Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)

Matige fulci.

Kan zeker niet tippen aan 'The new york ripper' of 'House by the cemetery'.

Het verhaalt trekt op niets en er wordt ook geen moeite gedaan om een verhaal te vertellen.

Het acteren is hier & daar echt belabberd, hoewel de journalist het best goed deed.

Pluspunten : leuke sets (vooral in de eindscènes), leuke gore (dat zijn we van Fulci wel gewend) en natuurlijk die bekende Italiaanse jaren '80 - cinematografie waarbij van elke gelegenheid gebruik wordt gemaakt om de zoomlens te gebruiken.

De soundtrack vond ik ook best geslaagd, hoewel Goblin de pure meester blijft.

Mijn eerste Fulci en ik ben direct getraumatiseerd voor het leven. Waarom ik nooit eerder een film van hem heb gezien, het is me een raadsel.

Ik ben veel gewend op horrorgebied. Ik heb veel gezien, van shockerende dingen tot de meest ranzige die denkbaar zijn. Toch viel me dit even rauw op mijn dak. Ik had geen idee dat het zo ging zijn.

Het eerste half uur lag ik namelijk gapend en vermoeid te piepen dat ik 't 'saai' vond en dat het niet mijn ding was. Ik keek niet echt geïnteresseerd. Totdat de scène kwam waarbij het meisje haar eigen ingewanden uitkotste. Dude, SERIOUSLY? Ik ben recht gaan zitten op dat moment, waarom weet ik niet, want ik keek vol afschuw naar het beeld, maar toen was ik gefascineerd en had de film mijn volledige aandacht. I'm one sick puppy.

Ik vond het verhaal zelf niet veel, maar die gore en die sfeer, sweet jesus. Ik krijg serieus nachtmerries van die scène met dat boorapparaat. Ik heb voor het eerst sinds tijden door de spleetjes van mijn vingers heengegluurd (Ik wil het niet zien maar kijk stiekem toch) omdat ik niet 'durfde' te kijken.

Wat een ervaring. Ik ben er stil van. Ja, ik. Snel meer kijken van deze beste man.

en op naar The Beyond, House by the Cementairy en New York Ripper.

New York Ripper is de volgende die op het programma staat, omdat ik had begrepen dat dat één van zijn beste was?

Beste weet ik niet, maar in ieder geval vermakelijk. Wel erg sleazy. The Beyond is meer horror.

By far not, deze late sleazy troep is aardig maar de beste Fulcis zijn toch:

- A Lizard in a Woman's Skin

- Don't Torture a Duckling

Volgens mij niet hoor. Geef mij maar "House by the Cemetery", "The Beyond", "The Psychic", "A Lizard in a Woman's Skin" of "Don't Torture a Duckling".

Ik vind het idee achter "New York Ripper" wel goed, maar ik heb mij geërgerd aan de misogynie die enkele (compleet overbodige) sleazy scenes uitstraalden.

Thanks guys, ik kan weer verder zie ik. Ik ga eens naar ze op zoek.

Ik heb helaas de zwaar geknipte mietjesversie thuis liggen. Ik heb niemand eens dood zien gaan , ik heb alleen aanwijzingen gekregen dat ze dood gegaan kunnen zijn.

City of the Living Dead van Lucio Fulci staat op de nummer 11 in de Halloween '80s Horror Top 25 (video hier).

Bovendien wordt hij op dinsdag 13 november in Cinema OT 301 in Amsterdam op groot scherm vertoond in de 'Fulci Lives!' filmavond samen met The Beyond.

Meer info op: facebook en OT 301

Donders, dit is weer een gave film van Fulci en naar mijn mening wel de beste van Lucio Fulci's Gates Of Hell trilogy. De prachtig dreigende soundtrack van Fabio Frizzi in combinatie met de spanning en de extreme gore. Ook de memorabele scènes zoals de priester die zich ophangt of de vrouw wiens mond wordt doorboord zijn gewoon klassiekers. Fulci is zo'n topper in het tonen van extreem gruwelijke beelden zonder maar ook één seconde weg te knippen. Ranzig, griezelig en sfeervol. Ja, daar houdt ik van!

City Of The Living Dead is een verdomd goede Italiaanse cult-classic van Fulci.

En met een halve ster verhoogdt, want blijft dit toch een geweldige klasieker van Fulci.

