Trust (2010)

Behoorlijke drama.

Even de Sneak Preview meegepakt in Eindhoven en het pakte goed uit. De zaal zat helemaal vol en alleen de voorste rij was nog beschikbaar, achja het is eens wat anders. Genoeg beenruimte in ieder geval.

Liana Liberato kende ik nog niet maar ze heeft me aangenaam verrast. Zeer sterke rol zet ze neer. Blij, verdrietig, boos... het straalt er continu gewoon vanaf.
Clive Owen doet het zoals altijd weer prima.

Op het moment dat Annie instortte bij Gail en erachter komt dat ze daadwerkelijk verkracht was begon het publiek te klappen. Zo van: goed zo meid, je hebt het eindelijk door. Dat was wel leuk.

Het is allemaal lekker smooth gefilmd. Geen rare fratsen of overbodige shots... gewoon rustig in beeld gebracht.

Het einde kwam sneller dan verwacht maar ik kan het wel waarderen. Will en Annie zitten eindelijk op één lijn en dat is al heel wat, dus het is onnodig om er nog zo'n slijmerige pap achter te gooien. Ook wel mooi dat ze nog even Charlie laten zien met zijn gezin, heeft me zeker even wakker geschud wat betreft pedofielen. Je herkent ze niet zomaar.


Goed.

Mijn eerste Sneak Preview.

Voordat we de zaal ingingen zei een medewerker tegen ons dat hij nieuwsgierig was hoe de film ons zou bevallen. Hij wou niet verklappen welke het was, maar zei wel dat de film een 7,4 scoorde op imdb. Wij, als echte noobs, zijn natuurlijk meteen gaan IMDB-en op onze telefoon. Omdat ik vooraf het idee had dat het of The Beaver was (die ik al gezien had) maar dat het ook wel eens 'Trust' kon zijn, een film waar ik al weken naar uitkeek, waren dat onze eerste twee zoekopties. En BINGO! Het was Trust, en ik was blij verrast.

Ik was enthousiast, maar ook licht nerveus. Dit onderwerp gaat mij nauw aan het hart en is voor mij zeer herkenbaar. Ik heb dit op mijn werk al meerdere malen meegemaakt, en ik was dan ook bang dat ik veel dingen zou zien in de film die ik in de realiteit ook gezien heb. Dit was inderdaad het geval. Het was daarom voor mij een zeer intense filmervaring, omdat ik naar mijn gevoel erg emotioneel betrokken was. Als je dit van dichtbij mee hebt gemaakt komt het aan als een mokerslag.

De film begint met een (naar mijn mening iets te lange) introductie van de personages, hoe ze leven, hoe ze zijn en hoe ze met elkaar omgaan. Al vanaf de openingsscène wordt je direct betrokken in de chatwereld van Annie. Hoewel je zelf al snel het gevoel hebt dat er iets niet goed zit, begrijp je dondersgoed dat een meisje van net 14 dat niet door heeft. Soms heb je dan ook de neiging om Annie door het beeld te willen trekken en door elkaar te rammelen zodat ze wakker wordt, je wil haar helpen. Pure frustratie riep het bij me op.

Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe die jonge meisjes gemanipuleerd worden. Tijdens de scène in het winkelcentrum, op het bankje, besefte ik dat ik de hand van mijn vriend aan het fijnknijpen was uit pure woede. Het is te smerig voor woorden wat voor een spelletjes er gespeeld worden, en het is dan ook vreselijk dat jonge meisjes zichzelf daar niet tegen kunnen beschermen. Ze zitten vast als een vlieg in een web.

Eigenlijk heeft de pedofiel maar een kleine rol in de film. Hij staat op de achtergrond, het draait niet om hem. Je krijgt goed te zien wat een vreselijke situatie als deze met het gezin doet, met het slachtoffer zelf maar ook met de ouders en de naasten van het slachtoffer. Dit bezorgde mij af en toe een flinke krop in mijn keel. De onmacht spat van het beeld af en je voelt hoe radeloos de ouders zijn. Misschien was ik wat meer emotioneel betrokken dan anderen omdat het zoveel herkenningspunten had, maar ik denk dat dit onderwerp je sowieso niet in de koude kleren gaat zitten.

