Winter's Bone (2010)

Matige film waarin een jong meisje op zoek is naar haar vader om zo het huis te redden waar ze met haar jongere broertje en zusje en zieke moeder woont. De film is vrij deprimerend van toon en het landschap en de armoede versterkt dit alleen maar. Helaas gebeurd er eigenlijk te weinig en valt het verhaal wat tegen om echt te kunnen boeien. En dat is wel een beetje jammer aangezien het acteerwerk vrij sterk is.

Dit is een zeer sterke film, zowel qua sfeer als qua verhaal. Wat is de rauwe, harde en grimmige sfeer van de wereld waarin ze leeft goed overgebracht zeg. Dit is een gedeelte van de bevolking van amerika waar niet vaak een serieuze film over gemaakt wordt. Ik vond dat toch ook wel heel boeiend aan deze film.

Het acteerwerk was ook heel erg sterk. Wat was Ree een sterke en stoere meid om toch door te proberen te dringen in dat gevaarlijke wereldje. Je zag zo duidelijk in wat voor wanhopige positie ze zich in bevond. Heel schrijnend om te zien. Ik vond het mooi om op het einde te zien dat die op het eerste gezicht ijskoude en keiharde teardrop toch een band wil gaan opbouwen met zijn nichtje.

Misschien is deze film qua verhaal wat dunnetjes. Ik geef toe dat sommige personage's of verhaallijnen iets meer uitgewerkt hadden mogen worden. Toch kan je echt niet om de spanningsopbouw en de sfeer heen van deze film. Die was echt subliem.

Toch wat aparte film waar ik niet goed weet wat van te denken. De sfeer is vrij depri, maar op zich is het daarmee geslaagd in z'n opzet. Op zich is de situatie van dergelijke mensen schrijnend, maar dat wil niet zeggen dat het per se een goeie film oplevert. Ik mis hier toch wat verhaal of een sfeervolle insteek. Nu is het als een treinrit langs een intregerend landschap maar zonder de nodige bochten of tunnels en niet echt een eindstation.

Jennifer Lawrence doet het niet slecht (gezien de film) al kon ik er niet echt van genieten. Ze speelt een hopeloze tiener die zich voort trekt in het leven. En dat komt in het begin zeer saai over. Ze lijkt constant moe en verveeld, zodat je eerder haar wil door elkaar schudden omdat er amper leven in zit dan dat je er medelijden mee hebt. Eens ze botst met de andere bewoners van wat je een ghetto zou kunnen noemen, wordt het wel boeiend.

Niet helemaal mijn ding, al ligt dat meer aan mijn filmsmaak. Ik lees hier veel het vergelijk met Deliverance, dat een veel betere film is. Vooral qua verhaal laat Deliverance het contrast juist zien, terwijl je in Winter's Bone als het ware kijkt naar een andere wereld. Dit zijn we minder bekend in Vlaanderen door de dichtere bevolkingsgraad. Armoede is hier evengoed en merkbaar in diverse wijken, maar niet zoals in Amerika geïsoleerd kilometers verwijderd van steden. Los van de armoede krijg je daardoor in Amerika meer wereldvreemde mensen die door het gebrek aan communicatiemiddelen, onderwijs, financiële middelen een eigen opvoeding gehad hebben en door hun isolatie een zeer eigen moreel en kijk op de dingen.

Winter's bone (om terug te komen op de film) gaat langzaam op gang en ondanks de realistische aanpak naar mijn smaak niet echt een aangenaam onderwerp om van te genieten. Maar op zich is het geen slechte film.

Ik heb deze film eigenlijk alleen gekeken omdat Jennifer Lawrence erin speelt, en ik ben echt weg van haar acteerwerk.

De film zelf was wel oké, al word ik zelf niet veel vrolijker van dit soort films. Het was wel een sterk verhaal en goed geacteerd. Maar het was zo somber en redelijk oppervlakkig dat ik een beetje moest denken aan twilight, maar dan anders.

