El Topo (1970)

Zeer aparte western!

Vreemde maar wel leuke film. Het lijkt af en toe helemaal nergens over te gaan, maar dat maakt het soms juist zo leuk. De sfeer van de film is gelijk erg goed. Alles wordt lekker overdreven neergezet qua setting, acteerwerk, schieten, bloed en ga zo maar door. Daarbij ziet de hoofdrolspeler in zijn zwarte outfit er gewoon indrukwekkend uit. Tel daarbij op, de vreemde soms bizzarre gebeurtenissen die plaatsvinden met een vaak surrealistisch sausje er overheen gegoten in combinatie met prima muziek en het is in het begin zeker genieten geblazen.

Jammer is het daarom wel dat het tweede gedeelte van de film toch minder is. Als zijn naakte zoontje opeen gegeven moment is verdwenen zakt de film toch een flink stuk in. Sowieso jammer dat het ventje verdween, want ik vond hem er leuk bij passen. Verder zitten er nog best leuke momenten in, maar op een gegeven moment gaat de film net wat te lang door en lijkt er moeite mee te hebben om er een einde in te passen.

Ik vond het desondanks een leuke kijkervaring en heb zeker wel genoten, maar in tegenstelling tot mijn voorgangers zitten vier sterren er net niet in voor mij en kom ik toch een halfje lager uit.

3,5*

Deze film vanavond eens bekeken, gezien de nogal positieve en uitgebreide recensies op dit topic. Helaas, mij boeide deze film absoluut niet. De mooiste scene vond ik nog de opening, als we El Topo met het jongetje te paard in de woestijn zagen rijden. Maar voor de rest vond ik het een film die visueel ontzettend lelijk was. Het mag allemaal best wel origineel zijn wat Jodorowsky liet zien, maar waar gaat het nu in godsnaam over? Ik kon er geen touw aan vastknopen. In "1001 Films" wordt gesproken over bijbelse verwijzingen, freudiaanse motieven en jungiaanse symbolen. Waar stonden dan die Russische roulette, het doodschieten van de kreupelen, de zelfverbranding etc. dan symbool voor. Ik weet het niet. Weten jullie het?

Niettemin vond ik Jodorowsky in zijn geheel een interessante kijkervaring - ik heb nu drie films van hem gezien -, maar ik houd het bij deze eenmalige kijkbeurt. Jodorowsky is niet aan mij besteed. Gewoon te moeilijk voor mij. Een filosofie kan ik aboluut niet uit zijn films halen en dat terwijl ik zeer filosofisch ben ingesteld. Ik zal zijn films daarom ook nooit meer herzien.

2,0*

Als het over de symbolen van Jung gaat kun je misschien wat met het volgende:

the occidental philosopher Carl Jung! Metamorphoses of the Soul. Jung speaks of the image of the sun. The Sun in the morning is new; in the evening it is old and without form. On the other side of the earth is the black sea of night. There the sun is reborn and in the morning it rises anew. All the solar emissions are that: the hero, the sun, returns to the sea in order to come back as a new being. El Topo dies and he is reborn, but he is like a newborn child. That's why they cut his hair - he's like a baby. That's why monks shave their heads - they are nothing. Some people say EI Topo is really two films. I say that it is one. A man's life changed. We should live a life not of being but a life of the process of becoming, continually being born like the universe.
Over 1001 films, een mooi boek maar soms blinken de auteurs uit in het noemen van alleen maar kenmerken zonder ze uit te leggen, een heel klein minpuntje (bij 1001 films heb je nu eenmaal weinig ruimte)
Op de vraag waar het allemaal over gaat durf ik niet te beantwoorden, ik vind de film zeer interessant omdat de maker speelt met o.a. het onderbewuste. Pas als je goed op de hoogte bent van bijv. Jung en Freud denk ik dat je een aantal zaken hiervan wat beter kan plaatsen.