Het grootste minpunt was wederom de mensen in de zaal. Een groep meisjes van mijn leeftijd die het nodig vonden om telkens tegen het beeld te gaan praten en hun frustratie te uiten over de beslissingen en de denkwijze van Annie. Dit zorgde bij mij voor grote irritatie, want ik vind het niet nodig dat anderen de film hardop van commentaar moeten gaan voorzien. Laat staan te gaan lachen of telkens luidkeels 'OH MY GOD!' te gaan roepen. Zeker niet over zoiets. Het meisje is net 14 jaar, die kan niet denken op het niveau van een volwassene. Dat moet je toch wel begrijpen? Dus om dan naar het beeld te gaan roepen dat Annie 'achterlijk' en 'debiel' is, tsja.. Misschien moeten ze zichzelf eens een spiegel voorhouden. Gelukkig had mijn vriend er al vrij snel genoeg van en besloot hij om er iets van te zeggen, waarna de kipjes eindelijk stil waren. Vervelend, dat soort types. Zeker bij een film als deze.

Het einde was akelig realistisch en ik was dan ook blij dat er geen Hollywood achtig happy end tegenaan gesmeten werd. Het kwam vrij abrupt, maar het was wel een weergave van hoe het er echt aan toe gaat.

Over het acteerwerk kan ik alleen maar vol lof zijn. De jonge actrice zet een ongelofelijke rol neer, en je gelooft Annie elk moment. Al snel leef je met haar mee alsof het je eigen dochter is. Ontzettend knap dat zo'n jong meisje een dergelijke rol vol overgave en overtuiging kan spelen. Ook Clive en Catherine zetten uitstekende rollen neer als bezorgde ouders, en de tweestrijd die tussen vader en moeder bestaat raakt je. Je begrijpt beide ouders, ookal willen ze elk iets anders.

Dit onderwerp zal me altijd boos blijven maken, vol afschuw achterlaten en het vreet zich een weg in mijn gedachten en zal er voorlopig niet meer uitgaan.

Inderdaad een krachtig drama, mede dankzij het sterke optreden van Liberato.

De situatie waarin zij is verzeild is goed in beeld gebracht en levert dan ook de sterkste scenes op in de film.
De gladjakker "Charlie" die haar ronselt is een typische "sexual predator" die met mooie praatjes jonge meisjes weet in te palmen. Je kan het onrealistisch vinden en als buitenstaander voelt dat ook zo, toch is dit wel de keiharde realiteit. Een realiteit waarin jonge, eenzame en weerloze meisjes te prooi vallen aan dit soort mafkezen.
Wat dat betreft moet ik Schwimmer een dikke pluim geven voor dit, het is namelijk een film die makkelijk in valkuilen gelokt kan worden omdat het natuurlijk een thema is dat makkelijk en snel gevoelens oproept bij mensen.

Helaas vind ik de film niet overal sterk, zo vind ik de vele dialogen tussen de ouders(Owen en Keener) en de kinderen niet reëel overkomen. Het gezinnetje wordt af en toe te ideaal neergezet met dialogen tussen tieners en ouders die in het echt nooit zo klef zijn en enigszins onrealistisch overkomen op mij. Die zoon knuffelt er bijvoorbeeld op los met z'n vader en ze zeggen allemaal tegen elkaar dat ze van elkaar houden. Ook snap ik niet dat zo'n moeder het vreemd vindt dat een dochter van nota bene 14 bh's wil kopen. Lijkt me een vrij normale leeftijd om al gewone bh's te dragen in plaats van kinder bh'tjes.

Geen echte fouten of een slecht script, maar dit zijn van die kleine irritatie puntjes die ik nooit trek in dat soort typisch Amerikaanse gezinnetjes.

