Cyrus (2010)

Best intelligente, plezierige komedie met een heel goede John C.Reilly. Het eerste halfuur is werkelijk knap, daarna gaat het wat afzwakken, met oppervlakkige, clichématige dialogen om dan weer goed en schalks te eindigen.

Verdienste van de film is dat, naast de goede acteerpresties, hij er in slaagt een eigenlijk gekend en vervelend onderwerp op een fijnhumoristische manier te benaderen.

Het slot is daarin veelbetekend :... we weten niet hoe het zal aflopen en of het zal lukken, maar we riskeren het en we zien wel...

Een curiosumpje.

Enerzijds leent de premisse zich tot een lompe komedie à la Step Brothers. En soms duikt Cyrus een klein beetje dat gat in, maar all the way gaan de Duplassen niet. John C. Reilly en Jonah Hill doen elkaar wel de duvel aan, maar zonder dat het compleet uit de hand loopt. Er ontstaan met andere woorden geen situaties waarbij de ene drollen begint te draaien op het hoofdkussen van de andere.

Anderzijds wil de film Echte Mensen tonen. En daar slaagt 'ie gek genoeg ook in wat mij betreft. Reilly is nog eens écht aandoenlijk als eenzame veertiger die zijn geloof in Cupido bijna kwijt was, tot de (nog steeds) prachtige Marisa Tomei tot zijn eigen verbazing iets in hem ziet. En ook Hill is meer dan het zoveelste ettertje dat zijn moeder niet wil delen. Hij is er om te beginnen al 21 . Maar ook hij speelt een personage van vlees en bloed.

Visueel is Cyrus inderdaad niet helemaal geslaagd. De regisseurbroertjes blijven een beetje krampachtig vasthouden aan hun mumblecoreverleden. Niet echt storend voor mij persoonlijk, maar een cinematografische parel kun je dit bezwaarlijk noemen.

Al bij al een charmant en verrassend gevoelig filmpje. Maar ook geen prent die een onvergetelijke indruk nalaat. 3*

Zoals Zandkuiken hierboven al schrijft, het had veel lomper (en zo in mijn ogen ook veel hilarischer) gekund. Nu blijft het heel erg hangen tussen het dramagenre en het komediegenre, en dat vind ik niet de beste oplossing.

Met Hill en Reilly had er veel meer ingezeten. Toch wel jammer, al was het an sich geen slechte film.

3*

B.

Redelijk.

Toch is het jammer om een indiefilmpje in dezelfde val als talloze schaamteloze Hollywood producties te zien vallen. Eerste helft is komisch, tweede helft komt het dramatische deel sterk opzetten. Tweede helft werkt dan ook maar half.

Best een paar droge en grappige scenes in het begin. Vooral het kleine muzikale intermezzo was erg lollig. Camerawerk een beetje stuurloos. Het constante zoomen zal wel bij het stijltje horen maar vond het weinig indrukwekkend, noch iets wezenlijks toevoegen.

Reilly vind ik sowieso wel oké, Hill verbaast weer met een best goede rol. Hoe verder hij uit de buurt van Rogen en companen blijft, hoe beter hij lijkt te acteren.

Drama op het einde boeide niet zozeer, komt omdat de personages veel te karikaturaal blijven. Leuk voor een comedy, maar wanneer je als kijker dient sip te gaan kijken werkt het niet meer.

Leuk voor een keertje, best oké filmpje verder, maar nogal middle-of-the-road materiaal.

3.0*

Knappe mengeling van drama en komedie, perfect uitgebalanceerd. Reilly en Hill zijn subliem als de vriend en zoon die vechten om de aandacht van de nog steeds erg leuke Marisa Tomei. Een dergelijk concept had in mindere handen makkelijk kunnen verzanden in een dik aangezette klucht, maar de regisseurs weten continu de juiste toon te treffen en kiezen wijselijk voor een subtiele aanpak. De dialogen zijn geweldig en bepaalde situaties zijn bijzonder grappig. De soms wat schokkerige cameravoering is een beetje storend, maar verder is dit een eersteklas komisch drama.

Goede film met sterke rollen van Reilly en Hill. Vooral Hill zet een overtuigend (aan het psychopathisch grenzend) jaloerse zoon neer wat samen met Reilly voor wat leuke scenes zorgt.

Het is geen film die je grijpt maar wel weet te boeien. Ondanks dat de nadruk veelal op de drama ligt is er genoeg te lachen met deze 2 acteurs. Wat betreft verhaal is het allemaal nogal oppervlakkig en kent het geen verrassingen en wordt er met het happy-end een passend luchtig eind aan gebreid.

Leuke film.

