Warrior (2011)

Uitstekende film waarin twee broers meedoen aan een vecht-toernooi, ieder om hun eigen redenen. De eerste helft behandelt de twee broer's afzonderlijk, en de tweede helft wordt bijna geheel in beslag genomen door het toernooi. De MMA-gevechten zien er realistisch uit. Afgezien van het eindgevecht, zijn de uitkomsten van de andere wedstrijden voorspelbaar. Maar vanwege de goed uitgewerkte personages en vooral het sterke acteerwerk nog net 4.0 sterren.

Sterk, maar niet zo sterk als ik hoopte en eigenlijk ook verwachtte.

En dat ligt niet aan het feit dat de cliché's de kijker om de oren vliegen. Mits overtuigend uitgewerkt is het prima aan te zien maar juist qua geloofwaardigheid strookt het hier en daar in Warrior. De vader/zoon- en trainer/leerling-relatie van Tommy en diens vader vond ik eigenlijk helemaal niet zo goed weergegeven. Tommy's verbitterde houding ten opzichte van zijn vader is natuurlijk logisch gezien het verleden, maar dat hij hem dan wel als zijn trainer wilt is natuurlijk niet zo logisch. Een goede uitleg hiervoor blijft volgens mij ook uit. Gelukkig is dit geen heel groot struikelblok en dat ligt vooral aan het hogeschool acteerwerk van Nolte en vooral Hardy. Laatstgenoemde is zelfs weergaloos! Wat een fantastisch personage..

Verhaaltechnisch loopt het ook allemaal niet zo lekker. Uberhaupt zien we maar weinig van de trainingen van beide broers echter springt de film wel heel snel naar het betreffende toernooi, waar beide broers ook wel heel makkelijk aan mee mogen doen. Gezien de lovende kritieken die de prent krijgt verwachtte ik een film die op die facetten ook gewoon verzorgd is. Gelukkig is het toernooi dan wel een lust voor het oog. Geloofwaardige gevechten, brute personages en sterk camerawerk maken het laatste uur tot een uitstekende actieprent en dat is dan ook het gevoel dat overheerst.

3,5*

Pareltje tussen alle Actie/Drama's. Zeer sterk acterende Tom Hardy, ook Joel Edgerton en Nick Nolte waren prima. Deze geef ik makkelijk 4*

Film van 2012 voor mij

De algemene tendens lijkt toch wel een beetje te zijn dat the Warrior goed gemaakt is en dat daardoor de clichés niet of in elk geval minder deren. Maar door die clichés is het eenvoudigweg allemaal wat minder goed gemaakt. Ik twijfel ook een beetje aan de goede intenties van de makers. En dan bedoel ik dat ik het drama niet oprecht vind. Het is een trucje, bedacht, nep, ongeloofwaardig. Ik kon het verhaaltje dan ook niet behandelen als een terzijde, dat deden de makers immers ook niet.

Allereerst is dit een film die mooi inspeelt in een rijtje als the Wrestler en the Fighter. Eigenlijk is dit ook gewoon de MMA versie van die films. Een serieuze kwaliteitsfilm wil het zijn. Daar laat de film kansen liggen. We zien net een shot of twee te veel van een trein die de term wrong side of the tracks wel erg letterlijk kracht moet bij zetten. Het familiedrama is ook te veel bedacht, te veel een trucje. Waar de twee genoemde films vooral geloofwaardig zijn, omdat de karakters zo goed zijn uitgewerkt (wat vervolgens de scenes in de ring kracht bijzet), is dat hier totaal niet zo. Het realistische sausje waar de film op mee wil teren, wordt hierdoor vergalt. De film mist niet alleen een eigen identiteit, maar ook een term als beter goed gejat, dan....…. is te gemakkelijk. In feite had het verhaal en het drama niet misstaan in bloodsport 4 of zo. Dat de film dan betere acteurs en crew heeft, is uiteindelijk slechts het verschil tussen een slechte en middelmatige film.

Ik kan de cliches, die iedereen wel lijkt te erkennen, niet zo makkelijk opzij schuiven. Lijkt me ook nogal moeilijk, aangezien ze zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Het drama is namelijk gewoon een nadrukkelijk aanwezige factor en helemaal geen bijzaak. In plaats van dat het elkaar zou moeten versterken, zwakt het elkaar af. Of ik wil een vette film, zonder al te veel gezeur met gave actiescènes zien. Of ik wil sterk drama. Allebei zou helemaal geweldig zijn, maar dat leek er al vrij snel niet in te zitten. 1 van beide is toch wel het minimale. En nu is het dat eigenlijk allemaal niet.

