Arizona Dream (1992)

Blijf nog steeds bij Black Cat, White Cat, als mijn favoriete film van Kusturica. Alhoewel ik nog lang niet alles van 'm heb gezien overigens. Heb Underground, tot grote schaamte, al enkele jaren gesealed thuis liggen...

Gauw kijken dan! Underground is geweldig

Arizona Dream heeft ook dat bizarre van Underground, maar het deed me helemaal niets. Na een tijdje werd het allemaal ook vervelend.

En de 142 minuten vlogen onverwacht om.

Langdradig is iets als er weinig opzienbarende gebeurtenissen in lange scene's voorkomen, is hier verre het geval van. Het zit boordevol met karakter ontwikkelingen, grappige wentelingen, moordneigingen, haat-liefde momenten, humor, grappige dialogen en avontuurlijke uitdagingen.

Sfeer is hier ook een belangrijk aspect, broeierig, net zoals het hele onderhuidse spel van de belachelijke goede rolbezetting, waarin hun spanningen met veel diepgang worden neergezet, en de uitwerking daarvan fenomenaal uitgelicht wordt.

In het begin leek het er even op dat Johhny Depp weggespeeld zou worden door Vincent Gallo, gelukkig had Gallo een beperkte rol en speelde Depp verder met zijn bekende maniertjes wat in deze film simpelweg werkte.

Verder ook veel gekheid gezien met J.Lewis, F.Dunaway en niet te vergeten Lili Taylor, allen genadeloos op dreef.

Top vermaak van een bekende regisseur die ik voor 't eerst mocht bewonderen in Arizona en zijn volgende films liggen gelukkig al klaar.

Een hittebestendige 4* die uit z'n voegen barst wat mij betreft.

Over schildpadden, vliegtuigjes en North by Nortwest!

Als ik deze film in drie woorden zou moeten samenvatten, dan zijn dat de woorden die bij mij als eerste naar boven komen. Na het geweldige Black Cat, White Cat, waren mijn verwachtingen voor mijn tweede Kusturica hooggespannen. Die verwachtingen kwamen gelukkig grotendeels uit.

Arizona Dream is een film zoals eigenlijk alleen Kusturica ze maken kan. Druk, geweldige overdonderende muziek, weirde personages en wederom een heel aantal dieren. Dit alles zorgt voor een gave sfeer, die de hele film blijft hangen, al zakt de film in het midden wel een klein beetje in. Depp, Gallo, Taylor, Lewis en vooral ook Dunaway zijn allemaal goed op dreef en samen beleven ze leuke, maar ook minder leuke zaken.

De film is iets minder gek dan BCWC en neigt hiier ook wat meer naar de dramakant. Daarnaast voegt Kusturica af en toe wat aardige visuele zaken in, zoals de vis die in de lucht zwemt en de rode ballon, wat de film soms zelfs een klein beetje een surrealistisch tintje geeft.

Ja ik heb me wederom kostelijk vermaakt en dat maakt de verwachtingen voor de volgende Kusturica alleen nog maar hoger. Underground ligt in ieder geval klaar en zal spoedig aan de beurt komen. Ik heb er stiekem nu al zin in.

4,0*

Leuke film die tegen het einde wat te langdradig wordt.

Door Black Cat, White Cat en Underground ben ik best wel fan van Kusturica geworden, en zijn eerste en enige Hollywoodfilm, nog voor zijn bekendste werk, moest er dus ook vroeg of laat van komen.

Wat minder maf dan anders dit. Zitten vrij veel leuke momenten in, maar dan vooral in het eerste uur. Daarna neemt het drama wat meer de overhand en wordt het iets te serieus naar mijn zin. Vond vooral Gallo het erg leuk doen (fantastische scene waar hij de vliegtuigscene van North by Northwest naspeelt op een podium, waarna dat even later nog een keer terugkomt. Erg goed gevonden).

