Katakuri-ke no Kôfuku (2001)

Ge-wel-dig. Perfecte combinatie van drama, musical, horror en bovenal veel humor. Tevens wordt in deze film geweldig leuk gespeelt met de kleianimaties. Wellicht één van de betere werken die ik van Miike gezien heb. 4*

Ik heb het wel vaker bij Japanse films in het algemeen, Miike's films in het bijzonder. Dat je denkt: probeer dat eens aan mensen uit te leggen. Gegarandeerd dat je gefronsde reacties krijgt.

Maar wat heb ik genoten zeg. Een wel erg ongebruikelijke mix van komedie, musical met zowel horror- als drama- als spanningselementen en nog eens lekker aangedikt met een vleugje kleianimatie. De film barst haast uit zijn voegen van de foutheid, maar wat werkt het aanstekelijk.

De liedjes, maar vooral de daarvoor gekozen momenten ( je kijkt toch raar op als de familie voor het eerst een lijk ontdekt en dan spontaan de kamer binnendanst ) zijn hilarisch in al hun absurditeit. De pathetische choreografie dikt dat nog eens flink aan. Het levert genoeg scenes op waar je als kijker flink dubbel ligt van het lachen.

Een ongekend staaltje cinema, dat buiten ieder hokje en iedere genretypering valt. Gedurfd en geschift maar zoals wel vaker pakt dat goed uit bij deze Miike. Katakuris moet wel haast de belichaming zijn van mijn beeld van deze regisseur; onconventioneel, experimenteel maar vol passie en overtuiging.

Love. Music. Horror. Volcanos. Cinema was never meant to be like this.
Dikke 4,5* voor mijn beste Miike tot nu toe.

Vandaag weer eens herzien nadat ik hem van mijn geliefde vriendje heb gekregen, Blijft een erg leuke en vermakelijke film waar je gewoon vrolijk van word. De extra's zijn idd de moeite waard vooral ook om te zien dat Miike ook helemaal meedoet met de acteurs en ze tijdens de zangscenes gewoon vierkant uitlacht geweldig .. verhoogt met een halfje naar 4,5*

Mijn 2de Takeshi Miike uit het voor hem briljante jaar 2001.

Wat een film zeg! Nog nooit zoiets gezien. Een film waarin kleipoppetjes, musicalnummers en een simpel verhaal harmonieus in elkaar samenvloeien. Geweldig introfilmpje waarin je een levenscyclus op een grappige manier in beeld gebracht ziet worden.

Jammer dat de film wat te lang doorgaat. Zoals al eerder werd aangegeven, 90 minuten hadden volstaan. Op een gegeven moment wordt je een beetje flauw van al die liedjes. Dan wordt het echt te overdadig.

Qua humor soms briljant, vooral het einde waarin de hoofdpersonen zich al dansend over de heuvel begeven deed mij wat denken aan de optocht in Det Sjunde Insgelet. Maar hier dan natuurlijk volstrekt uit zijn context gerukt. Wat een vrolijkheid. De film haalt zijn humor vooral uit slap - stick momenten en door de draak te steken met genrefilms, het is allemaal verre van politiek correct. Erg lachen waren inderdaad de Power Rangers moves of als de hele familie zich weer eens uitleefde op een nummertje. Soms zelfs ontroerend, met name vertederend om te zien hoe zoonlief steeds weer overgehaald werd om deel te nemen aan de familaire beslommeringen. Het gaf toch wel een warm gevoel.

De vele musicalnummers waren vaak gewoon leuk, doordat je ze niet verwachtte. Soms was het net wat over de top. Net zoals het acteerniveau van de hoofdpersonen in deze film: Oooohhh Ricard. Dat stemmetje! Richard vond ik trouwens een van de mindere personages in deze film.

Een film die vooral uniek is. Vooral doordat vele genres zo onconventioneel met elkaar vermengd worden. 4*

Gekeken dus.

Wel de film waar ik tot nu toe het hardst om gelachen heb. De film is gigantisch fout en heeft veel verwijzingn naar andere genres/films. Nuja, verwijzingen, soms zet ie genre's gewoon in de zeik.

Het hardst word naar mijn mening uitgehaald naar de familefilms en helden in films. De overdreven zoete oneliners vliegen je om de oren en op het eind sluit het mooi af met een eindverhaaltje, dikke vette familiefilm cheesyness dus. Wat er met de hoofdpersonen ook gebeurd, ze blijven toch wel leven en dat word nog eens extra bespot met het liedje op het eind.

Visueel is de film goed topt geweldig. Ik had graag wat meer kleimomenten gezien, maar misschien omdat ze zo schaars waren, viel het juist zo op.

Voor de rest was het een lekkere over the top mix van zwarte komedie, musical, klei en horror. Ja, en bij welke regisseur kun je dat nu zeggen.

