Six Degrees of Separation (1993)

Toneelmatig maar indrukwekkend. (Will Smith liet in zijn contract zetten dat het homoseksuele personage dat hij speelde hoogstens hoefde te zoenen met een andere man wat enige controverse veroorzaakte maar niet veel want de critici waren over het algeheel bijzonder onder de indruk van zijn spel.)

Eerste film van het nieuwe jaar voor mij.

Begon matig, en dan doel ik op dat filosofische raaskallen van Smith dat maar niet leek óp te houden. Nadat hij wordt betrapt tijdens z'n homoseksuele escapade wordt de film gelukkig een stuk interessanter en laten Smith en Channing zien dat ze oude rotten Sutherland en McKellen prima aankunnen, en er zelfs uit spelen.

Einde kwam helaas wat afgeraffeld op me over; had (hoewel ik daar normaal gesproken jeuk van krijg) allemaal een stuk sentimenteler gemogen, dat Channing doorging in haar emotionele betoog en niet dat o zo vervelende tevreden-naar-de-hemel-kijken gedoe; er was namelijk niets om tevreden over te zijn, imho.

3*/5

Mooie film over een dakloze man die de levens van mensen in zijn omgeving ontwricht. Een van de meest gevoelige rollen van Will Smith tot op heden.

Een matige komedie/drama/mysteriefilm...

Komedie is mijn genre niet...

Matige verhaal, langdradige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Wel leuk jonge bekende acteurs Will Smith, Donald Sutherland,

Bruce Davison en Ian McKellen...

Oudewetse klassieke muziek (Dolby Digital)...

Geen breedbeeld, alleen 4:3 (geen HD aanwezig)...

Geen moeite waard...

Film die je inpalmt, overmeestert en meesleept.

Ingenieuze intrige, schitterende dialogen en acteurs (Naast Will Smith overtuigde Stockard Channing mij het meest), meesters in hun vak.

Bijzonder in zijn geheel, plezierig en spannend.

Uitstekende film waarin een rijk koppel uit New York bezoek krijgt van een jongeman die beweert een klasgenoot van hun kinderen te zijn. Een slimme montage waarbij de scenes door elkaar zijn gemonteerd, maar toch één vloeiend geheel vormen. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk met goeie dialogen en monologen. Ook de cast levert een prima prestatie.

Een apart filmpje.

De vertellingen van Flan en Ouisa aan hun rijke vrienden vond ik het meest meevallen.

De rare gebeurtenissen en het duizelingwekkend, eindeloos gebrabbel van Paul was niet mijn ding.

Wat meer duidelijkheid op het einde had ook fijn geweest.

Zeer goed geacteerd, daar niet van, maar iets te toneelachtig allemaal... en ik heb een hekel aan toneel.

2,5 sterren

En daar ging de film ook iets bij ons over de kop, het gebabbel en de betweterigheid, de slijmachtige insteek van deze Paul (en ook van de anderen), vonden wij iets te veel. Toch buiten dat, een prachtige film die je eigenlijk wel gezien moet hebben als filmliefhebber in dit genre. Een ruime 7,5!

Ik wilde deze film zien vanwege de theorie achter Six Degrees of Separation, maar die kwam slechts terloops ter sprake.
Het bleek een toneelbewerking te zijn, wat ik an sich niet erg vind, maar het had wel een hoog elitair gehalte vanwege het spelletje 'hoeveel verwijzingen naar andere cultuur kunnen we erin stoppen die het publiek herkent, en waardoor de schrijver én het publiek heel slim (b)lijken te zijn'. Harry Mulisch heeft daar ook een handje van. Als toneelstuk zelf zaten er nu niet echte plottwisten in die de hele boel op zijn kop zetten, het kabbelde allemaal wat en nodigde niet echt uit om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten.
Het doet ook allemaal wat gedateerd aan, deze redelijke klassieke opvattingen van kunst die begin jaren 90 nog gangbaar was, maar ook door het romantische idee van de geniale maar getroubleerde of waanzinnige held die een te mooie ziel heeft om het dagelijkse leven te hanteren.
De ideeën in deze film zijn uitgesplitst veel sterker in andere films: het als vreemde binnenkomen in een gezin alleen op referentie van derden is veel beklemmender geschetst in Funny Games (1997) - MovieMeter.nl, en het aanmeten van een andere persoonlijkheid om naadloos in de high society mee te draaien mooier gedaan in The Talented Mr. Ripley (1999) - MovieMeter.nl.
Ik snap overigens wel waarom voor Smith is gekozen (frisse jonge acteur om zo'n ouderwetse toneelvertolking een modern imago mee te geven) en ook waarom Smith voor deze film heeft gekozen (kijk, ik kan wel meer dan alleen Fresh Prince). En toegegeven, hij komt er redelijk mee weg... maar toch niet helemaal. Want ráken, binnenkomen, dat doet 'ie niet, en dat moet wel gezien zijn rol.
Toch is het allemaal best amusant hoor, maar het is meer Woody Allen-amusant.