El Topo (1970)

Onderhond zal vast stuikelen over de gemankeerde jaren 70's techniek en sfeer. Al zal het zeker zijn favoriete western zijn.

Nu niet meer denk ik, nu Miike zich ook aan dit genre heeft gewaagd.

Hoe dan ook, inderdaad een hele bijzondere en aparte film. Alejandro Jodorowsky als el Topo is toch wel de overtreffende trap van stoerheid (en dan kan een Clint Eastwood toch echt niet aan tippen). Bizarre vertelling, waarbij ook de montage een stapje meehelpt. Vaak worden twee shots aan elkaar gekoppeld, zonder dat de link duidelijk is. Het is allemaal een ervaring.

Ook ik had een beetje moeite met het veranderde narratief. Het is toch even wennen als een film zo'n omslag maakt, terwijl het eerste deel je prima beviel. Uiteindelijk was het niet veel minder, maar de wat meer rechtlijnige stijl was wel even wennen.

Strikt genomen zou ik de film 3,5* geven, maar ik wil niet dat deze film anoniem in dat rijtje verdwijnt; dat verdient hij ook niet. 4*

Die shoot-out ook met die ballon en de geiten op de achtergrond. Wat een prachtige scene!

Vond het niet zo boeiend als gehoopt,

Het 1ste half uur begon wel aardig. Al werd er niet optimaal ingespeeld om van de zwartgeklede man een soort mysterieus geheel te maken. Na 1 minuut werd er al ingezoomd op zijn gezicht. Hierna volgde er wel een boeiend schouwspel waarbij we te zien kregen wat er in het dorp gebeurd was. Er zat nergens een bepaalde routine in de film, zo werd er plots een vreemd muziekje opgezet en zagen we iemand die een naakte vrouw op de grond tekende en er vervolgens op ging liggen. Vanaf het moment dat de in zwartgeklede man achter de 4 grote revolverhelden aangaat daalt het niveau snel, doordat er een grotere mate van voorspelbaarheid in het plot sluipt en omdat het kleine ventje zomaar verdwenen is. En toen de film hierna weer een andere richting insloeg, door met psalms aan te komen zetten. Bekroop mij een soort Satyricon - Fellini gevoel. Al helemaal toen we zagen dat er een neger gebrandmerkt werd, net zoals ten tijde van de slavernij. Er zat overigens nog wel een sterk moment in de film, namelijk de voorloper van de beroemde Russian roulettes scenes in The Deer Hunter.

Verder fijn dat Jodorowski bepaalde denkbeelden probeert te visualiseren en je in een roes wil laten belandden. Al kwam het allemaal niet echt uit de verf. Zelfs amateuristisch in vergelijking met het bijna evenoude Walkabout (1971). Paar mooie momenten en net boeiend genoeg om te volgen. Maar daar stokt het wel zo `n beetje.....3*

Ik vond de film beter dan gehoopt. Had vooraf zo mijn twijfels of dit wel een film voor mij zou zijn. Gelukkig bleek de film enorm te intigreren. Jodorowsky leek mij te "lenen," bij filmmakers als Bunuel, Fellini, Bergman, Leone, Peckinpah en ja, zelfs Tati.

Ondanks, en misschien ook wel dankzij dit gegeven is deze film vrijwel uniek te noemen. Het is voor sommigen misschien te rommelig of te pretentieus, ik genoot er echt van. Ik ken ook geen film die vergelijkbaar is met El Topo: Audiovisueel bijzonder, enorm bizar en mystiek, en veel symboliek. In elk geval veruit de meest afwijkende western die ik heb gezien.

Wat ik persoonlijk zeer kon waarderen, was het totaal veranderde narratief in het tweede deel van de film (een beetje zoals in From dusk Till Dawn).Als dit niet gebeurd was had ik het misschien na een tijdje wel gehad, nu bleef de film echt razend interessant tot het einde toe. Dit vond John Lennon overigens ook, hij noemde dit ooit zijn favoriete film.

5* (dank aan Schizonoid voor het lenen)

Meteen maar de Jodorowsky box gekocht trouwens!

Als liefhebber van het vreemde universum waarin sommige David Lynchfilms zich afspelen en de spaghettiwesterns van Sergio Leone kon het haast niet anders dat ik genoot van El Topo.

