boven gaat. Het is toch de goede timing van Fulci en sterke focus die dat soort scenes meer gevoel geeft. Ik heb het over bijvoorbeeld de drilboorscene en bevrijding uit de grafkist.

Verhaaltje duurde me vanwege de saaie personages iets te lang met 93 minuten, ondanks dat dit meer dan een rechtvaardige speelduur is. Het jammere aan dit soort films is dat ze vrijwel altijd een pad bewandelen dat volstrekt oninteressant is en daar ontsnapt City of the Living Dead niet aan. Stijl helpt gelukkig wat mee en de effecten zijn charmant, verder gaat de film aan me verloren.

Een aantal memorabele momenten tussendoor zorgen voor het nodige vermaak, filmisch ook sterker dan een gemiddelde Fulci, maar verder blijft zijn regie nog altijd niet mijn ding en de personages zijn wederom mak. Als er ooit een oprecht interessant figuurtje voorbij komt huppelen in plaats van de zoveelste nieuwslezeres zou het Fulci-feestje een stuk beter te verteren zijn.

1e van de Gates of Hell Trilogy!

Vermakelijke Italiaanse Horror Klassieker met Hele Vette Soundtrack en Gore.

Regurgitate - Effortles Regurgitation of Bright Red Blood - Intro: The Act of Intestinal Regurgitation....fucking vet herkenningspuntje!!!!

Vrij trage film met toch wel hele vette momenten die zelfs met regelmaat uitlopen tot goeie en smerige "Italiaanse" gore!

Scène met de maden was echt goed smerig hehe!

Wat een geweldig arsenaal aan hele goeie film muziek!

Heerlijk simpel verhaaltje en goed einde!

Lekker! Dit soort 80's heerlijkheid is gewoon echt lekker!

☆3,5

Mij schiet mij na het lezen van jouw verhaal opeens te binnen wanneer ik voor het eerst ''The Thing'' heb gezien.
Ik zat bij een meisje in de klas en we vonden elkaar erg leuk en ze vroeg of ik zin had om bij haar thuis wat te drinken na schooltijd want ze was alleen thuis.
De hele middag zenuwachtig want zal het nu dan toch eindelijk gaan gebeuren?
Na school liep ik met haar mee en bij binnenkomst keek ik even naar hun VHS videobanden en wat vin ik? Juist ja ''The Thing''.
Die wil ik al heel lang zien brulde ik opgewonden.
Uh, heb je geen zin om mijn kamer even te zien?
Later misschien maar eerst die film.
Om een lang verhaal (109 min) kort te maken, ik ging naar huis nog steeds maagd maar ik had wel effe mooi ''The Thing'' gezien.

Het verhaal stelt 2 keer niets voor maar dat maakt niet uit. De kracht van de film zit hem in de reeks beelden die Fulci op het scherm tovert. Ik voelde het tot in mijn ingewanden. Qua opbouw doet het mij ook denken aan de vroege silent horrorfilms. Veel woorden zijn er niet nodig. Enkele pancartes hadden zelfs kunnen volstaan om de situatie te schetsen. Maar wat een prachtige gruwelscenes: zowel de gore als het camerawerk zijn uitmuntend. Ondersteund door een geweldige score van Fabio Frizzi met die kenmerkende vroege synths. Cinema op zijn best en naar mijn gevoel een soort meesterwerk in een alternatief universum.

Shocktober 37

Van een script is nauwelijks sprake en het acteerwerk is van abominabel niveau. Maar we hebben het hier over Fulci, dus dat is geen probleem. Want we worden wel getrakteerd op een fijn staaltje sfeerschepping. Een huilende wind, voorbijtrekkende misflarden en een erg goede score van Frizzi.

Daar bovenop ligt een mooie saus van gore en spinnenwebben. Hoe ze de boorscene gedaan hebben, blijft een raadsel.

Krappe 3,5

Mooie film, lekker griezelig, bloederig en andere rotzooi wat erbij komt kijken maar wel minder als de film ...E tu Vivrai nel Terrore! L'Aldilà uit 1981 (The Beyond) (Engelse titel) van dezelfde Italiaanse regisseur. De moeite waard, maar kan beter en kan spannender.

Altijd heerlijk een potje Lucio Fulci film Had deze hier nog niet beoordeeld en was ook alweer lange tijd geleden dat ik deze gezien heb, dus met plezier nog eens herbekeken en blijft lekker filmpje met de typische 70s 80s sfeer, de mooie visuals en gore, top, 8/10.