Al met al 3,5 ster waard.

Harde en deprimerende film zeg.

Mooi in beeld gebracht, dat wel. En erg goed geacteerd ook. Heb wel al van Jennifer Lawrence gehoord (momenteel best hot met The Hunger Games) maar had haar nog niet zien acteren. Bij deze dus wel, en met vlag en wimpel geslaagd! Haar personage, bikkelhard doch fragiel, zet ze met veel overtuiging neer.

Interessante kijk verder in het leven van de onderbuik van de samenleving, want veel sympathieke personages passeren niet de revue. Van je familie moet je het trouwens hebben...

Best een goeie maar wel een zware film, al is er op het einde wel hoop. En da's toch ook belangrijk.

Dit vooral eigenlijk. Een film met geweldige acteerprestaties. Verder een degelijk tot goed script met goed uitgewerkte personages. Wat ik wat minder vond is de wat droge sfeer en een beetje een niksig slot. En dan zat ik ook echt niet te wachten op een knallende climax ofzo, maar dit was wel een beetje te.

3.5*

De film schetst op een prachtige wijze een kant van Amerika die eigenlijk nauwelijks belicht wordt in films. De rauwe en naargeestige situatie van dit deel van de Amerikanen wordt dan ook goed in beeld gebracht. De soberheid, hardheid en geen greintje van medelijden ten opzichte van elkaar geven deze film iets extra's. Buiten dat kon de film mij toch niet echt boeien. Uiteraard is het een aangrijpend verhaal, maar het is niet zo dat ik op het puntje van mijn stoel zat om erachter te komen wat er nu ging gebeuren. Goede rol van Jennifer Lawrence trouwens. Eerste keer dat ik haar zie - na vele goede verhalen - maar zij speelt haar rol echt met verve.

Nog verder over de verhaallijn. Vraag me af of velen hier wel de achterliggende gedachte van het verhaal hebben begrepen. Als je dat niet begrijpt, blijft er namelijk bar weinig over - buiten de situatie die geschetst wordt - om van te genieten. Het zit nameijk zo:
Achteraf wordt niet gezegd wie die moordenaar van Jessup is, maar Teardrop zegt wel dat hij het weet. Na een terugkijk, kom je er als kijker ook achter.. Teardrop zelf is het namelijk geweest. Het is namelijk een verfilming van het Bijbelse verhaal van Abel en Kaïn. Kijk maar terug. Het waren twee broers, Waarvan de oudste van de twee (Jessup & Kaïn) veel succesvoller dan de jongste (Teardrop & Abel) waren. Uit jaloezie doodde de jongste, de oudste broer.
In afbeeldingen uit de bijbel wordt vaak getoond dat de rook van Abels offer opstijgt en de rook van Kaïn niet. Ook dat is zichtbaar als je voor het eerst kennismaakt met Teardrop.. waarbij een overduidelijk een rokende kachel in beeld wordt gebracht.
Daarnaast wordt ook de tattoo van Teardrop duidelijk in beeld gebracht, dat refereert aan het teken dat god aanbracht (mark of Caïn).
Daarom is het ook dat Teardrop Ree en haar broertje/zusje wil helpen. Hij heeft op zijn geweten staan dat hij hun vader heeft vermoord, waar zij drieën nu het slachtoffer van worden.

Niet alledaags.

Winter's Bone is een rauwe karakterschets. In de tunnel van onmenselijkheid zorgt menselijkheid voor licht.

Hoewel tempo haast onbestaande is, is de spanningsboog dik in orde en sleept de film mee, op bepaalde momenten wat meer of wat minder.

De cast levert trouwens uitstekend werk. Elke rol wordt ingevuld alsof het geen acteur is die er gestalte aan geeft. Zo is John Hawkes onvoorspelbaar en eng alsof hij zo echt is, maar het is Jennifer Lawrence die ik wederom pure klasse vind.