(Ik sluit me grotendeels aan bij wat The One Ring reeds over deze film heeft gezegd, maar kan me in de meeste pro's en contra's terug vinden.)

Vooraleer de film te kijken besloot ik het boekje dat bij de pakketservice-dvd zit even door te nemen. Daarin wordt meerdere keren benadrukt hoe belangrijk de religieuze metaforen zijn om 'El Topo' naar waarde te kunnen schatten, maar eerlijk gezegd vermoed ik dat er niet zoveel onder het oppervlak schuil gaat als wordt beweerd. Jodorowsky naait gewoon enkele absurde tableaus aan elkaar, en doet dat met de nodige visuele flair. Het is geleden van 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford' dat ik me zo liet overdonderen door desolate woestijn-lanschappen en dolende personages - laat staan dat instortende gebouwen ooit eerder zoveel impact hadden.

'El Topo' wordt wegens het ontbreken van raakvlakken met de werkelijkheid nooit bijzonder meeslepend, maar de surreële setting houdt de kijker bij de les. Toch hadden bepaalde fouten vermeden moeten worden: zo is de abrupte overgang van het western-deel naar het sociaal betrokken verhaal bijzonder irrelevant. Ook is deze plot een dankbaar gegeven om uitgewerkt te worden, en echt iets te vertellen, in plaats van aan te nemen dat het publiek vrede zal nemen met wat halfslachtige en in nevelen gehulde informatie.

'El Topo' is interessante cinema, die verhaaltechnisch helaas kant noch wal raakt. Net als bij het Belgische 'Avida' heeft Jodorowsky in de eerste plaats een goede scenarist nodig, en niet meteen meer geld. Dan pas mogen zijn films om een plaatsje in de annalen van de filmgeschiedenis beginnen te strijden.

2,75*

Welke van zijn niet-horrorfilms kan je aanraden, BASWAS?

Dat plaatsje heeft die sowieso al, hoor.

L'Important C'est d'Aimer kan ik je aanbevelen. Romy Schneider speelt in deze film een ijzersterke rol. De film van Zulawski laat ook duidelijk zien wat camerawerk filmisch maakt in plaats van alleen maar fotografisch, zoals bijvoorbeeld in El Topo.

El Topo is een gewelddadige, sadistische en perverse film. Door de beschrijvingen hier ben ik helaas een beetje op het verkeerde been gezet; iedereen gebruikt minstens één keer het woord 'surreeel', terwijl het lievelingswoord van de recensenten in het DVD-boekje 'metafysisch' lijkt te zijn. Wat er dan precies zo metafysisch, surreeel, symbolisch of spiritueel is aan deze film blijft duister. Niet zo vreemd overigens, El Topo raakt gewoon kant noch wal. Verder eens met Phoenix en dutchtuga. Walgelijke troep dit.

Damn Straight! Dat is eigenlijk precies waarom ik het zo'n lekker filmpje vind.

Het jaar 1970 zit boordevol rare films (denk aan Performance of Auch Zwergen...), maar dit is wel een heel rare film, sowieso een van de raarste die ik ooit gezien heb. vage gewelddadige scenes met een vleugje bloot en vervolgens nog een portie vreemde komedie. Het wilde bij mij er niet in, zeker niet als de film gewoonweg te lang duurt en soms ronduit irriterend is. El topo is typisch zo'n film die misschien leuk is in gezelschap met wat alcoholische versnaperingen. Zonde trouwens dat er een hoop dieren gesneuveld lijken te zijn in deze productie .

Absurdistisch, onsamenhangend, over-the-top geluid, goedkope actie/effecten, etc... Maar uiteindelijk draait het maar om één ding: doet het je wat ja of nee? En in mijn geval is dat zonder twijfel ja!

Het is even inkomen in het begin, maar gaanderweg wordt El Topo steeds indrukwekkender. Dit is vooral te danken aan de echterliggende religieuze symboliek, maar ook aan de sfeer en de vele interessante gebeurtenissen en personages.

