Frankenstein (1994)

Zo, na al die lulpraatjes van mij hierboven toch maar eens de film zelf gekeken. Overtrof mijn verwachtingen toch wel een beetje, vooral hoe geweldig het monster eruit zag. Ook dat grote laboratorium van Frankenstein, gewéldig! Visueel was het echt puur genieten. Omdat er eigenlijk drie verhalen verteld worden (de ontdekkingsreis, het verhaal van Frankenstein en het verhaal van het monster) was ik wel benieuwd hoe ze dit zouden oplossen zonder constant van de hak op de tak te springen. Ik was zelfs even bang dat ze het monster makkelijk als 'pure evil' zouden wegzetten en hem niet aan het woord zouden laten, om er zo een razendsnel voortjagende horrorfilm van te maken, maar gelukkig mocht ook het monster zijn zegje doen.

Grote meevaller. 4*

Horror is het niet echt, maar wel een mooi dramatische verhaal. Frankenstein en vooral z'n monster dan is uitgegroeid tot een klassiek figuur naast weerwolven, mummy's, zombie's en vampieren. Er zijn al talrijke verfilmingen van geweest en parodieën, maar dit is één van de betere die ik al gezien heb. Enkel Young Frankenstein vind ik nog beter. Het zwart/witte effect en de acteerprestaties maken van deze film een goeie verfilming van het Frankensteinverhaal.

Opvallend slechte film.

Ik ben ervan overtuigd dat het boek heel boeiend en spannend moet zijn, het basisconcept was dat eveneens. Helaas is de rest van de film bedroevend slecht, van de verschrikkelijke muziek en special effects naar de gruwelijk melodramatische plotlijntjes en het bij vlagen vreselijke acteerwerk tot de belachelijk slechte verschijning van 'het monster' zelf (zonder meer De Niro's slechtste rol van alle rollen die ik hem heb zien spelen) en de ontzettend foute cliché-wendingen. Enig meeleven werd niet gevraagd, de pogingen daartoe waren vermoeiend, vooral alles wat zich afspeelt in Genève is totaal niet boeiend en rommelig.

De film begon nog aardig goed, that is, in het begin was het verhaal vrij aardig, ondanks de zeer slechte invloed van bovengenoemde elementen, met name de muziek in het begin was lachwekkend. De montage is verder ook niet te prijzen en er is niets dat de film boven de middelmaat uit wil tillen. Nouja, de film was niet ontzettend saai ofzo, ondanks zijn voorspelbaarheid. En de finale van de film was werkelijk te belachelijk voor woorden.

1,5*

Enigzins tegenvallend. Ik had er meer van verwacht maar dat is niet uitgekomen. Ik vond de film ook zeer traag en het had wat meer horror gemogen. Wel leuk om Robert deNiro als Frankenstein te zien.

Goeie gothische horrorfilm die behoorlijk trouw blijft aan het originele, en vele malen gekopieerde, verhaal van Mary Shelley. Mede door het camerawerk en de muziek komt het geheel theatraal over. Maar Kenneth Branagh weet hier wel de juiste toon en sfeer mee te creëren. De film ziet er verder mooi uit. Robert DeNiro is eigenlijk miscast als het monster van Frankenstein.

Nah.

Deze versie van het bekende Frankensteinverhaal is best compleet. De hele speelduur wordt benut door het verhaal van zowat elk essentieel personage te vertellen. Dat uitgangspunt belooft heel wat, maar de uitwerking is behoorlijk belabberd.

Namelijk het overdramatische en theatrale is slecht uitgewerkt. Een horrorverhaal als dit mag best theatraal en dramatisch zijn, maar er zijn grenzen. Vooral het hoofdpersonage, Victor Frankenstein, lijkt een clown.

Het theatrale wordt nog wat verder doorgeduwd door enkele belabberde acteerprestaties. Kenneth Branagh is gewoonweg lachwekkend. Helena Bonham Carter valt nog wel mee, en ook Robert De Niro kan af en toe nog wat maken van z'n rol als Monster.

John Cleese, Aiden Quinn en Ian Holm passeren ook nog eventjes, maar hebben een te kleine rol om uit te blinken.