Visueel valt Winter's Bone op door de realistische stijl: het lijkt wel dat een cameraman losgelaten werd tussen lokale bewoners om er het leven te volgen. Alles is ijzig, kil en grauw: beeld en sfeer. En toch heb ik geen enkel moment het gevoel gehad naar een topfilm te kijken.

3

Eigenlijk had ik een heel andere film verwacht, maar dat is in het geval van Winter’s bone duidelijk positief. Bijzonder goede film die bij mij tegen de vier sterren aanzit, maar daarvoor met name inhoudelijk net iets te weinig brengt.

‘Country-noir’ is inderdaad een erg goeie benaming, en het laat meteen zien dat het drama niet zo realistisch is als wel wordt voorgesteld hier. Er zitten zelfs wel wat western-trekjes in. Ree (Jennifer Lawrence) is geweldig als onverschrokken grote zus, met haar “ik-verwacht-niks-van-de-wereld”-mentaliteit en haar ongelimiteerde committent aan het gezin. De andere karakters zijn al even nors, stuurs en dreigend, hoewel er uiteindelijk meer menselijkheid in zit dan er wordt voorgewend.

Het verhaal is vrij klassiek overigens, maar de omgeving waarin het speelt geeft er wel een eigen draai aan. Met de vormgeving is maar weinig mis, het grauwe sfeertje is vlekkeloos verbeeld, en ook de zwart-wit sequentie met die eekhoorns vond ik een sterke vondst.

Een aantal scènes steekt er qua drama wel bovenuit (bijvoorbeeld het moment dat Ree haar moeder smeekt om hulp, als contrast tegenover het eerder uitgesproken “Never ask for what ought to be offered"), maar wellicht had Winter’s bone daar nog iets meer tijd voor moeten nemen om de impact groter te maken. Nu blijft het voor mij bij een dikke drieënhalve ster.

Poeh, wat een deprimerende film is dit met Jennifer Lawrence in haar eerste grote rol en dat doet ze heel verdienstelijk. Erg knap acteerwerk wat ze hier laat zien . Vond het verhaal wat aan de magere kant, maar de film moet het ook meer hebben van de ongepolijste sfeer. En dat zat hier prima in orde.

Prachtig camerawerk en fantastisch geacteerd.

17 jarig meisje moet haar vader vinden omdat die verdwenen is en het huis als onderpand heeft gegeven bij z'n vrijlating op borg. 17-jarige begint te zoeken in haar meth-cooking-familie en brengt nogal wat zaken in beroering.

Niet echt een thriller meer een drama met wat thriller-elementen, maar zeer sterk over de hele linie.

Een erg goede dramathriller met prachtige beelden en uitstekend acteerwerk. De film speelt zich af op een afgelegen en bergachtig stuk land in Missouri, daar waar de arm van de wet niet reikt, en toont een mooie rauwe sfeer, waarin mensen zich taai moeten houden om te overleven en zelf hun problemen moeten oplossen. Het deed me in de verte een beetje aan de stijl van True Grit (2010) denken.

Winter's Bone toont aan dat ze in Amerika qua onafhankelijke filmproducties er ook wat van kunnen. Jammer dat er veel te weinig van dit soort Amerikaanse films worden gemaakt, of in ieder geval veel te weinig Europa bereiken.

Aanrader, zeker voor wie weer eens wat anders dan een Hollywood-productie of Europese cinema wil zien.

Uitstekend acteerwerk van Jennifer Lawrence!

Voor de rest vond ik het erg tegenvallen; langdradig, voorspelbaar en geen enkel moment van spanning of enige actie.

Niet meer dan 2,5* voor mij. (staat in schril contrast tot de 4* die Jennifer zou krijgen)

Deze film was onlangs op tv, dus tijd om die eens mee te pikken. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film en desondanks is hij me toch een beetje tegengevallen en dit vooral verhaalsgewijs. 'k vond het toch maar een mager verhaal om de volledige speelduur te vullen.