Top!

Weet iemand toevallig een site waar ik deze film kan bestellen? Of een goed adresje waar ik deze kan kopen??

als je geen regio 1 dvd speler hebt houdt het feestje snel op. Er was ook een R2 versie van Tartan, maar dat Label is volgens mij falliet. Probeer play.com of de boudisque/concerto...

En dan heb je nog de niet legale versies...

Eerste helft is een soort over-the-top-variant op Sergio Leone.

De eenzame wreker die het opneemt tegen een gestoorde schurkenbende en een viertal spirituele meesters der schietkunst.

Tweede deel van de film is een soort van maatschappijkritisch werkje over een "heilige"die probeert een groep kreupelen, lammen, blinden en dwergen een doorgang te verschaffen naar een op het eerste gezicht normaal dorp, waar onderhuids ook de nodige frustraties leven en bizarre fetisches uitgeleefd worden.

Met name het eerste verhaal is nogal sterk.

Bloederig en bizar.

Het tweede verhaal is iets teveel typisch begin jaren zeventig maatschappijkritiek.

Zal destijds best behoorlijk tegen wat heilige huisjes aangeschopt hebben, maar inmiddels zal het allemaal wat minder shockerend zijn dan in 1970.

Wat een rare western! Ik denk dat het een magisch-realistische ondertoon heeft. Ik verwachtte al geen straight-forward spaghetti-western, maar dít was wel even wat anders!

Hoe hij het tegen de verschillende tegenstanders opneemt is werkelijk bizar in zijn schoonheid! En als je eenmaal denkt dat ie er met het meisje vandoor-hobbelt, draait het verhaal 180graden om.

Geen doorsnee zaterdagavond film, maar ik heb me bijzonder vermaakt.

Mijn eerste kennismaking met de Chileense regisseur Alejandro Jodorowsky. Wat een film. Ik heb met groot ontzag naar deze film zitten kijken, maar wat er nu zo goed aan is? Het is moeilijk uit te leggen. Ik ben snel geneigd te zeggen: hij is goed vanwege dat ene sfeertje... Welk sfeertje? El topo is een western, maar dan eentje die vol zit met bizarre en surrealistische elementen. Een groot aantal acteurs en figuranten die in de film meespeelt zijn ook echt misvormt. Ze missen armen of benen of vertonen lepra-achtige symptomen. Je blijft er naar kijken.

Eigenlijk is El topo een hele lelijke film. Bijna niets is mooi op een enkele vrouw hier en daar. Wanneer de cowboy is het stadje arriveert, treft hij de gevolgen van een enorme slachtpartij aan die mij als kijker deden huiveren. Afgeslachte dieren, plassen bloed, talloze kinderlijken, opgeknoopte mensen in een kerk. Hij gaat op zoek naar de daders en rekent daar minstens zo wreed mee af. Waar de gemiddelde western dan eindigt, moet Jodorowsky's film nog beginnen.

El topo is een zeer gedenkwaardige film. Thema's als racisme, geweld en religie komen aan bod. Het is een bizarre film die me bij zal blijven. Niet alles kon ik even goed plaatsen. Een volgende kijkbeurt zal zeker opheldering geven. Maar soms is het ook goed dat niet alles altijd duidelijk hoeft te zijn. Jodorowsky, petje af.

Dat een film de kijker bizarre gebeurtenissen voorschotelt wil nog niet zeggen dat de film surrealistisch is.Het is ererder omgekeerd:J. probeert wat teveel betekenissen in zijn beelden te stoppen waardoor hij vaak zijn doel voorbij schiet.Het is duidelijk dat de regisseur een hele hermetisch-esoterische bibliotheek heeft doorgeploegd en de verzamelde werken van Freud en Jung uit zij hoofd kent.