De sfeer, soundtrack en gore, blijven geweldig.

Gisteren werd ik weer helemaal de tv ingezogen bij wijze van spreken.

En bovendien......met recht echt eng!

“City of the Living Dead” (in België destijds uitgebracht als "Angst"/"Frayeurs") is eigenlijk voor mij een guilty-pleasure. Het script (zogezegd naar H.P. Lovecraft) over de zelfmoord van de priester die ervoor zorgt dat de doden in Dunwich uit het graf verrijzen is niet bepaald denderend en de montage is nogal slordig. Gelukkig baadt de film, goed ondersteund door de bij momenten meeslepende soundtrack van Fabio Frizzi toch in een macabere sfeer. Een paar sekwensen zijn inderdaad onvergetelijk: o.a. de vrouw die haar darmen uitbraakt en de moord met de boor. Die hebben ervoor gezorgd dat de film een cult-status heeft verworven. De sfeer, de muziek, de griezelige decors die hangen in een sluier van mist, de gore en de enge zombies maken de prent ondanks zijn tekortkomingen toch vermakelijk.

Heb de Underground Blu-Ray bekeken en beeld en geluid waren top. Voor de fans van deze prent is dit de ultieme upgrade.

Ik ga m vanaaf kijken. Na de Beyond heeft Fulci mijn aandacht getrokken...

Gisteren had ik eigenlijk zin in 'een lekker slechte cult-horror-film', waarbij ik languit op de bank onder het genot van lekkere warme thee en een zak chips enigszins relaxed van zou kunnen genieten. De zak chips is nog ongeopend........

Een zeer onaangenaam sferistische italo-gore parel van Lucio Fulci (ik heb die beste man te lang links laten liggen blijkbaar) die de aandacht behoorlijk weet vast te houden. Een aantal inventieve scenes, schitterende en fascinerende make-up effects en veel mist en blauw en een effectief zenuwslopend muziekdeuntje. Wat wil je nog meer? Wellicht een wat beter en interessanter verhaal, een soundscore zonder oerwoudgeluiden (sorry hoor) en een paar special effects die daadwerkelijk het gewenste shock-effect dienen op te wekken. Het einde met die brandende poppen en mannen in zware loodjassen ipv de kleren die ze eerst aan hadden was toch een behoorlijke flater.

"Zin in de andere twee delen van de trilogie!!!!", riep de enthousiasteling. Benieuwd of die zak chips nog geledigd gaat worden voor de houdbaarheidsdatum.

Reken maar dat die zak chips op komt voordat de derde episode 'The House by the Cemetery' in je DVD speler geschoven gaat worden. Persoonlijk raad ik je ook 'Zombie' (1979) aan. Staat los van de 'Gates of Hell Trilogy' maar vind ik persoonlijk beter dan City. Laatst genoemde heeft iets te veel gore momenten die niks te maken hebben met het verhaal (boor door hoofd) en het kwam bij mij allemaal over van: 'kijk eens wat kunnen laten zien in deze film'. Beyond en House voelen meer solide aan naar mijn mening.

1. Beyond
2. House
3. Zombie
4. City

PS: Weke Fulci flicks zijn nog meer sterk?

Arrow rel.

Deze net zo sfeervol als Beyond. Soms vind ik deze beter,soms Beyond. De muziek draagt hier behoorlijk aan bij, verhaal doet er verder niet zo toe, muziekje aan het begin lijkt erg op Goblin muziek voor Dawn of the dead. The Beyond heeft express weinig verhaal,Fulci wilde een aaneenschakeling van beelden waarin levenden en doden zich in een schemergebied lijken te bevinden. Dat is wel gelukt!

Deze film had ik in 1985 voor het eerst gezien op mijn vhs video recorder. En ik vond hem behoorlijk eng in die tijd. Dat verhaal gaat nergens over. Maar die zombies zagen er heel griezelig uit. En die soundtrack was ook heel goed. Okee deze film kan je niet vergelijken met bijvoorbeeld the walking dead. Maar het is een klassieke horror film van 1980. En in die tijd had je niet zo goede special effects als nu.