Vond de plot ook niet geloofwaardig op veel levels. 1. Dat Brendan het toernooi wint. Uit heel de film blijkt dat hij een gemiddelde vechter was. Niet echt bijzonder. Dat ie mocht deelnemen was natuurlijk al onzinnig, maar vooruit. Dat ie 2x iemand uit het niets uit de favorieten rol haalt en wint, vond ik al niet erg geloofwaardig. Dat ie vervolgens weer tegen twee echt geweldige vechters won, ging er bij mij niet in. 2. De vrouw van Brendan. Vond haar hele clichéopstelling (waar ze tegen het weer oppakken van het boksen was) al niet erg goed uitgewerkt, maar dat ze opeens wel haar man bijtreedt was echt een stap te ver. 3. De finale. Sluit een beetje aan op mijn eerste punt, maar borduur er nog even op door. Tom Hardy was echt een vechtmachine. Slaat de ene na de andere helemaal lens in een mum van tijd. Vroeger was ie altijd ook al de betere. Hij is jonger, heeft het hele toernooi nog geen klap gehad, maar zijn gehavende broer wint het uiteindelijk. Sowieso vond ik het ongeloofwaardig dat Tom Hardy’s personage af zou tikken. Hij had me net de hele film overtuigd van het feit dat ie verziekt was door zijn verleden en door zou gaan tot ie er dood bij zou neervallen. 4 Sowieso de hele opzet om de broers zo tegen elkaar te plaatsen. 5. Maar even een opsomming van trucjes. De vader die opeens weer een terugval heeft en aan de drank raakt.Het hernieuwde contact dat de broers hebben met hun vader die zijn leven heeft gebeterd, tegenover de afkeer die de broers van hun vader hebben. Het onderlinge conflict (dat was trouwens helemaal niet best uitgewerkt, veruit de grootste gemiste kans) dat de broers uiteen heeft gedreven, maar de ring die ze weer bij elkaar brengt, Brendan die noodgedwongen moet vechten om uit de geldzorgen te komen. Tom Hardy als grote onbekende die tijdens een potje sparren effe laat zien wat ie kan. Het opbouwen van het heldendom van de twee. De een als schoolleraar, de ander als held uit Irak & dat youtube filmpje. En ga zo maar door.

Dat de mensen hier dat als detail omschrijven snap ik niet. De bijna 2,5 uur gaat toch met name hier over. Als je dan een realistische film over de mma wil maken, maak het verhaal dan een beetje geloofwaardig. Zorg voor een verrassing. Doe wat om je publiek wat anders voor te schotelen. Nu wordt er dus uiteindelijk op safe gespeeld. En hier slikt men het als zoete koek.

Een lange tirade. Misschien had ik die niet gehouden als de film 2,70 gemiddeld had gestaan. Mijn 3 sterren had ik in beide gevallen gegeven. Maar ik moet ook wel de nuance maken, dat het ondanks alle minpunten wel gemakkelijk wegkijkt, omdat het afgezien van het verhaal goed gemaakt is. Ik heb echter het verhaal niet gekozen als zo belangrijk in de film, dat deden de makers. De actiescènes zijn prima en de film vermaakt ook wel. Zonder deze poespas had ie minstens op 3,5 gestaan. Als ie een goed uitgewerkt verhaal had gehad, had ie minstens op 4 sterren gestaan. Zonde. Mijn 3 sterren zijn trouwens ook wankel geworden na dit verhaal.

3,95, echt!?

Waar Warrior deze score aan verdiend heeft is me een raadsel, maar feit is dat dit verhaaltje al talloze keren werd opgevoerd. Verbroken relaties tussen vader en zoons, vader die aan de drank zit en zijn kleinkinderen niet kent, hier en daar nog wat problemen, maar eind goed al goed,…

Zo wordt het effect van het drama en actie- gedeelte natuurlijk volledig tenietgedaan. Nogal voorspelbaar dat de twee broers tegen elkaar moesten uitkomen in de finale, zodat ze weer samen herenigd kunnen worden. Weg enige spanning in de gevechten, die de ene broer haast kon winnen met de handen in de zakken.

Armoe troef dus, en doet een beetje pijn als je ziet dat een sterke drama-vechtfilm zoals Raging Bull hier minder krijgt.

0,5*

You got no business in the ring with those animals.

Warrior gaat over het grootste MMA toernooi ter wereld met een prijs van 5 miljoen, en de twee broers die er allebei voor hun eigen redenen aan meedoen.

Tom Hardy en Joel Edgerton vervullen deze rollen als Tommy en Brendan Conlon.

Tommy is een ex-marinier met een sinister verleden die liever bloed ziet als geld.

Brendan is een familieman die het geld nodig heeft om hun huis te kunnen betalen.

Hun band met elkaar en hun vader is zeer slecht, buiten de kooi proberen ze elkaar dan ook niet te zien.

Deze film heeft mij flink teleurgesteld.

Gavin O'Connor heeft deze film geregisseerd en had naar mijn mening een erg vervelende manier van filmen, de stukjes in het verhaal die kort en krachtig kunnen zijn melkt hij uit en de final battle is dan weer wat te gehaast.

Het eerste uur van de film was niet erg interessant en bevatte de family issues routine die we al zo vaak eerder hebben gezien.

Ik moet wel zeggen dat de film goed geheim houdt wat er tussen de twee broers speelt.

Teveel clichés en voorspelbaarheid zorgen er toch voor dat er weinig verrassingselement overblijft.

De vecht scene's zijn een prima gedeelte van de film en ook het acteerwerk is boven gemiddeld.

Een aardige maar enigszins teleurstellende sportfilm.