Op decors en kostumering valt er weinig aan te merken. Een echte horror is dit niet - ik zou het eerder een gotisch drama noemen -, maar ook qua sfeerbeleving zit het niet slecht.

De muziek is wat te bombastisch, maar volledig in harmonie met al de rest.

2

Ik heb best genoten van dit alom bekende verhaal. De sfeersetting is prima. Mooie bombastische muziek en zo hier en daar zijn de special effects visueel een spektakel. Vooral het hele proces bij het opwekken van het monster zit fantastisch in elkaar.

Acteerwerk heb ik niet zoveel op aan te merken, al raakt de rol van Frankenstein mij het minst. Toch zonde aangezien hij samen met De Niro de hoofdpersoon is. Dan kan 123 minuten tegen dezelfde kop aankijken gaan vervelen. Branagh heeft het wel aardig geregisseerd, maar had de hoofdrol dus aan iemand anders moeten geven.

Climax met zijn (monster)vrouw en het monster op het einde vond ik wel helemaal geweldig. Dit stukje kwam op mij ook het meest over als Horror. De rest van de film zie ik toch meer als een donker sprookje.

Blij om een keer gezien te hebben, aangezien ik nog nooit een versie van Frankenstein in filmvorm in zijn geheel had gezien.

Een trouwere, maar saaie verfilming van het verhaal van Mary Shelley. De acteerprestaties zijn weinig indrukwekkend (De Niro is gewoon miscast als het monster) en de opbouw is traag en weinig spannend. Tegen het einde krabbelt het geheel wat op, vooral de scènes met de bruid zijn sterk, maar het redt de film niet meer.

2*

Branagh show.

Hij neemt de hoofdrol én regie op zich, weinigen die daarmee wegkomen en Branagh behoort wat mij betreft niet tot dat lijstje. Povere acteerprestatie, die enkel ondertroffen wordt door De Niro's rol als het monster.

Daarmee verliest de film al veel aan kracht, want dit is toch vooral meer drama dan horror. Buiten een paar zeldzame momentjes hoor je vooral medelijden te krijgen met het monster, maar daar slagen De Niro en Branagh nooit in.

Visueel ook maar matig, met niet zo'n beste effecten en een wat kalige aankleding soms. Verder kende ik deze versie van het verhaal nog niet, maar voegt het ook niet zo heel veel toe. Enige waar ik wat van schrok is dat het monster niet via een blikseminslag tot leven gewekt werd ... dat is voor mij toch hét beeld van Frankenstein, maar blijkbaar maakt dat geen deel uit van het originele verhaal?

Beetje vergelijkbaar met Bram Stoker's Dracula, maar dan vond ik die film toch beter. Branagh is niet genoeg regisseur en acteur om dit verhaal tot een goed einde te brengen.

1.5*

Draak van een film. Branagh dacht na het geweldige Bram Stoker's Dracula van Coppola ff snel te kunnen cashen met die andere klassieker, die van Mary Shelley. Indertijd terecht neergesabeld. De Niro potsierlijk. Branagh als Dr. Frankenstein belachelijk. Het gothic, horror karakter tevens tragiek hebben plaats moeten maken voor effectbejag en het voor de gelegenheid afgetrainde lichaam van Branagh. Coppola's Dracula kan nooit meer overtroffen worden. Frankenstein verdient een nieuwe versie, al was het om deze weg te kunnen trappen in vergetelheid. Huur een Scandinavische cineast in, zou ik zeggen.

Als groot horrorfan heb ik vroeger alle klassiekers gelezen, en Frankenstein was veruit mijn favoriet. Als kind was het vooral de gruwel van het feit dat een dood lichaam tot leven gewekt wordt wat het verhaal zo boeiend voor mij maakte. Het tragische verhaal van de man die voor God wil spelen, en de ethische kwesties die daarbij komen kijken kan ik echter nog steeds waarderen. Dit verhaal is horror op zijn best: gruwelijk, en met een onmiskenbare doem. We zien de mens in al zijn tekortkomingen die dapper probeert, maar ten onder gaat aan zijn eigen succes, en rampen creëert die hij nooit had kunnen voorzien.

