Misery (1990)

Paul Sheldon used to write for a living. Now, he's writing to stay alive

Met een verfilming van Stephen King kan je twee kanten uitgaan. Ofwel is hij geslaagd tot zeer geslaagd, zoals The Shining, The Shawshank, The Green Mile of 1408. Ofwel flopt hij zo ongelooflijk hard dat je medelijden krijgt met de geniale Stephen King. Benieuwd was ik dan ook in welke categorie deze zou vallen.

Uiteindelijk is Misery een geslaagde verfilming geworden zonder al te veel overschot. Het idee rond de gestoorde fan die een schrijver weet te redden en hem vervolgens dwingt om een personage weer tot leven te wekken, is knap gevonden (dankzij King uiteraard), maar het werd toch allemaal veel te voorspelbaar gebracht. Zoals in de scène waar Annie naar het dorp gaat om papier te halen, werd er wel geprobeerd om de spanning serieus te verhogen, maar door de voorspelbaarheid ervan werd het gewoon een mislukte poging. Dat Paul maar op het nippertje terug in de kamer zou raken, kon je al zien aankomen vanaf het moment dat Annie naar het dorp vertrok. Naar het einde toe werd het ook weer erg voorspelbaar, met de sheriff en Annie de gestoorde fan die uiteindelijk sterven, maar gelukkig zat het op andere vlakken dan weer wel erg goed. Qua sfeer en setting is deze film erg genietbaar en deed me vaak terugdenken aan The Shining. Daar was de sfeer natuurlijk veel intenser, maar hier kreeg ik opnieuw dat claustrofobisch gevoel, dat gevoel dat je helemaal bent afgesloten van de buitenwereld en dat er maar een kleine waterkans bestaat dat je kunt ontsnappen. Heerlijk sfeertje dat nog eens versterkt wordt door het sneeuwlandschap, dat mij overigens altijd wel weet te charmeren. Grappig ook dat het gisteren plots begon te sneeuwen toen ik naar Misery zat te kijken, maar dit even terzijde.

De cast deed het verre van slecht, maar het was James Caan die toch ietwat tegenviel. Het grootste deel van de film acteerde hij precies alsof het hem weinig kon schelen. Natuurlijk heeft hij een aanneembaar excuus dat deze rol hem serieus beperkte zijn ding te doen, maar qua expressie kon het toch een pak beter. Zeer jammer eigenlijk, want ik ken hem nochtans door een uitstekende rol uit The Godfather als Sonny. Dan bracht zijn tegenspeelster Kathy Bates het er een pak beter vanaf. Nu niet meteen een actrice die bovenaan mijn lijstje staat, maar ik had al vaker gehoord dat haar rol hier fantastisch zou zijn. Wel, dat is zeker en vast niet gelogen, want ze speelt inderdaad op een heel erg hoog niveau. In het begin dacht ik nog, dat is wel een vriendelijk vrouwtje, juist een beetje prettig gestoord, maar haar topmomenten liggen in de scènes waar ze haar driftbuien krijgt. Ze komt zo ongelooflijk angstaanjagend over, zoals in die scène waar ze plots naast het bed van Paul staat, nadat ze had ontdekt dat hij even uit de kamer was geweest. Haar opdracht was dus meer dan geslaagd en die Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol was meer dan verdiend. De rest van de cast kwam natuurlijk heel wat minder in beeld, maar de sheriff zorgde af en toe voor een leuke afwisseling, vooral in combinatie met zijn vrouw. Ook Lauren Bacall had hier een klein rolletje weten te bemachtigen, maar die was eigenlijk zo goed als verwaarloosbaar.

Ik startte mijn recensie met een negatieve noot, maar uiteindelijk werd het toch allemaal beter dankzij de sfeer en de prestatie van Kathy Bates. Dus ik zit hier te twijfelen tussen een 3* of een 3.5*, maar ik denk toch dat ik het op een 3* laat staan. En het boek van Stephen King ligt klaar in mijn kast om gelezen te worden, dus binnenkort ga ik daar ook eens een grote kuis houden.

3*

Vaak leuk, dit soort één tegen één duels. Met een paar goede acteurs en een alledaags en geschift figuur met grillig gedrag en curieuze redeneringen kom je vaak al een heel eind. Film kent daarbij ook nog wat afwisseling door met name de oude sheriff die een leuk koppeltje vormt met zijn vrouw.