Echter stelde de film op minieme puntjes een beetje teleur. Ik had verwacht dat de film een nog bevreemdendere kijkervaring dan Eraserhead zou opleveren: voor mij was dat niet het geval. El Topo is vooral mystieker van aard, maar qua chronologie/karaktermotivatie/... was het een pak rechtlijniger dan ik verwacht had. Ook vond ik het jammer dat sommige zaken binnen het verhaal echt niet kloppen om één voorbeeld te geven: de kreupele samenleving die aan El Topo vraagt om hen uit de grot te bevrijden, terwijl hijzelf door leden van diezelfde samenleving in de grot gebracht werd...tenzij achter dit gegeven één of andere symboliek schuil gaat die me ontglipt, vond ik dit toch een misser. Een mystieke film vol bevreemdende scènes kan geen vrijgeleide zijn voor narratieve onvolmaaktheden. Ten derde vond ik het tweede deel iets minder dan het eerste, maar dat ligt gewoon aan mijn persoonlijk westernsmaak: ik zie veel liever de duels in stoffige (prachtige) landschappen tussen twee schitterende personages dan de 'samenlevingswesterns' die zich in de 'beschaafde' dorpen afspelen. Ook El Topo zelf was in de rol van semi-boedhist minder charismatisch in het tweede deel wanneer je hem vergelijkt met de donkere (ongewilde/onbedoelde?) moordmachine uit het eerste deel.

Wel biedt El Topo filmbeelden die je in geen andere film zal aantreffen: ik denk bv. aan de arm- en beenloze mannen die elkaar helpen een ladder te beklimmen, het uitgemoorde dorp met de bloedstroom, het kleinde kind dat zijn leven verliest in een geestelijk getinte russische roulette, de man die begraven wordt onder een massa konijnenlijken,... Bovendien weet Jodorowsky (die in een halve egotrip leek te leven door zichzelf de mythische rol van El Topo te geven) al deze scènes erg mooi in beeld te brengen, wat de film visueel erg genietbaar maakt.
El Topo is ook bijzonder bloederig, en doet bij momenten ook denken aan Peckinpah's The Wild Bunch, en stikt van de symbolische en transcendentale ondertonen. Dit laatste zorgt ervoor dat El Topo één van die films is die je ongetwijfeld enkele keren moet bekeken hebben om hem ten volle te begrijpen en te appreciëren.

El Topo is een film die zonder twijfel gesmaakt zal worden door elke liefhebber van westerns en/of surrealistische kunst.

4*

Na 20 minuten uitgezet. Zeker niet m'n gewoonte, maar ik zat totaal niet in de juiste mood en bovendien zijn westerns niet meteen m'n genre.

Ik had tijdens de eerste 20 minuten het idee dat de film nergens naartoe ging. Ook de irritante manier van acteren hielp niet echt. Bijgevolg maar uitgezet om 2 uur tijdverspilling te vermijden.

Zonde. Ik volg je een beetje op Moviemeter en merk dat je een gelijkaardige smaak (of alvast een gelijkaardige interesse) hebt dan de mijne. Ik had dan ook verwacht dat je wel iets aan deze film zou hebben, maar de wegen van Halcyon zijn nog ondoorgrondelijk voor mij

Haha. We hebben inderdaad een gelijkaardige smaak, was me ook al opgevallen. Je moet wel nog eens de commentaren bij "Pieces" checken, daar ben ik het een beetje met je oneens .

Maar nee, wat El Topo betreft... Ik kan amper zeggen of ik de film goed of slecht vond aangezien ik slechts 20 minuten heb gezien. Het voelde gewoon niet goed aan. Ik kwam totaal niet in de sfeer en vanwege m'n hoge to see-lijst heb ik deze toch maar laten liggen. Het spijtige is dat ik hem via de pakketservice heb binnengekregen, anders had ik hem waarschijnlijk op een ander moment afgekeken. Maar nu moest ie dus naar de volgende verstuurd worden...

Ik heb hem ook maar amper gezien. Ik haakte meteen af bij de tweede scene omdat ik het geluid zo ontzettend lelijk vond.