Hoe Clive Owen's personage reageert op het drama vind ik daarentegen wel weer sterk, beide ouders die op hun eigen manier ermee omgaan. Je kan soms vraagtekens bij het handelen van Owen's personage zetten, maar hoe zou jij reageren als jouw dochter het slachtoffer zou zijn van zo'n misdrijf. Ik weet het niet en ik kan uiteindelijk ook best begrijpen dat je van binnen gek zou worden. Keener vind ik daarentegen erg onderbelicht en heeft een matig geschreven personage.

Daarnaast is Liberato's gedrag ook interessant om te volgen, haar aanvankelijke reactie is toch een keer wat anders, aangezien zij sympathie kon opbrengen voor Charlie. Iets wat toch te verafschuwen valt en het gevolg is van de vele smooth talks van zo'n sexual predator. Je vraagt je na zoiets ook af hoeveel meisjes die "Charlie" dan ook echt zou hebben misbruikt. Dat is eigenlijk een vraag die je jezelf niet wilt stellen en met dat gevoel laat de film je ook achter. Wat dat betreft kan ik het missie geslaagd noemen. Alleen die beelden van die "Charlie" in de aftiteling vond ik een beetje stijlloos en overbodig.

Ruim 3,5*

Het eerste uur was vrij sterk daarna werd het minder en vooral het einde van de film daar was ik niet erg over te spreken ondanks dit gegeven toch nog een ruime voldoende dus 3*

Aangrijpende, emotioneel raak getroffen film die gelukkig overwegend vrij subtiel is uitgewerkt. Met een dergelijk beladen onderwerp wordt de grens tussen drama en hysterie al gauw overschreden, maar hier blijft alles geloofwaardig, waardoor je betrokken blijft bij de gebeurtenissen. Dit is vooral te danken aan de eersteklas cast, met vooral Liberato en Owen zeer indrukwekkend, maar zeker ook aan regisseur Schwimmer. Zijn regie is zelfverzekerd, indringend en visueel aantrekkelijk. Een bij vlagen pijnlijke, maar altijd interessante en meeslepende film.

Woorden schieten tekort. Ik ben er echt stil van. Trust is één van de indrukwekkendste films die ik ooit heb gezien. Confronterend, hard, zielig, prachtig, ontroerend, aangrijpend. Dit zijn enkele woorden die mij te binnen schieten. Trust toont aan dat op het internet niet iedereen is wie hij/zij lijkt. Dit heeft uiteindelijk grote gevolgen voor Annie en vooral haar gezin. Het is hartverscheurend om te zien hoe zij hierdoor getroffen worden.

Het sterkste aan Trust is ongetwijfeld het acteerwerk, waarbij de emoties heel goed naar voren komen. Niet alleen Clive Owen doet het geweldig als de vader, maar ook Liana Liberato. Hoe zij haar rol neerzet is ongekend. Zeker een actrice waar we (hopelijk) nog meer van gaan horen.

Trust is zeker geen film om gezellig met vrienden te gaan kijken. Wel is het een hele aangrijpende film die mij waarschijnlijk nog lang bij zal blijven.

Geweldige realistische film.

Deze film roept veel emotisch op. Aan de ene kant kun je je de frustratie van Owen volledig voorstellen (zeker wanneer je zelf een dochter hebt) en roept alles in je "dat je ook zijn kop van zijn romp zou draaien". Anderzijds doet het je beseffen hoe moelijk dit is. Alles en iedereen is gelukkig, gezin compleet, vrolijke kinderen en toch.... zo onder je ogen!

Emoties ook omdat dit de realiteit van de dag is. Kinderen hebben allemaal een telefoon/computer en de wereld ligt letterlijk in hun handen. Schwimmer weet dat heel goed te verbeelden en Liberato speelt de rol van Annie subliem.

De film kan wat mij betreft bijna als voorbeeld dienen op scholen. Als je hiermee al één kind weet te redden, dan is dat winst.

Het eindshot, zonder iets te verraden, is misschien wel (gezien wat je dan weet) het meest heftig en confronterend.