Qua cast zat het wel goed en speelden ze allemaal wel overtuigend, het kwam erg realistisch over. Verder zag de film er goed uit.

Een beetje jammer van het langdradige verhaal.

Als de regisseur zijn bedoeling was om mij te vervelen dan is ie daarin geslaagd. Was er werkelijk een karakter waar ik sympathie voor moest hebben? De hoofdactrice toch een beetje ja en haar broertje en zusje waar we wel weinig nuttige scènes van te zien krijgen. De film kan eigenlijk in de helft van de tijd worden verteld. De premise spreekt van een zoektocht, maar die kwam er eigenlijk nooit. Nuja, als je dat een zoektocht wil noemen, dan ben ik de Kerstman. De hele gemeenschap bestaat er enkel uit nare, sombere en doelloze figuren die niemand zal missen moest iemand ze allemaal afknallen. Ja, dat gevoel kreeg ik bij de film. UIteindelijk leer je niemand van de figuren echt kennen. Interactie tussen de hoofdactrice en haar familie was er te weinig om echt van een sterke band te spreken. Dat zou de film nog enigszins boeiender hebben gemaakt.

Beste scène was Ree die met de officier van het leger praatte en haar goede raad gaf, de rest was een dik zooitje. Zelfs met de mooie locarie wordt bitter weinig gedaan.

Rauw realistisch drama, waarbij aan de hand van een eenvoudig plot op nuchtere wijze een karakterschets wordt gegeven van een geïsoleerde, met allerlei familiebanden aan elkaar hangende gemeenschap aan de rand van de samenleving.

Een gemeenschap die geheel op zichzelf is aangewezen, voor een groot deel levend van illegale activiteiten, en wier keiharde mores naar voren komt als de persoonlijke en naaste familiebelangen van de zeventienjarige Ree Dolly in botsing komen met die van anderen binnen die gemeenschap.

Het gaat hier van beide kanten om overleven, om het naakte bestaan, maar eerlijk gezegd vind ik dit verhaal – gezien de inventiviteit waarmee het conflict uiteindelijk met enkele acties van zwijgzame solidariteit binnen die gemeenschap wordt opgelost (betrekkelijk dan, omdat de kiem voor een vete natuurlijk wel gelegd is) – helemaal niet zo deprimerend als het kennelijk op anderen hier overkomt.

Ree lijkt wel het karakter te hebben om die gemeenschap te kunnen ontstijgen, maar dat neemt niet weg dat zij ondanks alles toch ook een zekere trots ontleent aan haar afkomst, een Dolly ‘bred and buttered’ als zij is.

Spaarzaam, doch fraai gebruik in de film van die onverwoestbare, traditionele muziek die – hoewel vaak ‘meegenomen’ door Europese immigranten - zo verbonden is met het rauwe en harde leven in landelijk Amerika, of dat nu de Appalachen, het Zuiden, of de Mid-West is; muziek die in al zijn eenvoud recht uit het hart lijkt te komen, een authentiek levensgevoel tot uitdrukking brengend, zoals de gospel ‘Farther Along’, en met name dat huisconcert met ‘Come all ye Fair and Tender Ladies’, prachtig.

Het is maar goed dat ik deze film in de herkansing gooide nadat ik eerst in slaap viel na een halfuur (te wijten aan mezelf, niet de film). Heerlijke deprimerende, grijze sfeer, een pakkende setting van het 'hill billy gebied', overtuigend acteerwerk en af en toe mooie muziek, vooral in het huisje. Allemaal ingrediënten waardoor je jezelf erin mee kan laten gaan.

Wat een zwaar overschatte film. Er gebeurd bijna niks, er is echt totaal geen chemie tussen de personages. Zonder Jeniffer Lawrence had ik de film zeker niet uitgekeken. Zij houdt het min of meer nog een beetje recht. Enigste boeiende scene was zoals ik hier eerder gelezen heb het gesprek met de kerel uit het leger. Voor de rest is hier niks aan te zien, buiten de lelijkste mensen die je maar kan bedenken qua uiterlijk. Een zoektocht naar haar vader, een beetje gaan praten met sociaal incapabele mensen noem ik geen zoektocht. Uiteindelijk komt die vrouw van Trump dan nog vertellen waar haar vader ligt..