Verder vooral wat minder aanstekelijk, muziek was minder pakkend, evenals de personages en het verhaal. Je ziet Kusturica overal wel terug, maar hij is nog niet helemaal in op en top in vorm.

3*

Kusturica en zijn films zijn een beetje een vreemde eend in de bijt. De 1e twee films die ik van de man zag bevielen me niet echt, maar wie weet waag ik me daar met de tijd nog eens aan. Maar ik heb me toch maar gewaagd aan zijn 1e Hollywoodfilm, deze Arizona Dream.

De meeste regisseurs beginnen in hun eigen land, om vervolgens naar de US te verzhuizen, Kusturica doet het anders. Net als z'n films, die ''anders'' zijn, maar deze vond ik wel érg leuk. Regelmatig weer een regelrechte freakshow én dierentuin - sfeervol, rommelig en best vermakelijk, al duurt het soms wel wat te lang allemaal. Had sowieso wel een klein half uurtje korter gekund wat mij betreft.

Een film vol met leuke, al zijn / lijken het soms wel totaal nietszeggende vondsten. Geinig is het wel. De personages van zowel Gallo als Depp stelen de show, vooral eerstgenoemde is érg leuk. Gallo heeft in ieder geval de beste scénes op zijn naam staan; dat ''optreden'' van hem als Cary Grant en een aantal geweldige quotes; ''Think anybody fucking touches Johnny Depp's face?''. Bijna geniaal.

Al lag ik bij de ''did you fuck my wife'' scéne ook wel even te lachen. Het drama-gedeelte werkt helaas wat minder, de vluchten zijn leuk, de vis grappig, eskimos, beesten, leuke settings en (helaas) wel een ietwat minder gepaste Dunaway. Maar ik heb me prima vermaakt. Dikke voldoende.

Die Kusturica is me er eentje. Wat maakt die kerel een vermakelijke films. Altijd weer een originele insteek, gort droog, regelmatig absurd en tegelijk als drama nog aardig verpakt. Hij is één van de weinige regisseurs waar ik niet meer tegen een speelduur van meer dan 2 uur op kijk. Gallo speelt weer geniaal en Depp bewijst zich ook weer als prima acteur.

3.5*

De Amerikaanse Emir Kustarica-film!!

Een nog piepjonge Johnny Depp, Jerry Lewis, Faye Dunaway, schildpadden, vliegtuigen, vissen, Raging Bull, The Godfather, North by Northwest, Quiereme Mucho in bijna twee-en-half-urend en met lange geimproviseerde scenes en hoop visueel verbluffende scenes volgestouwde film.

Dankzij de Amerikaanse achtergrond blijven de soms wat hinderlijke Fellini-trekjes hier afwezig.

Kom op jongens, dit is echt een uiterst genietbare film! Weinig uitschieters hier qua stemmen zie ik, maar hier kende ik voor mijn eerste kijkbeurt al bijna de volledige punten toe. De eerste scene is al verbluffend en heerlijk dromerig en de film blijft op dat hoge niveau zitten. Op driekwart zakt hij net wat te ver en mist het de absurde en excentrieke sfeer die voor de rest heerst in de film, wordt het net wat te huisje-boompje-beestje. Daarnaast een hele fijne muzikale begeleiding en natuurlijk gewoon geweldige acteerprestaties die ervoor zorgen dat scene na scene echt memorabel is.

Emir Kusturica is een geweldige regisseur. Hij blijft me bewonderen met zijn eigen wereld aan surrealisme, creativiteit, gekke personages en de karige zigeunerachtige locaties. Het is eigenlijk gewoon moeilijk uit te leggen hoe het me zo fascineert. Met Arizona Dream neemt hij zijn hele hebben en houden mee naar Amerika om daar de piepjonge Johnny Depp te casten voor een Amerikaanse versie van zijn eigenaardige wereld, en de film voelt niet eens Amerikaans aan, en alles word gewoonweg weer uit de kast getrokken. Wel verbazingwekkend dat dit nog een van zijn vroegste films is en een van de vroegste rollen van Johnny Depp, nog voor hij echt populair werd.

