How the Grinch Stole Christmas (2000)

Met het oorspronkelijke verhaal en de bijbehorende en voor Amerikanen schijnbaar klassieke illustraties ben ik totaal onbekend, maar deze verfilming heb ik ter compensatie dès te vaker gezien, met een onder alle protheses excellerende Jim Carrey, een hondstrouwe sidekick die bijna de show steelt, en een uitzinnig setontwerp dat alle recht doet aan het sprookjesachtige verhaal. Dat het zoals alle kerstvertellingen uiteindelijk toch aan de sentimentele kant eindigt, tja, dat moet dan maar. Enige minpunt zijn de merkwaardig matte kleuren, maar dat ligt misschien aan mijn DVD, want de trailer hierboven zit er kleurrijk genoeg uit. Hilarisch hoe Martha May achter haar nieuwe geschut plaatsneemt.

Nee, helemaal niet mijn ding. Bijzonder druk, chaotisch en vervelend. Die scènes in het dorp? Ik enerveerde me eraan. En met de schreeuwerige dialogen kon ik ook niet veel. Een kerstfilm moet je ontspannen, dat deed deze helemaal niet. Ik was vervolgens ook niet overtuigd van de kostuums en make-up.

Een film die je omarmt of die je haat als ik de reacties zo zie. Haten is bij mij een groot woord. Er is best veel werk (en geld) gekropen in deze productie. Dat apprecieer ik wel, maar het resultaat is te matig om me gelukkig te maken. De hond was leuk, maar dat was het zowat.

"On Crasher! On Thrasher! On Vomit and Blitzkrieg!"

Gisteren op de laatste kerstdag heb ik toch nog een kerstfilm gezien (via de streamingdienst
"SkyShowtime") en omdat ik twee weken geleden nog de aardige Animatie / Komedie kerstfilm "The Grinch (2018)" had gezien, wilde ik ook nog deze variant zien met de onherkenbare Jim Carrey in de hoofdrol van de verbitterde groene Grinch en hij was destijds heel populair als komedieacteur (o.a. vanwege zijn gekke bekken trekken). De film is gebaseerd op het boek van de Amerikaanse kinderboekenschrijver, dichter, en tekenaar Dr. Seuss en daarom heet een alternatieve filmtitel ook "Dr. Seuss' How the Grinch Stole Christmas".

In een klein dorpje leven de Who’s (niet verwarren met de Engelse jaren zestig rockband "The Who" ) harmonieus samen, en ze zijn erg dol op het Kerstfeest. Maar op de berg nabij het dorp woont een akelig figuur, met een ongekende haat voor het Kerstfeest en hij is ook obscuur. Het is de Grinch die alles aan het Kerstfeest haat, hij terroriseert de Who’s dan ook regelmatig, in zijn smerige groene gewaad. Maar de kleine Cindy Lou (Taylor Momsen), zo warm en klein, nodigt de Grinch uit voor het jaarlijkse festijn. Zal de Grinch de uitnodiging accepteren en van zijn berg komen, of maakt hij abrupt een einde aan Cindy Lou’s warme dromen en Kerstmis?

Centraal in deze verfilming staat het gezin Lou, die bestaat uit vader Lou Lou (Bill Irwin) die werkzaam is op het postkantoor en die het erg druk heeft met de verdeling van alle kerstpost, moeder Betty (Molly Shannon) die vastbesloten is om dit jaar de prijs te winnen voor de mooiste kerstverlichting (en dan moeten er ook nog kerstcadeautjes voor iedereen aangeschaft worden) en dochtertje Cindy, die zo haar bedenkingen heeft over het aanstaande grote kerstfeest en ze vraagt zich ook af waar Kerstmis nu eigenlijk voor staat en of al die cadeaus nu wel noodzakelijk zijn?

Wanneer Cindy in het postkantoor haar vader helpt en de boosaardige Grinch tegenkomt, waarover iedereen kwaad spreekt, heeft ze het gevoel dat er meer achter deze zuurpruim steekt en gaat ze op onderzoek uit. Ze komt er achter waarom de Grinch zo’n hekel aan Kerstmis heeft en besluit er voor te zorgen dat hij mee gaat doen aan de feestelijkheden in het dorpje.