Kathy Bates is uiteraard de blikvanger. Heerlijke rol in uitersten (zie haar knorren!) met finesse in haar mimiek. Soms iets té. Zo had de introductie van haar donkere kant wel iets subtieler gekund. Nu is Reiner al vanaf de eerste uitbarsting druk in de weer met close ups en tumultueuze muziek.

Ander minpuntje is het pinguïnbeeldje. Te opzichtig, al is het gevolg wel een hoogtepunt. Verder een gedegen, klassiek in elkaar gezette thriller die grotendeels kan teren op het spanningsveld tussen fan en schrijver. Voor een topper mist het wat haken en ogen, maar deze King verfilming mag er zeker zijn.

Zeer goede thriller met een excellente Kathy Bates en een genietbare James Caan.

Misery is een film die in mijn top 10 aller tijden staat. De kracht van de film ligt 'm in het feit van de strak doorgevoerde geloofwaardigheid en kleinheid. De kracht zit 'm niet in de prachige beelden, de geweldige muziek, nee, alleen sec; het verhaal.

Alles speelt zich (voornamelijk) af in een simpel alledaags kamertje... in een klein huisje verder gelegen van een dorp. Een beroemd auteur Paul Sheldon (James Caan) wordt na een autocrash in de barre sneeuw, gevonden in zijn auto en wordt prive opgevangen en verzorgd door een voormalig verpleegkundige Annie Wilkes (Kathy Bates) die dat ongeluk als enige bemerkt; ze woont er niet ver vandaan.

Wat aanvankelijk een liefdevolle opvang was lijkt meer en meer om te slaan in twijfel en onrust bij Paul. Ze blijkt toevallig een groot fan van deze schrijver, maar gaat zich ineens met het nieuwe script bemoeien (dat ook in die auto lag), omdat het haar niet bevalt. Er volgen emotionele uitbarstingen over het feit waarom iemand dood ging in een boek van hem. Hij gaat zich nu realiseren dat ze wellicht iets mankeert. Hij moet zelfs het nieuwe script herschrijven. En hij doet dat, omdat hij nu beseft; ik kom hier niet zomaar weg, nee, ik zit in de val. De beklemming schuilt in het feit dat hij tot niets spectaculairs of buitengewoons in staat is. Hij kan niet meer doen dan wat wij in die situatie hadden kunnen bedenken of doen. HIj is net als wij een simpel mens, zonder buitengewone gaven, om zichzelf zomaar hieruit te kunnen redden. Zelfs het 'spelletje meespelen' (wat ook een methode is om toe te passen) om aan haar toorn te onsnappen mag niet meer baten. Die beperkingen van hooguit een - erg moeilijk te bemachtigen - schaar of iets dergelijks om te kunnen ontkomen is wat hem rest. Want... ze heeft hem in totale macht. Ze controleert en weet Alles. Haar waanzinnigheden, uitbarstingen en wreedheden stapelen zich op; alles om hem gevangen te kunnen houden. Maar daarin blijft 't geloofwaardig. Of en hoe het hem lukt te ontsnappen uit die hopeloze situatie aan die vreselijke psychopate... dat verklap ik niet... Hoe dan ook, een geweldig verhaal, maar ook fantastische acteurs!

Mooie film van een duidelijk herkenbaar Stephen King-verhaal, waarbij een schrijver door een gestoorde fan in haar huis wordt gegijzeld. Mooie sfeer en beelden, uitstekend acteerwerk, en enkele noemenswaardige scenes.

"I am your number one fan. There is nothing to worry about. You are going to be just fine. I am your number one fan."

Weer een ijzersterke Stephen King-verfilming. Ik moet ten eerste zeggen dat ik het boek nooit eerder heb gelezen dus gaat mijn beoordeling alleen over de film.

De hoofdrollen worden vertolkt door James Caan, als auteur Paul Sheldon, en Kathy Bates, als zijn grootste fan. Alle rollen in de film worden goed vertolkt. Caan is prima als hoofdpersoon. Bates steelt echter de show als de totaal gestoorde fan, erg goed geacteerd.

Paul Sheldon heeft net het manuscript klaar van zijn laatste boek waarin hij voorgoed een eind maakt aan Misery, het hoofdpersonage van zijn lang lopende serie, om serieuze literatuur te gaan schrijven. Op de weg van zijn schrijfplek naar de uitgever word hij echter overvallen door een sneeuwstorm en krijgt een ongeluk. Vervolgens word hij wakker in een vreemd huis en treft daar Annie Wilkes, zijn grootste fan, die beweert hem te hebben gered en hem heeft verzorgd. In het begin lijkt het erop dat hij enorm veel geluk heeft gehad, totdat Annie zijn manuscript leest...

