Best in Show (2000)

Best in Show is een aardige film, maar haalt bij lange na het niveau van This is Spinal Tap niet. Vooral de eerste helft van de film kwam te geforceerd over. Verder leken alle acteurs uit een b-acteurs blik te zijn gehaald. Allen bekende gezichten, maar acteren ging een aantal niet echt goed af. Origineel is het allemaal wel, maar kans op herziening of een hoge waardering zit er echt niet in.

Deze film vandaag nog eens bekeken en het blijft gewoon een heerlijke komedie waarbij de hondeneigenaars vooral centraal staan. Het verhaal zit zeer leuk in elkaar en de uitvoering ervan is vaak hilarisch. De eigenaars (o.a. het homokoppel, vent met zijn bloedhond, het gestoorde koppel met hun bumble bee en natuurlijk ook het koppel bestaande uit Eugene Levy en zijn vrouw die in het verleden met honderden mannen heeft gedaan en sommige gedurende het verhaal ook weer tegenkomt) waren geweldig en werden ook leuk geïntroduceerd/voorgesteld in het verhaal. Degene die toch wel een beetje de show steelt in deze film is presentator Buck Laughlin (geweldig gespeeld door Fred Willard) die op zeer eigenwijze en vaak zeer hilarische wijze commentaar geeft tijdens de Mayflower honden show. Het gedeelte op de Mayflower show is overigens het hoogtepunt van de film. Ondanks dat het een tijd geleden is dat ik deze film voor het laatst heb gezien blijft hij staan als een huis.

P.S. Parker Posey als de fraaie Meg Swan speelde ook zeer sterk, geweldige scene van haar is als ze een toy voor hun hond gaat kopen.

Honden lijken op hun baasjes, naar het schijnt. Iets waar deze mockumentary gretig gebruik van maakt. Jammer dat Guest iets te snel en ietwat te veel z'n best doet om komisch voor de dag te komen. Doe mij maar ogenschijnlijk normale mensen die op droge wijze steeds gekker uit de hoek komen in plaats van deze, meteen al excentrieke typetjes met elk zo hun eigen eigenaardigheden. Zoals de twee yuppen in therapie. Zo is de op zich niet onaardige scène met het speelgoedje verderop toch iets minder lollig.

Neemt niet weg dat er in de aanloop nog wel eens een grapje wil landen, maar de echte fun begint als de hondenshow aan bod komt en Guest de boel stiekem in de zeik zit te nemen. Jiskefet light wanneer het tantetje met veel enthousiasme en haar gepimpte poedel de arena komt binnenhuppelen. En zij is niet de enige. De bloedserieuze jury is ook zo'n voltreffer. Nog grappiger is Fred Willard als een van de commentatoren, die er maar op los zit te lullen met die gladde, blije kop van 'm. De absolute uitblinker.

Goeie film over een aantal mensen die wordt gevolgd die met hun honden meedoen aan een hondenshow. Een mockumentary met leuke personages ingevuld door een evenzo leuke cast. Ondanks dat er zeker genoeg te lachen valt, had de humor zelfs nog wat droger gebracht mogen worden. Alle verhaallijntjes omtrent de verschillende personages worden prima afgerond, mede daardoor nog net 3.5 sterren.

“Best In Show” volgt een aantal fanatieke deelnemers aan de jaarlijkse Mayflower Kennel Club Dog Show voor, tijdens en na deze prestigieuze hondenkeuring die ze uiteraard graag willen winnen. De film begint met Hamilton [Michael Hitchcock] en Meg Swan [Parker Posey] die hun relatietherapeut [Jay Brazeau] toevertrouwen dat hun kindje Beatrice mogelijk een trauma heeft opgelopen toen ze haar papa en mama betrapte bij een Kama Sutra-experiment. Inderdaad, Beatrice blijkt hun hond te zijn en hun gedrevenheid om te winnen leidt tot grote, soms openbare ruzies. De sexy, voluptueuze Sheri-Ann is getrouwd met de stokoude Leslie [Patrick Cranshow] en heeft tophondenbegeleider Christy Cummings [Janet Lynch] in de arm genomen om de titel te prolongeren.

Harlan Pepper [Christopher Guest] is een plattelandsjongen die alles weet over vissen, maar niet veel meer. De relatie tussen Gerry [Eugene Levy] en Cookie Flick [Catherine O’Hara] komt vooral onder druk te staat doordat ze overal Cookies ex-minnaars tegen het lijf lopen. Kapper Stefan Vanderhoof [Michael McKean] en zijn flamboyante vriend Scott Donlan [John Michael Higgins] maken de meest ontspannen indruk, maar ook zij zijn gebrand op het blauwe lintje in hun klasse en de titel ‘Best In Show’. Ondertussen doen clubvoorzitter Graham Chisholm [Don Lake] en de hotel manager [Ed Begley Jr] hun uiterste best om alles voor en achter de schermen zo probleemloos mogelijk te laten verlopen.

“Best In Show” balanceert met gemak op die zo dunne lijn tussen authenticiteit en parodie met grappen die volstrekt serieus worden gebracht en vertolkingen die nergens over-the-top zijn. Een onwetende kijker zou deze film van begin tot einde serieus kunnen nemen. De finale waarin de acteurs meedoen aan de wedstrijd is zo overtuigend dat je geneigd bent om na te zoeken of de figuranten – de andere deelnemers en vooral de scheidsrechters – nu acteurs of professionals zijn. Fred Willard en Jim Piddock zijn hier subliem als het commentaarduo bestaande uit een serieuze analyticus en een onwetende – zeg maar gerust onnozele – ouwehoer. Christopher Guest en Eugene Levy [bij het grote publiek vooral bekend als Jim’s Dad uit de “American Pie”-films] staan op de credits als scenaristen, maar de scènes zijn grotendeels voortgekomen uit improvisatie dus alle acteurs hebben hun steentje bijgedragen aan de hilarische dialogen in deze genre-klassieker.

De eerste helft van Best In Show is met gemak de beste. Extreem grappige en bizarre zinnen gebracht door geweldige komedieacteurs, die elk een maf personage met hun showhond vertolken.

Jennifer Coolidge, Catherine O'Hara, Jane Lynch en Eugene Levy zijn op hun best. Ze zien er ook uit alsof ze een geweldige tijd hebben gehad met het filmen van hun scènes. Er een mockumentary van maken is ook een geweldige zet om het komische goud te maximaliseren.

De tweede helft is merkbaar minder grappig omdat de moppen niet goed meer overkomen en de karikaturen dunner worden. Jammer, want dit had voor mij een nieuwe hit kunnen zijn.

3*