Deze film heeft geen spanning, geen actie, slechte dialogen, geen plot, geen verhaal, geen muziek en ga zo maar door.

Verspil je tijd er niet aan, jammer dat sommige mensen echt niet weten wat een goede film is. Dit is duidelijk een goed voorbeeld van een gedrocht van een film.

Typische Americana-film (is dit een officieel genre?), waar ik erg van gecharmeerd ben. Dit zijn typisch films waar niet alleen de welvarende kant van de Verenigde Staten te zien zijn.

Ook in Winter's Bone zijn de beelden prachtig en ligt het tempo laag. Dat ik als een positief punt zie. De nadruk ligt op de gevoelens van de karakters. Vrolijk word je er niet van, maar het is wel heel erg goed. Jennifer Lawrence speelt zoals we van haar gewoon zijn een fantastische rol. Haar personage voelt heel echt aan, net zoals de gehele film eigenlijk. De mooie bluegrass soundtrack maakt de film af.

“What I really can't stand is the way I feel ashamed... for dad.”

Een grauwe en sfeervolle film die iets te vlak en langdradig is om indruk te maken. De grootste pluspunten van Winter's Bone zijn de acteerprestaties en de schitterende cinematografie. Missouri wordt waanzinnig in beeld gebracht en is bijna een karakter op zich. Langgerekte landschappen, veel open vlakten en de prachtige natuur... Schitterend.

Jennifer Lawrence stond nog aan het begin van haar carrière en laat hier al zien wat een geweldige actrice ze is. Ze heeft hier al zoveel charisma dat ze je moeiteloos meeneemt in haar zoektocht naar haar vader. Ook John Hawkes speelt erg sterk en weet een heerlijke redneck neer te zetten. Het verhaal rond Ree die dreigt met haar broertje en zusje uit haar huis te worden gezet en op zoek gaat naar haar vader is op zich wel interessant maar het wordt allemaal zo gortdroog opgediend dat het snel gaat vervelen. Alle personages die Ree tegenkomt in haar zoektocht zijn niet echt interessant en ondanks de op zich korte duur van de film lijkt de zoektocht een eeuwigheid te duren. Er gebeurd gewoon te weinig om de aandacht vast te houden. Het laatste gedeelte met de bootscene (dat geluid gaat door merg en been) en de laatste mooie scene zorgen ervoor dat Winter's Bone niet helemaal als een nachtkaars uitgaat.

Aardig, maar niet meer dan dat. Volgens mij heb ik stukken gemist want ik begreep het ook niet helemaal. Over een tijdje dus maar een herkansing geven. Overigens is de locatie schitterend.

Eén van de eerste echte films van Jennifer Lawrence en ook hier overtuigt ze me. Ik raak stilaan los van de onmiddellijke associatie tussen Lawrence en The hunger games. Winter's bone is een rauwe film ergens in het afgelegen en uitgestrekte Missouri. Uitzichtloosheid, armoede en semi-marginaliteit kenmerken de gezinnen, die blijkbaar ook allemaal familie zijn van elkaar. Wantrouwen ook, hoewel er hier en daar solidariteit te bespeuren valt (al dan niet uit eigen gewin), is de vijandigheid toch overheersend. De sfeersetting is onmiddellijk gezet, het decor is prachtig.

Het is in die omgeving dat een tiener van 17 moet trachten te overleven, met de zorg van 2 kleine kinderen, een zieke moeder en de vrees om hun huis te verliezen. Ree staat haar mannetje, doodt eekhoorns om te overleven. Ze heeft geen keuze en moet haar vader vinden. Alleen krijgt ze erg weinig medewerking omdat iedereen wel medeplichtig is aan het drugshandeltje van haar vader en men de potjes liever gedekt willen houden. De sfeer wordt extra aangescherpt met de mooie banjomuziek. Mooie film met veel oog voor detail, zowel qua setting als qua acteerprestaties.

