The Brave (1997)

Depp als regisseur, Brando in een van zijn laatste rollen, een boeiend gegeven en muziek van Iggy Pop, dat is toch wel genoeg reden de film eens te gaan zien.

Vaak een boeiende film. Best een goed getroffen uitzichtloze sfeer. Dreigt af en toe kitscherig te worden (de ,laatste liefdesscene tussen Depp en zijn vrouw heeft wel een heel hoog ansichtkaartengehalte) en Iggy Pop's muziek is nogal wisselvallig. Zowel de muziek zelf als het gebruik ervan. Brando is Brando en grijpt een beetje terug op zijn rol in Apocalypse Now. En Depp in een wat ingetogener (en minder typetjesachtige) rol is altijd fijn.

Echt heel goed wordt het allemaal net niet. Een beetje meer dynamiek had de film misschien goed gedaan, een kwartiertje korter zijn ook, maar het viel me zeker niet tegen.

3.5*

Let trouwens op de Iggy Pop-cameo.

Tja na het kijken van deze film heb ik er een dubbel gevoel over.. hij was absoluut niet slecht.. af en toe een tikkeltje langdradig.. maar anderzijds wil je absoluut weten hoe de film afloopt..

De gemengde gevoelens komen vooral voort uit het feit dat ik het gevoel heb dat er net iets mis, maar ik kan mijn vinger er niet op leggen waar.

Ondanks dat vond ik de sfeer in de hele film goed, de manier waarop hij zijn gezin wilt beschermen, etc.

Jammer van het einde inderdaad.

Iggy Pop met dat een enorme stuk vlees op de fiesta is me het meest bij gebleven...

...naast het feit dat de film enorm traag is.

Een veelbelovend begin in het pakhuis zorgt voor enige mysterie en nieuwsgierigheid. Maar dan leren we de Indiaan en zijn familie en (geld)problemen kennen en dat kabbelt maar door en door. Niet allemaal even interessant. Toch draagt de armoedige setting, het stoffige landschap en lome sfeer in de film wel bij aan het troosteloze thema van de film.

Redelijk.

Johnny Depp als regisseur laat niet echt een erg duidelijke afdruk na, maar de film staat toch vrij ver van de veelal uitgesproken typetjes in vaak bombastische films die hij doorheen zijn carrière zou spelen. The Brave is een tragische schets van een man die het leven niet echt aankan en daardoor maar de beslissing neemt de hoofdrol te willen spelen in een snuff-film. Dat vergezochte en ietwat lugubere uitgangspunt is slechts in het begin en aan het einde sterk aanwezig. Al de rest is een nogal dramatisch verhaaltje over dat gezin.

Het dramagedeelte vind ik niet bijster sterk, hoewel Depp een behoorlijk neerslachtig portret kan schetsen - met de nodige traagheid en een soundtrack die bij tijd en wijlen goed bijdraagt aan die sfeer. Depp zelf doet het ook wel behoorlijk in de hoofdrol. Ik zie de Depp van de jaren '90 wel graag bezig - in veel rollen toch een stuk ingetogener dan wat hij zou laten zien vanaf de jaren 2000. In dit somber drama is het Marlon Brando die glansrijk over the top gaat - iets waar hij m.i. de plank serieus mee misslaat.

3