Er zijn tig films gemaakt naar aanleiding van dit verhaal, en meerdere heb ik er ondertussen gezien. De beroemde Karloff versie echter staat nog op mijn to-watch lijstje, maar ik weet dat deze versie vrij ver afstaat van het oorspronkelijke boek, dus die film wil ik gewoon als film an sich bekijken, en niet perse als verfilming.

Dat gezegd hebbende, vind ik deze film dus goed, vooral omdat het zo trouw blijft aan de oorspronkelijke verhaallijn. Frankenstein is hier geen gestoorde maniak, en woont al helemaal niet in een gotisch kasteel waar het voortdurend onweert. Hoe mooi dat soort beelden ook zijn voor een film, het is hier allemaal wat oorspronkelijker aangepakt, en deze setting maakt het verhaal realistischer. We zien hoe Victor van een briljante student verwordt tot een bezeten wetenschapper. Kampend met zijn trauma’s omtrent overleden geliefden zoekt hij naar een weg om het lijden op te heffen, maar gaat hier voorbij elke ethische grens.
Wanneer hij dit beseft is het echter al te laat, en rijst een nieuwe kwestie waar hij niet over nagedacht heeft: Het zelfbewustzijn van zijn schepping, en diens hang naar affectie.

Deze film leunt erg weinig op de standaard horrorelementen, en meer op de gruwel eronder. Dus er wordt relatief weinig bloed vergoten (hoewel de film een aantal vrij heftige scenes bevat; de terugkeer uit de dood van zijn vrouw vind ikzelf één van de meest nare scenes die ik ooit zag, de gruwel als ze ontdekt tot leven gewekt te zijn is prachtig verbeeld), en richt zich vooral op de dramatiek die deze gebeurtenissen veroorzaakt heeft: het niet kunnen accepteren van leven en dood, en het daaropvolgende schenden van natuurwetten om het leven te kunnen beheersen.

Qua acteerwerk is het allemaal wat minder, en regelmatig erg over de top. Maar de decors en de algehele sfeer zijn prachtig. Een prima verfilming, en eindelijk eentje die het oorspronkelijke menselijke (en monsterlijke) drama dat zich hier voltrekt echt recht doet.

Dit is echt "geen draak van een film" zoals eerder iemand beweerde.

Het verhaal op zich is redelijk goed, de verfilming ook en de spanning is redelijk gedoseerd.

Wij hebben ons in elk geval met deze "Frankenstein" vermaakt en dat schijnt de bedoeling toch te zijn van een film? Het verhaal gaat over de student Victor Frankenstein die niet kan accepteren dat aan een mensenleven uiteindelijk een einde komt en gaat daarom aan de slag met een, volgens hem, unieke manier om na de dood iemand in leven te houden.

Deze "Frankenstein" was heel anders dan degene die wij hiervoor hebben gezien. Hier maken we kennis met een "creatie" die kan voelen en spreken. Een noviteit in de films over Frankenstein.

Uiteindelijk hebben we de film afgesloten met een tevreden gevoel en daarvoor een 7.

Niet best.

Branagh vind zichzelf goed genoeg om zichzelf gelijk de hoofdrol te geven (iets wat hij wel vaker doet als hij in de stoel zit) maar hij is echt nog niet zo bijzonder. Alhoewel hij in recentere jaren misschien beter is geworden, was hij vroeger vooral een beetje een stuntel, en dat blijkt hier volop.

Het is uiteindelijk een film geworden die heel erg zijn best doet zo klassiek mogelijk te zijn. Zo ouderwets mogelijk voelt het wel degelijk aan, maar dat betekend niet gelijk dat de film ook gelijk goed is daardoor. Deze film wordt er vooral saaier op.

Branagh weet weinig vernieuwend materiaal te brengen. In het begin is de film vooral heel erg haastig terwijl hij later juist weer trager wordt. Er is veel aan het tempo geknoeid en dat komt de film zeker niet altijd helemaal ten goede.

De overacting is weer terug, maar het is nooit overtuigend. Je moet helemaal in je rol zitten of je moet er half voor gaan, en Branagh lijkt het tweede te doen, resulterend in een wat awkward prestatie die absoluut nergens van de bodem komt.