Een "must-see".

Op zich een heel behoorlijk, realistisch drama, maar er zitten wel wat punten in waar ik me wat aan stoorde.

Trust begint akelig realistisch als je steeds meer te weten komt van de chatrelatie van Annie, dat uitloopt op een persoonlijk drama. Het eens zo normale gezin wordt daarna verscheurd door emoties. Ik kan me goed voorstellen dat dit soort walgelijke pedo's echt op deze manier jonge meisjes proberen in te palmen, totdat er een (seksueel gerichte) afspraak op volgt. De hele weg tot aan dat moment werd goed door de film getoond. Ik vond dat eerste deel van de film ook behoorlijk sterk.

Het gedeelte nadien is nog steeds boeiend, maar ik stoorde me wel aan Clive Owens rol die wel heel erg doorsloeg. De scene op het volleybalveld sloeg in mijn ogen ook nergens op. Ik kan natuurlijk niet inbeelden hoe je zou reageren als je dochter zoiets overkomt, maar ik vond dat de film het wel heel erg aandikte. Ik was wel blij dat de film geen ordinaire wraakfilm werd met een confrontatie met Charlie die daarna zou sterven. Dat had de film wel erg cliché gemaakt. Nu was het unhappy end best wel passend. Ook de zelfmoordpoging van Annie wie haar leven naar de klote zag gaan was indrukwekkend.

Wat me irriteerde was hoe positief het gezin voor Annie's verkrachting werd neergezet. Een compleet perfect gezinnetje waar iedereen van elkaar houdt, constant knuffelt en lacht en waar niemand problemen heeft. Sure. Net of een 14 jarig meisje en een puberzoon altijd zo gezellig zouden zijn. Het contrast werd er wel enorm mee aangedikt (van perfect happy naar compleet in de put). Beetje jammer. Ik heb me ook geërgerd aan het moment toen Annie door de politie op school opgehaald werd, waarna de hele school het kon zien aangezien de wagen precies voor de deur op het grote plein werd geparkeerd. Ik zou eerder denken dat je zo iemand niet zo opzichtig mee gaat nemen aangezien de hele school mee kan genieten.

Trouwens, een groot compliment voor Liana Liberato die echt overtuigend speelt als een 14 jarig meisje. Ze wist haar emoties echt goed te tonen en liet ons zien hoe het is om als jong tienermeisje te leven en te moeten overleven. Ik ga er wel vanuit dat we nog meer van haar in films gaan zien. De rest van de rollen vond ik wat vlakker. De rol van de moeder werd bijvoorbeeld wel heel erg naar de achtergrond geschoven.

Ondanks wat schoonheidsfoutjes is dit wel een uitstekende film geworden.

Dikke 3,5*

Aardig drama waar ik toch wat meer van had verwacht.

Het sterkste punt was zonder meer de rol van Liberato die een perfect beeld schept van een 14-jarig tiener meisje.

Helaas weet deze film mij wat minder te raken door een aantal wat zwakkere punten.Ten eerste zijn er een aantal situaties die ik niet als realistisch kan beschouwen. Zo snap ik niet dat niemand het meisje duidelijk maakt dat de man dit al vaker heeft gedaan (aan het begin van het onderzoek verteld de FBI rechercheur duidelijk dat hij dit veel vaker heeft geprobeerd/gedaan), haar ouders en de sociaal maatschappelijk werker merken toch dat zij nog steeds denkt dat ze speciaal is? Wat ik ook jammer vind is dat deze film heel conventioneel en burgelijk blijft, het weet buiten zijn thematiek nergens mee te provoceren wat een onderwerp als pedofilie in mijn ogen wel kan gebruiken. Het enige punt waarop de kijker 'geschokt' moest zijn was dat hij van uit een subjectief oogpunt de pedofiel doodschoot en misschien die keer dat hij bij een volleybal toernooi een vader in elkaar slaat (ook een beetje onnodig in het verhaal).