Omdat het verhaal nagenoeg hetzelfde is als "The Grinch" uit 2018, m.u.v. dat Cindy Lou daarin alleen een moeder heeft, vond ik deze film ook leuk om te kijken en de rol van de Grinch is Jim Carrey ook op het lijf geschreven en de komiek doet het dan ook leuk en enorm gedreven, waarbij springt, danst, malle capriolen uithaalt en natuurlijk gekke bekken trekt. Hij kruipt (eigenlijk letterlijk) dus in de huid van de Grinch en is onherkenbaar vermomd en het is dan ook altijd leuk wanneer hij in beeld komt en hetzelfde geldt voor de zeer leuke bastaardhond Max (die o.a. een keer op een zeer leuke manier jongeren laat schrikken die op de berg komen waar de Grinch woont), die de enige vriend is van de Grinch. Met zijn uitstekende vertolking zorgt Jim Carrey voor veel vermaak en leuke scènes en vooral als hij met zichzelf in discussie gaat in zijn smerige hol in de berg.

Verder vond ik Taylor Momsen als Cindy Lou met het hart van goud een schattig blond meisje en met Christine Baranski (als Martha May Whovier die op het einde de vriendin / vrouw wordt van de Grinch) heb ik normaal gesproken weinig op, maar in deze film (waar ze al bijna 50 jaar was) vond ik haar juist een mooie vrouw. En verder deed Jeffrey Tambor het als de burgemeester van de Who’s verdienstelijk en hij is verliefd op Martha May en wilt met haar trouwen (hij heeft ook al een ring als cadeau voor haar gekocht).

Over de Who's gesproken, ze lijken veel op mensen, maar hebben wel rare kapsels en gekke gezichten. Zo hebben ze twee grote voortanden en hebben ze snuitjes in plaats van neuzen.

"How the Grinch Stole Christmas" is een sfeervolle kerstfilm met eveneens een sfeervolle verhaal en dat met met mooie effecten en decors en een leuke Jim Carrey wiens rol op het lijf geschreven is.

Matige film over een bijzonder volk dat volledig in het teken staat van kerstmis, op één inwoner na. Het duurt even voordat het verhaaltje wat richting krijgt, maar ook hierna wist het me niet echt te boeien. De make-up, kostuums en decors zijn prachtig en zetten een unieke wereld neer. Jim Carry is onherkenbaar, maar duidelijk aanwezig in een rol die na een tijdje wel een beetje vermoeiend wordt.

Qua decors, kostuums en aankleding zit het allemaal wel goed, maar het duurt wel even voordat je als kijker in het verhaal komt. Wat komedie betreft weet de film niet echt te scoren en de fratsen van The Grinch zelf zijn na een tijd zeer vermoeiend gezien het tempo en de drukte van het karakter zelf. 5/10

Afgelopen maandag de lijn van kerstfilms nog even doorgetrokken waarbij deze The Grinch op Netflix in beeld kwam. En deze 'kinderfilm' zag ik al eens hoewel ik daar weinig meer van wist, desalniettemin is The Grinch een uitermate vermakelijke film.

Een fantasiewereld dus, met de 'Who's' die ieder jaar een groot feest van kerst maken wat op de zenuwen van de plaatselijke outcast werkt. Opvallend van meet af aan de zorg en tijd die er in dit product gestoken is want het ziet er vanaf de eerste minuut geweldig mooi uit in de vorm van decors, aankleding, details en is vooral ook heel kleurrijk. Buiten dat zijn de karakters lekker vet aangezet met het nodige aan, wellicht brave maar wel vermakelijke, humor zoals Martha May en haar lichtjeskanon. Dat het allemaal wel wat zoetsappig is, en wellicht voorspelbaar, deert mij in dit geval niet zo.

Want Carrey overtuigd met een rol die hem op het lijf geschreven is met zijn goed gecoached hond en is Cindy gelukkig niet heel vervelend als kind in een leading rol want dat gebeurt regelmatig dat zo'n kind te druk en aanwezig is. Buiten dat is het wel een verrassing hoe Cindy, actrice Taylor Momsen, er tegenwoordig bij loopt en uitziet, daar is het brave ook wel een beetje af. Maar goed, terug naar de film waar de grot en gewoontes van The Grinch ook leuk en mooi gemaakt zijn en het geheel vooral vanuit het oogpunt van ' the who's' een aanstekelijk en vrolijk soort enthousiasme en hysterie heeft.

Voorspelbaar is natuurlijk dat Grinchy diep van binnen eenzaam is en er een switch/verandering aan zit te komen waar Cindy key in is. Maar dat maakt verder niet uit want The Grinch is één van de leukere kerstfilms de afgelopen week.