A Night to Remember (1958)

Inderdaad, je ontkomt natuurlijk niet aan een vergelijking, maar dat had ik ook niet echt verwacht. Cameron en co hebben wel heel goed naar deze film gekeken voor hun Titanic.

Vooral de grote nadruk op het rijke versus arme gedeelte aan boord en bepaalde scenes zoals het dansen bij de armen en scenes bij de reddingsboten etc. lijken wel helemaal uit deze film overgenomen.

Buiten dat is het grote voordeel van deze film vooral dat het geen 'romantische film in een Titanic-jasje' is, maar een echte film over de gebeurtenissen toen.

klassiek werk over de tragedie Titanic. De film is fascinerend en komt ook wat realistischer over dan de film van Cameron. Komt door het onrealistische liefdes verhaaltje, denk ik. Maar goed, er zit wel een kleine vergelijk in de versie's. Er zit ook een goede cast in (Kenneth More, Ronald Allen en Honor Blackman), en zelfs Connery heeft hier een kleine rol. Ook mooie opzet en sterk geregisseerd. Dit is een klassieker die helaas door de versie uit "97" vergeten is. 4,0.

Ik moet zeggen dat ik deze film bijna net zo indrukwekkend vond als de latere versie uit 1997. In die versie heeft men best veel elementen overgenomen van deze film. Deze mag dan al meer dan 50 jaar oud zijn maar het blijft nog steeds een schitterende en ook wel aangrijpende film (ook het hele verhaal natuurlijk wat na 100 jaar nog steeds fascinerend is). De introductie van de film was best kort (wel zeer mooi) en daarna krijg je eigenlijk 1,5 uur een boeiend en aangrijpend verhaal (met zelfs een licht vleugje humor erin) van de aanvaring met de ijsberg (zag er helaas wat minder uit) tot en met de uiteindelijke ondergang van de Titanic welke zeer fraai in beeld werd gebracht. Dat men de film na de ondergang nog een aantal minuten heeft laten doorlopen vond ik zeer mooi gedaan. Deze film draait puur en alleen om de Titanic en de getroffenen en er is voor de rest geen verhaal (zoals wel bij de versie uit 1997) omheen waardoor deze film neigt naar een zeer realistische documentaire. Visueel was deze film ook schitterend en de cast deed het zeer goed. Vooral de rol van Kenneth More (Second Officer Charles Herbert Lightoller) was indrukwekkend en in dit verhaal werd hij afgebeeld als een held terwijl hij juist het tegenovergestelde was in de 1997 versie. Degene die alleen die 1997 versie hebben gezien raad ik zeker aan om zondag deze prachtige film te bekijken of te pindakazen zoals ik heb gedaan.

15 April 1912: de ondergang van de Titanic. 15 April 2012: Het ideale moment om deze film eens te kijken.

Toen ik zag dat deze film op tv komt vandaag ben ik de film zelf maar eens op gaan zoeken voor een kijkbeurt. Alle Titanic films hebben 1 groot nadeel, ik zal ze altijd vergelijken met de versie van James Cameron uit 1997. Dat niveau zal denk ik geen 1 Titanic film ooit halen. Maar als losse Titanic-film mag deze A Night To Remember er zeker zijn. Ik ben de Titanic-ramp vroeger best wel intensief gaan volgen sinds ik de bekende film in de bios zag als kind. De hele ramp is uitermate fascinerend doordat zovelen de dood vonden en doordat er ook nog eens onderscheid werd gemaakt in verschil in klasse. Heel treurig.

Deze film brengt de hele ramp vrij nauwkeurig en correct (behalve het zinken zelf, aangezien nu bekend is dat het schip in 2 delen is gezonken, maar dat was men in de jaren 50 natuurlijk nog niet) met alle bekende zaken die prima worden getoond. Historisch gezien valt er ook weinig te klagen over de film. Wat ik wel jammer vind is dat de intro vrij kort is, waardoor je in tegenstelling tot de film uit '97 jezelf nooit hecht aan personages. De effecten van een film uit de jaren 50 mag je natuurlijk ook nooit vergelijken met de effecten die ze 40 jaar later konden maken, maar het is in vergelijking natuurlijk wel karig. Wat me vooral het meest stoorde was dat er lange tijd nauwelijks grote drukte en paniek op het schip te zien was. Het ging allemaal vrij braaf en kalm, terwijl je in Camerons Titanic wel het tegendeel bewezen zag worden. Gelukkig werd dat richting het einde toe wel wat beter.