Dat geluid vond ik juist intrigerend, way over the top. Wat was niet way over the top?

El Topo is het beste te omschrijven als een smakelijke, bonte mix van Bunuel, Fellini en Leone met heel veel religieus symbolisme. En dat Jodorowsky een leerling is van mime-speler Marcel Marceau is ook overduidelijk in het laatste deel van de film.

El Topo is overdonderend, maar het schiet tekort in uitvoering. De low-budget sfeer is te sterk aanwezig, zodat de knulligheid (m.n. het 'expliciete geweld') de hoek om komt kijken. Jodorowsky zelf (volgens het interview met een Italiaanse criticus op de dvd die nu haar ronde doet in de Pakketservice) heeft aangegeven dat hij een wereldfilm kan maken indien hij daarvoor de gelden krijgt. Ik geloof het graag.

Laten we maar afsluiten met een quote van meneer zelf: "If you are great, El Topo is a great picture. If you are limited, El Topo is limited."

In dat geval zou El Topo voor mij een waar meesterwerk moeten zijn!

Echt een geweldig meesterwerk vol kunstzinnige taferelen. Deze film is echt een ode aan de cultcorner en bevat echt de meest brilliante taferelen.

Het kleurgebruik, het sfeertje in de richting van fantasy/cult/western is ook top.

Deze film behoort tot het meesterwerk van Jodorowsky.

Een van mijn favoriete films aller tijden. Een geniale film, vol met surrealistische droombeelden. De mix van western met exploitation en natuurlijk het nodige cult-gehalte pakt zeer goed uit. 5,0*

Mijn verwachtingspatroon was gebaseerd op Santa Sangre die ik een paar jaar terug zag en erg goed vond en El Topo was minstens zo goed.

Een surrealistische western vol met religieuze en spirituele symboliek met een typisch sixties randje. Feitelijk met een redelijk goed samen te vatten plot (nou ja, de eerste 80 minuten dan toch), maar soms onnavolgbaar in zijn invulling en vol verwijzingen die soms wel en soms totaal niet te plaatsen zijn. Weinig subtiel, carnavalesk, dik aangezet. Vaak erg grappig ook. En over de top, de lucht is blauwer dan blauw. In het begin zien we niet plassen bloed in een uitgemoord dorp, maar bijna een meer van bloed.

Maar Jodorowsky's onnavolgbare beeldtaal is het tofst aan deze film. De ene mooie vondst na de andere (zoals diverse graven die in de film voorkomen of de aankleding van het dorp in het laatste stuk of de mensen in de olievaten in het derde deel om een paar favoriete stukjes van me te noemen).

De film is, net als Santa Sangre, wat onevenwichtig en heeft in het middenstuk wat mindere momenten, maar de balans slaat weer ver naar de goede kant.

Erg genoten, 4.0*

dat aanhoudende kippengekrijs in het begin... of het vogelgekrijs van de moeder van de derde revolverheld. Wat een bizarre sfeer zeg.

En dan hoe Jodorowsky diverse godsdiensten in elkaar laat overvloeien. vandaar dat John Lennon en Yoko Ono deze film graag wilden promoten, echt zo'n 60's-sfeer. De verbranding op het laatst maakt dat helemaal af.

Ik ben best benieuwd naar de therapeutische / psychomagische ideeën van die man. Jammer dat hij niet meer gratis ondersteunt in Parijs.

Nee, hier kon ik niets mee. Het risico van een allegorische en metaforieke film is dat alle aandacht gaat naar hetgene waarnaar verwezen wordt en dat de schoonheid van de metafoor zelf in verval raakt.

Daar is El Topo wat mij betreft wel een toppunt van. De film heeft de pech dat ik totaal niet religieus ben opgevoed en dus sowieso de meeste symboliek niet kan plaatsen maar daarnaast wordt ik ook niet echt aangezet eens op onderzoek uit te gaan.

Sja, blijft over een wat brak (zowel technisch als esthetisch) gefilmd woestijnlandschap met debiel lachende Mexicanen, onnavolgbare activiteiten en één of andere BeeGee met een voorliefde voor naakte kinderen in de hoofdrol. En daar haal ik mijn levensvreugde niet uit.