Voorspelbaar, stereotype, langdradig. Zomaar enkele termen die je op deze film van Gavin O'Connor kan loslaten. Echter wil dit bij lange na niet zeggen dat Warrior een slechte film is. De personages voelen inderdaad wat stereotype aan (o.a. de in financieel zwaar verkerende broer, de alcoholistische vader op zoek naar vergeving) en dat de broers uiteindelijk tegen elkaar komen te staan, mag haast geen spoiler heten. Storend is dit allemaal echter niet. Dankzij Edgerton, Hardy en Nolte wordt de film tot een grote hoogte gebracht door hun overtuigende en sterke acteerprestaties waardoor je als kijker eenvoudig wordt meegevoerd in dit familiedrama en sympathie krijgt voor beide broers. Van de sport MMA zelf hoef je zelf weinig te weten en de vechtscenes worden tevens prima in beeld gebracht. Het emotionele einde is bevredigend en is een vrijbrief voor zelfs de stoerste mannen om een traantje te laten.

De horror.

Onmogelijke combinatie van twee (!) zero to hero verhaaltjes die op grimmige, semi-realistische manier vormgegeven worden. Ik heb al niet zo veel met dit soort vechtfilms, maar een verdubbeling van de heroiek verspreid over twee uur is toch echt teveel van het goede.

Deed me sterk denken aan The Fighter, beetje dezelfde setting en personages. Iedereen heeft een zwaar verleden, een rauwe stem en heeft het moeilijk met z'n emoties. En moet dat vooral ook erg duidelijk uiten de hele tijd lang. Veel zwaar gestaar en moeilijk gegrunt richting iedereen. Oeh wat een drama.

In schril contrast de rare plotloops die ervoor zorgen dat de twee verloren broers in één of ander uit het niets opgerezen toernooi van MMA fighters - wat ze zelf niet zijn - in de finale tegenover elkaar komen staan. Geloof je deze idioterie nog niet, dan gooit O'Connor er nog een schepje bovenop met een hilarische "I love you" die leidt tot één van de meest groteske verbroederingsscenes ooit. Hoe hij hiermee wegkomt is mij een compleet raadsel.

Hardy vond ik echt slecht. Schrok even dat hij het was, kende hem enkel van Bronson en daar was hij geweldig (Batman even niet meegerekend, daar was hij vooral een masker). Lijkt wel alsof hij met een normale kop Stallone probeert na te apen, wat leidt tot de meest vreemde grimassen. Edgerton vond ik in tegenstelling erg sterk, al mist hij dan weer de fysiek voor z'n rol. Nolte is het 100e wiel aan de wagen, met een extra bagage aan drama waar niemand op zit te wachten. Het leidt alleen maar tot meer clichés.

Vond het MMA gebeuren ook weinig toevoegen. Iedereen spreekt over meer variatie, maar buiten wat worpen en een kick is het vooral brawlen tegen elkaar. Veel moois vind ik er niet aan, erg veel variatie zat er ook niet in. Moet wel zeggen dat O'Conner de gevechten goed opbouwt, gaat veel agressie en spanning vanuit.

Da's het enige positieve aan deze film. De stijl is goedkoop effectbejag, het acteerwerk (buiten Edgerton) ondermaats en het drama zo potsierlijk en verkracht dat ik schrok van een aantal hoge scores hier. Een clichétje witwassen is één ding, maar bij momenten is het lachen met tranen.

1.0*

Rauw en somber neergezette film zoals hier al eerder vermeld. Hierdoor heb ik eigenlijk de gehele film zitten wachten op 'iets' dat nog moest komen. Maar helaas kwam dit niet. Hierdoor is de film op dat vlak bij mij tegengevallen. Een goede uitvoering van de sfeer met veel potentie, helaas onbenut.

Het verhaal is voor mij wel wat ongeloofwaardig. Ik ben niet zo thuis in de MMA, maar het lijkt me een sport van jarenlange training en discipline. Dat twee broers elkaar dan in een tijdsspanne van een aantal weken treffen in de grote finale is nogal onwaarschijnlijk.

Het verwijt van sommige over het te grote Hollywood gehalte is m.i. wat overdreven. Ja de film kenmerkt zich geheel aan Hollywood. Welke film doet dat nou eigenlijk niet? Om films te kijken waarin de invloeden van Hollywood niet zo duidelijk zichtbaar zijn zul je toch echt opzoek moeten naar een heel ander type film. Bij films als Warrior had je dat van te voren kunnen verwachten.

Ik geef de film drie sterren voor rauwe sfeer die ze hebben weten neer te zetten. Lager zou m.i. onterecht zijn want hij verdient gewoon een voldoende. Hoger zou de film overwaarderen omdat hij niet uitblinkt.

Totaal voorspelbaar en tegelijkertijd ongeloofwaardig Amerikaans verhaal vol effectbejag. Het vreemde is alleen dat dit allemaal bijna niet stoort en dat is te wijten aan de immense uitstraling van Tom Hardy, de goed presterende supporting cast en de adrenalinepompende scènes in de ring. Ondanks dat je weet hoe het afloopt zit de spanning er zeer goed in, en dat verdient lof.

