Trust (2010)

Must see. David Schwimmer, een van mijn favoriete acteurs, gaat deze regisseren! Met Clive Owen in de hoofdrol gaat het vast geweldig worden. Ik ben reuze benieuwd.

Jeeeesus 31 December 2011. Vreemd dattie er nu al op staat.

Toe maar, zware kost voor Ross.

Het verhaal lijkt behoorlijk cliché. Ik ben wel erg benieuwd.

Lijkt qua verhaal/poster een beetje op Taken? Lelijke poster trouwens.

Taken met Clive Owen?

Ja waarom niet?

Trailer. Ziet er wel goed uit.

Beschrijving ziet er niet uit als een dramafilm, maar inderdaad meer Taken 2.

Interessante trailer!

Het concept doet me wat denken aan de film Hard Candy.

Ga deze zeker zien.

Lijkt me wel wat. Ben benieuwd, ondanks dat het nog wel even duurt. Tegen de tijd dat hij uit is ben ik 16.

Als de film niet te klef wordt en clichés kan vermijden kon deze wel eens tof worden.

Clive Owen altijd een goed begin.

Nieuwe trailer

Eerste trailer van Trust - Video op FilmTotaal

Ziet er behoorlijk sterk uit moet ik zeggen, komt zeker (hoog) op de lijst!

Staat zeker hoog op de kijk lijst. Lijkt me een hele goede en realistische film.

Trailer NL (YouTube)

Néé! David Schwimmer?! Ik was helemaal onder de indruk van de trailer toen ik hem zag in de bioscoop, maar nu ik David zie staan heb ik nog hogere verwachtingen!

Ik weet niet wat er in de plotomschrijving voorheen stond maar hoe 't ooit enigzins op Taken heeft kunnen lijken na 't zien van de trailer...

Klinkt/ ziet er veelbelovend uit . En nu wachten tot half juni

Ben benieuwd, al heeft het plot wel veel weg van een inmiddels RTL 8 drama

Na het zien van de trailer ben ik benieuwd. Hopelijk niet al te amerikaans politiek correct.

Gezien in de sneak, prachtige film! hoewel dit verhaal wel vaker is verteld blijft de film boeien vooral door de fantastische acteurs, applaus voor het 13 jarige meisje, weinig heb ik een kindacteur zo sterk zien acteren, daarvoor verdient de film alleen al 4 sterren, verder kabbelt het verhaal mooi voort en laat de film vooral zien wat voor emoties er bij zo'n misdrijf loskomen en hoe het een gezin uit elkaar kan trekken...jaaa dit vond ik mooi!

Trailer schreep me gelijk erg aan!

Wil hem sowieso zien. Films die je aangrijpen zijn altijd goed;)

Vanaf het moment dat ik de trailer zag, wilde ik deze film kijken. De trailer greep me al aan, omdat het onderwerp boeit. Het is van deze tijd en ik vind dat iedereen deze film moet zien. Het laat zien hoe gevaarlijk internet kan zijn. Hoe weet je dat hij/zij niet liegt? Misschien is die leuke jongen waar je mee chat wel veertig in plaats van vijftien.

Nu wil ik geen angst zaaien, maar ik wil wel waarschuwen. En dat willen de makers van deze film ook. David Schwimmer heeft een prachtige, intense film gemaakt. Hij raakt je vanaf minuut één tot het eind.

De emoties die door de acteurs zijn neergezet zijn écht. Vooral Liana Liberato en Clive Owen laten zien wat acteren is. Ze leven zich helemaal in het personage en dat is goed om te zien. Maar Katherine Keener mag ook genoemd worden. Zij laat zien dat ze een goede actrice is.

Het is een zware film, maar dat komt door het onderwerp. Ja, het is een drama maar wel een betere film dan een gemiddeld woensdagavonddrama. De kwaliteit zit hem niet in het verhaal maar echt in de acteurs. Nogmaals: ik raad deze film iedereen aan.