Ik ben toch wel tevreden over dit eindresultaat. Het is duidelijk dat de makers hun research wel hebben gedaan. Ik denk dat Cameron deze film ook zeker als inspiratie heeft gebruikt voor zijn eigen film. Vrij veel zaken komen goed overeen. Alleen gaf Cameron ons een veel mooiere blik op en in het schip. Maar daar moet ik niet teveel over klagen. Hopelijk krijgt de Titanic ramp ook na deze 100 jarige herdenking in de toekomst nog de aandacht dat het hoort te krijgen.

3,5*

Lightning? My foot! That's a rocket!

Goede verfilming van de ramp met Titanic. Vandaag is het 100 jaar geleden dat het "onzinkbare" schip zonk en als herdenking werd deze film op tv gedraaid. De film valt, in tegenstelling tot de James Cameron-versie, direct met de deur in huis. Hier gaat het eerder om het zinken dan om de personages. De speciale effecten zijn wel erg goed in deze film. Op het einde wordt nog eens vermeld wat de scheepvaartsmaatschappij heeft geleerd van deze ramp. Een 3*.

Prachtige film over de eerste en laatste zeereis van de ogenschijnlijk onzinkbare Titanic. Geen gedramatiseerde vertelling, maar meer een verslag van de gebeurtenissen. Een zeer gedetailleerd verslag van de ramp met inmiddels mythische proporties. De film ziet er prachtig uit in zwart/wit fotografie. Duidelijk in veel opzichten een blauwdruk voor de latere Titanic van James Cameron.

Tja, het onzinkbare schip...

Indrukwekkende film. In zwart wit, mooi en scherp gefilmd, goede (Engelse) sfeer, prettige beschaafde dialogen en terloops veel details en uitleg. Ik vond het erg spannend en later voelbaar ellendig.

Jammer dat de bemanning van het dichtstbijzijnde schip zo suf en slaperig was, de morse apparatuur uitzette, geen vuurpijlen kon begrijpen en ook geen lichtsignalen in morse kon lezen.

Waren zij echt zo dom?

Vanavond is ook de Cameron versie op tv. Het zit in mijn planning om die tevens te bekijken.

Deze film die ik vandaag weer eens herzien heb heeft meer weg van een gedramatiseerde documentaire dan van een speelfilm. Geen ongeloofwaardig romantisch gedoe zoals in die film van James Cameron, maar gewoon een waarheidsgetrouwe reconstructie van de ondergang van de Titanic zoals het exact 100 jaar geleden gebeurd is. Deze film biedt wel niet het visuele spektakel zoals bij de Titanic verfilming van 1997 maar toch bevalt mij deze zwart/wit verfilming uit 1958 stukken beter. Volkomen terecht ook dat door de BRT en BBC deze film vandaag als herdenking van de ramp hebben uitgezonden en niet de met oscars overladen overdreven geromantiseerde verfilming met het koppel DiCaprio en Winslet uit 1997.

Nog even een opmerking;

Wat mij opviel is dat de Titanic in deze verfilming van Roy Ward Baker niet in tweeën brak. Kan het zijn dat men dat in 1958 gewoon niet wist? Pas in 1985 werd immers het wrak van de Titanic ontdekt.

4,5*

Een goede film over de ellende met de Titanic, een film zonder vervelende verhaallijnen, vals sentiment of niets te doende onzin maar een realistisch beeld van een onzinkbaar schip dat zonk

4,

Ja, men wist nog niet zeker toen of het schip gespleten was, omdat sommige ooggetuigen ervan overtuigd waren dat dit wel gebeurt was en anderen weer net zo zeker weten dat dit niet het geval was. Dit omdat het schip pas brak toen de lichten uit waren gevallen en er nauwelijks nog wat te zien was in het donker. Het algemene oordeel was in 1958 nog dat het schip intact gezonken was, zoals je hier ziet. Pas in 1985 kon bevestigd worden dat de Titanic niet heelhuids de bodem had bereikt. Grappig dat het jou ook opviel, want ik zat de hele tijd op het moment te wachten dat het schip zou breken. [Geen idee of dit werkelijk al spoiler telt.]