Een superspannend en ijzersterk verhaal van Stephen King. De nachtmerrie van elke auteur lijkt mij. Vond het tijdens de film ook grappig dat een schrijver schrijft over een schrijver. Zou King zijn eigen angst als inspiratie hebben gebruikt?

De film heeft een geweldige sfeer. In een sneeuwstorm helemaal in-the-middle-of-nowhere in een claustrofobisch hutje. Dit is een van die films waar de muziek de sfeer van de film heel erg bepaald. Marc Shaiman heeft mij op het puntje van mijn stoel laten zitten. Daarbij komt ook nog dat de film visueel ook erg sterk is. Erg goede cinematografie en stunts. Heel erg geloofwaardig. De geloofwaardigheid in combinatie met de muziek zorgen ervoor dat je heel erg met het verhaal meeleeft en dat maakt het allemaal nog spannender. Het einde vind ik ook geweldig.

Zonder enige twijfel een van de aller beste Stephen King-verfilmingen.

Een aanrader voor iemand die een goede thriller wil.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben!

Niet zo fraai gestileerd en diepgaand als The Shining, maar het is zeker één van de meest solide verfilmingen van Stephen King. James Caan en Kathy Bathes zijn leuk op elkaar ingespeeld als twee personages die op verschillende manieren zich vastbijten in hun eigen egocentrisme. De psychopathische borderliner wil alleen maar anderen naar beneden halen om zichzelf beter te kunnen voelen, terwijl de narcistische schrijver juist geen feeling met zijn eigen lezerspubliek meer heeft. Daarbij helpt het dat de twee karakters lekker dik zijn aangezet door theatraal acteerwerk dat vooral gericht is op komisch effect. Toch voelt het als een gemiste kans dat de film niet wat meer ruimte heeft weten te vinden voor de tristesse van deze twee tragische figuren die tegen wil en dank met elkaar te maken krijgen.

Na het lezen van het boek was ik wel benieuwd naar de film. (Meestal is die dan toch wel slechter.) Maar de film is heel goed meegevallen! Een fantastische acteerprestatie van Kathy Bates en een goed verhaal. Een echte aanrader!

IJzersterke thriller die ik ooit een keer had gezien. Toen ik las dat deze film er op blu ray zeer goed uitzag was ik verkocht. Alleen jammer dat de cover is aangepast, want de cover van hierboven is vele malen beter, maar goed het gaat om de film.

De opbouw van deze thriller (met wat kleine subtiele horrormomenten) is uitstekend. Grappig zijn alle kleine details waar deze film vol van zit. Het gaat sneeuwen en hij zet de knop wiper aan. Het tasje dat steeds bijna van de stoel afvalt en zo kunnen we nog wel doorgaan. Kathy Bates speelt een glansrol, maar ook de schrijver James Caan vind ik helemaal niet verkeerd. Zijn uitdrukkingen expressies daarvoor zijn woorden niet nodig. De grimassen om dat malle mens maar tevreden te stellen, want je kunt niks met zulke benen. Je zit dubbel gevangen. In je lichaam en bij dat gestoorde mens.

Er zitten wel wat kleine onwaarschijnlijkheden in, maar voor de film is dit juist leuk. Zo maakt ie de deur met een haarspeld wel erg makkelijk open Een ander punt is de sheriff die constateert dat de deur van buiten is geforceerd maar niet direct in de omgeving alle huizen naspeurt, maar dit pas later doet na het lezen van zijn boeken met zijn vrouw. Afijn dat rekt de film natuurlijk een beetje. Leuke rol trouwens van Richard Farnsworth die op zijn 80e zelfmoord pleegt met een gunshot vanwege terminale botkanker, maar ook zijn rol is leuk in de film gebracht.

Grappig zijn ook zijn rolstoelmomenten en het pinguïn moment stond me nog precies voor de geest ook al heb ik deze film misschien 20 jaar geleden of nog langer geleden gezien. Maar zoals gezegd die kleine details zijn zo sterk in deze film.

Het eind is bloody en spat er lekker vanaf. The supper kon mij niet echt bekoren. Wellicht dat dit beter verwerkt is in het boek. Maar vroeger moest er altijd wat aan een film worden geplakt. Afijn Misery is een geslaagde thriller die er uitstekend uitziet op blu ray, uitstekend camerawerk met bijpassende muziek.

Goede film, ik deel de mening van Boneka.

Eén van de spannendste films die ik ooit zag. Zelfs na een 3de kijkbeurt.