Intriest verhaal en ondanks de schreinende toestanden raakt de film zelden. Alleen de scènes met de twee kleintjes kunnen even emotie opwekken. Misschien ligt het aan de onduidelijkheid in het verhaal omtrent van wat voorafging.

Natuurlijk worden de acteerprestaties van Jennifer Lawrence en John Hawkes gewaardeerd.

Voordat ze een glamoureuze ster werd, liet Jennifer Lawrence haar acteertalent reeds zien in deze onafhankelijke productie. Met houthakkershemd en ongewassen haren speelt ze een zeventienjarige die zware verantwoordelijkheden op de schouders geworpen krijgt.

Het Ozarkgebergte in Missouri laat een troosteloze indruk. Hillbilly is een pejoratieve benaming voor een bergbewoner met weinig ontwikkeling. De plaatselijke bevolking was al niet erg gastvrij, en er is een drugbende. De vader van Ree was een crank cook - iemand die methadon maakt in een illegaal laboratorium. De titel heeft een letterlijke en een figuurlijke betekenis. Kale bomen en mutsen maken duidelijk dat het winter is, en ze zoekt de botten van haar vader. Like a dog digging for a winter’s bone is een uitdrukking voor een hardnekkige zoekactie.

Debra Granik schetst een rauw en realistisch beeld van een deel van de VS dat je zelden in de bioscoop te zien krijgt. Ze baseerde zich op het boek van Daniel Woodrell, die in deze streek opgroeide. Regionale elementen zijn een wezel met een witte wintervacht, jagen op eekhoorns, een stoofpotje van hertenvlees en een bluegrassband met banjo. Sommige nevenrollen worden gespeeld door plaatselijke bewoners. Jennifer Lawrence, die haar accent aanpaste, zou vaker dit soort rollen mogen spelen.

Verfilming van het gelijknamige boek van Daniel Woodrell waarin de 17-jarige Ree [Jennifer Lawrence] noodgedwongen de zorg voor broertje [Isaiah Stone], zusje [Ashlee Thompson] en haar ernstig zieke moeder [Valerie Richards] op zich neemt nu hun vader terecht moet staan wegens het produceren van illegale drugs. Ze krijgt weliswaar wat hulp van een sympathieke buurvrouw [Shelley Waggener], maar dreigt het huis te verliezen wanneer haar vader – die het huis als borg heeft opgegeven – niet verschijnt op zijn eigen hoorzitting. Uitzetting lijkt onvermijdelijk, maar Ree vermoedt dat haar vader het slachtoffer is van geworden van een wraakactie en vraagt hulp aan haar oom [John Hawkes]. Gefilmd gedurende de winter tegen het troosteloze decor van de Ozark Mountains die de sombere toon van het verhaal iets teveel benadrukken. Gemaakt voor slechts 2 miljoen dollar wist deze low budget thriller toch 4 Oscarnominaties in de wacht te slepen, onder anderen voor John Hawks en de tot dan toe vrijwel onbekende Jannifer Lawrence, voor wie dit de springplank was naar rollen in de X-men franchise en The Hunger Games en die binnen een paar jaar tijd de beste betaalde actrice ter wereld werd.

Welkom in de afgelegen binnenlanden van de USA, waar de gemeenschap al dan niet door inteelt zijn eigen rechtsorde er op na houdt. Sterk spel van Lawrence die er alles aan doet om de eindjes aan elkaar te knopen in deze desolate omgeving. Hawkes speelt zijn rol met verve en blijkt hoog in de rangorde te zitten qua omgevingsvolkstribunaal. Rauwe realistische toestanden binnen een zichzelf regulerende gemeenschap, de sheriff incluis. En de plot... kijken.