Het is lastig om bij een bespreking van A Night to Remember niet James Camerons Titanic te noemen, al is het maar omdat die film een beetje het beeld van de ramp bepaald heeft sinds 1997. Daar tegenover staat dat A Night to Remember nog altijd de reputatie had de meest accurate verfilming van het waargebeurde verhaal te zijn. Dit is uiteraard een meerwaarde, maar maakt het niet meteen een goede film, aangezien een droge documentaire net zo feitelijk kan zijn, maar niet meeslepend. Het grootste compliment dat ik A Night to Remember kan geven is vooral hoe beklemmend hij is.

In zekere zin draagt de meer feitelijke aanpak hier aan bij. Het is een gewaagde keuze om geen echte hoofdpersoon te hebben (hoewel Lightholler toch in veel scènes zit) en het drama meer als een ensembleverhaal te brengen, met personages uit alle klassen en met verschillende karakters. Toch voelt dit niet als een beperking aan. Uit de kleine karaktermomenten wordt vaak veel gehaald. Er wordt een sterk microkosmos gecreëerd hier. Voor groots melodrama hoef je hier niet te zijn en de vraag komt naar boven waarom Cameron dacht dat hij dat hele romantische plot nodig had als je hier nog eens extra ziet hoeveel drama er al natuurlijk in het verhaal zat. Je hebt één grote ramp en honderden minirampjes en heldendaadjes: wat heb je nog meer nodig? Een knappe prestatie van baker is dat al deze elementen vloeiend in elkaar overgaan en natuurlijk aanvoelen.

Dit is ook een kalmere film dan Camerons versie, voor zover een film over een enorme zeeramp kalm kan zijn. Het is in zekere zin erg Brits: de emoties worden onderhuids gehouden, wat hier gepersonifieerd wordt door die man die zijn gezin met een dappere houding de reddingsboot in krijgt. Dit soort heldendaden of berustende momenten hebben op mij doorgaans meer impact met een dergelijke afstand dan als het begeleid wordt door softfocusbeelden en dik aangezette strijkers van James Horner. De relatieve objectiviteit van Baker vind ik zelf erg prettig werken, zelfs al moet ik toegeven dat de paar scènes vóór de ramp er wat saai door worden.

Verder was ik verbaasd hoe goed de film nog oogde op het gebied van special effects. Ik merkte eigenlijk gewoon bijzonder weinig ervan, op een enkele shot van het zinkende schip hier en daar na. Ik ken eigenlijk geen film van de jaren '50 waarbij de effects zo goed oogden. Sowieso zag de film er goed. Hoe cliché het ook is om te zeggen: dat zwart-wit voegt iets toe aan het nachtmerrie-achtige van het verhaal.

Niet verrassend mag je van mij dan ook Camerons Titanic houden, maar ik neem A Night to Remember, een film om werkelijk te herinneren.
4*

100 jaar na het zinken zijn er veel films te zien over Titanic, waaronder deze 'A night to remember'. Nog steeds de film die qua feiten het dichtst bij de originele gebeurtenis staat. En dat in de jaren '50, terwijl het wrak pas in de jaren '80 werd terug gevonden en er meer zekerheid was over de ramp.

Deze film mag zeker niet in de schaduw staan van de '97 versie. Waar die laatste meer aandacht besteed aan romantiek en spektakel is 'A night to remember' nog meer een drama en weergeven van de juiste gebeurtenissen. Knap gefilmd en zeker adembenemend als de ramp dichterbij komt. Knap hoe hier aandacht wordt besteed aan de reddingsacties (en bijhorende mankementen) en de paniek die uitbreekt naarmate de mensen doorhebben dat ze het niet meer gaan halen.