Is dit ook de 1e van de triologe? Want ik ben wel benieuwd naar Lucio's Zombie Films

Ben er een paar aan het herzien met een huisgenoot, die Fulci nog niet echt kent maar wel een Jean Rollin fan is. en er valt toch wel het een en ander aan te merken op de film (dûh), maar iets meer dan ik in eerste instantie zag. Over het plot ga ik me niet uitlaten, want wie dat als nadeel ondervindt snapt niet waar de films over gaan. Maar de spanningscurve is af en toe toch ver te zoeken. Dan wordt het wachten op de volgende suspense meer dan dat het een doorlopende film is. Toch, de kills zijn ronduit brilliant met als hoogte punt (voor horror in het algemeen zelfs) de make-out scene in de auto op de begraafplaats (die setup alleen al!). Van begin tot eind is die scene een classic. Een van de meest intense horrorkills die ik ken. Maar de rest mag ook best genoemd worden, want het is en blijft een sterke horror met een prachtige klassieke spookhuis sfeer.

Het val me op dat deze film nooit op de t.v. is geweest.

PS. Ik raad iedereen aan om hem in blu-ray te bekijken.

Mooie beelden en hele dreigende soundtrack overigens.

Wederom een succesvolle horrorfilm van Lucio Fulci.

City of the Living Dead is niet de eerste de beste zombiefilm. Van zombie's is eigenlijk, zeker in het eerste gedeelte van de film, vrij weinig sprake. Fulci zocht het dit keer meer in het bovennatuurlijke en dat pakt goed uit.

De cast is leuk. Carlo De Mejo doet het aardig, al had hij in de eindscène wel iets meer uitdrukking op z'n gezicht mogen hebben. Verder doet Christopher George het erg leuk, is Giovanni Lombardo Radice als vanouds weer heerlijk bezig als een wacko en is ook Fulci's oogappeltje Katriona MacColl weer van de partij. Let ook op een kleine rol van Perry Pirkanen die een jaar eerder ergens in de jungle nog een schildpad op verschrikkelijke wijze om het leven had gebracht voor de camera's van Cannibal Holocaust.

City of the Living Dead komt ietwat langzaam op gang. Dat is echter geen probleem want de sfeer en muziek zijn geweldig. Als Fulci het tempo vervolgens wat omhoog gooit krijgen we vooral weer heerlijke gore voorgeschoteld. De ''boormachine'' en ''uitgekotste ingewanden'' zijn klassieke gore scenes in het genre. Zeker die laatste is héél erg indrukwekkend. De eindscène in de graftombe is lekker sfeervol maar door het toch wat onlogische acteerwerk van Carlo de Mejo, die de hele tijd enkel voor zich uit staart, komt het wat minder indrukwekkend over. Ook is het uiteindelijke einde, waarbij het kind op de 2 overlevenden afrent en die allebei in gillen uitbarsten, me niet helemaal duidelijk. Zal wel een poging zijn van Fulci om het zelf in te vullen, maar erg geslaagd is dat helaas niet.

City of the Living Dead is een erg vermakelijke film met zoals vanouds weer heerlijke gore effecten, een goede soundtrack en en toffe sfeer.

In de herziening.

De eerste keer heb ik blijkbaar zitten slapen, want ik vond de soundtrack weliswaar briljant, maar de rest kon me niet zo bekoren. Deze keer de film op een fatsoenlijk scherm met bijpassend geluidssysteem gezien en dat bleek een wereld van verschil.

Fulci weet een geweldige sfeer te scheppen en niet slechts door de sterke muziek van Fabio Frizzi. De gore is rijkelijk en overtuigend, de effecten soms ijzingwekkend en het camerawerk bij vlagen perfect. Natuurlijk is het plot een rommeltje en is het acteerwerk vaak erbarmelijk slecht. Maar wie gaat er nu een giallo kijken om die laatste redenen?

Kortom: een ultieme giallo horror. Op Argento's films en Fulci's eigen The Beyond na, ken ik haast geen betere. Verhoging van 3,5* naar 4,5*.

Geen tegenvaller zoals wij eerst dachten en het maar eens probeerden. Aardige film met ook nog eens een redelijk verhaal!

Vooruit, een halfje er bovenop maar na drie jaar ben ik nog steeds geen groot fan van City of the Living Dead. De film rammelt aan alle kanten en blinkt alleen uit in gore en score.

