Rabbit Hole (2010)

Prachtige soundtrack, stijlvol gefilmd, solide acteerwerk. Vind dit werk van Mitchell veel interessanter en spraakmakender dan zijn vorige twee films.

ik vond er weinig spannends gebeuren . Of nieuws in . Het is inderdaad twaalf in een dozijn..

Mooie film en heel herkenbaar want mijn dochtertje Nina is overleden op 16 september 2006 dus nu ruim 4 jaar geleden en in de film wordt er een poging gedaan om de pijn van het verlies van je eigen kind te verwoorden wat ik erg mooi vond.

Wil toch niks zeggen!!!

Sommige steken boven die andere 11 uit.

Redelijk drama, maar ik kan niet zeggen dat ik erg onder de indruk was, ondanks het zware thema. Er wordt prima geacteerd, van o.a. Eckhart en Wiest. Hoe erg Kidman haar best ook doet, ze kon me niet overtuigen als rouwende moeder. Waar dat aan ligt weet ik niet precies, waarschijnlijk haar uitstraling en bepaalde trekjes die me tegenstaan. Regie is in orde van Mitchell die gelukkig niet de sentimentele toer op gaat. Maar zoals eerder gezegd, gebeurd er inhoudelijk vrij weinig.

3*

Wat vreselijk. Dan moet het bekijken van deze film niet gemakkelijk geweest zijn.

@ Uitje: De uitdrukking daarvan gaan dertien in een dozijn geeft aan dat iets heel gewoon is. Als het niet eens opvalt dan men 13 exemplaren aanziet voor 12, moet het wel niets bijzonders zijn

Toen ik Nicole Kidman bij de start van deze film zag, dacht ik "hoe kan een actrice met zo'n uitdrukkingsloos, botoxgevuld- gezicht een nominatie krijgen voor een Oscar?! Begrijp me niet verkeerd, ik heb Nocle Kidman altijd een goede actrice gevonden in veel goede films, maar deze keuze van gezichtsverbouwing begrijp ik niet, en daardoor ook niet The Academy. En zó geweldig is ze niet, niet beter dan in andere films wat mij betreft.

Rabbit Hole is niet erg bijzonder wat mij betreft. Een prima mooi verhaaltje met een duidelijk thema dat langzaam voortkabbelt, maar weinig hoogtepunten heeft. Mooie scènes, diepte, onverwerkt verdriet. Dat zit er allemaal wel in, maar het heeft op mij niet zo'n grote indruk achtergelaten. Eckhardt doet het naast Kidman erg goed.

Zeker niet slecht. Veelal (en soms té) lichtvoetig gebracht drama met één hilarisch zwart-komische scene als Eckhart en Oh geblowd hebben en daarna de praatgroep ingaan. Tempo is goed en acteerwerk ook. Jammer van 't Hollywood-einde als Kidman in de auto zit en een huilbui krijgt op zo'n 85 minuten is eigenlijk het perfecte moment om gewoon af te titelen, maar helaas er moet weer met een clichématige hoopvolle noot worden geëindigd.

Vanwege 't einde geen 4* maar goede 3,5* (zeg 7,5 uit 10)..

Mooie film, prima acteerwerk. Van het begin tot aan het eind ben ik door de film opgeslokt.

Toen de film afgelopen was, had ik een beetje het idee dat het einde een ietwat te snel is afgeraffeld. Alsof men er op het laatste achter kwam dat de tijd bijna op was. Niet erg storend, maar toch heel erg zonde. De boodschap "de pijn gaat nooit weg, het verdriet en gemis blijft altijd" klopt als een bus. Wanneer je een kind verliest is dat zo.

Mooie film over ouders die een kind verloren zijn. Het verhaal speelt zich (natuurlijk) in de US af waardoor je te zien krijgt hoe men er daar mee omgaat (praat-groepjes enz.). Kidman en Eckhart laten het beste van hun acteer prestaties zien en wie vooral in positieve zin opviel was Teller. Zijn eerste echte grote film en hij speelde perfect. Misschien moet jezelf van dichtbij zo'n drama hebben mee gemaakt om het te voelen, maar Cameron Mitchell heeft er alles aangedaan om het verhaal goed over te brengen en het resultaat mag er zijn.

Hele goede film over verlies. Prima geacteerd zonder overdreven sentimenteel te worden.

Dikke pluimen voor Eckhart en Kidman, naar Dianne Wiest steelt de show.

3,5* onverwacht juweeltje

leuke film.

Goed geslaagde verfilming van een bekend en voorspelbaar verhaal.