Beoordeling ga ik bij Miike moeite mee krijgen dat weet ik nu al. Hij haalt het niveau niet van Gozu, maar bevalt me wel iets beter dan Visitor Q, al kun je dat natuurlijk helamaal niet vergelijken. Dat is dus lastig. 4* toch maar

Mee eens

Ik vond die musical elementen best wel vervelend eigenlijk, waar juist de stukjes klei animatie erg leuk waren Zo werd ook flauwe humor afgewisseld met leuke humor, vrij matige film dus.

2,5*

Hmm, kan er mee door.

Best wel een grappig filmpje, hoewel ik de liedjes niet bepaald mooi vond. Dat kan wel gezegd worden van de animaties, die waren best wel leuk.

Hoewel ik de eerste film van Miike nog steeds moet zien die het predikaat 'uitstekend' van mij krijgt moet ik wel toegeven dat hij een zeer veelzijdig regisseur is. De vorige film van Miike die ik gezien heb "The Bird People of China" oogde totaal anders. En dat kan ook gezegd worden van zijn andere films die ik tot dusver heb gezien. Ik heb mij daarom ook voorgenomen films van Miike gewoon te blijven bekijken.

3,0*

Remake van het Zuid-Koreaanse The Quiet Family, die ik overigens nog niet gezien heb. The Happiness of the Katakuris had ik jaren terug na vijf minuten uitgezet vanwege de absurde opening. Wijsheid komt met de jaren, dat blijkt maar weer eens...

Inmiddels heb ik een torenhoge pet op van Miike's werk en weet ik dit wel te waarderen. De enorme stijlwisselingen, van het cartooneske bekogelen van een vogel tot aan een totale metamorfose van klei en stop-motion, maken deze film nooit saai. Het gezin is erg positief ingesteld en kent een aantal kleurrijke karakters die je al snel in je armen sluit.

De horror in deze film mag je met een dikke korrel zout nemen. Afgezien dat er een paar dode vallen en er zombies uit de grond op staan is dit vooral een komische musical. Musical ja, een genre waar ik normaal gesproken een hekel aan heb. Zo wil het gezin van het ene op het andere moment nog wel eens de microfoon grijpen om de situatie al zingende uit de doeken te doen. Niet alle liedjes zijn geslaagd, maar overall stoort het absoluut niet en oogt het allemaal erg vrolijk.

Toch heb ik er uiteindelijk geen 'wow' gevoel aan overgehouden, maar apart is het zeker. Leuke karakters, luchtige komedie, een aantal leuke liedjes en bizarre stijlwisselingen. Miike = Happiness!

Aparte film weer van Miike. Werkelijk een bizarre mix van clay-motion, musical en weirdness. Met name de liedjes zijn zo overdreven slecht dat het weer grappig wordt, en het heeft er veel van weg dat dat met opzet is. De humor is wisselend, soms slaat het helemaal niet aan, maar is ook regelmatig onverwacht gortdroog.

Wel had ik grote moeite de film door te komen, want het tempo stokt regelmatig, en het bevat de voor Miike kenmerkende saaie stukken tussen de gekte. Desalniettemin ben ik blij dat dit soort films ook gemaakt worden, want je beleeft zeker een aantal mooie wtf-momenten. 2,5*.

Erg fijne herziening.

Met die oude Miike's is het altijd een beetje afwachten hoe ze vallen, maar deze was bijna leuker dan de eerste keren dat ik hem zag. De film heeft het opvallend goed overleefd, niet zo héél verrassend gezien de vreemde combinatie van elementen en stijlen die je hier voorgeschoteld krijgt.

Zwarte comedy, musical scenes en claymation, die laatste vooral omdat Miike het budget wat wou drukken en bepaalde scenes dus makkelijker met klei kon uitwerken. Het zijn dat soort creatieve oplossingen die Miike zijn imago geschonken hebben.

Verder zijn de musical scenes erg komisch, zit de film verder nog vol gekke Miike toetsen en zitten de 113 minuten bomvol grappige details. Heb me absoluut niet verveeld met deze, het zou leuk zijn moest Miike zich nog eens vol kunnen laten gaan, zoals hij dat bij z'n oudere films toch iets makkelijker kon.

4.0* en een uitgebreide review

Niet mijn soort film, al deed de stopmotionopening me even serieus verbazen. Daarna kiest Miike echter toch voor de "echte" beelden. Het zou me niks verbazen als hij zich aan stopmotion voor een hele film had gewaagd, die man doet tenslotte ook alles. Echter is "alles" wat hij doet niet mijn ding, zo blijkt vaak uit andere projecten. Deze film is een stuk weirder en bombastischer dan de meeste Miike-films, alleen vond ik het allemaal maar armoedig en beperkt verzorgd. Vooral heel veel vervelende personages naast elkaar. Iedereen luider laten schreeuwen en debieler laten gedragen maakt voor mij absoluut geen leuk personage. Daarnaast slaat maar weinig in het algemeen echt aan. De nummers niet, de personages niet, de stilering al helemaal niet. Daardoor was de film voor mij geregeld een best lange zit, maar wel een zit met wat creatieve zijsporen en positief uitblinkende scenes. Miike kan voor mij echt wel meer dan degelijke films afleveren, maar is dit er niet eentje van.