Geef deze film de technieken van 40 jaar later en van Cameron was geen sprake.

Indrukwekkend verslag van de ondergang van de Titanic.Deze film komt uit 1958 en dat is er niet vanaf te zien. Alle scenes (inclusief het zinken!) zien er overtuigend uit. Al gauw in de film ramt het schip de ijsberg en wordt vanuit diverse personages hun pogingen om te overleven gevolgd. De film heeft wat weg van documentaire, die vlot verteld wordt. Het scheelt ook dat hier een romantisch plotlijntje ontbreekt .

Hier worden dus niet enkele maar een hele boel personages gevolgd. Het is moeilijk om alzo een band met hen te krijgen, maar ze zitten letterlijk in hetzelfde zinkende schuitje dus de ene ga je niet leuker vinden dan de andere. Deze film focust zich op de ramp en die is tot en met het zinken toe fantastisch in beeld gebracht en dit voor een film uit 1958! Ondanks dat we hier geen karakterontwikkeling of fictief verhaal hebben om enigszins sympathie te kweken voor de passagiers en bemanningsleden, is de angst en de paniek voelbaar. Hoewel je de afloop kent blijf je hopen dat iedereen wordt gered en dat er snel hulp komt. Voor mij hoeft de Titanic uit 1997 niet meer ook al is die visueel mooier en toont die het zinken correcter dan deze film. Dat romantische verhaal is gewoon te storend om het drama echt te beleven.

Dit is, rekening houdend met dat er 40 jaar tussen beide films ligt en deze hier nog in zwart-wit is, een nagenoeg evenwaardig product als de suksesprent uit 1997.

Met de beschikbare gegevens wordt de ramp met de Titanic erg vakkundig uit de doeken gedaan, verhaald van uit de visie van de tweede officier aan boord, hier meesterlijk vertolkt door Kenneth More, dit in tegenstelling met de 1997-film die, gedeeltelijk fictief, vertrekt van een romance.

De beelden van de ramp zijn voor zijn tijd zekerlijk indrukwekkend.

Titanic zoals het had moeten zijn. En historisch onderbouwd.

Natuurlijk was dit dé Titanic-film voordat Cameron zijn allesovertreffende versie maakte. Eerlijk is eerlijk, voor zijn tijd en gezien de technische mogelijkheden is deze helemaal zo slecht nog niet.

Wat me echter opviel was dat er geen enkel personage echt de hoofdrol heeft. Er zijn veel verschillende personages die geen van allen écht memorabel zijn. Daardoor heeft de film weinig emotionele impact en kon ik voor niemand rooten. Het lijkt soms zelfs meer een uiteenzetting dan een dramafilm.

Alleen al daarom is Camerons versie beter: Jack en Rose blijken een onmisbare schakel in het geheel en vormen als het ware de lijm van het verhaal, waarin de Titanic niet meer dan (letterlijk en figuurlijk) een vehikel is voor het persoonlijke leed van de passagiers.

Ook de ramp zelf is in Camerons versie (vanzelfsprekend) veel beter weergegeven. Natuurlijk kan ik een film uit 1958 niet afrekenen op special effects, maar Cameron wist de hectiek en rumoer tijdens het zinken effectiever en dramatischer weer te geven.

Geen slechte film op zich, maar thank god dat er remakes bestaan.

Leuk om te zien, maar er is wel hier en daar wat op aan te merken. Zo komen er veel te veel gezichten voorbij zonder echt te focussen op een aantal personages. Zeker in het begin geeft dit nogal een rommelig effect (zeker voor iemand als ik die niet zo goed is in het herkennen van gezichten).

Het is hier op Moviemeter populair om af te geven op het romantische plot uit de versie van James Cameron, maar persoonlijk vind ik daar niks mis mee, omdat die het geheel wat meer impact meegeeft.

Deze film is toch wat afstandelijker, en voel wat meer aan als een documentaire. Het is in deze versie op den duur iets teveel van hetzelfde met het vullen van de sloepen.

Het echte zinken van het schip vond ik niet eens echt onderdoen voor de versie van 1997 - uiteraard met de middelen die ze toen hdden. Het enige jammere is dat de shots van het schaalmodel nooit heel erg overtuigend zijn.