Er zijn talloze films die het verdriet van 2 ouders laat zien na het verlies van hun kind. Ieder gaat er op z'n eigen manier mee om wat resulteert in emotionele/agressieve uitspatting bij de een en onderdrukking bij de ander. Afzonderlijk wordt dit door Kidman en Eckhart goed en overtuigd vertolkt, als echtpaar vind ik ze wat minder bij elkaar passen. Ik mis daarin iets te veel de onderlinge (lichamelijke) spanning die de film wat meer diepgang had kunnen geven.

Gelukkig kiest Mitchell voor een neutrale aanpak zonder al te veel op het sentiment te spelen. Dit geeft een natuurlijk en geloofwaardig beeld, mede door het goede spel maar ook door de (zorgvuldig gekozen) langzame shots met aandacht voor detail. De film verloopt zoals verwacht en zonder verrassingen maar weet wel tot het eind te boeien. Het einde is tegelijkertijd wel een van de minpunten omdat na het perfecte moment net te lang doorgegaan wordt.

Al met al een mooie en sterk geacteerde film met een 'simpel' verhaal overtuigend uitgewerkt.

3,5*

Gisteravond in de bioscoop de trailer gezeien van deze film. Niet direkt een film die mij erg aanspreekt. Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in de soundtrack, want de muziek die je hoorde, de song "High Road" van Broken Bells is van grote schoonheid.

btw Ik ga de film wel bekijken uiteraard.

Ben hem nu aan het downloaden en heb de trailer al wel 5 keer gezien ofzo en denk wel dat ik het een mooie film ga vinden.

Lekker joh zo'n zaterdag avondje

Deze film vanavond in de sneak gezien en dat nummer "High Road" komt helemaal niet in de film voor.

Nu verder over de film;
Dit soort drama's zijn normaal niet aan mij besteed hoewel je dit zeker geen cliché-drama kunt noemen. Sterk vond ik dat je in de loop van de film pas te weten kwam dat het ging om het verlies van een kind. Hoe het kind aan zijn einde kwam kreeg je niet te zien. Er waren zelfs geen beelden van het kind. Dit echter maakte de film voor mij nog steeds niet interessant. Dat werd het pas toen Jason aan kwam zeilen met het stripboek "The Rabbit Hole" waarin hij uitleg deed over zogenaamde parallelle werelden. Dat bovennatuurlijke gaat mij steeds meer interesseren hoewel ik in mijn recensies er toch ook vaak erg kritisch tegenover staat. Maar goed, voor mij is het leven nu eenmaal een mysterie en geen vanzelfsprekendheid. In hoeverre dat stripboek dat Becca (Nicole Kidman) erg boeide een positieve invloed gehad heeft op het toch nog enigszins happy end weet ik niet, maar je zou het haast wel zeggen. De film heet toch niet voor niets "Rabbit Hole".

3,0*

Zonde dat de generatie van oa nicole kidman de botox duidelijk te zien is. Ze acteerde prima, daarniet van, maar 't stoorde wel.

Boeiende film met overtuigend acteren door de hoofdrolspeler Kidman, Eckhart en Wiest. Vooral als je zelf een familielid verloren hebt, hakt het verhaal er nogal in.

Traag voortkabbelend filmpje, maar dat is niet erg. Het thema vraagt ook niet om een vlotte film met strak getimede scènes en een hoop actie. Het verliezen van een kind lijkt me het meest verschrikkelijke wat je kan overkomen, het is life-changing en meestal lopen huwelijken daardoor ook stuk omdat beide ouders anders met het verdriet omgaan.

Fijne cast, verrassend om Sandra Oh te zien, maar helaas had ik wel moeite met Aaron Eckhart. Niet vanwege zijn acteerprestaties, die waren bovengemiddeld, maar vanwege het feit dat ik hem altijd ben blijven zien als 'Harvey two face'. Kidman doet het voortreffelijk, de pijn is van haar gezicht te lezen en iedere emotie die ze toont is overtuigend.

Hoewel met name Kidman 'ver' weg voelt, leef je direct met haar mee en begrijp je haar, zeker op momenten dat ze snauwerig is en kil overkomt. Mooi in beeld gebracht hoe mensen samen maar ook los van elkaar om gaan met intens verdriet, pijn en hoe ze moeten leren verder te gaan. Dialogen zijn sterk, de muziek is passend en het is minder dramatisch dan je zou verwachten.

Mooi verhaal over verlies, verdriet en verder gaan.

Had voorstukjes gezien, toen dacht kan best een mooie film zijn........maar daar is alles mee gezegd. Erg saai. Had zoveel meer in kunnen zitten. Het einde vond ik ook niet mooi gebracht. 1,5*

Prima drama met een luchtige insteek er in verweven.