Wat me het meeste tegenstond was dat er voor een kruising is gekozen tussen zombie en occult. De priester die steeds willekeurig opdoemt en op amateuristische wijze weg knippert was niet cool. Hetzelfde geldt voor de zombies die uit het niets verschijnen en als geesten net zo snel weer verdwijnen. En of het nou wordt verweten aan waanbeelden of niet, het voelde gewoon ongepast. Alleen de laatste tien minuten zijn de zombies zoals ik ze het liefst zie.

De film heeft teveel verschillende verhaallijnen waardoor het alleen maar meer verwarrend wordt, zeker omdat zeker de helft gewoon niet interessant genoeg is om je hoofd erbij te houden. Gelukkig maakt de gore veel goed. Zombies zien er lekker ranzig uit en de make-up waarbij schedels gekraakt worden en ingewanden worden uitgekotst zijn onsmakelijk.

Camerawerk is aardig al stoorde ik me aan de vele close-ups van ogen wat me vooral een gevoel van interessant-doenerij gaf zonder dat het veel toevoegde. De score is weer uitstekend die meteen doet denken aan Frizzi's eerdere werk uit Zombi 2. Eraan tippen kan ie echter niet, net als deze film.

"It's her... Mrs. Holden. This morning she was inside a coffin at the funeral home, and now she's here in my kitchen!"

Mijn tweede film van Lucio Fulci. Dit keer geïnspireerd door H.P. Lovecraft en zeer losjes gebaseerd op The Dunwich Horror. Het verhaal is heel wat beter dan dat van Zombi 2 maar nog steeds niet heel geweldig.

Christopher George doet wel redelijk als de hoofdpersoon van deze film. Het schijnt dat hij het niet zo goed kon vinden met Fulci, vreemd want het ziet eruit alsof hij er wel lol in heeft. Zoals gebruikelijk in Italiaanse films is alle dialoog nagesynchroniseerd. De ene helft van de acteurs is Amerikaans en de andere helft Italiaans. Op zich niet heel storend.

Een helderziend medium ziet hoe de poorten van de hel worden geopend door een priester die zichzelf ophangt in het plaatsje Dunwich. Met de hulp van een journalist uit New York gaan ze naar het mysterieuze stadje om de poorten te sluiten. In Dunwich gebeuren vreemde dingen en dode bewoners komen tot leven. De poorten moeten worden gesloten voor Allerheiligen...

De effecten zien er een beetje goedkoop uit. Bedorven Spaghetti (!?) en maden over een gast met nepbloed. Maar toch zaten er wel een paar gave dingen in. Een doorboord (letterlijk) hoofd, iemand die zijn ingewanden uitkotst (die actrice kreeg te weinig betaalt, sowieso) en mensen die bloed huilen waren goed gedaan. Ook de gore make-up was zeker niet slecht. Toen de zombie's verbranden waren het wel duidelijk mannen in een hitte bestendig pak... maar dat zie ik wel door de vingers.

De film heeft een prettig sfeertje en is ook best aardig opgenomen. Fabio Frizzi's muziek mag er ook weer wezen, prettige atmosfeer.

De film werd in Amerika uitgebracht als "Twilight of the dead" maar daardoor werden ze aangeklaagd. Leek namelijk veel te veel op Dawn of the dead (zelfs de poster was vergelijkbaar). De titel werd snel veranderd naar The Gates of Hell, maar de film is het bekendst onder de naam City of the Living Dead. Ik vind de Italiaanse poster echt geweldig.

Al met al weer een erg vermakelijke Italo-Horror (of Spaghetti-Horror?) van Fulci.

Prima horror die lekker wegkijkt.

Ja, leuk. Er is van alles mis mee, maar het belangrijkste staat als een huis. Smoezelig en nevelig sfeertje, typische soundtrack (beetje hit and miss, eerlijk gezegd) en hele vieze, gore effecten. De lokale viswinkel zal destijds uitstekende zaken gedaan hebben. Maar zo'n scène als die van de opgesloten Mary doet er ook toe. Sowieso al een nachtmerrie en met de manier waarop Fulci dat in beeld brengt, wordt het nog wat ijzingwekkender. Hoogtepunt, wat mij betreft, is het meisje dat plots gaat schuimen. Grootste kritiek is dat Fulci een paar keer dezelfde streek uithaalt.