Orphans of the Storm (1921)

Een mooie 'stil' stukje drama van D.W. Griffith.

De film is in twee delen gesplitst, het eerst deel speelt zich af voor de Franse Revolutie, het tweede tijdens de Franse Revolutie.

Mooie shots drama, met close-ups van gezichten met grote ogen, tranen en heel, heel veel emotie (zoals meer films uit de jaren 20, zeker die van Griffith). Vooral de gezichtsuitdrukkingen van de zusjes Gish zijn door Griffith geweldig in beeld gebracht.

Ook het spectakel ontbreekt niet (de Revolutie).

D.W. Griffith heeft in zijn carrière een aantal behoorlijk baanbrekende films gemaakt, waar duidelijk ook veel werk in heeft gezeten bij het tot stand komen ervan. Orphans of the Storm is niet echt baanbrekend, maar mag ook zeker tot de megaproducties van de twintiger jaren van de vorige eeuw gerekend worden.

Het is best een interessant verhaal dat aardig verteld wordt. Het is niet constant boeiend, maar voor een stomme film met deze lengte, behoorlijk onderhoudend. Er is vooral veel aandacht besteed aan de sets en locaties en die zien er dan ook mooi en verzorgd uit. Wel leuk ook trouwens dat de vrouwen, die in de film elkaars zusjes spelen in het echt ook zussen van elkaar zijn. Dat komt niet zo heel vaak voor. Ze lijken ook erg op elkaar, dat moet gezegd worden.

Het kijkt dus wel aardig weg, is bij vlagen best boeiend en niet echt vervelend om uit te zitten. Weinig echte hoogtepunten en gelukkig ook weinig echte dieptepunten. Dat resulteert uiteindelijk in een keurige voldoende.

3,0*

Een mega -productie van D.W. Griffith met een zeer lange speeltijd. Wat vooral opvalt zijn de vele verschillende camera-beelden. Zowel close-ups als weidse beelden en vaak vanuit verschillende camera-standpunten, inzoomend op bepaalde details. Het gaat over vondeling Louise en echte dochter Henriette die opgroeien als zussen. Ze raken van elkaar gescheiden en met op de achtergrond de uitbraak van de Franse Revolutie moeten de beide meisjes elkaar terugvinden. Die twee meisjes worden gespeeld door twee echte zussen namelijk Lillian Gish en Dorothy Gish. Veel van de charme in de film komt dus dan ook van hen. Wat me verder opviel was dat het een echte crowd-pleaser is. Waarbij alle elementen en genres om publiek een goede tijd te bezorgen aanwezig waren. Romantische scenes voor de dames, ondeugende scenes met half geklede dames voor de mannen enz. Daarnaast is er een massa-scene over de bestorming van de Bastille en een spectaculaire spannende eindscène met rijdende paarden. Door de romantiek, de bijzondere camera-beelden en massascènes is dit een aangename film geworden. Het vergt wel wat kijk-inspanning omdat het tempo in een film van die tijd iet lager lag. En voor ons die op zijn gegroeid met film zullen sommige dingen dus dan ook algauw van te voren zien aankomen.Echter is het nog best een goede en onderhoudende film.

Indrukwekkend epos van Griffith, die toch wel echt een uitstekende verhalenverteller was. Historisch misschien niet erg correct, zo wordt Danton wel een erg grote heldenrol toegedicht en wordt de dood van Robespierre wel genoemd maar niet de eerdere terechtstelling van Danton. Griffith waarschuwt aan het begin van de film voor het bolsjewisme, en stelt zijn Amerikaanse publiek voor niet het voorbeeld van Danton en consorten te volgen.

Anyway, dankzij de knappe montage weet Griffith van de verschillende verhaallijnen een vloeiend geheel te maken, zonder al te veel tekstblokken tussendoor. Ook in technisch opzicht laat hij zich gelden met voor die tijd heel knappe opnames van o.a. galopperende paarden en de nodige massascènes. Ziet er ook allemaal erg verzorgd uit, het Franse gepeupel (waaronder een vrouw op wiens snor Ted de Braak nog jaloers zou zijn) lijkt zo uit 18e-eeuws Parijs te komen, en ook de setting overtuigt, kosten noch moeite lijken te zijn gespaard om de Franse Revolutie tot leven te wekken. Het duurt wel even voor het op gang komt: het eerste deel met name is af en toe wat sloom. De tweede helft echter is een aaneenschakeling van hoogtepunten, waaronder de nodige gevechten, een chaotische rechtszaak en mijn favoriete scène, de Carmagnole, de revolutionaire dans. Maar ook de sentimentele gedeeltes werken, dat kun je wel aan Lilian Gish overlaten. De score van Louis Gottschalk en William Peters mag er trouwens ook zijn.

Ten slotte erg apart dat Griffith twee zusjes, die ook nog eens sprekend op elkaar lijken, gecast heeft voor de twee stiefzusjes die toch geen bloedverwanten zijn.

Gebaseerd op een Frans toneelstuk geeft Orphans Of The Storm het hartverscheurend relaas weer van twee wezen ten tijde van de vrij heftige gebeurtenissen van de Franse revolutie. Schitterende hoofdrollen voor Liliane en Dorothy Gish. De film duurt 150 m. maar ik kan Liliane Gish zonder probleem urenlang bekijken, en haar zus is ook al top. Van Griffith weten we dat we zijn geschiedkundige kwaliteiten met een serieuze korrel zout moeten nemen na zijn redelijk rampzalige visie op de Amerikaanse geschiedenis maar ik heb het gevoel dat hij met Orphans Of A Storm al wat dichter bij de feiten blijft, de opmerking van Flavio daarin meegenomen. Griffith geeft o.a. commentaar op de tirannie van het ‘bolsjewisme’ dat door de Franse revolutie wordt geïnstalleerd, wat historisch gezien nonsens is - bolsjewisme is de exclusieve term voor een Russische communistische factie. Maar de parallel die hij daarmee wil trekken, snijdt m.i.wel degelijk hout, met de massaslachting die volgde op de Russische revolutie .

Uitstekend scenario, uitstekende acteerprestaties en uitstekend geregisseerd door Griffith zoals reeds verwoord op het forum. Het tempo van de film ligt hoog en men slaagt erin om historische gebeurtenissen op een organische wijze te verweven met het persoonlijke (fictieve) verhaal van de zusjes Gish. Wat geen sinecure is. Was deze spektakelrijke film gemaakt geweest door een Frans regisseur, dan stond het nu misschien te boek als een meesterwerk van de Franse film. Nu is het slechts een vergeten film uit de ‘neergaande’ fase van Griffith’s carrière. Maar ééntje die zeker de moeite waard is.