1,5*

Snap de vergelijkingen die ik hier lees voor geen meter. De enige regisseur die bij me opkwam was Pasolini. Om redenen als religieuze symboliek en de algemene presentatie. Verschil is alleen dat Pasolini boeiende vraagstukken voorlegt en dat zijn films in ieder geval nog mooie scenes te bieden hebben. El Topo heeft welgeteld één mooie scene en de rest bestaat uit haast onbegrijpeleke symboliek, een tergend langzaam scenario, armoedige cinematografie en een erg magere soundtrack. Heb hier erg weinig uit kunnen halen. Jammer, want had veel meer verwacht van mijn eerste introductie met Jodorowsky.

1,5*

Es una película muy rara pero no es aburrida!

In mijn zoektocht naar films als "The propostion" zoals aanbevolen in de recensie van de gelijknamige film op deze site, deze film eindelijk gezien.

Wat een ontzettende rukfilm, die afgezien van het zanddecor niets, maar dan ook helemaal niets met het genre western te maken heeft.

Absurd en onrealistisch verhaal en ik begrijp de vergelijking met "The proposition" dan ook helemaal niet.

Misschien iets voor liefhebbers van nagesynchroniseerde Caligulafilms maar dan wel in de balletuitvoering.

Niet geschikt voor konijnenfreaks.

Alhoewel El Topo me bij de breuk in het narratief aanvankelijk kwijtraakte, kon ik de draad op het einde toch weer oppakken. Vaak grotesk en fragmentarisch, maar vooral toch intrigerend. Het onnavolgbare acteerwerk en de art direction is nu wel typisch iets van Jodorowsky, kan ik concluderen na twee films. Niet direct mijn kopje thee, vond de film ook wel erg lang, maar ben hier ergens toch wel van onder de indruk.

De duistere belevingswereld van een mol speelt zich grotendeels onder de grond gravend af. Na het zien van de film El Topo (de mol) is er nauwelijks iets anders te concluderen, dan dat het niet echt de moeite waard is om de oppervlakkige belevingswereld van de regisseur, Alejandro Jodorowsky, beter te leren kennen.

De film blijft daarvoor veel te sterk opgesloten in zichzelf, op het monomane af. Hij roept nauwelijks het idee op dat de maker, naast zijn narcisme, iets bijzonders te tonen of te vertellen heeft. Er wordt in de film veel te slap gegoocheld met religieuze clichés en andere wijsheden uit allerlei encyclopedieën zonder dat daar een heldere eigen visie of een persoonlijke beleving aan wordt toegevoegd. Alles wat in de film naar voren wordt gebracht, blijft in een zeer zanderige oppervlakkigheid steken.

In El Topo worden helemaal geen persoonlijke gevoelens beschreven. Met zeer flauw spektakel, in de vorm van wat slappe surrealistisch invallen, wordt gepoogd om bij de kijker gevoelens los te weken. De vondsten worden weinig creatief gebruikt en maken daardoor weinig indruk op de verbeelding. Ze zijn heel erg keurig in een rijtje achter elkaar geplaatst. Het is steeds: en toen, en toen, en toen. Dit zonder dat door een slim bedachte samenhang van die toens ooit iets anders opgeroepen wordt, dan dat het opzichzelfstaande losse invallen zijn en blijven. Een zwarte hoge hoed, die wat leven in de eindeloze, gortdroge zandvlakte tovert, blijft helaas ontbreken.

Uit een interview bij de extra’s met een Jodorowsky-kenner begrijp ik dat er te weinig geld beschikbaar was om zo’n hoge hoed aan te kunnen schaffen. Want anders ...

Wat een verwaand denkbeeld! Ik geloof niet dat een oppervlakkig wroetende mol in staat is om zijn belevingswereld met meer geld aantrekkelijker te maken. Net zo min geloof ik, dat deze Chili-Con-Carne-Western met meer financiële middelen echt een betere film opgeleverd zou hebben. Alejandro Jodorowsky zal veel films gezien hebben, dat is aan El Topo wel af te zien. Maar net zomin als hij zonder persoonlijke draai zijn links en rechts vergaarde encyclopedische boekenkennis in de film tot leven weet te brengen, zal hem dat ook niet lukken met zijn losjes vergaarde filmkennis. Daarvoor moet je toch echt wat dieper in de eigen filmtechnische grond graven dan een mol dat meestal doet onder de oppervlakte van de aardbol.

