Autoreiji (2010)

Heel degelijke misdaadfilm. Vertrouwde elementen komen voorbij, zonder dat de film al te voorspelbaar wordt.

Vakkundig gemaakt, harde actie en er valt links en rechts ook nog wat te lachen. Wat wil een mens nog meer?

Fantastisch.

Verwacht geen tweede Hana-bi, maar eerder een Brother 2 on steroids. En wat ben ik er blij mee. In het kort:

De film draagt een redelijk complex plot waarin Yakuza leden van verschillende families flink met elkaar in de klinch liggen. Gelukkig hoef je niet veel van het verhaal te begrijpen om te kunnen genieten van Outrage.

Kitano hanteert weer geweldige shots in sublieme scenes, waarin hij z'n creativiteit de vrije loop laat. Het is dan ook duidelijk te merken dat Kitano de film heeft laten vormen om deze geweld scenes heen. Bloederig en origineel uitgevoerd, met een fijn laagje komedie er over heen. De cast is subliem: Kitano als vanouds, Kippei Shiina en Fumiyo Kohinata in het bijzonder geniaal.

De soundtrack van Keiichi Suzuki is fijn, maar kan niet opwegen aan wat Hisaishi eerder leverde voor Kitano's film. Verder niets te klagen aan deze zeer goede Kitano. Hoewel enige extra kijkbeurten nog zeker moeten gaan plaatsvinden, vooralsnog 4,5*.

Koude onsymphatieke film met een paar hefftige scenes nee de Japanse cinema kan me maar matig boeien, dat geldt niet voor andere landen uit Azie bv Zuid-Korea maakt vele mooie pareltjes.

Een film over autorijden. Origineel.

Volgens mij is dat een standaard zinnetje dat hij eens per maand bij een Japanse film post.

Viel mij ook al op ja, trouwens dat de film koud en onsympathiek is klopt wel... dat maakt hem ook zo goed. Daarentegen is er trouwens genoeg subtiliteit te vinden in de afzonderlijke scenes. Iets minder opzichtig dan zijn voorgaande films, maar de oplettende kijker zal die fantastische shots zeker opvallen.

Verhoogd naar 5* en werkt zich naar boven in m'n top 10.

Na een herziening valt het verhaal en de onderlinge relaties beter op hun plek, ook de soundtrack kan ik beter waarderen. Nog steeds niet van het niveau Hisaishi, maar in sommige scenes geeft het wel degelijk de extra impact: de executiescene in de auto

Ultieme gangsterfilm wat mij betreft (is dan ook helemaal mijn cup of tea), nu al ondergewaarderd en schaart zich onder de betere Kitano's. En de grootste glimlach komt op het eind: Outrage 2 in 2011!

Een aardige geslaagde film die ietwat aan de lange kant is. Toch zijn de rustige momenten gevolgd door bloedige harde scenes een goede combi. Acteer werk is prima en het filmwerk is goed onderhouden.

Ôtomo + tandartsboor = Autoreiji

Het mist iets.

Het is een aardige film maar op elk gebied mist het iets in mijn ogen. Soundtrack is veel te onopvallend, spanning is ver te zoeken en soms hier en daar een aardige shot maar ook weer niet noemenswaardig. In het algemeen vind ik het een saaie film en kon het mij niet intrigeren. Misschien leuk voor de persoon die nooit een Japanse gangster zijn eigen duim ziet afhakken om eer te tonen. Maar heb je dit eerder gezien voelt het allemaal vlak aan met weinig emotionele diepgang. Niks nieuws onder de zon en voelt eerder aan als een herhalingsoefening.

2

Waarschijnlijk wel Kitano's hardste ooit, na een decennium zonder Yakuza-film is dat toch wel opvallend.

Het is weer uitermate stijlvol, cool en ook de humor is weer als vanouds. Eigenlijk was het gewoon zelfs erg grappig, maar vooral gruwelijk hard en pijnlijk. De tandartsboorscene is een instant classic, de scene op het laatst waar een Yakuza uit de auto gesleurd wordt door een vastgebonden touw is ook geweldig. Het voelt tegen het einde allemaal een beetje te willekeurig misschien, want het wordt nogal een aaneenrijging van Yakuza's die sneuvelen.

Verder mist het diepgang, personages zijn wat plat, en de film mist een gedegen plot. Kan me er verder niet zo druk om maken, maar het is er zeker geen meesterwerk door. Vooral een vermakelijke Kitano, niet zijn beste, maar vooral door de humor en het veelzijdige en grove geweld zeker de moeite waard.

