The Lair of the White Worm (1988)

In de herziening!

Ooit artistiek gerespecteerd regisseur verdween de carriere van regisseur Ken Russell tussen de B-horror-films.

Goed nieuws voor de wat artistiekerige fanaten want heeft toch een flink stapeltje fijn van de standaard afwijkende films opgeleverd.

Bij vlagen weer full-out-Russell-stijl en een naar het heden verplaatste versie van een Bram Stoker-verhaal rond de legende van een mythische slang.

Amanda Donohoe is geweldig in deze film.

Zeer leuke Engelse guilty pleasure, die flinterdun gebaseerd is op Bram Stoker's Dracula. Het plot draait om een oud monster, een soort van serpent, dat bij tijd en wijle uit zijn grot in de Derbyshire heuvels te voorschijn komt om zich te goed te doen aan ons mensen. Peter Capaldi en (ja echt) Hugh Grant steken daar natuurlijk een stokje voor. En terwijl de mannen de helden zijn, zijn de vrouwen vamps (bijna letterlijk in Amanda Donohoe geval) of hulpbehoevende konijntjes die misschien wel te vaaK in hun ondergoed lopen dan goed voor ze is. Die erotische ondertoon zorgt voor heerlijk campy scenes. Zoals de bizarre droom van lord James D'Ampton (Grant) in een vliegtuig met uiteindelijk stoeiende vrouwen in kousen. Of Lady Sylvia Marsh (Donohoe) die rond zwaait met een grote fallus of in een haar ondergoed en latex laarzen een spelletje slangen en ladders speelt met een vijftienjarige jongen. Helaas komen er ook scenes voor met een soort LSD-trip-achtige nachtmerries die de vaart uit de film halen. Daarnaast was dit een horror dus had het van mij af en toe best wat verder mogen gaan. Verder waren de special effects prima in orde en de "Are You Being Served?"humor was redelijk leuk. Met iets meer lef om echte gruwel/gore te laten zien was de film zeker beter geslaagd geweest, nu blijft het een beetje aan de brave kant en dat is jammer!

Het vermaakt.

Zeker wanneer de film zichzelf niet echt serieus neemt en de wat typischere Russell momenten komen bovendrijven. Niet dat ik al erg veel van de beste man gezien heb, maar hij heeft toch een zeker image dat deze film aandoet. Niet voor mensen die graag een gewoon horrortje kijken met andere woorden.

Buiten de wat maffe scenes is het een eerder matig filmpje. Echt wel slecht acteerwerk, visueel niet echt geweldig en qua sfeer niet bepaald eng. Gelukkig dan dat Russell toch meer op de luchtigheid mikt met deze film. Het stukje folklore (met muziek en toneeltje) in het begin van de film zet de toon.

Laatste half uur is best vermakelijk, maar écht losgaan doet de film niet. En als Russell dat wel probeert wordt het echt wel te lelijk voor woorden. Alsof je naar een early 90s rave clipje aan het kijken bent. Jammer, want andere special effects waren toch best redelijk. Een erg jonge Hugh Grant is dan vooral een bonus, saai is de film verder gelukkig ook niet.

Leuk om eens gezien te hebben. Niet geweldig, wel amusant.

2.5*

Foute camp opgeleukt met wat trademark Ken Russell weirdness. De gekke droomsequenties zijn echt genieten, al had Russell tijdens sommige scenes best nog wat extra gas mogen geven. Wanneer de plot meer op de voorgrond gaat treden is het steeds toch iets minder en begint de knulligheid van de film meer op te vallen. Het kan als geheel dan ook niet tippen aan een Altered States, maar er is in ieder geval genoeg gekkigheid en hilariteit aanwezig (die doedelzakscene ook ) voor een ruime 3*.

Ken Russel heeft een paar geweldige films gemaakt. The Devils (1971). Altered States (1980). En simpelweg goede dingen als Gothic (1986). Ik vermoed dat The Lair of the White Worm meer in die laatste categorie zit, maar soms duurt het even voor een Russel zijn plekje vindt. Bizar is het in elk geval wel.

En man man, je zal tijden het liften maar door Amanda Donohoe opgepikt worden, met je natte pakje. Almost worth it? En als je daar niet vrolijk van wordt, dan doet Hugh Grant met dat potlood het vermoedelijk wel, not very subtle. En datzelfde geldt voor de enorme voorbind-dildo, trouwens. Zeer vermakelijke waanzin.

3,7*