Film is behoorlijk amerikaans gedraaid en kent geen bijzonder cameravoering. Wel degelijk ge-edit en de gebruikte kleuren passen goed bij de sfeer.

Helaas dus iets minder controversieel en maatschappelijk interessant als ik had gehoopt.

Hele heftige film, over een onderwerp wat zeker speelt momenteel. Vond het ook af en toe erg akelig om te zien, wat overigens ook een compliment is aan Schwimmer die het visueel heel goed heeft neergezet. En daarnaast is het verhaal ook geen clichéstuk geworden, en dat valt ook wel te prijzen. Het is weer eens wat anders dan de meeste films waarin vaders doorslaan om hun kind te redden of wraken. Vond Clive Owen ook vrij sterk spelen. Maar de ster van de film is natuurlijk Liana Liberato, damn wat was die goed zeg. En afsluiten met een lied van Tom Baxter is ook briljant.

4*

Geloofwaardig, aangrijpend drama!

Was behoorlijk nieuwsgierig geworden door de vele positieve reacties. Dit is niet het soort film dat ik standaard kijk, maar ik was benieuwd!

En het heeft me niet teleurgesteld. Het begin vond ik nog wel ietwat overdreven. Het is hieronder ook al aangehaald, maar met het vieren van de 14e verjaardag van Annie leek het iets teveel op hét perfecte gezinnetje. Alsof er nooit wat speelde of speelt.
Gelukkig herstelt de film zich snel!

Annie komt in aanraking, zonder dat ze het door heeft, met een internetpedofiel. Hij doet zich eerst voor als 15-jarige, dan als 20-jarige en breidt dat steeds verder uit. De chats waren prima te volgen. Goede keus door de chats van Annie met roze letters weer te geven en die van Charlie met blauwe.
Het duurt dan ook maar 2 maanden als Annie en Charlie met elkaar afspreken. Charlie, in de persoon van Chris Henry Coffey, is perfect gecast, maar speelt z'n kleine rol ook met verve. Echt een gladjanus, iemand die prachtige praatjes kan houden zodat een klein pubermeisje zich op haar gemak gaat voelen en bovenal, zichzelf begrepen voelt.
Indrukwekkende scenes, die van Charlie met Annie.

Waar een drama mee staat of valt is geloofwaardigheid en het kunnen inleven van de hoofdpersonages.
Gelukkig is dat in 'Trust' prima in orde. Waar ik me zelfs mee verbonden voelde was de vader van Annie, gespeeld door een uitmuntende Clive Owen. Zijn reacties kon ik me zo goed voorstellen! Moet je bedenken dat het jouw dochter, die je eigenlijk nog als klein meisje ziet, overkomt! Vreselijk lijkt me dat.
Ook mooi was de verschillende benadering door beide ouders. Waar de vader zich vooral richtte op het vinden van de dader en het wraakgebeuren, richtte de moeder zich vooral op het gevoel en wel wezen van haar dochter.
Compliment voor Liana Liberato, echt ongelooflijk goed gespeeld!
Kortom, deze film scoorde qua realisme hoog!

Paar minpuntjes kent de film ook wel. Ik noemde al het vieren van de verjaardag. Maar ook datOwen een pedofiel in de buurt ging bespioneren is niet goed uitgewerkt. Ook de situatie op z'n werk is te oppervlakkig weergegeven.
Kleine dingen, maar je mist dan net dé perfectie voor een absolute topper.

Toch vind ik dit echt een goed drama.
Goed acteerwerk, genoeg drama en realistisch verhaal.
Goed voor 4 sterren!

Drama over een verkrachte puber door internetvriend, en het effect daarvan op het gezin. Het eerste halfuur is een soort handleiding voor pedo's, daarna gaat het drama-gedeelte langzaam van start. Matig middenstuk maar sterk en pakkend laatste halfuur.

Prima film dit.

De film is behoorlijk actueel en is eigenlijk een waarschuwing voor ouders die geen of nauwelijks toezicht hebben op de chatwandelgangen van hun kind of kinderen.

