Dog Soldiers (2002)

Weliswaar kun je bij Dog Soldiers niet spreken van een buitengewoon innovatief verhaal, toch weet regisseur Neil Marshall er een spannende film van te maken. Dat doet hij met name door er veel actie in te gooien. De actie davert bijna ononderbroken over het scherm.

Bij al die geweldsexplosies wordt de onderhuidse dreiging niet vergeten zodat de spanningsboog die ontstaat niet alleen is opgebouwd uit zichtbaar fysiek geweld, maar ook uit het onzichtbare en onvoorspelbare gevaar dat wordt vertegenwoordigd door een horde bloeddorstige weerwolven.

Dog Soldiers is niet steeds even logisch en onnavolgbaar, maar de tekortkomingen in het verhaal worden succesvol bedekt met spanning en actie. En met de weerwolven natuurlijk, die er werkelijk erg goed uitzien. Marshall zet de wolven vooral heel gedoseerd in en versterkt daarmee de ongrijpbare kracht van hun dreiging. Zelfs als de beestjes langer dan enkele tellen in beeld zijn, blijft de illusie van een gevaarlijke dreiging behouden. De effecten overtuigen.

De filmscore is bij tijden tamelijk overheersend. Bombastische klanken die goed bij een film van episch formaat zouden passen, slaan de plank in deze klein opgezette film, die vooral gebaat is bij fijnere compactere muziek, behoorlijk mis. Veel te pompeus en opgeblazen. Een simpeler klankzetting had ik beter verteerd. En de film ook, denk ik.

Het is slechts een kleine irritatie. De film is gewoon prima vermaak. Een film met een fijne dreigende sfeer en een goede spanningsboog. Ook een film met typische Britse humor die prettig relativerend werk doet en natuurlijk een film met prima actie, waarbij in de korte adempauzes tussen de actiescènes de spanning niet stopt maar onderhuids blijft sluimeren.

Hoe maak je van een simpel verhaaltje een film met een hoge amusementswaarde?

Nou. Zo dus.

Marshall's eerste film is een kleine tegenvaller. Je merkt het eigenlijk al aan de openingsscene, waar er met een potentieel spannende scène heel slordig wordt omgegaan en het vooral qua sounddesign erg tegenvalt.

De film voelt vooral als een gemiste kans. De film is erg vlot, maar het ontbreekt aan spanning, de creaturedesign is erg lelijke en voelt goedkoop aan en er wordt teveel op 1 locatie doorgebracht.

Ik had meer van de spannende bosrijke omgevingen willen zien en de spanningboog had beter uitgewerkt kunnen worden.

Door het tempo valt de film uit te zitten, maar erg overtuigend is het allemaal niet.

2,5*

“We are now up against live, hostile targets. So, if Little Red Riding Hood should show up with a bazooka and a bad attitude, I expect you to chin the bitch.”

Gisteravond was het volle maan buiten. Toen ik op de fiets zat vanuit de sportschool keek ik in de lucht en bedacht me tegelijkertijd een beetje welke film ik wou kijken toen ik dankzij de volle maan op het idee kwam om een weerwolven film te gaan kijken, heerlijk toepasselijk en handig voor de nu gaande horror challenge. Er zijn talloze horrorfilms met weerwolven volgens mij maar, na een beetje zoeken kwam deze film op mijn pad en mijn interesse was vrij snel gewekt.

Het is toch meer dat dit de zesde en tot zoverre laatste film is die ik nog van ‘Neil Marshall’ moest zien, want dit jaar komt hij ook nog met een nieuwe horrorfilm waar ik ook erg naar benieuwd ben. Nu is ‘Neil Marshall’ niet bepaald de regisseur die veel hoge en goede cijfers van mij heeft gekregen maar het is altijd wel een regisseur geweest met films die lekker weg keken en waar ik achteraf met toch wat minpunten wel van heb kunnen genieten.