We leven in een tijdperk van internet en social media. Iedereen zet zich erop, maar hoe ver kunnen we gaan?

Wat een film, weet niet zo goed wat ik moet zeggen over deze. Tragisch, de pijn van de ouders. Het einde, shocking! Geen woorden meer.....

Heftig, Vakkundig gemaakt, goed geacteerd.

Wat een indrukwekkende trailer zeg. Ik kreeg helemaal kippenvel. Deze komt sowieso meteen op mijn lijstje.

Ik vond de film erg goed alleen jammer van het 'thriller-aspect'. Dat deed het zoveeel minder dan de dramatische kant van het verhaal. Dit laatste had gelukkig de overhand en kwam WEL erg goed uit de verf, met name door het goede acteerwerk van iedereen, waarbij het jonge meisje het meest opviel in positieve zin.

Toch 4*

Behoorlijke drama.

Even de Sneak Preview meegepakt in Eindhoven en het pakte goed uit. De zaal zat helemaal vol en alleen de voorste rij was nog beschikbaar, achja het is eens wat anders. Genoeg beenruimte in ieder geval.

Liana Liberato kende ik nog niet maar ze heeft me aangenaam verrast. Zeer sterke rol zet ze neer. Blij, verdrietig, boos... het straalt er continu gewoon vanaf.
Clive Owen doet het zoals altijd weer prima.

Op het moment dat Annie instortte bij Gail en erachter komt dat ze daadwerkelijk verkracht was begon het publiek te klappen. Zo van: goed zo meid, je hebt het eindelijk door. Dat was wel leuk.

Het is allemaal lekker smooth gefilmd. Geen rare fratsen of overbodige shots... gewoon rustig in beeld gebracht.

Het einde kwam sneller dan verwacht maar ik kan het wel waarderen. Will en Annie zitten eindelijk op één lijn en dat is al heel wat, dus het is onnodig om er nog zo'n slijmerige pap achter te gooien. Ook wel mooi dat ze nog even Charlie laten zien met zijn gezin, heeft me zeker even wakker geschud wat betreft pedofielen. Je herkent ze niet zomaar.


Goed.

Pfoe.

Ik moet nog even bijkomen zeg. Zojuist deze film gekeken en het was echt even een emotionele rollercoaster. Het begint allemaal met een leuke, vrolijke vibe. Leuke soundtrack, lekker sfeertje, leuk acteerwerk. Je zou bijna denken dat het gewoon een tienerfilm is waarbij je lekker achterover kan leunen en niet na hoeft te denken. Niets is minder waar.

Annie is een 14-jarige tiener. Ze is gewoontjes, onzeker en ze is desperate for love. Het lijkt allemaal erg goed te gaan met haar. Ze is uitgenodigd op een feestje, ze heeft de try-outs goed doorstaan, ze heeft een leuke familie én ze is verliefd. Beter kan niet toch?

Ik moet zeggen, ik ben nogal gevoelig als het over dit soort onderwerpen gaat. Het grijpt me altijd erg aan en dat deed het nu ook. De film heeft enorm veel emoties bij me los gemaakt. Annie is verliefd en het manipulerende gedrag van 'Charlie' is verschrikkelijk om naar te kijken. Hij speelt perfect in op haar onzekerheid en het is dan ook geen wonder dat ze valt voor zijn charmes en zijn complimentjes.

Het moment dat ze voor het eerst afspreken gaf me kippenvel en dat was het moment dat de eerste tranen al over mijn wangen rolden. I know, ik ben een sentimentele doos, vooral als het over dit soort onderwerpen gaat. Het tweede moment waarop ik licht geschokt en met een brok in mijn keel zat toe te kijken liet niet lang op zich wachten. Het was het moment waarop Annie met Charlie in de hotelkamer was. Het acteerwerk van Liana Liberato, het meisje dat Annie speelt, was hier echt verbluffend goed.