4*

Sterke Martial Arts film......sterkste die er uit gebracht is denk ik.(in het MMA gebied)

Supergoed acteerwerk van de hoofdrol spelers...en ook Nick Nolte zet een goede rol neer,verder een meeslepend verhaal,goede choreo van de vechtscenes,spanning en er is tijd voor een traan.Alles is aanwezig in deze knokfilm dus echt een aanrader voor wie van zulke films houd maar ook zeker voor de fans van het MMA.

Topfilm!

In het begin denk je dat je naar een boksdrama aan het bekijken bent. Trage dialogen, Personages waar we van weten dat er meer in hun schuilt. Verhaallijnen die netjes uitgeschreven worden en enkele sterke acteerprestaties zoals van Hardy zorgen ervoor dat je meteen in het verhaal gezogen kan worden. Daarna komen we in een nogal simpele actie-omgeving terecht maar net door de opbouw vooraf krijgt het net dat tikkeltje actie.

Tot de laatste akte heb je wel het gevoel: langs de ene kant verhoogt de actie een dramafilm maar verlaagd de drama een actiefilm. Maar in die laatste akte gaat de film nog een versnelling hoger, kleine twists die je doen twijfelen aan de effectieve afloop en een slotgevecht waarin je zo word meegesleurd door de emoties van de personages. Zoals hierboven mocht er misschien nog een langer einde geweest zijn waarin alles word uitgelegd. De laatste scène was nogal onsamenhangend met de rest van de film maar

niettemin is Warrior een uitstekende actiefilm die vist in de vijver van vele Direct to DVD-films maar het niveau vertienvoudigd dankzij uitstekende personages, uitstekende acteerprestaties, een goed verhaal en heerlijke actie van de bovenste plank.

Prachtige film! Het echte gevecht vond buiten de ring plaats. *4.0

Het leek mij bij voorbaat nogal voorspelbare kost. Een familievete die wordt beslecht in de boksring, de familieman die het geld voor zijn gezinnetje bij elkaar moet vechten, de underdog die iedereen verbaast. Kan het nog sentimentele, Amerikaanser en meer afgezaagd?

En hoewel de plot ook niet zo veel voorstelt, pakte Warrior me toch in. O'Connor neemt rustig de tijd om ons te laten kennismaken met de broers en hun vader, vooraleer hij aan het boksen begint. Het is juist daarom dat het me ook echt wat kon schelen hoe het daarna met ze zou verder gaat. Onderweg blijven er steeds nieuwe hoofdstukken aan hun achtergrond worden toegevoegd, waardoor Warrior niet uitloopt op een standaard vechtfilm, waar ik eigenlijk bang voor was.

Een aantal emotionele scenes waarvan ik normaal gesproken braakneigingen zou krijgen, werkten hier wonderwel. Vooral het moment waarop Nick Nolte voor het eerst in jaren weer aan de drank gaat. Waanzinnig geacteerd. Vond Nolte sowieso de beste van de drie trouwens.

Compliment ook voor de beeldvoering. Normaal gesproken vind ik dat grauwe een beetje saai en voorspelbaar, maar hier werd het niet overdreven en werkte het prima. Camerawerk is ook erg goed, vooral tijdens de gevechten in de ring. Dat je einde van mijlenver ziet aankomen, kon Warrior voor mij niet meer verpesten.

Veel beter dan verwacht.

Jemig, wat een film. Intens, hard, pakkend en steengoed. Twee topacteurs nemen het tegen elkaar op en tillen elkaar naar een geweldig niveau. Regie is geweldig, de gevechten zijn perfect in beeld gebracht. Van begin tot eind was ik geboeid. Knap, want de film duurt lang en er is zeker niet sprake van non-stop actie. De dialogen zijn echter ook van oerdegelijk niveau, vooral de plotlijn van Edgerton (ondersteund door Nolte, tevens in een ijzersterke rol) trok mij aan. De beperkte geloofwaardigheid en voorspelbaarheid van het plot werden tijdens het kijken volledig naar de achtergrond verdrongen dankzij de zeldzame sfeer en intensiteit die van het beeldscherm afspatte. Dit is sowieso de beste boksfilm die ik tot nu toe zag, en behoort daarnaast tot de betere werken überhaupt. De top-250 notering is mijns inziens dan ook volledig terecht. Wellicht druk ik mij iets te lyrisch uit, wanneer ik dit schrijf rolt de aftiteling nog van mijn scherm. De tijd zal het leren, want dat ik deze nog eens ga herzien, staat wel vast. 5*

Geweldige film. En wat is Tom Hardy toch een begenadigd acteur. Voor mij persoonlijk 1 van de beste.

Het vreemde is alleen dat als iemand 1000 keer megahard op zijn bek wordt geslagen, hij 1. Niet knock-out gaat, en 2. Er geen bloed te zien is. Helaas kan je ook wel raden wie er in de finale tegenover elkaar staan, wat toch een deel van de spanning weg haalt. Begrijpelijk hoor, die eindstrijd, maar dat had ik persoonlijk liever wat anders gezien. Dat houdt me dan af van het geven van de volle mep. Maar ach, dat is zeuren om kleine dingen, want die eindscène is en blijft natuurlijk sensationeel. Een absolute aanrader.