Nee, geen overdreven bloederig gedoe, of spoken of wat voor horroreffecten dan ook, maar pure ouderwetse, puntje van je stoel spanning.

Zowel het weergaloze acteerwerk van beide (Caan & Bates, want veel meer persoanges komen er niet aan te pas), als de perfecte timing/regie van Rob Reiner dragen hieraan bij.

Vooral Kathy Bates zet hier een fantastische rol neer als geschifte, geobsedeerde fan van haar favoriete schrijver. Ook al zie je de schrikmomenten soms aankomen, toch blijft de film scène na scène verrassen. Bij elke ontsnappingpoging leefde ik helemaal mee met Paul Sheldon. Ik bleef de gehele speelduur aan het beeld gekluisterd en elke scène is een meerwaarde voor de opbouw van de film. Het geheel voelt dan ook nergens voorspelbaar of langdradig.

Knap, zéér knap werk van Reiner, net als Stand by me (eveneens een verfilming van één van Stephen King's boeken) een pareltje. Toch wel zeer benieuwd geworden naar meer van zijn werken.

4,5*, mét hoge herkijkwaarde keer op keer

Puur genieten dit soort films.

Beklijvende thriller mede door een geweldige Kathy Bates. Haar personage creëert de de situatie waardoor de vertolking enorm belangrijk is voor de spanningsopbouw. Gelukkig doet zij dit met verve en kun je niet anders concluderen dan dat deze film erg effectief is. Het feit dat het de sheriff veel te makkelijk gemaakt wordt zie ik hierbij door de vingers, aangezien hij toch niet de redder in nood is.

Kleine 4*.

Zeer spannend. Deze film is een van de films die mij eigenlijk helemaal niet tegen vielen. ijzersterke thriller. Ik blijf zeker nog wel fan van de Stephen King verfilmingen.

Ik blijf nog twijfels houden bij de nieuwe Stephen King's It (2017). Ik heb daar minder verwachtingen bij omdat het een remake zal worden. Hoop dat ze van Misery maar geen remake zullen maken

Wederom weer een prima King-verfilming.

Het concept... Een beroemde schrijver krijgt een autoongeluk tijdens een sneeuwstorm en wordt gered... en uiteindelijk verzorgd. Door wie? Door een zekere Annie Wilkins... Stomtoevallig een groot van van de man. Ze lijkt in eerste optiek nog erg sympathiek en geruststellend... Begint ze wel een beetje eng te worden wanneer ze woedeaanvallen krijgt... Maar uiteindelijk schijnt dat een teken te zijn om dat heel serieus te nemen.

Want we krijgen hier te maken met een zwaargestoorde christelijke vrouw die... Ja, wat wil ze eigenlijk van Paul... die niet veel meer dorst te doen met zijn gebroken benen. Niemand weet dat de man daar zit en zelfs de plaatselijke sherrif en zijn vrouw zitten nog maar slechts bij een vermissing naar aanleiding van een sneeuwstorm.

En ja... de film wil toch wel erg spannend worden en Jezus.... die Annie is gewoon echt eng... en weet ook niet wat ze wil. Een onderdaan voor de verloren liefde, of om de personage "Misery" in leven te houden?

Zeer geslaagd.

4,0*

Misery is een erg fijne thriller-horror die terecht onder de status van klassieker valt. Prima verfilming van het boek ook dat ik hier heb liggen. Het verhaal is best interessant en ik stelde me de vraag in hoeverre Stephen King zelf in zijn carrière last heeft gehad van opdringerige fans.

Het sterkste punt van de film is de uitstekende cast dito acteerprestaties. Kathy Bates is een actrice naar mijn hart. Ze heeft me nog zelden ontgoocheld is en is in mijn ogen één van de betere/beste actrices van de laatste decennia. Alleen jammer dat ze zo onderbelicht is bij het grote publiek, vooral als naam dan, als gezicht zal dit wellicht nog wel meevallen. Ook in Misery geeft ze het beste van zichzelf en won overigens terecht de Oscar voor beste actrice in 1991 waarbij ze monumenten als Julia Roberts en Meryl Streep achter zich liet (al was Julia toen ook nog maar een piepkuiken).

Het personage van Annie Wilkes is uitstekend gebracht door Kathy Bates. Langs de ene kant een zorgzame moederlijke kloek, maar als iets haar niet zint een meedogenloze bitch en psychopate. De constante switch tussen beide karaktertrekken wordt meesterlijk gespeeld door Bates die door de band heen al dan niet kwetsbare maar assertieve rollen toebedeeld krijgt.
Ook James Caan vond ik meer dan goed. Het is niet zo evident wanneer je 90% van de film zit of ligt waardoor je enkel kan focussen op mimiek en expressie.