Sowieso was gedurende de gehele film het acteerwerk erg goed. Clive Owen, Catherine Keener en Liana Liberato doen het allemaal fantastisch en zetten dit verhaal vol overtuiging op beeld. Het was allemaal pijnlijk realistisch en het maakte erg veel indruk. De emotionele momenten blijven komen en ik heb de film dan ook vol ongeloof, woede en verdriet zitten kijken. Er komen bij de personages ook zo enorm veel verschillende emoties voor, dat het soms echt even als een achtbaan vol emoties voelt.

Ik vond het fascinerend om te zien hoe Annie omging met haar verdriet en hoe zoiets allemaal in elkaar zit. Aan de ene kant wil je niet begrijpen waarom meisjes voor zo'n man vallen en nog erger; hem blijven verdedigen. Aan de andere kant is het meer dan logisch. Vooral als ik mezelf in de schoenen van de 14-jarige versie van mezelf zet, kan ik het helemaal begrijpen. Beangstigend is het.

De wanhoop van de ouders is voelbaar. Wat dit voor impact moet hebben op ouders is ook bijna onvoorstelbaar. Wat moet je doen in zo'n situatie? Hoe ga je ermee om? Het onbegrip wat er heerst tussen alle leden van het gezin is erg goed in beeld gebracht en pijnlijk herkenbaar.

Ook het thrilleraspect vond ik erg geslaagd. De vader is zo tot wanhoop gedreven en is zo ontzettend woedend dat hij absoluut niet meer nadenkt over wat er goed is voor zijn dochter, maar alleen aan zichzelf denkt. Hij moet en zal 'Charlie' laten boeten, ook al gaat het ten kosten van de relatie met zijn dochter. Begrijpelijk, maar toch ook weer niet te begrijpen. Briljant in beeld gebracht ook.

Het moment dat Annie eindelijk door heeft dat ze verkracht is voelt als een ommekeer, maar maakt het juist alleen maar moeilijker voor haar. Ik vond het verschrikkelijk om naar te kijken in ieder geval. De scene in de badkamer kwam absoluut niet als een verrassing, maar toch heb ik met mijn handen voor mijn mond zitten kijken.

Van het einde kreeg ik overal kippenvel. Het was absoluut geen happy end en dat 'Charlie' nog steeds kan doen wat hij Annie heeft aangedaan heeft is verschrikkelijk, maar wel pijnlijk realistisch. Ook dit alles maakt maar weer eens duidelijk dat je ze er niet uit kan pikken. Het zijn vaak gewoon mensen die er 'normaal' uit zien. Kippenvel kreeg ik ervan. Hierna werd de briljante titelsong ingezet en was ik nog steeds helemaal overrompeld.

Ik ben ontzettend blij dat ik deze film niet in de bioscoop gekeken heb, maar lekker alleen. Ik had aan 1 pakje tissues niet genoeg gehad. Ook al ben ik een emotionele doos, het komt zelden voor dat een film zoveel emoties bij me losmaakt als deze. Echt zelden. Nogmaals chappeau voor Liana Liberato, die haar rol écht fantastisch neerzette!

Ik kan nog uren doortypen over deze film, maar ik laat het hierbij. Hij krijgt de volle mep.
5*

Mijn eerste Sneak Preview.

Voordat we de zaal ingingen zei een medewerker tegen ons dat hij nieuwsgierig was hoe de film ons zou bevallen. Hij wou niet verklappen welke het was, maar zei wel dat de film een 7,4 scoorde op imdb. Wij, als echte noobs, zijn natuurlijk meteen gaan IMDB-en op onze telefoon. Omdat ik vooraf het idee had dat het of The Beaver was (die ik al gezien had) maar dat het ook wel eens 'Trust' kon zijn, een film waar ik al weken naar uitkeek, waren dat onze eerste twee zoekopties. En BINGO! Het was Trust, en ik was blij verrast.

