Kairo (2001)

Een kapitein van een vrachtschip zoekt tevergeefs contact met het vasteland. Een jonge vrouw op hetzelfde schip vertelt haar verhaal: één van haar collega's, van wie ze al lange tijd meer niks had vernomen, bleek zichzelf te hebben opgehangen. De enige aanwijzing bij het lichaam was een zwarte vlek op de muur. Een kort onderzoek in het appartement levert de vondst van een diskette op die een verborgen boodschap bevat: "Wil jij een geest ontmoeten?"

En toch is er hoop. De geest die daarna ons leven binnendringt is niet meer te stoppen. Ieders wereld vervalt terloops, maar onontkoombaar, in een woestenij van eenzaamheid, gesymboliseerd door het schip op de eindeloze oceaan. Kurosawa's meest consistente en meest complete film tot dan toe is als een wolf in schaapskleren. Wat zich voordoet als een thriller over de gevolgen van alledaagse technologie op ons leven verandert gaandeweg in een film over de autonome bedreiging van deze technologie op ons (gevoels)leven. Door Kurosawa's verzengende beelden, feilloze regie en onheilspellende muziek en geluid is dit een aangrijpende en spannende film.

Eén van de meest "unsettling" films die ik ooit heb gezien. De nare sfeer houdt maar aan, zodat de kijker half-depressief de aftiteling bekijkt. Het grootste pluspunt aan deze film is het psychologische aspect, iets wat een goede horror/griezelfilm naar mijn mening hoort te hebben. Denk ook aan The Exorcist, of The Haunting (1963). Heel andere films, maar ook in die klassiekers wordt dieper gegraven dan in de meeste prenten in dit genre. Of kun je Kairo een psychologisch drama, verpakt in een griezel-jasje, noemen?

Hoe dan ook, Kairo is een topper, tot welke genre het ook behoort. Met dank aan subtiele, maar effectieve CGI (hoewel, dat vliegtuig was minder subtiel) en een aparte geluidstrack, die voor een constante ruis op de achtergrond zorgt.

Waardeloze film, totaal geen enge spanning, en vage shots over die geesten. Het is alleen eng als je er als kijker je eigen fantasie op los laat, want de film zelf geeft bijna niks prijs.

Hopelijk is de remake niet hetzelfde, want dan zal ik die ook zeker boycotten.

1*

Ook al zijn Aziatische horrorfilms een beetje saai, ze blijven me steeds boeien. Eergister heb ik Pon gezien en gister Pulse, en ik moet zeggen: zo slecht was ie nou ook weer niet. Het oogt soms allemaal een beetje saai maar er zitten soms very creepy momenten in. OA die geesten die op de beeldschermen verschijnen of die schimmen die op iemand afkomen. Wat helemaal spannend is en ook goed gemaakt is die momenten dat het geluid soms wegvalt en alles stil is en dat die geesten dan op een creepy manier in het Japans fluisteren: Help me. Dat was wel een geslaagde uitwerking.

Wat ik wel heel dom vond van die kerel was op dat moment dat ie benzine in een jerrycan moest pomen en die dop ervanaf viel en die behekste kamer inrolde, dat ie dan nog zo gek is om die behekste kamer in te gaan om effe zo'n stom doppie te pakken, wat vind ie nou belangrijker? dat doppie of zijn leven? maarja, je moet wat verzinnen om iemand te laten beheksen in een film.

Aan het einde blijkt de film ineens een Sience Fiction te zijn omdat de straten dan uitgestorven zijn, alle auto's zijn ondploft en als je de donkere skyline van Tokyo ziet dan zie je allemaal rookwolken en dan zie je ineens een Britse WOII bombervliegtuig neerstorten. Het is was alsof er een oorlog was geweest. Zouden die eenzame geesten dan mensen geweest zijn die in die ^^oorlog^^ gestorven zijn? Beetje vreemd allemaal.

Geen horror waarbij je helemaal verstijft van de angst(hoewel je soms wel je adem inhoud) maar het weet je wel te boeien.

3,5*

Wel kut dat die Yanks weer een fokking remake hiervan gaan maken.

Daar gaat film -in het algemeen- toch juist over??? Maar goed, het is maar wat je zoekt in een film.

Pulse/Kairo is daarom voor (bijna) een meesterwerk.

Toch maar de stem verhoogt naar 4 sterren. Dit is gewoon bijna een meesterwerk inderdaad.