Grappig ook om de gelijkenissen te zien tussen de beide films.

3.5*

De grote voorganger van Titanic (1997), en volgens critici misschien wel de beste. Sterker nog....James Cameron werd mede door deze versie geïnspireerd.

Ondanks diverse verfilmingen, is deze versie een absolute aanrader. Het was de grootste Britse productie van de jaren '50, en tevens de laatste Titanic-film die in zwart/wit werd gefilmd. De grote held in deze versie is Second Officer Charles Herbert Lightoller. Hij overleed in 1952. Zijn zoon en weduwe bezochten de set. Het was aan acteur Kenneth More de taak om deze rol zo goed mogelijk te vertolken. Dit deed hij met behulp van Lightoller's zoon. Ook diverse andere overlevenden van de ramp namen een kijkje op de set. Producent William MacQuitty was op 6-jarige leeftijd aanwezig bij de tewaterlating van de Titanic. Deze gebeurtenis vond plaats op 31 mei 1911. In de film maakte men gebruik van de " RMS Queen Elizabeth ", omdat er geen beeldmateriaal was van de Titanic.

Ook deze versie was geen pretje voor de acteurs en actrices. De opnames in het water werden tijdens een ijskoude november-nacht gefilmd. Dit allemaal in een openluchtzwembad, omdat de watertanks te klein waren. Voor acteur Kenneth More was dit letterlijk een nacht die hij niet snel zou vergeten. De rest van de cast is eveneens goed samengesteld. Zo zien we een jonge Sean Connery die later met Honor Blackman en Desmond Llewelyn in Goldfinger (1964) verscheen.

Het verhaal m.b.t. de bekendste scheepsramp in de geschiedenis, blijft uiteraard indrukwekkend. Vooral als het gaat om de Amerikaanse zeeman en auteur Morgan Robertson. Zijn roman " Futility, or the Wreck of the Titan " uit 1898, toont immers veel overeenkomsten met die van de Titanic. De film won een Golden Globe in 1959, en een NBR Award in 1958. Tevens werd hij in 1959 genomineerd voor een Golden Laurel.

Een ware klassieker!

4,0 *

Behoorlijk ondersteboven van deze parel. We kennen nu wel allemaal James Camerons versie van Titanic (een versie die ik overigens zeer waardeer), dus ik was ook eerst weinig enthousiast om een oudere versie van hetzelfde bootje-zinkt-verhaal te kijken.

Mooi niet, dus. Waar Camerons versie Céline Dion moest inroepen en denderende special effects, gooit de Britse versie alle pathetiek overboord (pun intended). De documentaire-achtige stijl, het ontbreken van een echt hoofdpersonage (al is Kenneth More fantastisch in zijn rol als Lightoller), geeft een originele draai aan deze rampenfilm. Met elke minuut die voorbijgaat zie je de paniek langzaamaan opbouwen. Door de mozaiek-benadering, wordt om de 5 minuten een klein mini-drama voltrokken, waarna weer de focus schuift naar een andere passagier, tot het tragische einde. Wie kreeg er niet de daver op het lijf van de stampende voeten en het geschreeuw? Het geheel kan rommelig overkomen, maar voor mij werkte het.

Laten we ook allemaal even stilstaan bij de innemende rol van dat voedselkarretje. 4*

Enkele geweldige behind the scenes foto's vind je trouwens hier.

Zeer degelijke en spannende verfilming van het verhaal van de Titanic die ik vermoed de versie uit 1997 met Kate Winslet en DiCaprio overtreft. Hoewel de afloop wel bij iedereen bekend is weet de regie een ware spanning te creëren door naast de Titanic ook te focussen op drie nabijgelegen schepen van wie de hulp wordt ingeroepen en hun bemanningen. Voorzover bekend is dit, op enkele verwaarloosbare details na, een realistische verfilming van de ramp. Het wijkt af van de typische stijl van rampenfilms van tegenwoordig, die ervoor kiezen om aan de hand van bepaalde personages het als een heldenverhaal te brengen (zoals bijvoorbeeld de romantische versie uit 1997, met de focus op het persoonlijk verhaal van de twee hoofdrolspelers). Hier staat het verhaal zelf centraal, de bescheiden heldenrol is (terecht) weggelegd voor de kapitein en de crew, die professioneel hun werk deden en daarmee hun leven op het spel hebben gezet of zelfs verloren. Hier zou de kapitein van de Costa Concordia nog veel van kunnen leren. De film won een Golden Globe en heeft een 100%-score op Rotten Tomatoes. Aanrader. Ruim 4*.