3.5*

Sterke Kitano. Weer terug in zijn Yakuza genre. Film verveelt geen moment. Keiharde scènes worden afgewisseld met de nodige humor. Wel is de humor minder aanwezig dan we van Kitano gewend zijn maar het wordt niet gemist. De nadruk ligt nu meer op het geweld en de nasleep ervan. Hardste scene is zonder twijfel de tandarts boor, zelden zo iets gruwelijkst gezien. Gelukkig volgt er na een goeie beeld grap als je het slachtoffer weer in beeld ziet met een kap om. Uiteindelijk is het allemaal erg stijlvol neergezet. Het leven van de Yakuza wordt keihard neergezet, weinig ruimte voor charme. Kil en meedogenloos; dat is wat het is, niet meer en niet minder.

Na de twee zwakkere voorgangers weer eens een sterke film van Kitano. Ik denk dat ik nog niet eerder een film van hem heb gezien die zo smaakvol opgenomen is. Wat een verschil als je dat vergelijkt met een oudere film als Boiling Point. Het plot van de film doet me wel een beetje denken aan Sonatine. Ook daar een baas die op niet al te eervolle wijze van zijn onderknuppels af probeert te komen. Wel bevat deze film een stuk minder humor dan Sonatine. Dit wordt met een hardheid gecompenseerd, die ik in zijn andere films nog niet ben tegengekomen, met als hoogtepunt cq. dieptepunt de tandartsscène.
Haalt het niet bij Sonatine, wat mij betreft Kitano's sterkste Yakuza-film, maar het geeft me weer vertrouwen in wat Kitano in de toekomst zal brengen. 4*.

Aardige Kitano, paar leuke geweldsuitbarstingen en wat komische scenes, maar het geheel is helaas niet echt vernieuwend meer. 3,5*

Kitano weer (redelijk) bij de oude leest, maar toch lichte tegenvaller. Zoals eerder al gezegd niets vernieuwend en zo nu en dan rommelig vertelt. Beschrijving in de IFFR krant slaat helemaal nergens op. De oude verstilde en soms poëtische Kitano is hier namelijk ver te zoeken. Beetje standaard relaas over Yakuza perikelen dat soms mooi in beeld is gebracht. Niets meer en niets minder.

3*en

Vernieuwend is het niet (dat is het bij Woody Allen al jaren ook niet meer), maar de beste man laat opnieuw zien dat hij als geen ander Yakuza films kan maken.

3,5*

Had het tijdens/na het kijken van deze film wel weer even gehad met de bios. Na het publiek bij Red Eagle zat er dit keer een jongen twee stoelen van me vandaan zo zwaar te ademen door zijn neus dat ik geneigd was te vragen of ie zuurstofgebrek had. Gelukkig dat Outrage vaak genoeg mijn aandacht wist te trekken, waardoor ik alleen tijdens de scènes met wat minder geluid plotseling opgeschrikt werd door een naar adem happende neus.

Wel een prima -typische- Kitano overigens. Vermakelijke geweldsuitbarstingen in een, hoewel weinig vernieuwend, toch uiterst lollig plot met een aantal leuke oneliners/dialogen.

4*

Haha, ik zal me voorlopig ook maar niet meer aan een bioscoopbezoek wagen. Vooral festivalpubliek is wat mij betreft vreselijk om mee in de zaal te zitten. Natuurlijk zitten daar filmliefhebbers bij, maar het overgrote deel bestaat uit 50+'ers die zo'n festival als een gezellig cultureel uitstapje zien. Vaak weten zij totaal niets van de films die ze gaan kijken. Des te meer is dat een probleem bij Japanse films als deze. Uit onwennigheid wordt werkelijkheid om alles gelachen. Elke buiging of Japanse zin zorgt voor veel hilariteit. Tergend.

Goed. Outrage is opzich een weinig bijzondere Kitano. Toch is deze weer ontzettend gaaf. Grappige conversaties, bot geweld en een chaotisch plot dat aan The Yakuza Papers deed denken. Crimineel na crimineel wordt afgemaakt. Ik vond de film er ook bijzonder strak (in goede zin) uitzien, maar dat kan me opgevallen zijn omdat ik recentelijk een aantal oude Kitano's heb gezien.

4.0*

Uitgesponnen vermaak.