Deze film kon me grotendeels niet boeien, alleen het laatste half uurtje vond ik enigszins interessant.

Het script is erg vaag en zit te lang in de eerste versnelling.

Het lijkt wel of er een groot stuk is uitgeknipt want de film springt van van 'niets aan de hand' naar een schokkende apocalyptische wereldgebeurtenis terwijl de ontwikkelingen ertussen gewoon worden overgeslagen, te veel vraagtekens en hiaten dus.

Alleen het karakter van de student die het niet zo op computers had was interessant genoeg.

Cijfer: 2,5

wooohooo...lekker creepy weer! kruising tussen white noise 1 en de ring, maar dan allemaal net nog iets origineler...aanrader weer voor aziatische horror film liefhebers! ik zat soms echt te kijken en had het gevoel 'dit wil ik even niet zien geloof ik'

4.0

meesterlijke beklemmende horrorfilm

qua poster lijkt hij erg op die van one missed call maar deze film is veel beter en spannender

4 *

Temidden van de Aziatische horrorboom is Kairo niet veel meer dan een slap aftreksel van de eindeloos gerecycleerde genreformule. Alleen veel saaier dan we al gezien hebben met bijvoorbeeld Ringu of Ju-On. De stereotiepe plot draait als vanouds om geesten die aan mensen verschijnen en hen vervolgens het leven zuur maken. Hoewel dit concept al tot in den treure toe herhaald werd, is dit niet de grote doodsteek van Kairo. Het gebrek aan spanning en scares en de uiterst irritante ruis op de geluidsband doen deze film de das om. Het eerste deel van Kairo is nog aanvaardbaar, vooral ook omdat de visuele inkleding weer eens wat anders is dan we gewend zijn, maar na het uur verzandt de film in een vervelend vehikel dat zich tergend traag naar de eindmeet sleept. Tijdverspilling, want in dit genre zijn al betere films gemaakt.

Jep, was zo ongeveer de enige factor die me door deze slaapverwekkende film heeft geholpen.

weet niet goed hier van te denken: een heel wazige niet griezelige maar film maar hij heeft wel een heel aparte weemoedige sfeer ook door middel van de grauwe kleuren die gebruikt worden

niet de beste japanse film maar wel een aparte in het overaanbod van aziatische horrors van de laatste jaren

Het blijft apart, die aziatische horror. Maar dit was toch ook mijn ding niet, kon er bij momenten geen touw aan vastknopen. Misschien later nog eens proberen.

Bijzonder akelige film.

Nee, ik heb bijzonder weinig met J-Horror. Bijna allemaal zijn ze visueel grauw, ik vind ze nauwelijks en en ze kunnen mij ook erg slect boeien. Kom niet verder dan 1,5* Enkel de laatste 10 minuten vond ik wel mooi.

De horrorfilms van Kurosawa zijn nog het meest grauw van alle Japanse horrorfilms bij elkaar. Ik vind het wel werken juist. Het zorgt voor een realistische en akelige sfeer.

Retrobution van hem valt anders behoorlijk tegen.

Zelfs die vond ik best sterk

Ik heb de Amerikaanse gezien,' Pulse' die toch wel goed is.

Ik wist niet dat er een Japanse was...

Weet iemand of hij vergelijkbaar is met de remake?

Of verschillen ze veel van elkaar?

Was er al eens aan begonnen, maar was toen niet echt interessant genoeg. Nog maar eens geprobeerd en moet zeggen....Het viel me wat tegen.

Bij momenten erg sfeervol, maar vaak een beetje kleurloos. Letterlijk en figuurlijk. Sommige geestverschijningen waren wel creepy, andere (bijvoorbeeld: die laatste in de fabriek) een beetje ongeloofwaardig. Had wel zinin een wat langere Horror dit keer, maar dat is niet zo goed uitgepakt, aangezien het verhaal erg langzaam verloopt. Het einde is nog wel aardig geslaagd.

Toch wel blij dat ik 'em uiteindelijk gezien heb, maar echt verwonderd ben ik niet.

* 3,0

De enige horror van het vorige decennium die me na al die jaren is bijgebleven . Schitterend maatschappijkritisch horrormeesterwerkje !

**** / *****

Zeker wel creepy. Ik persoonlijk ben niet gewend om films te kijken waar bijna geen actie in zit, dus het was wel even wennen met deze film.