Voor de rest is het nergens spannend of romantisch. Enkele momenten zijn bijvoorbeeld de kille executie van McDowell en alle scenes op het ijs. Voor de rest maakt De Niro weinig indruk als de iconische Frankstein, ondanks best knappe make-up. Hij mag dan wel een echte Frankenstein houding hebben, het acteren zelf lijkt moeizamer te gaan.

Film duurt voor de rest veel te lang en weet niks nieuws te bieden. Op een gegeven moment heb je het echt wel gezien en dan moet je je door wat saaie drama-achtige horror heen worstelen. Eigenlijk hoort het niet eens horror te zijn, maar een romantisch drama met enkele monsterelementen.

Kennelijk wordt deze film erg weinig bekeken, want mijn review uit 2017 staat nog op dit blad. Opnieuw bekeken maar nu in 4K helaas wel met Engelse subs maar dat is toch wel goed te doen. Mijn review van hierboven blijft staan. Het is een Hans Klok film geworden met ziekelijk ideeën. Vooral het einde is monsterlijk ziek. Een draak van een film, maar toch blijf ik hem 3,5 sterren geven.

Film 3,5

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Ooit deze film in de bioscoop gezien in 1994. Jeetje wat een tijd geleden. Toen vond ik de film niks.

Nu vind ik hem best aardig, vooral omdat het ook een stukje geschiedenis laat zien, hoe de mensen toen leefde.

De film wordt nergens echt eng of spannend. Het monster is eerder sneu en zielig dan gevaarlijk. Het is zelfs begrijpelijk dat het monster boos wordt en gaat vechten/moorden.

Verder leuk als horror fan om eens gezien te hebben, maar heb geen hoge verwachtingen.

Vrijdagavond even aan de twijfel wat ik ging doen met volop keuze waarop ik toch besloot een beetje trek te hebben in griezel en dat leverde deze Frankenstein op waar ik me nog wel enkele momenten van kon herinneren uit de film magazines destijds en vermoedelijk heb ik de film wel eens gezien. Maar een succes werd dit allerminst, want de film viel behoorlijk tegen. Wel een mooie filmposter overigens.

Meestal ben ik qua boeken wel redelijk op de hoogte of men zich aan de basis houdt en dergelijke met een verfilming, toch in het geval van Mary Shelley haar verhaal niet. Geen idee of haar boek ook op de poolcirkel begint, en een vreemd intro is het in die zin wel die ook nog eens fragmentarisch aanvoelt want het ene moment staan kapitein Walton en Victor buiten onder de vorst en ijs, vervolgens zitten ze warm, kurkdroog en met het haar in de kuif in de kajuit te praten. Niet dat dit perse slecht is, het voelt alleen niet helemaal lekker. Doch wekt het gehuil van wat daar buiten nog meer huist op zijn minst als een interessant mysterie, iets dat daarna vakkundig de nek om gedraaid wordt. Want de langdradig kennismaking met de Victor voor zijn experimenten, hofhouding en aan/uit relatie met Elizabeth kon niet saaier en nietszeggender. Het is een fase waar de film behoorlijk overboord gaat.

Een kleine pleister op de wonde is vervolgens de sequence waar Victor als een dolle door zijn laboratorium vliegt om zijn monster tot leven te wekken. Hoewel daar toch weer een beetje een vibe ontstaat dat men erg graag indruk wil maken is de koortsachtige drift van Victor nog altijd beter dan het saaie gedeelte hiervoor en potdikke met het ontwaken van het monster en hoe hij even later in de kettingen hangt vallen daar toch enkele momenten van mooie sfeer, belichting en camerawerk te vinden. Helaas gaat daar dan weer die glij en glibberpartij aan vooraf die veel te lang duurt, dat is met één moment wel klaar en geeft de kwetsbaarheid van de film aan die vol zit met plusjes en minnetjes waarvan de laatsten de overhand hebben.