A Night To Remember is gebaseerd op het gelijknamige boek van Walter Lord uit 1955, dat het resultaat was een combinatie van een jarenlange obsessie met de Titanic en een aantal oproepen in plaatselijke kranten waarin Lord overlevenden vroeg om hun verhalen met hem te delen. Hij kreeg brieven van meer dan zestig overlevenden die hem toestemming gaven om hun persoonlijke verhaal op papier te zetten. Om al die kleine, authentieke drama’s op een geloofwaardige manier in een film te verwerken, besloot producer William McQuitty meteen dat de cast geen grote namen zou bevatten. Kenneth More, die de rol speelt van Second Officer Lightoller, staat weliswaar groot op de filmposter vermeld, maar ook hij was in 1958 geen filmster. Verschillende overlevende bemanningsleden werkten als technisch adviseur bij de film, om ervoor te zorgen dat de omstandigheden zo authentiek mogelijk zouden zijn. En hoewel James Cameron duidelijk veel inspiratie voor zijn versie uit deze film heeft gehaald, richt A Night To Remember zich vooral op de authenticiteit van de menselijke drama’s. Maar het toont ook de frustrerende, haast ironische misverstanden en fouten waardoor schepen die vlakbij de Titanic lagen hun niet kwamen redden.
Bovendien benadrukt deze versie, meer dan welke andere dan ook, de onthutsende arrogantie van de hogere klasse ten opzichte van de lage klassen. In de openingsscène grappen Lightoller en zijn vrouw over een advertentie in de krant over vrouwenondergoed. De reactie van het echtpaar dat de coupé met hun deelt, is al veelzeggend. In de volgende scène zien we hoe een aantal kinderen uit een werkhuis opdracht krijgt om een ander welgesteld echtpaar uit te zwaaien. De reactie van het echtpaar? Dat doen ze alleen maar om zeker te zijn van hun kerstmaaltijd! De arrogantie van de hogere klasse loopt als een rode draad door de hele film. Zelfs wanneer de vrouwen en kinderen zich in de reddingsboten moet begeven, halen deze snobs hun neus op voor het ‘gewone volk’. Maar zodra deze vrouwen van verschillende standen lijdzaam toezien hoe de Titanic ondergaat, bidden alle mensen het Onze Vader in hun eigen taal. Een scène die niet alleen alle rangen en standen verbindt, maar ook de vele verschillende nationaliteiten. In een ramp als deze zijn alle slachtoffers gelijk... Ontroerend is ook het shot van de vrouw die eerder haar juwelen achterliet in de Titanic en in plaats daarvan een speelgoedvarken meenam. Op dit moment wordt duidelijk waarom.

A Night To Remember zit vol met eenvoudige, ontroerende en vaak ronduit hartverscheurende momenten maar vervalt nooit in melodrama of goedkoop sentiment. Een andere scène waarbij ik mijn tranen niet kan bedwingen zit eerder in de film, wanneer een man te horen krijgt dat de zogenaamde oefening geen oefening is. Even zien we zijn schok, vervolgens vermand hij zich. Hij zoekt zijn vrouw op, die hij op kalme wijze weet over te halen de kinderen wakker te maken en naar buiten te brengen. Wanneer ze vraagt of dat echt nodig is, wisselen man en vrouw een blik uit die alles zegt. Samen maken ze de kinderen wakker, wetend dat vader achter zal blijven op het schip. Zijn afscheid van zijn vrouw en zijn kinderen, in het bijzonder van zijn zoon, is sober gefilmd en geacteerd maar juist daardoor zo effectief. De film zit vol met dit soort bijzonder effectieve momenten en wanneer de overlevenden zwijgend luisteren naar de weemoedige klanken van het orkestje dat ‘Nearer My God To Thee’ speelt, kan ik me niet voorstellen dat je niet op zijn minst een enorme brok in de keel krijgt.