De film is erg spannend en ook het camerawerk is van een hoog niveau. De close-ups van het gezicht van Bates werkten beklemmend en de close-ups van een zwetende Caan waren levensecht. De angst en wanhoop druipt letterlijk van zijn gezicht. De film kruipt onder je huid en je ervaart een onbehaaglijk verlaten gevoel. De uitgestrekte boerenbuiten van het besneeuwde Coloroda versterkt dat alleen maar. Reiner deed het dus meer dan prima en verdient het eveneens om een grotere bekendheid te zijn als regisseur onder het grote publiek met producties als Stand by me, When Harry met Sally, A few good men en The bucket list.

Ik volg Boneka (juli 2016) met zijn onwaarschijnlijkheden en voeg er meteen het einde aan toe. Jammer dat een slechterik (hier) tot 3 maal toe een serieuze "toek" moet krijgen om buiten strijd te zijn. Het gevecht was vol suspense, maar voor mij een beetje over the top, maar ik neem het er graag bij omdat ik van de rest zo genoten heb.

Hoog MuMe en imdb-gemiddelde, redelijk hoge verwachtingen op basis van de plot: zou dit één van de beste King-verfilmingen zijn die ik nog niet zag?

Misschien ligt het eraan dat ik vooraf hoopte op een meer surrealistische/metafysische insteek, maar ik voelde de spanning niet bij Misery en kwam er nooit echt helemaal in. Eens het personage van Bates is geïntroduceerd, weten we met wat voor soort verwikkelingen we te maken hebben, waarna het duivelse steekspel helaas op een vrij voorspelbare manier wordt uitgespeeld. Bates is - plat gezegd - erg vervelend en wordt enkel echt dreigend als ze ineens recht voor de camera verschijnt (ik was even licht weggedroomd voor dat gebeurde, dus dat leverde een interessante reality check op ) óf als ze met bloed besmeurd haar laatste minuten slijt.

Boeiend is deze film misschien nog het meest op meta-niveau: herkenbaar is de thematiek van een karakteristiek christelijke controle op de uitersten van goed en kwaad, die hier worden getransformeerd naar een huiveringwekkende variant op literaire censuur. Trek de parallellen naar een aantal eeuwen kerkgeschiedenis en je kunt je indenken welke motieven King gehad zou kunnen hebben bij het schrijven van zijn boek. Nu goed, hoewel ik wel dacht te zien hoe deze boog van ideeën de film overspande, was ik nooit echt helemaal mee in de opbouw richting de climax en de (wél geslaagde) epiloog. Reiner regisseert uitgekiend (volgens mij heeft Wes Anderson hier z'n pap deels vandaan gehaald voor die kenmerkende mise-en-scène - het expliciet inzoomen op objecten in het decor) en de montage is strak, maar dat verhulde mijn teleurstelling over de film als geheel niet.

“I just wanted to tell you I'm your number one fan.”

Geweldige horrorklassieker. Het boek van Stephen King heb ik vaak gelezen, en de film weet perfect de onheilspellende toon van het boek na te bootsen. Dat komt ook door het fenomenale acteerspel van Kathy Bates, die op een geweldige manier gestalte geeft aan Annie Wilkes, een vrouw die vriendelijk oogt maar zich steeds meer ontpopt als een psychopaat. Het samenspel met de onderkoelde James Caan is perfect, en hun gezamenlijke scènes zijn een feest om naar te kijken. De spanning is om te snijden, en de scènes met Caan die probeert te ontsnappen, en de scènes met de plaatselijke Sheriff, springen eruit.

Ruim 10 jaar geleden deze Misery voor het eerst gezien en toen weinig indruk gemaakt. Zoveel jaar later stond me zelfs niets meer bij dus het was toch wel eens een keer tijd om deze film weer eens te kijken. Echter, deze film heeft nu wederom weinig indruk gemaakt. Kathy Bates daarentegen maakt wel indruk als geobsedeerde fan, maar de film vond ik (in tegenstelling tot veel andere users) nauwelijks spannend. Daardoor werd de speelduur dan ook een speelduur die aan de ruime kant was, want echt heel erg veel vond ik niet gebeuren in dat huis. De film is voldoende, maar ook niet meer wat mij betreft.