Ja, de film is voorspelbaar en ik vind persoonlijk ook dat de film er mee wegkomt. Het is echt een prachtige film met een rollercoaster aan emoties en drama en toch ook overheerlijke actie. Dat je er geen snars van geloofde is jammer Kurtz, al begrijp ik je standpunt ook wel. Desondanks stoorde me dat in geen geval en daar ligt waarschijnlijk het verschil tussen een (heel) hoge waardering en een mindere waardering zoals jij aan de film geeft.

Ondanks de voorspelbaarheid overheerste voor mij de spanning in de halve finale in het gevecht tussen Brendan (Edgerton) en Koba (de onverslaanbare Rus). Wat dat betreft is de finale eigenlijk eerder een anticlimax inderdaad, hoewel de verzoening op zich wel mooi is. Mooie muziek en erg sterk acteerprestaties van beide heren maar toch vooral Edgerton. Een erg vermakelijke film die je doet meeleven en je soms tot op het puntje van je stoel zetten.

Heerlijke film die zwaar inzet op de emotie. Vaak werkt dit niet, maar in deze film pakte het mij volledig in. De acteerprestaties zijn van hoog niveau en het verhaal heeft meer dan genoeg te bieden. Je proeft de onmacht en de pijn van de karakters. Uitstekende film.

Geweldige film in het vechtsportgenre, zo'n film die ik altijd als outsider zag zeker na het zien van talloze films in het Rocky genre, waar ik wat op uitgekeken raakte. Heb hem onlangs voor het eerst gezien via Youtube waar je ook films kunt streamen voor 3 euro tegenwoordig.

Dit meesterwerkje heeft alles in zich, spanning, emotie en gewoon een prachtig dramatisch verhaal over 2 broers uit een gebroken gezin die elkaar na jaren weer treffen notabene in de finale van een MMA toernooi.

De beide broers worden prima vertolkd. Vind vooral good old Nick Nolte geweldig als mislukte vader, hij verdient zeker een Oscar voor mannelijke bijrol. De scene bij de gokkasten en zijn terugval in de drank daarna bracht me echt van mijn stuk waardoor ik de stream even moest stil zetten, magistraal ontroerend. Voor Tom Hardy was dit een mooie rol als opstapje naar The Dark Knight Rises film, de 3e uit de trilogie van Christopher Nolan, als de illustere Bane.

Topfilm, veel beter dan de Rocky serie

Aardig film. Maar helemaal niet de revelatie die je op basis van de commentaren hier verwacht. Toch teveel cliché's om als apart te worden gezien. Pff, in de jeugd van de boys afwezige vader (prima Nolte trouwens) en een vrouw die haar man niet tot pulp wil zien worden geslagen omdat ze in geldnood zitten. Raar ook om een boksfilm met Rocky te vergelijken. Alsof je alle politiefilms met elkaar kunt vergelijken. Dikke 3*.

Here we go, Mom! Time to lock up your china, the boys are at it again!

Niet bepaald een subtiele film, vooral het tweede deel niet, en wellicht erg clichématig/voorspelbaar, over de gevolgen en molensteen om de nek die een slechte jeugd kan veroorzaken. Iets dat vooral nog erg nasuddert bij Tommy. Ondanks alle voorspelbaarheid en cliches scoort de film wat mij betreft een waanzinnige homerun door de meer dan uitmuntende acteerprestaties van Hardy en Nolte en een perfect gebracht sfeer.

De film begint met een uiterst somber beeld van vader Paddy en zoon Tommy. Niet bepaald subtiel wordt er geroerd in wat ooit was met de nodige verwijten, daarentegen valt de misplaatste trots van Paddy ook meteen op dat hij al duizend dagen van de drank af is. In plaats van excuses aan te bieden lijkt hij vooral bezig zich te verstoppen achter dat excuus. Ergens valt daar de opzichzelf gerichtheid wel erg op. Een niet veel beter ontvangst krijgt hij van Brendan Met het beelden van drie wel erg beschadigde mensen vraag je je toch af wat Paddy allemaal misdaan heeft. Het gebrek aan vertrouwen zal terecht zijn en maakt het allemaal bijzonder pijnlijk. De ontdekking van Tommy's verleden geeft zijn karakter nog meer lading en inzicht, en bevestig dat Tommy moeite heeft om zich emotioneel aan mensen te hechten omdat iedereen waar hij van hield hem liet stikken of dood ging. Een vervolg qua verhaal komt in twee behoorlijk verschillende verhaallijnen, de gesloten Tommy en de ontwikkelde Brendan. De ene sluit zich af voor alles en wil rust, de andere heeft de rug gerecht, is verder gegaan en heeft een meer dan behoorlijk leven opgebouwd. Beide uiteindelijk met goede redenen om aan het evenement deel te nemen, en een gesprek op het strand waar beide broers, erg goed geacteerd, mijlen ver van elkaar staan, veel verwijten zijn, en de afloop van het gesprek bijna een oorlogsverklaring is die maar tot één ding kan leiden, namelijk een weerzien in de ring.