Deze film is vrij moeilijk te beoordelen omdat door het non-budget niet duidelijk is waar het bewust bizarre ophoudt en het per ongeluk idiote begint.Dan nog trakteert deze film ons op een paar hoogtepunten uit de filmgeschiedenis zoals een hommage aan/parodie op een Sergio Leone shootout en natuurlijk de konijnenslachting.

Was er niet erg van onder de indruk eigenlijk, vooral heel erg bevreemdend allemaal, soort van spaghetti western met een heleboel psychedelische toestanden en bijbelse symboliek erin verwerkt. Niet iets wat me meteen trekt dus, maar het was wel vrij orgineel. Sommige stukken zijn dan ook heel indrukwekkend, met coole montage, mooie kale locaties en veel zwijgzame moeilijk te plaatsen figuren. Alleen gaat het zich op een gegeven moment wel erg vaak herhalen en verviel het mij teveel in vervelende arty farty toestanden. Moet er wel even bijzeggen dat ik een versie van een half uur korter zag, misschien dat het daar aan lag dat het soms zo fragmatische aandeed?

3 sterren

God, waar ging dit over zeg. Het 1ste half uur vond ik prachtig, maar daarna raakte ik het spoor bijster. Van dodelijk saai tot strondvervelend. Die soundtrack Het zag er wat mij betreft ook nog eens ontzettend lelijk uit en de symboliek sloeg bij mij ook totaal niet aan. Of juist wel, als een tang op een varken. Ik vond het maar een stupide film.

Van cult gesproken.

Ondanks de reli-thematiek en midnight movie-achtergrond, is dit toch vooral een vermakelijk werk waar men niet van alles achter hoeft te zoeken. Bloederig, bevreemdend en mooi, maar soms ook uiterst wisselvallig. Menig interview met de regisseur duidt op hetzelfde, al is de boodschap omtrent Lennon's relatie met deze psychedelische western anders dan die van de beroemde documentaire over The Elgin. Het maakt de surrealistische belevenis er niet minder om.

In het interview op de DVD beweert de regisseur, onder snelle montage, dat het de langst bebaarde Beatle was die de film tot een succes maakte. Iets wat hij zelf tegenspreekt in de beroemde documentaire. Lennon en zijn mainstream-gedachte hebben de film namelijk genadeloos doen floppen, door hem te vertonen in de grote bioscopen. Ondanks alle goede bedoelingen. Niet dat het er echt toe deed, want de film had inmiddels, terecht, een grote schare fans en keerde weer snel terug naar het obscure theater. Alwaar hij tot het einde zou blijven draaien. Van cult gesproken.

Goed.

Een van de grootste tegenvallers in tijden.

Jodorowsky leek me wel wat, waarom is moeilijk te zeggen. Maar surrealisme is absoluut mijn ding. Dit keer dus even niet. Ik was er al een paar weken geleden aan begonnen, maar in de veronderstelling dat ik te moe was, hem destijds na een dikke twintig minuten maar uitgezet. Een paar dagen terug tijdens de herkansing, gewoon vanaf het begin, kwam ik er achter dat het toch echt aan de film ligt. De achtergrondgeluiden en geluidseffecten zijn erbarmelijk, meestal ook veel te luid. Iets is toch niet voor niets een achtergrondgeluid?

De film is soms nog wel enigszins absurd te noemen, maar het mist wat mij betreft een vleugje humor. Ik kon er soms nog wel om lachen, de scène met de 'schone' vrouwen is bijvoorbeeld hilarisch -echt één van de weinige hoogtepunten-, maar over het algemeen miste ik dat. Dat El Topo er ook geen indrukwekkende visuals op nahoudt, was zeker niet het grootste pijnpunt. Het is bovenal een aaneenschakeling van saaie, langdradige 'gebeurtenissen'.

1*

26 april a.s. een Blu-ray release!