Een angstaanjagende literaire nachtmerrie van een bestsellerschrijver die gevangen wordt door een krankzinnige vrouw, die zich trots zijn grootste fan noemt. De man had een ongeval tijdens een sneeuwstorm ergens hoog in de Rocky Mountains in Colorado. Wanneer hij terug bij het bewustzijn komt, stelt hij vast dat hij overgeleverd is aan de zorgen van een gewezen verpleegster. Ze vertelt hem dat het voor haar een hele eer is om hem in haar nederige woning weer op been te mogen helpen, maar onder haar overdreven zachtmoedigheid loert een destructieve, ernstig gestoorde geest.

Het knappe aan deze Stephen King verfilming is dat het absolute kwaad niet geïncarneerd wordt door een monster, maar schuilt in iemand die er misleidend gewoon uitziet. De hele film blijft de tegenstrijdigheid van haar karakter voor naargeestige verrassingen zorgen. Geweldige vertolking van Kathy Bates, waarbij zwarte humor niet geschuwd wordt. James Caan, die bijna de hele tijd aan zijn bed gekluisterd ligt en geterroriseerd wordt is adequaat in zijn ondankbare passieve rol. Het boek heb ik niet gelezen, maar het schijnt dat de huiver daar zelfs nog wat verder gaat.

Best sterk.

Ik verwachtte er al best veel van, en die verwachtingen zijn eigenlijk ook gewoon keurig netjes volbracht. Al had ik ergens wel mijn twijfels met een man als Reiner aan het stuur, die ook wel heel Amerikaans is in zijn werk. Maar gelukkig vergat ik dat hier al snel.

Het is ook vooral de goede rol van Bates die de film naar een hoog niveau tilt. In het begin had ik mijn twijfels, want in aardig zijn is ze minder goed, maar in getikt zijn is ze uitmuntend en weet daarmee erg angstaanjagend te zijn in haar uitstraling.

De rol van Caan is prima, maar niks heel memorabel. Maar de rol zelf is dan ook weinig om jezelf mee te kunnen bewijzen. Het is vooral de constant aanwezige spanning in de film die sterk is, en continue in de lucht blijft hangen. Daarbij dus goed geholpen door Bates.

Genoeg hou-je-adem-in momenten die het allemaal angstaanjagend spannend maken. Trillen en bibberen, het blijft de hele film aanwezig. Sommige scenes tikken de horror goed aan (Als Caan wakker wordt (2x) en Bates voor zich ziet staan bijvoorbeeld, is erg eng en naar om zo te zien).

Thriller is uitmuntend, drama ok en de horror sterk. Jammer dat de rest wat klassiek en soms zelfs overbodig is. Rol van de sheriff voegt weinig toe, zeker omdat hij richting het einde toch afgemaakt wordt. en daarmee is de speelduur soms wat onnodig lang.

Uiteindelijk een fijne thriller, die soms door de zijplotjes wat faalt, maar in het algemeen is dit gewoon goed. Jammer dat dit soort sfeertjes niet vaak meer terugkeren op het grote doek.

Verfilmingen van een boek zijn niet evident en het valt op dat vooral bij Stephen King het eerder de mist in gaat dan een geslaagde vertaling. Maar af en toe lukt het wel. Misery op zich wel dicht bij het boek. Het is de toen nog vrij onbekende Kathy Bates in de hoofdrol die echt wel opvalt naast bekendere namen als James Caan en Lauren Bacall, 2 grote namen uit het oude Hollywood die toch een andere acteerstijl hebben dan Kathy Bates. Caan en Bacall zijn vrij standaard en de rest van de film wordt vooral gedragen door Bates en het verhaal van Stephen King. Visueel is het niet bijzonder en het geheel voelt wel wat gedateerd over. Ook omdat de acteurs naast Bates niet echt opvallend bezig zijn. Het flauwe gedoe van bvb de sheriff is toch wel een pijnpunt dat je in veel Stephen King films ziet en de sfeer geen goed doet.

Goeie film op zich wel als je houdt van Stephen King en met Bates wordt het nog wel interessant. Maar meer is het niet echt helaas. Rob Reiner doet het niet slecht, maar is een vrij brave regisseur die zich bezig houdt met een verhaal te vertellen. Zonder veel ruimte voor creativiteit of veel sfeer met films die over het algemeen ondertussen gedateerd zijn.

Zeer onderhoudende thriller met een sublieme Kathy Bates, die ik in AHS ook top vind. Redelijk simpel gegeven qua verhaal, maar wel top uitvoering, met heerlijk sfeertje.