Toch weet Neil altijd te werken met erg vermakelijke scripts en dat was ook zo in deze film. Want qua script was er niet zo heel veel mis, en ook het concept vond ik erg vermakelijk. Natuurlijk is het wel vaak een beetje het standaard riedeltje, ik vermaakte me wel. De vuilkuil waar Neil hierin gaat en dat merk ik vaker met zijn films is dat ze te lang gaan duren, ook over de honderd minuten is voor deze film toch echt te lang. Er wordt te veel gerekt en met onnodige scenes en dialogen gewerkt waardoor het na zo’n 50 minuten steeds saaier werd om te volgen.

Dat de acteurs nou niet perse de sterkste rollen neer zetten daar zat ik nog niet echt mee, en ook het feit dat ze constant in het lucht ledige schoten daar kon ik nog wel even om heen. De film is vrij spanningsloos dus daar hoef je ook niet op te rekenen, horror zat hier immers wel leuk in verwerkt en hoewel dat niet het hoofd genre was, was Neil ook niet vies om een paar darmen rond te laten vloeien.

Dus ja, ik heb me merendeels echt wel weten te vermaken met de film. Qua actie was het puik en de weerwolven zagen erbij lange niet zo slecht uit als hier werd verteld. Is het een topper? Nee, verre van zelfs maar het leuke concept, het leuke verhaal (niet altijd even pakkend) en de leuk plottwist was toch zeer vermakelijk.

3.0*

Tegenvaller.

Wetende dat Marshall zijn betere films in het begin van zijn carrière maakte had ik veel vertrouwen in Dog Soldiers, maar het bleek achteraf toch een wat teleurstellende film te zijn. Ik denk dan ook dat Marshall vooral zijn magnum opus heeft gehad met The Descent en dat niveau nooit meer heeft behaald.

Niettemin kent de film een aardige eerste helft. Duidelijk nog niet al te veel budget, maar Marshall weet aardig te werk te gaan. Hij kiest direct een goede locatie. Het bos biedt een sombere sfeer met veel charme, en daarnaast is het camerawerk ook best aardig tijdens de achtervolgingen en actiescenes. Wanneer de film echter zijn setting naar het huis verplaatst begint de boel af te remmen.

Het onrustige en intense camerawerk gecombineerd met een donkere setting heeft een minder effectief effect, vooral omdat je je nu niet afvraagt wat je ziet, maar jezelf eerder afvraagt wat je nu überhaupt nog kan zien. De horror wordt simpelweg onoverzichtelijk in beeld gebracht, maar als dit is gedaan zodat je niet weet dat de dreiging precies is, dan faalt het.

Je weet namelijk precies waar het om gaat, en de weerwolven worden weinig effectief en iets te duidelijk in beeld gebracht. Het camerawerk en de editing zijn snel, maar effectief zijn ze niet. Ook het verloop is verder best saai te noemen tijdens de tweede helft en op wat aardig geluid na is er weinig te beleven. Erg jammer, want de eerste helft is best aardig.

Acteerwerk is weinig mis mee, behalve dat ik de personages nauwelijks uit elkaar kon halen. De nachtelijke buitenscenes worden soms aardig in beeld gebracht, de donkere binnen scenes bedroevend. Er is weinig in Dog Soldiers om echt spannend te vinden. Marshall gaat gepassioneerd te werk, maar vergeet een echt effectieve film te maken en dat is jammer.

Nog even op de griezel toer met deze Dog Soldiers zo op de zaterdagavond en daarmee een film die ik volgens mij bij uitkomst met bepaalde verwachtingen gehuurd had. Veel wist ik daar overigens niet meer van behalve dat het volgens mij een beetje tegenviel.