3,5*

Vond het maar een matige komedie. Het begin was nog aardig maar zodra de egoïstische zoon in beeld kwam die probeerde de relatie tussen zijn moeder en nieuwe vriend te verstoren ging het snel bergafwaarts met de film. Het leuke van de film was toen eigenlijk eraf en was de film best wel triest met als dieptepunt het flauwe cliché einde. Het middenstuk zoals hierboven ook al iemand zegt is inderdaad zeer matig en slaapverwekkend. Dankzij John C. Reilly was de film nog het uitkijken waard maar Jonah Hill en Marisa Tomei stelden zwaar teleur en overtuigden nergens. Waar sloeg het trouwens op dat Jonah Hill zijn moeder Marisa Tomei altijd bij naam noemde Hij noemde haar nooit "mom" or "mother". Al met al jammer dat ik deze gekeken heb, gelukkig duurde hij niet al te lang.

De twee beste scènes zijn echter al genoemd door Friac ("als hij met zijn lege blik met een groot keukenmes in de gang staat") en Onderhond ("het kleine muzikale intermezzo"). Ervan uitgaande dat laatstgenoemde doelt op Hill die zijn zelfgecomponeerde muziek ten gehore brengt en niet op het dansje in het begin van de film.

Ja, vond dit zeer genietbaar. De heren Duplass hadden duidelijk een groter budget tot hun beschikking dan bij hun vorige projecten en op visueel gebied heeft de film me dan ook aangenaam verrast. Last van troebele beelden en veelvuldig in- en uitgezoom? Vooral niet aan Baghead beginnen.

En inderdaad, Hill lijkt met de film vetter te worden.

Geen geslaagde film ik denk dat de bedoeling van de makers was om sympatie te krijgen voor Carol Lynley (Cyrus) en John C. Reilly (John] maar ik had dit totaal niet, zelfs Marisa Tomei

kwam niet helemaal uit de verf.

Fijn indiefilmpje dat nergens echt overtuigd, maar nergens ook teleursteld. Het was wel even afwachten hoe die relatie tussen Reilly en Hill zou verlopen, want dat was gewoon extreem vaag in het begin, maar het werd steeds wat erger. Helaas bleef de climax wel een beetje uit en was het constante houterige gezoom van de camera ook niet al te best.

Eigenlijk de grote 2 gebreken aan de film. Verder wel een fijn, droog indie tussendoortje met een tamelijk bekende cast.

3*

Qua komedie ging het geheel aan mij voorbij. Ik heb helemaal nergens iets kunnen bespeuren waardoor ik ook maar iets van een glimlach kreeg.

Qua drama kwam deze film voor mij wat beter uit de verf. Het begin op het feest was wel sterk. Je ziet hoe sterk de band met zijn exvrouw nog is en je kan ook goed voelen hoe eenzaam hij zich voelt en hoe moeilijk het voor hem is om weer iemand te vinden waar hij zijn leven mee kan gaan delen.

Het midden van de film begint erg te kabbelen. Zoonlief laat nog niet zijn ware gezicht zien en de relatie tussen moeder en zoon is nog erg vaag waardoor alles een beetje teveel op de vlakte blijft en het geheel een nogal saai begint te worden.

Vanaf het moment dat de maskers afgaan en Cyrus zijn ware gezicht laat zien aan zijn moeder begint het weer interssanter te worden. Het mooiste stuk was voor mij op het laatst. Als Cyrus toch weer toenadering zoekt bij John.

Pijnlijk vervelende en onsympathieke film die nauwelijks weet te boeien. De cast is op zich uitstekend maar het scenario en vooral het gebrek aan humor maakt deze film een erg vermoeiende ervaring.

Matig.

Een naar mijn smaak wat te karikaturale vertelling over een jongeman met een Oedipus complex. Vervelend, de film lijkt de humor te zoeken in gênante vertoningen. Ondanks de sterke cast is het een vervelende en teleurstellende film geworden.

Goed komisch drama dat vooral sterk een balans weet te slaan tussen humor en serieuze momenten. Al moet ik erbij zeggen dat ik niet eens echt gelachen heb, want de humor hier is van het type dat voortkomt uit plaatsvervangende schaamte voor personages die zichzelf enorm voor schut zetten. Dat geldt voor veel komedies natuurlijk, maar als de personages dan ook nog eens geloofwaardig en sympathiek zijn kan het nogal eens pijnlijk worden. Cyrus lijkt dat te weten als geen ander, maar het is ook weer niet verrassend dat hierdoor het drama sterker op mij over kwam dan de komedie.

Het is enerzijds een typische indiefilm, met bijbehorende relatieproblemen en zoals gewoonlijk goed geacteerd, waarbij Marisa Tomei een extra pluim verdient, omdat ze het aannemelijk maakt dat dat zij het type vrouw is waar Reilly inderdaad zoveel moeite voor zou doen (en nee, dit is niet een reactie op haar uiterlijk). De enige zwakte is het onzinnige gezoom met de camera wat nergens voor dient en alleen maar afleidt. Een handheld gebruiken om er 'meer in te zitten' is een ding, maar constant in- en uitzoomen waardoor de camera ook nog eens telkens opnieuw zijn focus moet vinden is gewoon aanstellerij.

4*

Goeie film waarin een gescheiden man een leuke, nieuwe vrouw ontmoet en daarna haar zoon. Het verloop van de film laat zich niet gemakkelijk voorspellen door de goeie combinatie van drama en subtiele humor. John C. Reilly, Jonah Hill en Marisa Tomei zijn alle drie perfect gecast en hebben zichtbaar plezier met hun rollen. Het handheld camerawerk is na een tijdje wat storend.