Het tweede deel van de film verandert de toon en dynamiek van de film compleet. De gevechten en spanning vooral rondom Brendan spat van het scherm. Dat ik soms MMA onwaardige dingen zie, het chaotisch gemonteerd is en het aspect van meerdere gevechten op een avond neem ik als vechtsporter en MMA volger voor lief want de opbouw qua spanning en impact is wel erg goed. Daarnaast zit er die opbouw in richting de onvermijdelijke botsing met broerlief. De familie besognes lijkt even bijzaak tot het uiteindelijke breken van Paddy,een scene zo vol van emotie dat hij bijna magisch aanvoelt in combinatie met de muziek en ik amper durf adem te halen. Dan toch een moment van boetedoening, spijt en zwakte van de oude man en het moment dat Tommy kennelijk voldoening heeft en zich ontfermt. Zo mooi, zo ontroerend.

Warrior ontroert, biologeert, boeit en is recht toe recht aan. Strijd is er al hun hele leven dus zal er ook strijd zijn, wellicht tot de dood, om weer tot elkaar te komen, dat beide niet op willen geven in de finale is des te treffender. Dan zijn er de uitstekende acteerprestaties van vooral Nolte en Hardy. Vooral de geblokte en keiharde Hardy komt vooral op het einde als een op hol geslagen stier over.
Family is worth fighting for...en dan die fade out met About today van The National, een nummer dat gaat over afstand en het uitelkaar groeien van mensen, zo mooi. Om te janken...

Goed, maar overrated.

Filmpje had een hoop om geslaagd mee te kunnen zijn, maar O'Connor heeft te groots gedacht over zijn verhaal. Zo is het jammer dat er zo veel clichés voorbij moeten komen om de film te rekken tot een speelduur van 140 minuten. Maar erg storend was het ook weer niet.

In ieder geval de beste rol van Hardy die ik tot nu toe heb gezien. Hij is sowieso altijd wel goed, maar hier laat hij zich in topvorm zien. Wat een heerlijk personage is Tommy Riordan. De agressie en woede spat er vanaf, en dat laat Hardy in grandioze wijze zien.

Ook Edgerton en Nolte doen het goed. Nu is Nolte zelf een beetje standaard, maar als zielige oude man is hij perfect. Het zijn de trekjes die het vooral doen. Edgerton zelf doet het ook goed. Opvallend goed zelfs, niet zo snel dit soort acteren van hem verwacht.

Nu lopen er een hoop clichés voorbij maar allen komen gelukkig met genoeg emotie om niet te storen. Prima naturel gebracht. Wat de film echter ook doet, is te groot denken en te zoet denken soms. Denk maar aan het suffe einde of de hele groep mariniers die Hardy komt toejuichen. Dat soort bijzaken maken Warrior helaas iets te zoet.

Ook kent de film een aantal ongemakkelijke momenten, en niet op de goede manier. Dronken Nolte met zijn verhaal over zeelui bijvoorbeeld. Voelt totaal niet realistisch aan. Maar de film blijft goed boeien en weet best scherp te zijn. Het laatste boksuurtje kent een hoop spanning en sterke emotie die van de gevechten afkomt.

De spanning en intensiteit die in de gevechten zit maken Warrior erg vlot. Voor de rest ook veel drama, maar wel werkende drama die weet te boeien. Jammer dat Warrior wel echt iets te zoet is. Maar slecht is het niet, daarvoor het ik wel genoten voor de gehele 140 minuten.

Overgewaardeerd.

Toch valt de wat langere speeltijd niet lang aan. En is het acteerwerk ook wel solide. Het probleem dat ik met Warrior heb is dat de film voor mij niks speciaals heeft om zich naar een hoger niveau te tillen. De emotionele momenten die in de film zaten kwamen ook niet echt binnen omdat de karakters niet echt connecte met mij. Ik ben zelf ook niet echt van het boksen, heb 2 jaar op karate gezeten. Slaan met een bokshand is toch wel ontzettend irritant voor mij, daarom karate, dat kan lekker met blote vuisten. Verder zitten Edgerton, Hardy en Nolte qua acteerwerk zo'n beetje op het zelfde niveau. Edgerton's karakter is dan nog wel het meest boeiende. De tweede helft is gelukkig wat vlotter. De eerste helft is eerder karakterintroductie en voorbereiding. Als eenmaal de boks scènes beginnen is de film zo voorbij. Dat is het sterkste punt van de film, de boks scènes waar je je helemaal in mee volgt.

3.25*

Ja ik heb veel films gezien kwa vechtsporten. De finale was te verwachten.

Maar een geweldige film vond ik het.

Ik heb ook eindelijk Warrior van mijn lijstje kunnen schrappen. Toch wel één van de betere/beste boksfilms die ik al zag. Deed me wat denken aan een kruising tussen Rocky en een Bloodsport met JCVD, maar dan van een wat hoger niveau, zeker bij de laatst genoemde film. De Mixed Martial Arts is een steeds populairdere sport aan het worden met een hoog kijk- en spektakelgehalte. Ongelooflijk welke klappen je soms moet incasseren in de kooi waarin twee beesten worden losgelaten.