Zoals gezegd: Kusturica neemt zijn elementen mee naar Amerika en schetst hier een heerlijke film neer. De opening in de bar, waar we ook al meteen Axel (Depp) leren kennen is al hillarisch. Axel word uitgenodigd door zijn oom Leo (Erg grappige rol van Jerry Lewis) om naar Arizona te komen waar hij moet getuigen voor zijn huwelijk. Leo vond ik een erg grappige personage als zijn prettig gestoorde, maar toch wel naïeve oom die vooral goed is om scene's uit films na te spelen (die North By North West immitatie blijft onvergetelijk) In Arizona aangekomen ontmoet Axel twee eigenaardige dames: Elaine (prima gespeeld door Dunnaway) en haar zwaar neurotische dochter Grace. Axel valt al meteen als een blok voor Elaine, die ook in Axel wel brood ziet om haar te helpen met een project: een zelfgemaakte vliegtuig (sterk Kusturica elementje), de naïeve Axel die te hard van stapel loopt laat zich meenemen door de twee, met een jaloerze tegenzin van de stiefdochter om vervolgens verliefd te worden en samen aan het project te beginnen. Maar echt rooskleurig word het niet. Vanaf dat moment ontstaat er gewoon regelmatig een oorlog tussen die drie (en uiteindelijk wanneer oom Leo erbij komt, vier) en lopen de spanningen hoog op en maakt Kusturica er weer op een hillarische manier een teringzooi van, met vele nare doch grappige gevolgen van dien. Ook die gevangen vis die hier en daar eens langskomt en die bijscene's op de Noordpool waar Axel fantaseert dat hij een Eskimo is zijn erg typisch, en weten er ook weer een erg kunstige en ontroerende draai aan te geven

Nee, een erg leuke film waar ik ook al heel lang naar uitkeek. De roadmovie-sfeer komt er ook aardig in (mede dankzij de Arizona locaties) en verder is dit gewoon een prachtige kleurrijke film vol humor en een hoop ontroering. Met daarnaast nog een fijne soundtrack (van met name Iggy Pop) en die filmimmitaties van Leo blijven gewoon memorabel. Er kan erg weinig misgaan met het kijken van deze film.

4,5*

Matig.

Films met rare typetjes en situaties zijn vaak origineel, maar minstens even vaak doen ze me niks. Ook Arizona Dream is zo'n geval. De onderliggende thematiek is boeiend genoeg maar komt er simpelweg niet uit omwille van het chaotische dat de personages met zich meebrengen.
De sterkste scène is Axel's liefdesverklaring aan Grace en dat zegt genoeg.

Excentrieke typetjes neerzetten is niet iedereen gegeven en dat laat Faye Dunaway met verve zien. Zij is zo irritant dat zelfs de goede prestatie van Johnny Depp overschaduwd wordt. Het doet de film dan ook deugd dat het verhaal zich na verloop van tijd verschuift en Grace wat meer aan bod komt. Lili Taylor is uitmuntend en Depp profiteert daar van.

Emir Kusturica is best creatief en zorgt voor een aantal leuke vondsten. Ondanks het feit dat ik North By Northwest nog niet gezien heb, zijn de filmstukjes leuke intermezzo's. Ook de soundtrack mag er wezen en zorgt met het subtiele camerawerk voor enkele mooie momentjes. Helaas zijn die te zeldzaam.

2,5

Kusturica in vorm is vuurwerk. En dat is ook hier weer het geval. De prettige chaos zorgt voor een heerlijk komische en kleurrijke film waarin de kenmerken van het huis waar ik zo van houd weer volop aanwezig zijn. Tel daar de heerlijke cast bij op en je hebt een topfilm. Ik vind het feit dat ie zichzelf wat herhaalt dan ook nauwelijks een probleem, er zitten steeds genoeg vondsten in om op zichzelf staand genoeg te zijn. Het enige minpunt is dat bijna al zijn films halverwege wat inkakken, zo ook hier. 4 sterren.