Ik had het wel een beetje verwacht, maar deze Kitano is verre van groots. 105 vermakelijke minuten, maar het hield niet over. Het begin was sterk, waarna ''Outrage'' in beeld verscheen en de soundtrack begon te brommen, had ik er zin in.

Daarna bleef de film stabiel door middel van expliciete yukazu tradities, knallen, moorden en hakken, met hier en daar wat humor, echter kon deze op zich stijlvolle misdaad film van Kitano nergens echt knallen, en hield ik uiteindelijk een soort McDonalds gevoel over aan de film.

Was de soundtrack wat aanweziger geweest, en nog wat extra humor met een vlotter tempo, had hij iets meer gekregen, maar op deze manier, leuk, alleen een tikkie te steriel voor de Boogeyman.

Bijzonder vermakelijke film van Kitano. Waar er opvallend meer ruimte is gemaakt voor het geweld en gitzwarte humor. De poëtische scenes die kenmerkend zijn voor een kitano film is hier nergens te bekennen. Het is vreemd dat deze film wordt bestempeld als een typische kitano film, wat eigenlijk niet zo is. Kitano lijkt zelfs minder eigenzinniger in deze film en gaat meer voor de massa. Niet dat het een minpunt is want dit is een bijzondere sterke Yakuza film een verhoging is niet uitgesloten.

Vond het nogal een gelikte film voor Kitano. Kan aan mij liggen.

Kleine tegenvaller, al waren mijn verwachtingen al niet zo hoog. Een iets te doorsnee yakuza misdaadfilm, wat niet helemaal mijn ding is. Er zaten zeker een aantal gave scènes en shots in (titelshot vond ik bijvoorbeeld zeer geslaagd), maar overall werd ik niet erg verrast.

Weer een heerlijke Yakuza-flick van meester Kitano, wat gepolijster nu. Hij toont maar weer eens in wat voor een chique wereld ze leven vol macht, rijkdom en respect, maar tegelijkertijd zo verdorven is omdat iedereen juist op die dingen uit is.

Autoreiji is behoorlijk traag en stil. Het was in het begin een beetje moeilijk om alle namen en diverse Yakuza uit elkaar te houden, maar het verhaaltje blijkt simpel die echter heerlijk is uitgewerkt. Kitano speelt weer een Yakuza zoals ie eerder heeft gedaan; zwijgzaam maar met een kort lontje. En wanneer het lontje op is komen er een paar heerlijk gewelddadige afrekeningen aan bod. Bij sommige kreeg ik haast kippenvel; de tandarts, tong tussen tanden en de afrekening in de auto. Extreem hard!

De film bevat ook nog wat humor en veel interessante en hilarische conversaties die vaak uitlopen in een vechtpartij. Ik hou er van!

Welcome back, Beat Takashi !

Ik heb een hekel aan films waarin alles wordt uitgekauwd of aan films met een overkill aan achtergrondinformatie . Sommigen noemen dat diepgang , ik noem het gewoon bum ! Een goede cineast creëert namelijk geen diepgang door zijn film zo lang mogelijk uit te rekken of een film met zoveel mogelijk verhaal te vullen , maar door de allegorische beeldtaal en subtiele details in een shot ( frame ) te verwerken .

Verder ben ik heel erg blij dat ik deze film gezien heb , want we hebben hier echt met een minimalistisch meesterwerk te maken !

Met dit werk bewijst Kitano dat hij een groot cineast is . Kitano heeft genoeg zelfvertrouwen , guts , ervaring & talent om al die valkuilen makkelijk te kunnen omzeilen . Alleen goede cineasten zijn in staat om zulke briljante minimalistische werken af te leveren .

Misschien wel de beste film van Takeshi Kitano en zeker weten 1 van de beste films van het jaar 2010 !

***** / *****

Waneer komt deze nou eens uit in Nederland!!!!

Ik vond het tamelijk tegenvallen als fan van Sonatine en Hana-Bi en andere Kitano films. Brother vond ik ook al redelijk flauw rn trgrnvallend, maar dit is nog minder: gewoon een matige Yakuza-flic, zonder de sprankelende Kitano-aanpak die bovengenoemde films zo bijzonder maakte.

Jammer, jammer, jammer.

En ik miste Joe Hisaishi.

ik kan inderdaad helemaal niks vinden op het internet en webshops, behalve een ruim 30 euro import versie, wat ik erg maf vind aangezien crappy japanse films als

"robo-geisha", "high kick girl" en" strippers vs zombie's" wel al in de lokale frs ligt.