Ook kijk ik meestal films die de hele uitleg aan je voorschotelen tijdens het kijken, dus waar je je hersens helemaal niet hoeft te gebruiken. Deze film echter eist van je dat je zelf de puntjes verbindt en wat de regisseur wil zeggen met de film. Daarin is het zeker geslaagd. Tel daarbij de grimmige sfeer, de mooie muziek en de creepy geluiden en je hebt een goede film die tot de verbeelding spreekt.

Meestal kijk ik zulke films niet af en aan het eind van deze film zat ik met meer vragen dan antwoorden. Dus ben ik meteen gaan googlen. Nu snap ik de film veel beter en daardoor gaat mijn waardering voor de film alleen maar groeien.

Top film, maar niet voor mensen die niet veel van nadenken houden of schrikmomenten en veel geesten/zombies willen zien.

Vakkundig gemaakte horror, toch heb ik zelden zo'n lange twee uur meegemaakt en was ik opgelucht toen het voorbij was, de maatschappijkritische ondertoon ten spijt. De vele typische geestverschijningen op beeldschermen en muren worden eerder saai dan verontrustend. Alleen het schokkerige verspringen van die beelden hebben wel iets.

Het camerawerk is oke, en visueel is het ongekend duf en contrastloos. Dat brengt weliswaar een onheilspellende sfeer met zich mee, maar dat voelt als een lege huls wanneer het onheil zelf vervolgens teleurstelt. Ook de creepy geluidsband is opvallend, alleen ook daarvoor geldt dat het vaak niet gepaard gaat met spanning. Pas aan het einde veert de film op met de geest en later de verlaten stad.

Ik ben toch wat teleurgesteld. De film begint veelbelovend en weet die mysterieuze en ongemakkelijke sfeer vrij lang vol te houden, al is het zeker niet vreselijk eng. Helaas wordt het in het tweede gedeelte van de film wat minder. Er verdwijnen steeds meer mensen op onverklaarbare wijze en het lijkt wel alsof de personages van het ene moment op het andere alleen op de wereld zijn in een apocalyptisch Tokio. Hoe is dit zo snel kunnen gebeuren? Het verhaal wordt nogal onnodig vaag gebracht. Ook jammer dat het allemaal wat te lang duurt, had makkelijk een half uurtje korter gekund.

Als Street Fighter fan vond ik het natuurlijk wel fijn om een Street Fighter II arcadekast te zien in die arcadehal.

Wat ik echt heel leuk vond was het feit dat in de beginscènes, als de drie jongeren in de plantentuin (of wat de neuk ze daar ook deden) praten over waar Taguchi is en hoe vreemd het hele verhaal is, dat hun stemmen dan heel erg lijken alsof ze gedubbed zijn. Het deed mij denken aan een wat ouder soort pc game, waar je een mysterie in moet oplossen en doelloos lijkend op voorwerpen moet klikken.

Nu wat meer ontopic. De film begint ijzersterk en weet dat goed het eerste uur vol te houden. Het tweede uur is wat langdradiger en sommige scenes die goed hadden kunnen werken, werden helaas te lang uitgerekt en verloren daardoor effectiviteit.

Acteerwerk was wisselend maar hield wel stand. Muziek is prettig sfeervol. Camerawerk en kleurgebruik zijn een natte Japanse horror-arthouse film droom in mijn ogen. Blijft toch erg fijn om naar te kijken. Het moraal van het verhaal is nú oud nieuws (internet wil ons dichter bij elkaar brengen, maar sluit ons juist af van elkaar), maar werkt toch op de emotie.

*3,5

doei

aiaiai, heb het na een uur toch maar afgezet. 10 jaar geleden zou het waarschijnlijk een leuke film zijn geweest!

Me ook eens aan deze gewaagd, maar 'k had het toch allemaal iets griezeliger verwacht. Het tempo lag ook niet super hoog.

Het is zeker geen slechte film, maar 'k had er toch meer van verwacht.

Ik zie 't niet. Er ligt een hele mooie metafoor aan de basis van deze film (internet en mobiele telefoon zorgen voor nog meer sociaal isolement en eenzaamheid in onze maatschappij) maar het wordt gewoon niet zo goed uitgewerkt; rare interne logica, vreemde handelingen van personages en een flink gebrek aan 'horror' (in een film die toch duidelijk een horrorfilm wil zijn) leveren uiteindelijk toch een vrij matige film op. Hier had meer ingezeten.

Vergeleken met de Engelse versie is dit een waar meesterwerk! Die japanners zijn toch ook echt bazen met horrorfilms eeh

Komt binnenkort uit op Arrow.