Visueel sterk werk, bizarre en wellicht niet voor éénieder toegankelijk en genietbaar.

Verwacht geen verhaaltje van A tot Z maar eerder een daverende aaneenschakeling van kloeke, fantasierijke en nogal absurde scènes, verrassende wendingen in het plot, spitante dialogen, symboliek, overweldigende en de kijker meevoerende muziek en een handvol overtuigende acteurs.

Redelijke film over een jongeman die getuige is bij het huwelijk van zijn oom in Arizona. De licht absurdistische toon van de film maakte de personages wat afstandelijk. Bovendien wist het verhaal me ook niet echt te boeien. Daartegenover staan wel een aantal originele en leuke scenes, een goeie cast en mooi camerawerk.

Blijft voor mij een moeilijk bereikbare film, die Kusturicaanse mengelmoes van magisch-realisme, gekheid en tragiek. Je moet er van houden of van leren houden. Want Arizona Dream heeft onder de soms lollige oppervlakte een harde en erg sombere ondertoon. Het leek me een erg persoonlijk werk over mensen met dromen die nooit lijken uit te komen omdat het lot de vreemde neiging heeft om er altijd een stokje voor te steken. Gelukkig maar dat Kusturica nog wat kleur en vrolijkheid brengt, anders zaten we op Lars Von Trier niveau vrees ik. Axel als onvolwassen loser knoopt een relatie aan met een veel oudere maar mentaal getikte vrouw die zowat zijn moeder zou kunnen zijn. Daarnaast heb je nog een suïcidale schoondochter en de cinefiele buddy van Axel. Voor mij was het vooral Vincent Gallo die de show stal met zijn eigen North by Northwest beleving en zijn one man show met Raging Bull op de achtergrond. Hou wel van dit soort dingen. Ook een fijne rol van Lily Taylor die ik graag zie spelen. Het koppel Depp-Dunaway daarentegen vond ik niet echt leuk uit de verf komen. Ze leken niet echt goed op elkaar afgestemd. Best oké dus maar soms een beetje teveel van het goede.

Ik had het moeten weten met de regisseur van Crna Macka, Beli Macor (1998) dat dit niet zomaar een reguliere speelfilm zou zijn. Ik had geen voorkennis vooraf en heb me toch wat mispakt aan deze Arizona dream. Geen doordeweeks drama, eerder komisch tot zelfs absurd van aard zonder kolderiek over te komen.

Geen enkel personage kon me bekoren. Niet de gekke Axel die fladderend binnen als buiten loopt, niet de suïcidale dochter en al evenmin de gekke moeder. Weinig chemie ook tussen de personages voor mij. Ook het plot was maar bizar om van de vliegende vissen nog maar te zwijgen. Bij de openingsscène bij de eskimo’s heb ik na een paar minuten trouwens de DVD uit de speler gehaald om te controleren of het werkelijk de juiste disc was.

Een film over fantasie, over dromen en werkelijkheid met een eigen touch van Kusturica met verknipte karakters en absurde situaties. Kan werken, maar niet met mij deze keer.

Vincent Gallo's impersonaties van North by Northwest en The Godfather 2, geniaal. Die rakker is meteen ook de reden van m'n kijkbeurt, de verdiende punten en het gegeven hartje.

't is nog maar m'n 2e Kusturica, maar zijn werk ligt me niet. Ik absorbeer de gecreëerde schoonheid niet. Arizona Dream sleept enorm, net als Time of the Gypsies. De romances (bijna het volledige plot dus) boeien niet. Om nog maar over de praatgrage voice-over van Johnny te zwijgen.