Onbekend titeltje met deze Winter's Bone, maar dat hoeft natuurlijk niets te zeggen bovendien is er een meer dan behoorlijke cast paraat dus gewoon maar even proberen.

Duidelijk is dat dit een film is de in de lijn van Out of the Furnace en min of meer Killing them softly met een maatschappelijk kritisch beeld over de ellende en armoede in de uitgestrekte achterlanden van Amerika waar overleven een kunst is en criminaliteit net zo goed een broodheer is als normaal werk. En wat een grauwe moedeloze ellende van langzaam doodgaan, eenzaamheid en kinderen op jonge leeftijd al dingen bij brengen om te overleven en zelfvoorzienend te zijn. En binnen die teringzooi maken we kennis met Ree uit de Dolly familie die niet bepaald lieverdjes zijn en weinig populair binnen de rest van de streek. En pa Dolly heeft een laatste streek geleverd waarop de noodzaak ontstaat dat Ree hem gaat zoeken.

Het is het begin van een soort mysterie waar de jonge Jennifer Lawrence een prima rol neerzet als de bepaald niet bang aangelegde Ree die meerdere waarschuwingen krijgt zaken te laten rusten maar desondanks toch het pad kruist van heel wat sinister volk en duistere plekken. Temidden van dit alles valt de sterk acterende John Hawkes op als Teardrop, komt de mooie Sheryl Lee van Twin Peaks even voorbij en is het op een gegeven moment echt even de vraag in wat voor geheimzinnige zaken papa Dolly zich heeft gestoken. Typisch al dat volk met matjes, tattoos en attitudes, waar vinden ze zulk volk in hemelsnaam, is de sheriff ook niet bepaald brandschoon en is de scène tussen de laatst genoemde en Teardrop via de autospiegel best sterk.

Winter's Bone heeft in die zin heel veel kenmerken voor een drama/thriller die een goed cijfer kan krijgen ware het niet dat de film toch eigenlijk redelijk spanningsloos voorbij trekt en naar mijn idee het volle potentieel verre van benadert wordt. De film lijkt bij wijze van spreken een gesmoord vuur die nooit ontlaait tot iets indrukwekkends. Daarom een voldoende maar zeker niet meer.

Kreeg een beetje het gevoel dat het verhaal in deze film wat secundair was; de onthullingen over Ree Dolly’s vader komen wat warrig over en herbergen ook weinig echte verrassingen. De film leunt wat mij betreft primair op twee dingen: de ijzersterke vertolkingen van Lawrence en persoonlijke favoriet van mij Hawkes maar ook de rest van de cast - en de portrettering van de geïsoleerde gemeenschappen in de wilde natuurgebieden van Missouri.

Granik laat veel clichés en karikaturen achterwege en geeft een realistisch en relatief eervol inkijkje in de verhoudingen, leefomstandigheden en sociale wetten van ruraal Amerika. De hoofdverhaallijn dient volgens mij vooral als kapstok voor die weergave, want echt spannend is het niet en hoewel er wel een label van urgentie aanhangt, er komt zelden echt tastbaar in beeld wat er voor Ree’s gezin op het spel staat. Prima, want de verwikkelingen zijn met name door de personages aangenaam om te volgen, en hoewel er ook visueel meer met de verwilderde landschappen gedaan had kunnen worden, je voelt wel de geïsoleerde afzijdigheid van de rest van het land. Het geeft te denken wat nog voor een gevoel van nationale eenheid kan zorgen als er delen van het land zo los lijken te staan van (oververtegenwoordigde) stedelijke gebieden zoals New York en California.

Het einde geeft de film nog net een wat scherper randje, maar naast het onopgesmukte realisme had er voor mij wel wat meer bite in de film mogen zitten. Boeiend om naar te kijken niettemin, maar misschien toch ook net wat te braaf om er echt uit te schieten. 3,5*