Als er al een Western zou zijn die ik geweldig zou kunnen vinden, moest dat El Topo worden. En dat is 't uiteindelijk ook, vond 'm met vlagen buitengewoon gaaf. Schitterende cinematografie maar vooral érg vreemd.

Symboliek? Kan me gestolen worden. Evenals het laatste gedeelte, het duurde gewoon te lang. De sleur komt er makkelijk in maar wordt regelmatig onderbroken. Goed, Jodorowsky komt er gedeeltelijk mee weg maar kan een (kleine) teleurstelling op dat vlak niet voorkomen.

Op naar Santa's sangre!

Wat een belachelijke western, het kon me geen moment pakken en dan die irritante geluiden er nog bij, je moet er van houden, nee, niet mijn ding.

Via Youtube eindelijk gezien en wat heb ik genoten, 'Freaks' was er haast niks bij met wat hier allemaal kwam opdraven. Mijn vrouw was wel een beetje jaloers op die lieve, kleine maar bovenal mooie vrouw die sketches met hem ging doen, want ik ben smoorverliefd! Héérlijk af en toe zo'n film.

Inderdaad.... bijzonder.

Voor het grootste deel een grote maffe bende die niet altijd even goed werkt, maar wel wat achterlaat. Het is eigenlijk meer een film waar afzonderlijke scenes meer indruk maken dan het totaalplaatje.

Er zitten namelijk wel een paar hele leuke scenes in, met name tegen het einde. Maakt het toch wel de moeite waard, maar ik denk niet dat ik deze nog snel eens thuis zal opzetten.

3*

Bizar filmpje. Had wel zin in een Lynchiaanse film maar kreeg een soort mix tussen Lynch en Leone met een hoop grafisch geweld en rare wendingen. Eerste uur was wel het tofst. 4*

Kan me goed vinden in jipt's post. De film was voor mij transcendentaal en hypnotisch (wat knap is voor een low-budget film uit 1970), maar wanneer dé omslag in de film plaatsvindt (de mensen die de film hebben gezien weten naar welk moment ik refereer) verliest het deze kwaliteiten grotendeels. Het probleem was hier niet zozeer de verhaallijn op zich, maar meer de presentatie ervan; zo leken de slapstick performances een wat onhandige manier van tijd opvullen. De film verliest hier wat mij betreft zijn momentum. Ik denk dat Jodorowsky's thema van zelfontstijging en zelfopoffering van de hoofdfiguur beter uitgewerkt had kunnen worden zonder dat er al te veel aan de tweede helft te veranderden (zo vond ik laatste shoot-out en het laatste shot van De Mol als brandende Buddhist uitstekend werken).

Deze vond ik toch wel een mindere van Jodorowsky, ik vond deze net even iets te stil en te leeg. Films als 'the holy mountain' en 'santa sangre' hebben mij zeer verrast, waar door ik misschien net even te veel verwachtingen had bij El Topo.

Na La Danza de la Realidad en The Holy Mountain had ik hier toch wel verwachtingen van, maar dit is toch een beetje een teleurstelling.

Zeker, alle elementen uit die andere films komen hier ook voor: een surrealistisch en bizar plot, veel symboliek, de kreupelen en mismaakten. En toch werkt het hier veel minder. Het is moeilijk om er helemaal de vinger op te leggen, maar voor mijn gevoel worden de gebeurtenissen audiovisueel veel minder creatief weergegeven. Het surrealisme zit hier vooral in het verhaal, minder in de audiovisuele uitwerking. Qua muziek waren die andere films in mijn herinnering ook veel hypnotiserend, en de omgeving in de vorm van een woestijn werkt ook niet mee.

Interessant om een keer gezien te hebben, maar op een gegeven moment wordt het erg langdradig. Fijn dat John Lennon deze film wel de moeite waard vond, want daardoor kon The Holy Mountain, die ik dus stukken beter vond, gemaakt worden, maar ik vind dit toch echt de minste Jodorowsky die ik heb gezien. 2*.