Afijn, soldaten op oefening, iets dat we al vaker zagen, een schimmig spel met een commando, een uitgestrekt bos en iets dat op de loer ligt en zich niet inhoudt tegenover zijn prooi. Cliché? Mogelijk maar ach, de soldaten/karakters zijn best oke en in eerste instantie wordt er prima gespeeld met de vijand die vooral in de schaduw blijft in deze film die toch wel redelijk low budget is.

En zo bouwt de film zich verder uit in aanval, verdediging, vlucht en het verschansen in het huisje. En ach, eigenlijk is het allemaal best wel te doen buiten enkele vreemde dingetjes zoals bepaalde wapens, het gesproei in plaats van korte salvo's, gewonden die toch te vitaal zijn, ik zou geen stap meer doen als mijn darmen eruit liggen hoor, en zo zijn er nog wel wat dingetjes. Toch wordt de finale en ontknoping behoorlijk opgebouwd.

Top is dit niet, en ik snap waarom de film wellicht erg tegenviel. Toch is het best oké voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Waar de Uskyldige een aantal jaren op mijn plank lag om te kijken, is Dog Soldiers wellicht de film die het allerlangst op mijn kijkstapel ligt. Letterlijk uit de tijd dat ik nog spindels vol brandbare schijfjes kocht bij CD-rom Land om films van 4 gieg op een DVD-R-etje te branden. Dog Soldiers was een film die gemaakt leek voor mijn studievrienden en mij, ideaal vertier om aan te zwengelen na het eten met wat bier, alvorens naar de stad te togen om de Drie Gezusters en omgeving 'onveilig te maken'. In plaats daarvan zie ik hem nu als veertiger op een zondagmiddag, terwijl mijn bijna tweejarige zijn middagdutje doet. Bijna hetzelfde!

Regisseur Neil Marshall zou enkele jaren later furore maken met het ijzingwekkende The Descent (2005), maar ook zijn debuut Dog Soldiers is een film die nog steeds genoemd wordt in lijstjes met de beste weerwolf films. In deze film zien we een team Britse soldaten, dat op training in de Schotse wildernis een gewonde Special Forces kapitein en de overblijfselen van zijn team vindt. Ze komen er achter dat er weerwolven actief zijn in het gebied. Ze moeten zich vervolgens voorbereiden op flink wat actie, aangezien het de komende nacht volle maan is...

Ik was enigszins verrast dat dit pas de tweede film is die ik van deze filmmaker zie, al heb ik zijn hand wel gezien in afleveringen van bijvoorbeeld Game of Thrones en Westworld. Het is leuk om een jonge Liam Cunningham (GoT) aan het werk te zien, en Kevin McKidd heb ik sinds Rome altijd een zwak voor gehouden. Dog Soldiers koos er bewust voor zoveel mogelijk gebruik te maken van practical effects, en daar mogen we met een film uit 2002 dankbaar voor zijn; anders had dit werkje de tand des tijds lang niet zo goed doorstaan.

Dog Soldiers is met recht een actie horror, maar persoonlijk ligt de spanning die Marshall met The Descent bracht mij toch nog net iets beter.

3,3*

Het begin van 'Dog Soldiers' (2002) oogt wat lowbudget en gedateerd. Maar als de weerwolven zelf eenmaal in beeld komen, dan is het toch genieten om de prima creature designs. Het sterkt me opnieuw in het idee dat er met CGI-animatie iets wezenlijks verloren is gegaan in dit soort genrefilms. In een moderne productie hoeft er gelukkig niet meer gehannest te worden met POV-shots en je krijgt de monsters onophoudelijk te zien. Toch weet een productie als 'Dog Soldiers' (2002) elke afzonderlijke weerwolf een eigen persoonlijkheid te geven en het voelt steeds alsof ze tastbaar aanwezig zijn op de sets. Qua verhaal had 'Dog Soldiers' (2002) misschien nog net iets effectiever in kunnen zetten op de psychologische spanningen tussen de soldaten. Het voelt niet écht verdiend als sommige gewonde personages opeens zelf óók wolfsoldaten worden.