Tijdens het kijken naar El Topo moest ik vaak denken aan de Frans/Poolse regisseur Andrzej Zulawski. Zijn slim en hartstochtelijk gegraaf met absurde middelen in de filmtechnische grond ziet er een heel stuk boeiender en spannender uit, en dat zonder een greintje ijdeltuiterij.

Gave film!

Het valt me op dat de gebruikers die de meeste kritiek hebben op de film vaak vallen over de betekenissen van de film, zoals bijvoorbeeld Phoenix en Dutchtuge, of anders zoals BASWAS klagen over gebrek van een goede opbouw. Een gedeelte van wat El Topo voor mij zo intrigerend maakt is dat het totaal geen betekenis lijkt hebben, of in ieder geval geen logische betekenis. De symboliek wordt echt niet alleen uit het Christendom gehaald, maar ook uit boeddhisme en verschillende culturen en het medium film zelf. Dit zou nooit een coherente betekenis moeten kunnen opleveren en dat doet het volgens mij ook niet. De lol van de film zit hem echter in het mixen van de vele vormen van symboliek en er iets totaal nieuws van maken. De symbolen werken dan nog slechts als stijlelementen en niet zo zeer om diepgang te creëren, want ik twijfel ten zeerste of El Topo echt heel diep is.

El Topo is een onevenwichtige film, ja, maar hoe had het ooit iets anders kunnen zijn? De film heeft zijn verhaallijn na een half uur al beëindigt en begint vervolgens doodleuk een nieuwe en later in de film nog een keer. De stijl is compleet over-the-top. Niet enig element is subtiel te noemen. Het camerawerk is grotesk, het acteerwerk onmenselijk theatraal, de montage compleet ontdaan van enige logica, de muziek is bombastisch op een vreemde manier, kortom de film is eigenlijk volslagen belachelijk, maar Jodorowsky is zo'n getalenteerde regisseur dat hij de film toch als één geheel weet te laten voelen en soms zelfs vreemde emoties weet op te roepe. Het is een zeer knap gemaakte film, alleen niet op de manier zoals films gewoonlijk knap zijn. Ik was verbaast hoe Jodorowsky de hele speelduur wist te boeien. Na een uur dacht ik dat ik het allemaal wel gezien had, maar iedere nieuwe scène heeft wel weer iets interessants.

Ik vond het dus een leuke rit. Het is een gestoorde film en dat we nooit geheel zullen weten wat er nou in Godsnaam de bedoeling van is hoort gewoon bij deze film. Wellicht zou het zelfs minder goed zijn geweest als dit allemaal wel een duidelijke betekenis had.

4*

en op naar The Holy Mountain.

vandaag voor de 2de keer gezien. Heb hem nu eindelijk op DVD. Eerste keer snapte ik er niets van maar nu begin ik hem te begrijpen en nog toffer te vinden. Blijf de 2de helft de zwakkere helft vinden maar wellicht wordt dit beter.

desondanks erg gaaf. 4*

Surrealistisch bizar filmpje toch dit. Goed sfeertje (o.a. een kleuter die mag moorden en direct de toon zet) in een broeierige setting midden in de sahara.

Het verhaal is simpel, wie wordt de leider van het uitgestrekte zandgebied. Gaat de hoofdpersoon ten onder aan de andere leiders die er allemaal een bepaald geloof op na houden? Of gaat iedereen ten onder? Dit is kortgezegd waar de hele film om draait.

Ik vond het wel interessant hoe deze film gedraaid werd. Vanaf minuut 1 lijkt het de lollige kant op te gaan, komt ook door die nederige stomdomme lachfiguren die de film wel eens zouden kunnen verpesten. Gelukkig speelden zij alleen in het begin van de film voor enige betekenis (het laagst menselijke ras).

Wat volgt is een woestijn rit met onmogelijke opgaven. De gekste dingen maak je mee! Ook teveel om op te noemen en te onthouden.