Een echtpaar dat een kind verliest groeit verder van elkaar af dan dat ze naar elkaar toegroeien.
Tenminste, dat is wat je in 'Rabbit Hole' tegemoet komt.
Eckhart en Kidman, beiden acteren perfect trouwens, is het overkomen en na 8 maanden is hun huwelijk behoorlijk in het slop geraakt.
Beiden hebben een hele verschillende manier van verwerken. Eckhart door middel van filmpjes kijken van hun zoon, zijn spullen bewaren etc.
Kidman juist door het vergeten en het weggeven/weggooien van zijn spullen.
En dat zorgt uiteraard voor confrontaties. Die confrontaties zijn het hoogtepunt van de film.
Al de emoties komen los bij het stel en dat zorgt voor prima drama.

Zoals gezegd ontbreekt het komische niet in deze film.
Situaties zoals het stoned zitten bij de praatgroep, het 1 of 2 kilometer te hard rijden van de dader, de DakGast enz. zorgen absoluut voor een glimlach op je gezicht.
Wat dat betreft prima gedaan!

Het wordt soms, ondanks de korte speelduur, een beetje saai.
Vooral de gesprekken tussen Becca en Jason over het parallelle universum boeien niet echt.
Vooral het laatste half uur is een stuk minder interessant dan het voorgaande uur.

Het eind is redelijk open, je weet niet wat er met het huis gebeurt, wat het kindje van Izzy is, of dat Becca en Howie nog een kind nemen etc.
Maar al met al is dit een prima film die goed wegkijkt en niet te dramatisch wordt!

Helaas, zonde van me tijd.

Vond dit een slechte film!

Ik was hier niet echt kapot van. Naast dat het een genot blijft om naar Nicole Kidman te kijken vond ik de film over het algemeen behoorlijk saai. Goed gespeeld, zeker, maar er gebeurde mij verder te weinig.

Leuk even gezien te hebben maar niet een drama die echt zal blijven hangen!

Een te eentonige film om echt indruk te maken. Het personage van Kidman begon me een beetje te irriteren en het werd soms te pathetisch. Met name de scene waar ze in de supermarkt die vrouw aansprak over wat ze moest kopen voor haar zoontje. Behalve irritant vooral ook ongeloofwaardig.
De enige scene die me bij zal blijven was toen Aaron Eckhart en Sandra Oh brullend van het lachen de praatsessie bijwonen.
Matig. 2,5*

Knap drama dat nu weliswaar ook weer niet zó bijzonder is. De grote verdienste van Rabbit Hole is dat het allemaal niet té zwaar op de hand wordt. En dat ondanks het thema. Já, je ziet een koppel dat het erg moeilijk heeft, maar te melodramatisch is het gelukkig nergens. Hoewel de grens hier en daar toch eens wordt opgezocht.

Regisseur Mitchell kan dan ook rekenen op een prima cast, waarbij vooral Kidman indruk maakt. Nu niet dat zíj en niet Portman de Oscar verdiende, maar ze komt toch overtuigend voor de dag. Verder een echte acteursfilm, want visueel bijvoorbeeld stelt het in mijn ogen weinig voor. ‘Stijlvol in beeld gebracht’ lees ik hier wel eens, maar persoonlijk vond ik het allemaal redelijk gewoontjes.

3,5*

De film mist vooral diepte. Echt in de psyche kruipen van deze personages en de hel die ze meemaken. Daar vond ik een Antichrist toch een heel stuk beter in geslaagd. Zowel thematisch als expressief.

Maar desondanks was dit wel een mooi - en nogmaals jammer genoeg - toch wat ingetogen drama die maar een aantal erg sterke scènes kent, bijvoorbeeld dé scene van de film, waarin vooral Eckhart in volle vaart gaat, en zijn emotie de vrije loop laat gaan, waarin hij en Kidman eens eindelijk lieten zien waar ik zo de gehele film op hoopte, een tour de force qua acteerwerk.

Amerikaanse, kitcherige dertien in dozijn film.

Twee plastic acteurs. Een met een nepkop van zichzelf en de ander van de botox.

Film kent geen diepgang en geen minuut heeft ie me geboeid.

@lykathea

Ik hoop niet dat je doelt op Antichrist met Willem Dafoe want dat is een draak van een film. Je vond zeker dat pornografische gedeelte leuk van de film want de rest zuigt.

Deze film is niet super maar ook niet slecht. Er miste wel diepgang maar had soms toch sterke momenten. Acteer werk is prima en soundtrack is passend. Mensen die van dit soort films houden raad ik het toch aan om te kijken.

Er gebeurt te weinig in deze film naar mijn mening.