The Swan Princess (1994)

Na een herziening, ga ik deze woorden toch nog eens herhalen. Richard Rich zal vast en zeker nog eens de Disney-sprookjes hebben bekeken voordat hij aan deze film begon.

Qua tekenstijl kun je natuurlijk niet tippen aan zeg maar de tekenstijl van Cinderella of Beauty & The Beast. Desondanks hebben de animators, gezien het beperkt budget/talent, mij toch een aantal keer kunnen verrassen op prachtige beelden (de achtergronden). Verder blijft toch het grootste minpunt de grote houterigheid van de personages of de rare anatomische verwezenlijkingen (Derek's benen!). De stemacteurs bevatten dan weer grote namen zoals Jack Palance en John Cleese, die een Clouseau-achtig accent opzet. Met o.a. John Cleese, nog altijd de komiek van de 20ste eeuw, zijn natuurlijk de grappige side-kicks aanwezig, die het duistere verhaaltje toch wat aangenamer moet maken. Vooral deze zijn een pak sterker en een pak interessanter dan de bordkartonnen figuren van Odette en Derek waar alleen maar romantisch gezwets uitkomt. De muziek is weer erg Disney-achtig, in de zin van buitengewoon goed. "This Is My Idea" is zo één van de hoogtepunten in het muzikale gebeuren van de tekenfilm.

Alleszins één van de niet Disney's die een hogere waardering verdient (< 3?) en eigenlijk ook meer aandacht. (< 100 stemmen?)

Deze film vroeger zo vaak gezien dat ik hem kon dromen. Kwam hem nu op Netflix tegen en dacht: eens zien hoe ik er nu tegenaan kijk. Tijdens het kijken herinnerde ik mij eigenlijk nog maar weinig.

Als volwassene haal ik de voldoening, uiteraard, niet meer zoals ik dat vroeger deed en eigenlijk viel hij ook een beetje tegen. Hij past in het straatje Disney, maar juist dat viel mij tegen. Er lijkt veel gejat van bepaalde films uit Disney en de grootste vergelijking kunnen we maken met Belle en het Beest.

De film bevat een aantal hele leuke personages en dan met name de dieren, de film wordt eigenlijk ook door hen getrokken. De rest is allemaal een beetje mwah, we kennen het allemaal al wel.

Toch wil ik deze film geen onvoldoende geven. Dat heeft niet zozeer te maken met hoe ik er nu tegenaan kijk, maar wel hoe ik er vroeger tegenaan keek. Uiteindelijk hebben we het hier toch over een kinderfilm en als kind vond ik het echt geweldig.

Deze favoriet van mijn kindertijd laat na 20 jaar onvermijdelijk wat barsten zien. Het schrijven hiervan doet me beseffen hoe oud ik word. En hoe enorm gay ik zelfs als kind al was.

Het blijkt nog steeds een best aardige prinsessenfilm met prachtige animatie en adembenemende beelden – die waterachtige magische swirls zijn echt beeldschoon In de eerste scènes begon de nostalgie bubbel al wat te breken en werd ik wat ongemakkelijk; dat openingsnummer is ongelooflijk traag en een beetje gênant. Het verhaal mist totaal focus: een uitgebreide showstopper met paraderende prinsessen, maar de eindstrijd met de schurk is amper drie minuten – wat een verspilling.

Gelukkig blijft het luchtig en leuk, en Howard McGillin stuurde ons met zijn vocals regelrecht naar de hemel.

3,5*