Soms heb je van die films waar zoveel rare dingen passeren, dat als je dezelfde film een jaartje later bekijkt, het jaar daarop alweer de helft bent vergeten! (Of ben ik een vergeetachtig type?). Nee! Een hele sterke film kan gemakkelijk 15 jaar in mijn hoofd blijven hangen, maar niet bij deze! De film kantelt ook van grappig naar bloedserieus, zie dat maar eens te verwerken!

Wel jammer dat ik hem niet meer in bezit heb (geleend bij de pakketservice) want dit blijft leuk volgens mij.

Aan de andere kant is het toch wel fijn zo'n service, ik was waarschijnlijk nooit achter deze film aan gegaan....

Minpunten? Ja, toch wel.

Na zo ongeveer 90 minuten had er een eind aan moeten worden gebrouwen. Het draafde te lang door en het viel in herhaling.

Het laatste stukkie maakte het wel weer goed maar het deed me wél twijfelen om een 3.5* te gaan geven. Desalniettemin heb ik toch een prachtige ervaring opgedaan voor een film uit de jaren 70'.

Ik ben benieuwd of dit in vergelijking met de Leone westerns, ook zo tof zal gaan bevallen. Daar moet ik nu ondertussen ook weer eens wat van gaan oprakelen. (Vooraf zat er een drempel zitten tussen het schijfje en de DVD speler). Mja, k' had maar een week de tijd dus ik moest gáán met die banaan!

Voor mensen die houden van kolder en bizar, niks houdt je tegen!

Ik zou deze film niet als aanleiding gebruiken om meer westerns te kijken. Natuurlijk zijn er genoeg westerns die de moeite waard zijn, maar El Topo is een gigantische outsider in het genre, en dan maak ik nog een understatement.

Dat geloof ik graag. Wel grappig dat ik bij een western als deze ben gestart. Andere westerns zijn vaak veel serieuzer en simpeler van aard op een aantal uitzonderingen na.

Ik heb wat met westerns(en dan vooral de italo westerns) en ik heb wat met vreemde, bizarre en surrealistische films.Dus El Topo moest mij wel goed bevallen, en dat is het dan ook.

Een western die anders is dan de traditionele westerns ben ik meestal wat huiverig voor, maar El Topo is niet alleen anders maar is net dat beetje meer wat mij wel goed beviel.De surrealistische beelden zijn geweldig gemixt met prachtige shots van dorre woestijn vlaktes.De editing is geweldig gedaan door allemaal rare shots door de vertelling die al aan de gang is te voegen.Die sshots kun je af en toe weinig mee maar passen op de een of andere manier binnen de film.Het eerste gedeelte vond ik het beste.El Topo is een heel charismatisch karater en ik was meteen verkocht aan zijn hele doen en laten.Het eerste shot als hij samen met zijn naakte zoontje in de woestijn is zet meteen de toon voor de film.Vreemd maar erg lekker.Leuke,vreemde, bizarre en mooie momenten volgen elkaar snel op en voor je het weet is het eerste gedeelte van de film al voorbij.

Dan komt het tweede gedeelte, en die vond ik wat minder.Het neemt ineenkeer zo'n rare wending.Je weet in het begin helemaal niet wat je daarmee aan moet.Je krijgt iets heel anders voor je kiezen dan het eerste gedeelte.Nadat je over die shock heen bent blijf je zeker de rest van de speelduur geboeid kijken hoe dat verhaal zich ontwikkeld.Het hele godsdienstige en filosofische sprak mij niet echt aan, maar El Topo blijft leuke momenten houden, het bizarre zit er nog steeds in alleen dan in een andere vorm.Ook blijft er genoeg te zien van de mooie wijdse landschappen.

Dat het er wat goedkoop uitzag qua geweld ben ik het eens.Het was allemaal wat nep, maar vond ik juist wel erg bij de film passen.De shots zijn mooi en ook de aankleding van het geheel is fantastisch.

De outfit van El Topo is alleen al erg stoer, en de muziek is bij vlagen briljant.Ik ben toch blij dat ik me heb aangemeld om deze film te zien in de pakketservice, en hem zo heb kunnen ontdekken.Weer wat moois gezien.Ik zat ook te twijfelen tussen een 3.5* en 4*, vooral door het mindere 2e gedeelte.Het zijn de 4* geworden want dit was een geweldige film ervaring.

4*