Ik was enthousiast, maar ook licht nerveus. Dit onderwerp gaat mij nauw aan het hart en is voor mij zeer herkenbaar. Ik heb dit op mijn werk al meerdere malen meegemaakt, en ik was dan ook bang dat ik veel dingen zou zien in de film die ik in de realiteit ook gezien heb. Dit was inderdaad het geval. Het was daarom voor mij een zeer intense filmervaring, omdat ik naar mijn gevoel erg emotioneel betrokken was. Als je dit van dichtbij mee hebt gemaakt komt het aan als een mokerslag.

De film begint met een (naar mijn mening iets te lange) introductie van de personages, hoe ze leven, hoe ze zijn en hoe ze met elkaar omgaan. Al vanaf de openingsscène wordt je direct betrokken in de chatwereld van Annie. Hoewel je zelf al snel het gevoel hebt dat er iets niet goed zit, begrijp je dondersgoed dat een meisje van net 14 dat niet door heeft. Soms heb je dan ook de neiging om Annie door het beeld te willen trekken en door elkaar te rammelen zodat ze wakker wordt, je wil haar helpen. Pure frustratie riep het bij me op.

Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe die jonge meisjes gemanipuleerd worden. Tijdens de scène in het winkelcentrum, op het bankje, besefte ik dat ik de hand van mijn vriend aan het fijnknijpen was uit pure woede. Het is te smerig voor woorden wat voor een spelletjes er gespeeld worden, en het is dan ook vreselijk dat jonge meisjes zichzelf daar niet tegen kunnen beschermen. Ze zitten vast als een vlieg in een web.

Eigenlijk heeft de pedofiel maar een kleine rol in de film. Hij staat op de achtergrond, het draait niet om hem. Je krijgt goed te zien wat een vreselijke situatie als deze met het gezin doet, met het slachtoffer zelf maar ook met de ouders en de naasten van het slachtoffer. Dit bezorgde mij af en toe een flinke krop in mijn keel. De onmacht spat van het beeld af en je voelt hoe radeloos de ouders zijn. Misschien was ik wat meer emotioneel betrokken dan anderen omdat het zoveel herkenningspunten had, maar ik denk dat dit onderwerp je sowieso niet in de koude kleren gaat zitten.

Het grootste minpunt was wederom de mensen in de zaal. Een groep meisjes van mijn leeftijd die het nodig vonden om telkens tegen het beeld te gaan praten en hun frustratie te uiten over de beslissingen en de denkwijze van Annie. Dit zorgde bij mij voor grote irritatie, want ik vind het niet nodig dat anderen de film hardop van commentaar moeten gaan voorzien. Laat staan te gaan lachen of telkens luidkeels 'OH MY GOD!' te gaan roepen. Zeker niet over zoiets. Het meisje is net 14 jaar, die kan niet denken op het niveau van een volwassene. Dat moet je toch wel begrijpen? Dus om dan naar het beeld te gaan roepen dat Annie 'achterlijk' en 'debiel' is, tsja.. Misschien moeten ze zichzelf eens een spiegel voorhouden. Gelukkig had mijn vriend er al vrij snel genoeg van en besloot hij om er iets van te zeggen, waarna de kipjes eindelijk stil waren. Vervelend, dat soort types. Zeker bij een film als deze.

Het einde was akelig realistisch en ik was dan ook blij dat er geen Hollywood achtig happy end tegenaan gesmeten werd. Het kwam vrij abrupt, maar het was wel een weergave van hoe het er echt aan toe gaat.

Over het acteerwerk kan ik alleen maar vol lof zijn. De jonge actrice zet een ongelofelijke rol neer, en je gelooft Annie elk moment. Al snel leef je met haar mee alsof het je eigen dochter is. Ontzettend knap dat zo'n jong meisje een dergelijke rol vol overgave en overtuiging kan spelen. Ook Clive en Catherine zetten uitstekende rollen neer als bezorgde ouders, en de tweestrijd die tussen vader en moeder bestaat raakt je. Je begrijpt beide ouders, ookal willen ze elk iets anders.

Dit onderwerp zal me altijd boos blijven maken, vol afschuw achterlaten en het vreet zich een weg in mijn gedachten en zal er voorlopig niet meer uitgaan.