Geen non-stop actiespektakel in deze Warrior. De vele duels vinden vooral in het tweede deel van de film plaats. Warrior stijgt boven de middelmaat uit door zijn mooie casting met uitstekende acteur die hun rol goed vervullen. Hardy bijvoorbeeld speelt het complexe personage waarbij agressiviteit en een onverwerkt trauma aan de basis liggen van zijn verwrongen persoonlijkheid. Dit ligt ook deels aan een in het verleden afwezige aan alcohol verslaafde vader, maar de kerven op de ziel gaan verder dan dat. Ook de andere zoon, Brendan heeft zo zijn issues zodat Warrior veel weg heeft van een sterk drama. Karakterontwikkeling en de uitdieping van de personages komt vooral sterk in het eerste deel aan bod.

Warrior is een film die op twee paarden wedt, maar erin slaagt met beiden te winnen. Deze film kan zowel dramaliefhebbers als liefhebbers van vechtfilms behoren. Het spektakel wordt goed in beeld gebracht en is technisch dik in orde. Uiteraard een beetje cliché met twee vechtende broers en een Koude Oorlog-Rus, maar laat dat alvast je pret niet bederven!

“Lock up the china because the boys are at it again!”

Warrior blijft een weergaloze film. Tom Hardy en Joel Edgerton zijn geweldig als twee broers en voormalig MMA vechters die van elkaar vervreemd zijn geraakt, en na jaren weer recht tegenover elkaar komen te staan in de ring. Warrior is een oprecht familiedrama, maar daarnaast is het ook gewoon een film met uitstekende MMA gevechten. Edgerton speelt Brendan, die het vechten in de ring vaarwel heeft gezegd en nu een brave huisvader is en leraar op een middelbare school. Door geldproblemen pakt hij zijn oude leventje weer langzaam op.

Hardy speelt de terugkerende militair Tommy, die weer bij zijn vader (waar hij niets van moet hebben) gaat wonen en het vechten gelijk weer oppakt. Nick Nolte is geweldig als de alcoholische vader Paddy, die zijn leven wil beteren maar ook wel inziet dat zijn zonen niets meer met hem te maken willen hebben. Wanneer zowel Tommy als Brendan zich inschrijven voor een groot MMA toernooi komt alles samen. Alle opgekropte emoties en gevoelens komen aan de oppervlakte en de drie acteurs zijn weergaloos. Daarnaast heeft de film een geweldige soundtrack. Warrior is veel meer dan alleen een sportfilm, en de film geeft ook een schitterend inkijkje in de levens van de familie Conlon.

Mixed martial arts als vehikel voor een ontroerend familiedrama.

Na acht jaar was deze film aan een herziening toe, en hij bevalt me nog beter dan de eerste keer. Toen was ik er vooral op uit om spectaculaire actie te zien, nu wist ik op voorhand al dat de personages en hun relaties eigenlijk het hart van de film vormen. Hardy, Edgerton en Nolte kwijten zich allen uitstekend van hun rol en slepen je mee in een tragisch verhaal over een familie verscheurd door alcoholisme en huiselijk geweld. Hardy is een razende stier die van zich afschopt omdat hij door iedereen in de steek is gelaten, Edgerton is een man met zijn rug financieel tegen de muur, en Nolte probeert wanhopig de brokken te lijmen met zijn zoons terwijl hij vecht tegen zijn eigen demonen. Knap ook om te zien hoe zowel Hardy als Edgerton zich in vorm gewerkt hebben om als geloofwaardige vechters voor de dag te komen hier.

Het is tekenend voor de sterkte van de film hoe snel meer dan 2 uren voorbij vliegen, ondanks het feit dat het eigenlijke MMA-toernooi pas na 75 minuten een aanvang neemt. Dat gedeelte van de film verloopt dan wel grotendeels voorspelbaar, met de broers die tegen de verwachtingen in de finale halen en die tegen elkaar uitvechten, maar het stoort geenszins. Er zijn nu eenmaal maar zo veel richtingen die je uit kan met een sportfilm. Ik las recent in een boek dat authenticiteit belangrijker is dan originaliteit. Dat gaat wat mij betreft ook hier op.

De climax van de film is natuurlijk puur Hollywood (zo weet ik ondertussen bijvoorbeeld dat bij dit soort evenementen altijd een dokter aanwezig is, die nooit zou toelaten dat Tommy met een overduidelijk gebroken schouder verder vecht na de derde ronde) en übersentimenteel, maar het komt wel aan. Ik zat zowaar met een brok in de keel toen Tommy afklopte nadat hij, na zijn vader, ook van zijn broer een simpele "I love you" te horen kreeg. Familieliefde valt niet te kloppen (pun intended).

“So you found God, huh? That's awesome. See, Mom kept calling out for him but he wasn't around. I guess Jesus was down at the mill forgiving all the drunks. Who knew?”

Ooit in het nog niet zo verre verleden (gelukkig) had in een bepaalde obsessie voor films die centraal stonden aan het ‘MMA’ (Mixed Martial Arts) genre ne deze vechtsport. Er zijn niet heel veel films over dit onderwerp (en dan wel goede te verstaan), als je kijkt naar films die buiten de vechtkunst zich afspelen in zo’n mooie kooi. Destijds had ik ook deze topper gezien die zeker nog goed in mijn geheugen stond maar waar ik blijkbaar mijn stem op heb verwijderd (dit kan komen omdat ik een tijdje terug besloot mijn stemmen en meningen gelijk te maken en heb alle overige stemmen toen verwijderd om deze films te gaan herzien). Het is dus gelukkig dat ‘Netflix’ deze film in hun catalogus hebben staan maar, deze verdwijnt op de zevenentwintigste van deze maand en daarom was de herziening wel nodig en voor de hand liggend, als ‘Netflix’ hem aanbiedt dan kun je hem net zo goed even meepikken.