Inmiddels staat A night to remember een beetje in de schaduw van die film waarin (zoals een criticus schreef) een vervelende ijsberg de romance tussen Jack en Rose verstoort, maar op zichzelf beschouwd is dit nog altijd een uitstekend en strak verteld epos. Kenneth More's Second Officer Lightoller is voor de kijker het voornaamste perspectief, maar ook met de andere personages kunnen we goed meeleven zonder dat het ergens larmoyant of manipulatief wordt, mede omdat er zeer weinig "sfeer-zettende" of dramatische muziek gebruikt wordt (en volgens mij zelfs dan pas tegen het einde). De incidentele archiefbeelden (de trein die door het landschap raast) en maquettes (de fatale ijsberg, het zinkende schip, de reddingssloepen die wegroeien, het dode kind dat evident een gewone pop is) halen mij helaas wel enigszins uit het verhaal, maar de scènes met paniek en de beelden van het schuivende interieur daarentegen ogen realistisch en werken nog steeds goed. (Gezien op de ITV-Blu-ray met veel extra's, waaronder een interessante documentaire uit 1993 van ongeveer een uur met onder andere de producent van de film en de auteur van het boek waarop deze film is gebaseerd.)

        Wat de acteurs betreft, Laurence Naismith is net zo geknipt voor de rol van de kapitein als Bernard Hill veertig jaar later, maar ook Ralph Michael als "card shark" Mr Yates (voorheen Rogers) is opmerkelijk effectief, zeker in zijn laatste momenten. Verder herkent natuurlijk iedereen Pussy Galore, maar Brix heeft hierboven ook al gewezen op het feit dat je in twee van de marconisten David McCallum (Ilya Kuryakin in The man from U.N.C.L.E.) en Geoffrey "Catweazle" Bayldon kunt herkennen. Nóg een verrassing : de bootsman die in een flits "Women and children up top!" komt zeggen (na 1:21:10 op mijn Blu-ray) herken ik aan zijn stem en zijn enorme kaaklijn als Mr Baines uit The Onedin line !

        Van de IMDb-trivia-pagina : "Contrary to some reports, Sean Connery did not appear in this film. The character he supposedly played was in fact played by Larry Taylor."

Indrukwekkende verfilming van het gelijknamige boek van Walter Lord uit 1955, destijds tot stand gekomen door middel van uitvoerige research en veel interviews met de overlevenden van de ramp met de Titanic. Dat aandacht voor detail zit ook in de film, die de ramp op overtuigende en meeslepende wijze in beeld brengt. De haast documentaire-achtige aanpak van de gebeurtenissen is een groot pluspunt; daarnaast is de film ook op technisch gebied behoorlijk imposant. Ongelooflijk wat men reeds in 1958 wist te presteren op dat gebied.

Alleen al de moeite waard om te zien waar Cameron een groot deel van de inspiratie voor zijn film vandaan heeft, veel scènes en elementen zijn bijna letterlijk overgenomen in zijn versie. Maar los daarvan is A Night to Remember een uitzonderlijk sterke film met nog steeds uiterst indrukwekkende special effects. Effecten die voor een deel zijn geleend uit de Nazipropoganda-versie uit 1943. A Night to Remember voelt (mede door het ontbreken van een held of - zoals Cameron toevoegde - een langdurig romantisch plot) als een realistische schets hoe het destijds aan boord is gegaan, met een aantal details die we niet terugzagen in de film van Cameron. Andere elementen, zoals het schip dat in tweeën zou zijn gebroken tijdens het zinken, waren echter juist nog niet bekend toen deze versie werd gemaakt. A Night to Remember is geen enorm geromantiseerde en dik aangezette rampenfilm, maar vooral een aangrijpende en boeiende vertelling, die 63 jaar na dato nog steeds staat als een huis.

4,5 sterren.