Behoorlijk matige thriller, naar het boek van Stephen King. Ik vind het niets bijzonders en nauwelijks spannend. Het acteerwerk van Caan en Bates is degelijk, maar ook niet heel bijzonder. Er zitten wel enkele spannende momenten in, zoals de scène waarin Annie de zware hamer tevoorschijn haalt en het fatale bezoekje van de sheriff., maar over de hele linie valt het fors tegen. Wel een aardige setting, in zo'n winters en afgelegen plaatsje.

Voor het engste King-verhaal en verfilming heb je geen bloeddorstige clowns, buitenaardse wezens, spoken en geesten of duivels nodig, maar slechts één Kathy Bates.

Misery is niet voor niets één van de beste King-verfilmingen en wellicht zelfs één van de beste thrillers ooit gemaakt. Regisseur Reinier creëert een intense spanning in een script waar eigenlijk maar weinig gebeurd. Maar zoals wel vaker blijkt; slechts een paar personages in één ruimte kan enorm boeiend en - vooral - belachelijk spannend zijn. Het is ook niet heel gek om te horen dat Reiner voor deze film veel naar Alfred Hitchcock heeft gekeken. De combinatie van zijn regie en de fenomenale rol van Kathy Bates maken Misery tot een waar genoegen. Overigens - in alle lof naar Bates - moeten we Caan niet vergeten; hij steelt weliswaar niet de show, maar speelt ook een erg sterke rol. Maar ondanks dat Misery vooral leunt op deze twee acteurs, ik had maar wat graag een hele eigen filmreeks willen zien met die Coen-broers-achtige personages van Richard Farnsworth en Frances Sternhagen.

4 sterren.

Inmiddels wat gedateerde maar prima thriller. Misery heeft even nodig om op gang te komen, maar escaleert dan ook redelijk subtiel. Het blijft lang onduidelijk hoe ver Wilkes bereid is te gaan. Waardoor je de heftigere scenes niet van mijlen ver ziet aankomen. Wilkes wordt sowieso knap neergezet door Bates. En Caan speelt zijn rol ook gewoon goed. De spanningsboog wordt aardig opgebouwd en best lang vastgehouden. Maar echt een puntje-van-de-stoel spanning is er maar zelden.

Het verhaal zelf is weinig verheffend. Ik had wel op wat ingenieuze vondsten gehoopt. Bijvoorbeeld in de wijze waarop Sherif Buster de waarheid zou achterhalen of een manier waarop Paul Sheldon hulp zou weten in te roepen. Helaas zat dat er niet in. Alle ontwikkelingen bleven simpel en plat. De film wordt nergens slim of speciaal.

Maar ondanks dat ik misschien wel iets meer van Misery had verwacht, is het nog altijd een degelijke thriller met puik acteerwerk. En zeker het kijken waard.

Als boekenlezer en Stephen King fan is dit voor mij de uitzondering op de regel: een goede verfilming van een King-boek.

Wat de film zo goed maakt, is zonder meer de uitzonderlijk prestatie van Kathy Bates. Mocht James Caans prestatie de hare geëvenaard hebben, we hadden zowaar een klassieker kunnen kijken. Maar goed, James doet het uiteindelijk ook behoorlijk.

Het verhaal is natuurlijk een beetje gemaakt, dat heeft King als plotter wel af en toe. Zo is het mij bijvoorbeeld allerminst duidelijk waarom de sheriff de Misery boeken begint te lezen. Om de vermiste schrijver beter te begrijpen, kan je argumenteren, maar als dat standaardprocedure is, moet je als politieagent wel veel inlevingswerk doen. Dat hij dan ook nog de moeite neemt om het toch wel banale zinnetje op te schrijven en te onthouden en maanden later de link legt met een uitspraak van Annie... Nou nou, dat neemt ons toch wel heel ver, niet?

Topfilm!

Het is ietwat gedateerd, en dat merk je doordat je ff door het eerste kwartier heen moet bijten. De reanimatie is erg slecht gedaan, en het karakter dat Kathy Bates speelt komt een beetje gek over in het begin. Maar al vrij snel wordt het sterk en passend bij de rol.

Verder een geniaal spannend verhaal dat goed in beeld gebracht is en goed gefilmd. Zeer spannende thriller en wat mij betreft een van de best verfilmde Stephen King verhalen.

Een enkele scene vind ik overigens erg gruwelijk, maar wel weer passend bij de film.

God, I love you...

Film die ik als tiener zag waarop ik spontaan ook de boeken van King begon te waarderen met destijds deze Misery, Christine en Pet Sematary als meest herkenbaar. En wat vond ik dit toch een goed verhaal en goede film, zonder de horrorkant op te gaan maar juist in het psychologische te blijven.