De film biedt een verhaal gericht op een familiedrama. Dit in combinatie met een zeer mooie sport. We volgen de broers die vervreemd zijn van elkaar, Tommy een ex-marinier (later in de film wordt zelfs duidelijk dat hij een deserteur is). Tommy is een schuw personage die niet graag in aanraking komt met zijn familie en of de buiten wereld. En we volgen Brendan, een vader van twee dochters die samen met zijn vrouw/vriendin in een te duur huis woont waar hij de vaste lasten niet van kan betalen en hij moet extra geld zoeken om dit te kunnen afbetalen. Werkzaam als leraar doet hij ernaast dus ook nog aan MMA vechten waar zijn werk niet van gecharmeerd is en hij op non-actief wordt gezet. Ze hebben een vader die alcoholverslaafd was in het verleden waardoor beiden broers eigenlijk het contact met hun vader hebben afgebroken, ik meende dat dit voornamelijk kwam door de dood van hun moeder, wat je ook kan zien aan mijn quote hierboven die vrij vroeg in de film zit.

De film kent een waanzinnig sterke cast. Met voor mij natuurlijk de favoriet ‘Tom Hardy’ die ik toch beschouw als één van mijn favoriete acteurs. ‘Hardy’ is overigens in een ongelofelijke fysiek in deze film, en zag er daardoor uit als een echte beest. ‘Joel Edgerton’ doet het overigens ook echt heel goed. Beiden zijn heel goed op elkaar ingespeeld wat het kijken erg fijn maakt, als broers komen ze ook goed overheen en ze zijn beiden geschikt voor de film. ‘Hardy’ als de hersenloze en ‘Edgerton’ als de nette ‘grote’ broer. Ook ‘Nick Nolte’ deed het prima.

Toch is het allemaal erg Amerikaans en daardoor wellicht ook wat cliché. Dat toch voornamelijk door het familiedrama die zich afspeelt (wat ook wel een hard onderwerp is) maar meer het feit wanneer blijkt dat Tommy oud marinier is en vervolgens zit er een heel vak vol die beetje ‘hooah’ schreeuwen en hem aanmoedigen. En, Tommy word neergezet als keiharde vechter, slaat de topvechter van een club in één keer K.O. en ook in de ring slaat hij iedereen neer in één klap, dan moet hij tegen zijn broer vechten oftewel waar de film omdraait en dan verliest hij terwijl zijn broer al heel erg uitgeput is, zulke dingen zijn wel heel voorspelbaar en vond ik dan wat minder.

Ondanks die minpuntjes blijft het een vermakelijke filmpje om te zien en zeker in de sport genre is dit wel echt een topper, prima om te zien en erg leuk geacteerd.

4.0*

Doet me denken aan Law Abiding Citizen. Niet qua toon of inhoud, maar ook zo'n hooggewaarde film (ook door mensen wiens mening is meestal goed kan volgen) waarvan ik oprecht niet zie waarom.

De film begint nog wel aardig, maar al snel kijken we naar en grote treurmars van trauma op trauma, aan het eind toch wel een stuk of 5 te veel. Er wordt heel veel tijd genomen om de personages een achtergrond te geven, maar uiteindelijk drenken ze in clichés. En als dan dat toernooi komt waar ze beide in de finale komen en met dat vreselijke zoete einde, daar wordt de film meer slapstick en is alle drama en alle opbouw ook helemaal nergens meer voor nodig geweest.

Visueel wel oké en zeker door Edgerton goed gespeeld. En echt verveeld heb ik me ook niet. Maar wat een gedrocht is dit. 1,5*.

Een verpletterende goede film.

Met fenomenaal acteer spel van Joël Edgerton en Tom Hardy en de oude rot Nick Nolte

Geweldige ring gevechten en een ontroerende climax.

Een fantastische filmt van hoog niveau in dir genre.

Warrior een titel met eer.

Broers Brendan [Joel Edgerton] en Tommy [Tom Hardy] hervatten hun carrières als professionele vechter om mee te kunnen doen aan een groots opgezet Mixed Martial Arts-toernooi. Brendan is een onderwijzer die vecht om zijn huis en zijn gezin te redden, oudere broer Tommy is een ex-marinier die vooral vecht tegen zijn eigen demonen. De problemen in hun onderlinge relatie komen voor een belangrijk deel voort uit hun jeugd en de relatie met hun alcoholistische vader [Nick Nolte], die sinds kort van de drank is en zich met zijn beide zoons wil verzoenen. Indringende variant op het Bijbelse verhaal van Kaïn en Abel met een gepast intense Hardy, een overtuigende Edgerton en een opvallend kwetsbare Nolte. Enkele professionele MMA-sterren verschijnen als zichzelf en liefhebbers van MMA worden dan ook op hun wenken bediend.