Ik heb het gevoel dat de regisseur niet goed de juiste invalshoek kon vinden bij het uitwerken van het thema. Onduidelijk genre: zwarte komedie of toch gewoon een drama?

De openingsscène is fantasie- en chemieloos, en eigenlijk komt de film pas na een uur echt op gang.

Een vervelende film die op het einde zich nog enigszins weet te revancheren: *2.0

Kan er vaak wel wat mee, dit soort kleine, intieme indie filmpjes. Deze heeft dan ook nog eens een cast die ik goed kan hebben, maar het wil hier maar niet echt lukken. Verpakt zoals je het mag verwachten. Tokkelende muziek, een beetje wiebelen met de camera, zo nu en dan van die snelle zooms, af en toe wat klooien met de focus en soms dat beeld en dialoog elkaar ontlopen.

Dat zijn over het algemeen de momentjes die de temperatuur van de film aangeven en als die je koud laten, gaat er iets niet helemaal goed. Een paar droge lolletjes die wel overkomen, maar verder zijn de broertjes Duplass me iets te lief voor hun personages. De Fawcetts zijn er twee om de kriebels van te krijgen met hun begripvolle en bedaarde houding jegens elkaar.

Iets om stevig mee af te rekenen, Reilly is ook een ideale boksbal, maar dat komt er niet van. Het begint een beetje te vonken wanneer John en Cyrus de hakken in het zand zetten, maar ook dat smoort alweer vrij snel. Wel een oprecht filmpje, daar niet van, maar een beetje te monotoon om het als plezierig te kunnen ervaren. Het sloft naar een slot dat niks meer teweeg brengt.

een tragikomedie met multitalenten John C. Reilly, Tomei en Hill in de hoofdrollen, dan verwacht je toch wel een topper. Spijtig genoeg is Cyrus dat niet geworden al had het volgens mij wel de ambitie. Vaak bij dergelijke films gaat het over een kleinschalig voorkomend verhaal dat herkenbaar is en die fragiliteit zorgt voor suspens en medeleven met de personages. Spijtig genoeg is het verhaal dat hiervoor gebruikt is niet echt lekker vertaald naar het witte doek. De film twijfelde net een beetje teveel tussen wat het wou worden en ondanks zeer sterk werk van de acteurs had er volgens mij nog meer in kunnen zitten als ze de hoofdzaak van het verhaal (nieuwe relatie voor mama na 22 jaar) beter hadden uitgewerkt in plaats van het 'duel' tussen zoon en nieuwe man. Ofwel ga je dan voor de gevolgen van die nieuwe relatie, ofwel zorg je voor een knotsgekke komedie waarin Reilly en Hill zich volledig kunnen laten gaan of je zorgt ervoor dat wat ze nu hebben neergeschreven beter uitgewerkt was. Camerawerk was zeer ruw maar paste er mooi bij, dialogen die over niet gesproken blikken naar elkaar vloeien waren een leuke vondst, ook met dank aan de chemie van de cast die er zeker was. Op het einde gaat de film dan nog eens de cliché's af en dat is toch wel jammer.

Cyrus blijft overeind met dank aan de 3 hoofdacteurs, enkele leuke fijne humor-momenten en lekker aangepaste visuele werkmethode. Maar er had veel meer kunnen inzitten

Reilly excelleert als John, een alleenstaande veertiger die het maar niet lukt om na zijn scheiding van Jamie [Catherine Keener] een nieuwe relatie op te bouwen. Dankzij Jamie ontmoet hij tijdens een feestje Molly [Marisa Tomei], met wie het wonderbaarlijk snel en goed blijkt te klikken. Maar Molly heeft een zoon, de 21-jarige Cyrus [Jonah Hill], met wie ze een zeer hechte band heeft. Cyrus ziet John als een bedreiging en probeert de relatie op subtiele wijze te saboteren. Het basisgegeven is weliswaar niet bijzonder origineel, maar de personages zijn authentiek en de chemie tussen Reilly, Tomei en Hill zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt in een romantische drama met een subtiel, soms bitterzoet gevoel voor humor. De kennismaking tussen John en Cyrus is subliem geacteerd, met Cyrus' muzikale optreden als hoogtepunt.

Leuk.

Verrassend filmpje. Droog en gevat. Zeker het eerste uur. De cast doet het schitterend. Zeker die dynamiek tussen John C. Reilly en Jonah Hill is geweldig. De scène met Hill aan de synthesizer is geweldig. Toffe, ietwat rare humor. Dat gaat eigenlijk zo een uurtje door en hoewel het allemaal behoorlijk voorspelbaar is, is het best spijtig dat het slotakkoord iets te nadrukkelijk de dramakant opgaat. Zo'n film als deze heeft dat m.i. absoluut niet nodig. Spijtig, maar het doet geen afbreuk aan de kwaliteit van het eerste uur.

3,5