De opbouw is rustig, en dat is ook het sterke punt van de film. Telkens had ik het idee dat de film een keertje uit de bocht zou vliegen, maar dat gebeurt niet. het acteerwerk is degelijk, maar Liana Liberato maakt wel indruk en zet een erg sterke rol neer als het slachtoffer in deze film.

De regie is degelijk en Schwimmer verbaast mij op positieve wijze met deze film. Het einde is gelukkig niet zo superzoet als ik had verwacht en ondanks dat de film verder geen superhoogstaande scenes kent, is het geheel meer dan in orde. De eindscene mag er trouwens ook zijn.

3,5*

Met alle respect maar die Annie vond ik zo dom en naïef dat ik de film eigenlijk al totaal ongeloofwaardig vond. Of de film de realiteit is weet ik niet maar kan het me moeilijk voorstellen want de jeugd van tegenwoordig is met 14 jaar verder ontwikkeld (komt vooral door het internet) dan de jeugd van vroeger (voor 2000). Ook haar vader (Clive Owen) vond ik zwaar overdreven reageren gedurende de hele film en hetzelfde gelde voor haar moeder (Catherine Keener) die alleen maar reageert alsof er niets gebeurt is. De enige die normaal reageerde in deze film was haar vriendin (Nicole Forester). Al met al heb ik me behoorlijk zitten te ergeren aan zoveel stupiditeit in deze film maar misschien was dit ook wel de bedoeling van regisseur David Schwimmer (die vond ik trouwens altijd vreselijk in de serie Friends) en misschien is het ook wel de realiteit (dan is het wel triest gesteld met de jeugd). Annie vond ik overigens maar een verwend nest want ze kreeg zo maar een nieuwe Apple computer en ook een Apple iPhone alsof het niets was (weet men ook gelijk wie deze film o.a. sponsorde). De aftiteling was trouwens goed en liet mooi zien hoe een pedofiel in het echt zou kunnen leven.

Hoewel Trust nooit helemaal de geur van een RTL4 Woensdagavondfilm van zich af kan schudden, was het allemaal best meeslepend, vooral het eerste half uur. Er zijn geen handboekjes hoe op zulke drama's te reageren (nu ja, die zijn er wel, maar hou je er maar eens aan), al legt papa Owen het er misschien wat al te dik bovenop. Ik had dan liever gezien dat zijn werk ohgv reclamecampagnes met het liefst schaars geklede tieners eens wat nader werd bekeken. Deze bigger picture durft Ross niet aan, al verwijst hij er wel 1 of 2 keer naar. Het meisje voldoet, Keener is geknipt voor zo'n rol, en de pianomuziek vond ik persoonlijk erg mooi en passend.

Overigens deed de slotscene tussen dochter en vader me wel heel erg denken aan Ordinary People...

3*.

Sterk realistisch verhaal over iets waar mensen dagelijks mee geconfronteerd worden, vaak "out of the blue". Daarom is het ook van groot belang dat het internetgedrag van kinderen goed in de gaten gehouden moet worden en zelfs dan kan zoiets nog gebeuren.

De rol van Annie wordt sterk neergezet door Liana Liberato al vind ik de vader bij vlagen een staaltje overacting tonen. Toch kan ik mijzelf wel goed inleven in het gedrag van de ouders en de wanhopig toestanden waar ze in terecht komen. Zonder zelf kinderen te hebben zie ik wel bij vrienden in de omgeving dat ze hun zonen/dochters koste wat kost willen beschermen tegen de gevaren in deze wereld.

Het einde snapte ik niet helemaal goed, willen ze nou zeggen dat het iedereen kan zijn zelfs een man met gezin of dat het zeer moeilijk (misschien zelfs vrijwel onmogelijk) is om mensen die een zedendelict begaan in de kraag te vatten?

Clichématig mainstream drama dat me niet erg kon bekoren. Kwam nogal soapy/gemaakt op me over. 5/10*

Misselijkmakend.