Het verhaal mag bekend zijn, schrijver Paul Sheldon verongelukt en wordt 'bij toeval' gevonden door zijn No. 1 fan. Hoewel aardig en goedig qua uitstraling, vallen tussen de regels door alle kleine dingetjes te lezen rond haar gedrag. De zorg slaat definitief in gijzeling om als haar favoriete personage in Paul's boekenreeks sterft. Een behoorlijke duistere en angstaanjagende kant lijkt plotseling op te staan in het karakter van Annie. Een dubbele persoonlijkheid die behalve opvliegend ook bepaald sadistisch is en aangeeft dat ze niet van plan is Paul gemakkelijk te laten gaan.

Voor ik de loftrompet steek toch enkele punten van kritiek, nu staat het boek me niet heel helder meer voor geest, behalve dat Paul's enkels niet gebroken worden maar een voet geamputeerd wordt en dichtgebrand met een lasbrander. Toch vind ik het ongeluk niet heel sterk gebracht, vind ik de reanimatie enigszins misplaatst en vind ik het onzin dat hij zo ernstig zijn benen gebroken heeft terwijl de auto weinig tot niet in de kreukels ligt. Dingen die niet perse heel erg afbreuk doen aan het geheel, maar wel iets beter uitgewerkt had kunnen worden.

Misery slaagt vooral wel in het laten ontsporen van een gewone situatie, met gemoedelijke sfeer, naar een psychologische situatie waarbij het slachtoffer min of meer overgeleverd is aan de zorg en de grillen van Annie. Annie wordt op haar beurt uitstekend gebracht door Kathy Bates, een rol die voor altijd aan haar gelinkt zal worden mede door de geniaal gespeelde tweedeligheid. De goedige, onschuldig en verzorgende Annie, maar ook die tweede persoonlijkheid die vooral de kop opsteekt als ze zich opwindt of iets ziet dat ze ontoelaatbaar vind. Dat ze voor deze rol een Oscar won is dan ook geen wonder. In combinatie met een fraai opgebouwde spanning, een martelscene die iedereen weet als hij hem ooit gezien heeft, en soms een humoristische noot zoals wanneer hij sarcastisch is of zijn middelvinger opsteekt, maakt Misery tot een uitstekende film en zelfs klassieker binnen het genre psychologische thriller.

Kortom, heerlijke film!

Rob Reiner leverde eerder al een uitstekende Stephen King adaptatie af in de vorm van Stand By Me, en doet dat met Misery netjes over. De twee films kunnen qua sfeer ook niet verder uit elkaar staan, dus dat getuigt van het talent van Reiner. De film is vrij klein van opzet, met het huis van de gestoorde psychopatische Annie als primaire locatie. Hierdoor lijkt de film zich heel af en toe een beetje voort te slepen, maar over het algemeen verloor het de doelgerichte focus niet. De stukjes met de politieman waren ook wat minder nuttig en droegen uiteindelijk niet veel bij. In dit Stephen King verhaal is er eens een keer geen sprake van bovennatuurlijke verschijnselen, maar dat betekent in dit geval niet dat er geen horror aanwezig is. Annie Wilkes is enorm gestoord en psychopatisch, en komt daadwerkelijk gruwelijk over. De scène met de hamer is echt heel erg bruut, daar kreeg ik het zelfs koud van. Een monster in menselijke vorm, en jawel, dat is vaak nog krachtiger dan een geest of iets dergelijks. In ieder geval hier toch. Kathy Bates zet een geweldige acteerprestatie neer; hoe ze in de mum van een seconde van vriendelijk naar gestoord switcht is een knap staaltje acteerwerk. James Caan doet het ook goed, maar wordt wel echt weggespeeld door Bates. Het einde is oké, hoewel ietwat voorspelbaar. 3.5*.

Ge kunt u natuurlijk afvragen waarom een intelligente mens, wat een auteur toch hoort te zijn, in de beginne niet sterk aandrong op contact met familie en op hospitalisatie met de beenbreuken die hij had opgelopen (Hinderden hem trouwens amper in het horrorachtig, actievolle slot), maar dan hadden we de Kathy-Bates-demonstratie wellicht niet meegemaakt en daar was de film toch om te doen.

Een stevige opbouw, spanning, actie en griezelen om het sadistisch gedrag van een extreem psychologisch gestoorde vrouw.

Goede bekenden als Richard Farnsworth ("The Straight Story") en ... Lauren Bacall zijn ook van de partij in een film die toch wel even onbehaaglijk nazindert.