De vlucht en het gezin in het bos heeft dan zowaar weer zijn momenten met een beetje karakterontwikkeling en een spiegel voor de mens wat betreft een boek oordelen op zijn kaft, sowieso wordt er vanad dat moment toe gewerkt naar het idee wie nu eigenlijk het monster is. He gedrocht, de creator of de samenleving? DeNiro is verder best goed, heeft vooral de grime/make up afdeling echt zijn best gedaan, mag de soundtrack ook zeker benoemd worden en is zo'n setting als het huis met die enorme trap echt wel bijzonder. Maar de film is dat verder vooral niet, die veel te lang duurt en op momenten behoorlijk sleept waar het moment van de brandende Elisabeth dan wel weer erg beklijvend is. Maar als gehele komt deze door Branagh zelf geregisseerd Frankenstein toch echt te kort.

Best een vermakelijke verfilming van Frankenstein. Ik vond de versie van Guillermo del Toro eind vorig jaar erg goed, ondanks dat die film zich best wel wat vrijheid pakte ten opzichte van het bronmateriaal. Wat dat betreft is deze versie van Kenneth Branagh iets trouwer aan de roman van Mary Shelley.

Bij Del Toro was ik groot fan van de visuele aanpak, waardoor het mijns inziens wel alsnog recht deed aan de sfeer van het boek. Deze versie is wat traditioneler: ik vind niet dat Branagh een bepaalde visuele stijl hanteert die erg opvalt. Bovendien wijkt ook deze film richting en gedurende climax behoorlijk af van het boek. Ik weet niet zo goed wat ik moet vinden van het hele einde waar Elizabeth opnieuw tot leven wordt gewekt. Voor het dramatische effect is het natuurlijk wel goed, maar anderzijds had het van mij simpelweg niet gehoeven. Het verhaal heeft het immers niet per se nodig. Daarnaast kon ik ook niet zo veel met Robert De Niro in de rol van The Creature. In zowel het boek als de andere verfilming leefde ik mee met dit personage, maar dat was hier nauwelijks het geval.

Toch weet ook deze film prima te vermaken. Het scheelt gigantisch dat de basis van het verhaal zo stevig is. Het blijft een mooi en tragisch verhaal om te volgen. Daarnaast vond ik het overgrote deel van de cast erg goed spelen, waarbij met name Branagh zelf en Helena Bonham Carter positief opvallen. Ook leuk om Tom Hulce weer voorbij te zien komen, die na zijn magistrale werk in Amadeus vooral achter de schermen is gaan werken. De film kent schitterende, passende locaties en kostuums, waardoor je je moeiteloos in het Europa van de 18e eeuw waant. De relatief rustige aanpak heeft wel wat. Enkel tijdens de experimenten wordt de film een stuk bombastischer.

De liefhebbers van gotische horror, een genre dat ook ik zeker op zijn tijd kan waarderen, zullen hier een fijne avond mee kunnen vullen. Ik kan niet zeggen dat de film me in een bepaald opzicht overdonderde, maar met het entertainmentgehalte zit het goed. Deze film gaat overigens goed samen met Dracula van Francis Ford Coppola, die hier ook bij betrokken was. Als je de twee achter elkaar kijkt, heb je ongetwijfeld een leuke filmmarathon.

3*

Victor Frankenstein, een briljante maar arrogante wetenschapper, bezweert de natuurwetten te trotseren door leven te scheppen uit dode materie. Zijn experiment slaagt, maar het wezen dat Robert De Niro met onverwachte gevoeligheid speelt, wordt door afschuw en afwijzing gevormd tot een tragische buitenstaander. Terwijl de Creatuur taal, gevoel en zelfbewustzijn ontwikkelt, ontspoort de relatie tussen schepper en schepping in schuld, wraak en vernietiging.

Kenneth Branagh maakt van Mary Shelley’s Frankenstein een ambitieuze, oververhitte en visueel uitbundige interpretatie die liever groot dan subtiel wil zijn. De productie is rijk, de beelden zijn vaak indrukwekkend en De Niro geeft het schepsel een pijnlijke menselijkheid, maar Branagh laat zijn eigen regie en spel soms te hard duwen. Daardoor krijgt de film minder psychologische finesse dan Shelley’s roman of de beste horroradaptaties, al blijven sommige scènes sterk. Nu gezien op Apple TV 4K. 3/5