Ondanks dat Schwimmer zich had kunnen verliezen in allerlei thrillerachtige elementen, doet hij dat uiteindelijk niet. De regisserende ex-Friend zet een drama neer wat elke ouder als nachtmerrie zal herkennen: het oncontroleerbare internet en de pedofielen die sinds de uitvinding ervan hun kansen zagen toenemen. Het onderbuikgevoel wordt door de ingetogen en realistische uitvoeringswijze bijna ondoenlijk en is misselijkmakend. Liberato is een ongekend talent. De film drijft sowieso op de acteerprestaties, maar het 'RTL4: Waargebeurde Verhalen'-sausje valt zelfs bij dit degelijke werkje te proeven. Ondanks de kotssmaak.

Goed.

Het boeit mij zeer hoeveel jij geeft hoor...

Ik geef jou 5 sterren voor de J anus opmerking

-

Na het zien van deze film kun je enige gevoelens van depressiviteit ervaren..

Dit kan echter ook aan mijn empatische karakter liggen.

Werd namelijk ook meegesleept door het waanzinnige acteerwerk!

Ja, wat konden ze acteren he! Realistische heftige film.

Onverwachts sterke film wel. Het onderwerp is op zich niet heel erg verheffend en je bent al snel bang voor een soort RTL4-Ware Woensdagavond drama.

Maar het is allemaal prima gescript en met name ijzersterk gespeeld door allen, dat het zeker overtuigend overkomt.

vooral het feit dat zijzelf aanvankelijk nog volop sympathie voor de dader heeft is uitstekend gedaan, en ook nog geloofwaardig .

Prima als discussie-film voor schoolvertoning en ouderavonden, als op zichzelf staande film net wat te mager.

Onderwerp wordt an sich goed behandeld vanuit het oogpunt van zowel de dochter als de vader, maar er zit wel een erg dik Ophrah Winfrey/Dr Phil-sausje overheen.

Vrij akelige en realistische film. De film begint als een vrolijke tienerfilm maar slaat daarna compleet over naar een ultra spannende thriller. Bij sommige scenes zat ik echt te kijken van: nee dat kan toch niet man? Een film waar je echt niet vrolijk van wordt. Had alleen gehoopt dat ze die gast ook echt hadden gepakt aan het einde van de film, wat dus niet het geval was, of ze lieten het gewoon niet zien. Film had best nog 20 minuten langer mogen duren wat mij betreft. Desondanks een ijzersterke film.

4,5*

Tja, ik ben hier misschien wel een beetje gevoelig voor. Drama is absoluut niet mijn genre, maar van dit soort films krijg ik toch een brok in mijn keel. Ook bij Trust was dit het geval. Goede acteerprestaties, een walgelijk verhaal en prachtig passend einde brengen deze film tot vier, dikke, welverdiende sterren.

4*

Goed gedaan David!! Good old Ross heeft een mooi filmpje gemaakt. Sterk acteerwerk, een beklemmende en onheilspellende sfeer vanaf het begin. Natuurlijk Owen en Keener zijn good, maar ook het meisje acteert goed.

Wat een hufterig commentaar van iemand, die sowieso eerst zijn kennis van de Nederlandse taal maar eens moet bijspijkeren.

Pakkende film over de grote gevaren van internet en de verwoestende impact, die misbruik van vertrouwen heeft op jonge mensen en hun omgeving. David Schwimmer legt de nadruk op het slachtoffer en haar naaste omgeving, maar komt een verrassende uitsmijter als waarschuwing vlak voor de aftiteling.

Prima rollen van Clive Owen en vooral van de nog piepjonge Liana Liberato.

Heel erg goed gedaan. Film zou verplicht lesmateriaal moeten zijn in de lagere klassen van de middelbare scholen.

Wat een betoverende subtiliteit in het spel van Liana Liberato aan het begin een wat transformeert ze geweldig in een getergde puber.

Mooie scènes, Owen ietwat voorspelbaar en hardleers, maar overall een bijzondere prestatie.

Uit het leven gegrepen

Deze film doet het eens anders. In het verhaal wordt de 14 jarige Annie door een 35 jarige pedofiel het bed in gepraat. Maar in plaats van zich te focussen op deze walgelijke daad is dit slechts een zeer beperkt deel van het geheel. De focus komt al snel op het complete gezin te liggen en toont niet alleen aan wat de daad met hun dochter doet maar laat ook zien hoe het hele gezin hierdoor in elkaar stort . De film kent kop noch staart en loopt daarom ook niet naar een concreet einde toe. Deze blijft open en daardoor dichter bij de werkelijkheid. Annie is getekend voor het leven en het ziet er niet naar uit dat de dader opgespoord gaat worden. Hard, maar wel representatief voor de werkelijkheid en de kracht van Trust.

3,0*

Knappe film over een actueel probleem: de trieste kant van het digitale tijdperk.

Jong en oud moet per se het internet op, overal en elk moment met de rest van de wereld mobiel bereikbaar zijn... het is een grote soep geworden die geen grenzen meer kent, en dan krijg je natuurlijk de problemen die in deze film aangekaart worden.

Trust kwam over de hele lijn realistisch over en er werd zeer geloofwaardig geacteerd.

Ik vond het ook heel goed dat de film op een boeiende manier verder ging na dat het hoogtepunt bereikt was na een half uur kijken.

Over het einde was ik ook tevreden, het gaf een typisch beeld weer van dit soort daders en hoe het hen in werkelijkheid ook maar al te vaak vergaat na zulke feiten.

Trust is een goede les dat zaken zoals chatten, sociale netwerksites en digitale communicatie geen speelgoed zijn voor jonge kinderen en men op elk moment op z'n hoede moet zijn...

Goed werk van Friends ster David Schwimmer die met Trust nog maar aan z'n 3e film zit, ik hoop op meer in de toekomst.

4 sterren

Matig drama over een uit de hand gelopen chat-date. De film bevat absoluut enkele interessante stukken en ook de vertolking van Liana Liberato is ijzersterk, maar het dramagehalte neigt soms naar het niveau van een gemiddelde televisiefilm op een lifestylezender. Voor een stuk is dat begrijpelijk, want de emoties zijn nu eenmaal "uit het leven gegrepen". Toch had iets meer durf (denk aan bv. Hard Candy) geen kwaad gekund.

De Liana Liberato Show

Eindelijk gezien. Destijds bij de release was er alle lof voor Schwimmer voor deze verrassend goede film. Ik wou dit vooral zien door Liana Liberato die ik in Sons of Anarchy al vol overtuiging een soortgelijke rol zag vertolken wat ze met verve deed. Nu in een full feature en met veel meer ruimte voor haar performance maakt ze weer enorm veel indruk. Schwimmer dan niet, want op Liberato na is het eigenlijk niet veel soeps. Op woensdagavond komen er op RTL 4 gelijkwaardige of betere drama's.

Dat is dan vooral het probleem. Veel genre cliche's worden aangehaald, qua drama ook wienig nieuws en Schwimmer kleurt vooral binnen de lijntjes. het lef gehalte is nihil en dat is zeer spijtig. Vooral als je film gebombardeerd wordt als origineel en sterk drama. Not so much. Owen en vooral Keener komen ook niet uit de verf en die worden wel erg pijnlijk van het kastje naar de muur gespeeld door Liberato. Erg sterk gespeeld, die transformatie van haar personage is subliem en van haar overtuigende uitbarstingen word je gewoon eng van. Af en toe sporadisch een sterk element in de plot maar die duren erg kort en vooral dat gebrek aan lef breekt de film enorm op.

Een veilig conventioneel abuse drama, waar de ervaring het laat afweten, de regie en script het laten afweten maar we hebben altijd nog Liana Liberato. Benieuwd hoe ze om gaat met diversiteit maar ik durf er nu al een groot prospect te noemen. Schwimmer mag wel een standbeeld van haar laten maken.